Μάνα, όνομα είναι αυτό που μού 'δωσες;

-Νεφέλη πρόσεχε το παιδάκι.
-Μπαμπά, ο Κρίτων δεν κατεβαίνει από την κούνια.
-Ορφέα σε πέντε λεπτά φεύγουμε.
Τρία ονόματα άκουσα στην παιδική χαρά και ήταν τα παραπάνω. Ψέμματα, ήταν κι ένα κοριτσάκι που το φώναζαν Ζωρζινέλλα, Ζιγκουάλα, κάτι τέτοιο. Επίσης, δεν ορκίζομαι, ίσως ήταν ο Ορφέας που δεν κατέβαινε από την κούνια κι όχι ο Κρίτων. Αν όμως συνδυάσω το γεγονός ότι στα 7 τελευταία χρόνια που πηγαίνω στις παιδικές χαρές (παλιότερα δεν μ' άφηνε η μαμά μου) δεν έχω ακούσει να φωνάζουν ούτε έναν (1) Κώστα (ενώ έχω ακούσει αμέτρητους Κωνσταντίνους), συμπεραίνω ότι:

• Σε λίγα χρόνια οι Κωστάδες θα είναι λιγότεροι κι από τους Γοτφρίδους. Οι Κωνσταντίνοι όμως θα κονταροχτυπιούνται με τους Αλέξανδρους για την πρωτιά.
• Οι Νεφέλες είναι περισσότερες απ' τις Μαρίες και τις Κατερίνες μαζί.
• Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει Αθανασία. (Υπάρχουν όμως Νάνσες)
• Που 'σαι Θανάση; (Αν τον βρεις δείχτον μου)
• Παππούδες και γιαγιάδες χωρίς μεγαλειώδες όνομα την πάτησαν.
• Τουλάχιστον από ονόματα χεστήκαμε στο μεγαλείο.

Πως ξέμειναν έτσι αυτοί και δεν τους φωνάζουν Γεώργιους;

Ευπειθώς,
Αλεξιπόρδιππος

Υ.Γ. Ζητείται Λεμονιά για σοβαρή σχέση.

Παρααντιφασιστέψαμε

Μετά το μπουζούριασμα της χρυσής αυγής, αν τελικά ολοκληρωθεί, νομίζω πως ένα μήνυμα που περνάει η κυβέρνηση είναι το εξής:
Κανονίστε τώρα την πορεία σας εσείς του άλλου άκρου διότι πλέον ανοχή μηδέν στα άκρα.
(Ταυτόχρονα εμείς στην κυβέρνηση -ετεροπροσδιοριστικά- προφανώς δεν είμαστε άκρο αλλά κέντρο).
Ως γνωστόν τα άκρα πολλοί εμίσησαν, το κέντρο ουδείς.
Προηγήθηκε ένας άνευ προηγουμένου αντιφασιστικός άνεμος στα αστικά ΜΜΕ. Όπως και ένα υπερβολικό τζέρτζελο για την κωμική υπόθεση των εφέδρων που κλείναν ραντεβού για πραξικόπημα. Όμως τα πραξικοπήματα στην Ελλάδα γίνονται απαραιτήτως από συνταγματάρχες. Οι οποίοι δεν συνήθιζαν μέχρι τώρα να ποστάρουν τις προθέσεις τους σε μπλογκς.

Ίσως να είναι πολύ απλό: Η κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι του "κινδύνου αποσταθεροποίησης" διότι το χρειάζεται άμεσα. Και μέσα σ' αυτό χρειάζεται και μια "δικαιοσύνη με πυγμή".
Σε κάθε περίπτωση, όταν το αστικό κράτος μπουζουριάζει το παρακράτος κάτι ύποπτο συμβαίνει.

Ο Εφιάλτης, η Κερκόπορτα και το ΚΚΕ

Πριν από 2493 έτη και κάτι μερόνυχτα, μια μικρή στρατιωτική δύναμη διαφόρων ελληνικών φυλών, περί τα 6-7000 άτομα στη σούμα, αντιμετώπισε στα στενά των Θερμοπυλών την στρατιωτική υπερδύναμη της εποχής Περσία, η οποία διέθεσε στη μάχη υπερεικοσαπλάσια δύναμη. Οι πολιορκημένοι άντεξαν τρεις μέρες αλλά, μοιραία, ηττήθηκαν. Κι όπως συνήθως συμβαίνει, η αθανασία δεν είναι για τους πολλούς· έτσι την απόλαυσε κυρίως ο Λεωνίδας (μετά θάνατον βέβαια ο δόλιος) και οι 300 του (ως ανώνυμες μονάδες έκαστος). Οι υπόλοιποι μαχητές ξέμειναν στο ράφι της ιστορίας ή έστω της ανωνυμίας.
Όπου όμως περισσεύει η δόξα δε λείπει και η προδοσία. Κι αν λείπει, την εφευρίσκουμε.
Οι 6-7000 έλληνες δεν έχασαν τη μάχη λόγω της συντριπτικής αριθμητικής υπεροχής των περσικών δυνάμεων. Την έχασαν επειδή προδόθηκαν από τον Εφιάλτη.

Πριν από 560 έτη και μπόλικα μερόνυχτα, μια μικρή στρατιωτική δύναμη (πάλι 6-7000 ανδρών), αποτελούμενη κυρίως από γενοβέζους μισθοφόρους, υπερασπιζόταν την Κωνσταντινούπολη από τα στίφη του Μωάμεθ του Πορθητή. Η αναλογία αυτή τη φορά ήταν κάπως καλύτερη αφού ο Μωάμεθ δεν είχε πάνω από 100.000 στρατιώτες. Χώρια που οι αμυνόμενοι ήταν ταμπουρωμένοι πίσω από τα πανίσχυρα θεοδοσιανά τείχη. Μετά από σκληρές μάχες οι υπερασπιστές της Πόλης ηττήθηκαν από τις υπέρτερες δυνάμεις και στεφανώθηκαν με τη δόξα. Αλλά και πάλι, πίσω από τη δόξα φύτρωσε η προδοσία. Η Πόλη δεν έπεσε επειδή η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καταντήσει πόλη-αυτοκρατορία χωρίς επικράτεια αλλά επειδή κάποιος προδότης έμπασε τους πολιορκητές από την Κερκόπορτα.

Κοινό σημείο των δύο ιστοριών είναι το ότι όσο υπήρξε η Κερκόπορτα άλλο τόσο υπήρξε ο Εφιάλτης.

Eίναι γνωστό ότι οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες αλλά οι ήττες μόνο ήρωες και προδότες. Απολογιστικά κρίνοντας. Τι γίνεται όμως κατά τη διάρκεια της μάχης; Δεν βγήκε βέβαια ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος (πριν μαρμαρωθεί ακόμα) να πει: "Μην τολμήσει ωρέ κανένας να ανοίξει την Κερκόπορτα, για θα του κόψω τα καλαμπαλίκια!". Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να πει: "Για πετάξτε τα ράσα βρε ρεμπεσκέδες που πλημμυρήσατε τα μοναστήρια και πιάστε το γιαταγάνι". Θα μάζευε τότε καμιά διακοσαριά χιλιάδες ασκέρι και θα τούμπαρε τους συσχετισμούς. Δεν τό 'πε όμως.

Κάπως έτσι είναι οι αναλογίες και σήμερα. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιορκημένων έχει μονάσει στην μιζέρια της και δεείται υπέρ σωτηρίας των ξεροκομμάτων ημών, ενώ κάποιοι ασχολούνται κατ' αποκλειστικότητα με την "κερκόπορτα" και τους θυρωρούς της. Συνήθως δε στο θυρωρείο τοποθετούν το ΚΚΕ. Είναι μια μικρή αδυναμία του γένους. Είναι πιο βολικό να πετάς το ανάθεμα στον διπλανό σου παρά να αντικρύσεις τη ζοφερή πραγματικότητα. Η οποία συνίσταται στο ότι ο εχθρός είναι ισχυρότερος, έχει όλα τα σύγχρονα πολιορκητικά μέσα (ενώ εσύ αμύνεσαι με σφεντόνες), σπέρνει με ευκολία τη σύγχυση, τη διχόνοια και το φόβο. Ο εχθρός δεν έχει ανάγκη από προδότες. Ίσως να είχε αν οι συσχετισμοί ήταν αντίστροφοι. Αυτό που έχει ανάγκη είναι ο φόβος, η μιζέρια και η καχυποψία ανάμεσα στους πολιορκημένους. Κι ενώ καταλαμβάνει ένα-ένα τα κάστρα σου εσύ να ψάχνεις για προδότες και ν' αποθέτεις τίς ελπίδες σου στην άφιξη του γενοβέζικου ιππικού.

Στο μεθεπόμενο επεισόδιο: "Ε τότε τι διάολο να κάνουμε;"

Αποκλειστικό: Το ΚΚΕ είναι δεκανίκι των κρεατέμπορων και της Ελληνικής Ζυθοποΐας

"Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;" Αναρωτήθηκε κάποτε, επ' αφορμή του φόνου του Λαμπράκη, ο "αείμνηστος εθνάρχης" Καραμανλής. Τελικά τον τόπο τον κυβέρνησε εναλλάξ το κόμμα του και το κόμμα του ετέρου καππαδόκη, ο οποίος όμως έφτασε μόλις μέχρι το βαθμό του "αείμνηστου". Ούτε καν του "παπατζή", πόσο μάλλον του "εθνάρχη". Μετά από μερικές δεκαετίες αείμνηστης εναλλάξ διακυβέρνησης των αείμνηστων και των επιγόνων τους, ο τόπος έφτασε εδώ που έφτασε. Το ερώτημα "ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο" απαντήθηκε. Μένει να απαντηθεί το:
"Ποιος φταίει για τη σημερινή κατάντια;"
Η απάντηση είναι απλή. Αν ρωτήσεις δέκα περαστικούς, οι οκτώμιση θα απαντήσουν "ΟΛΟΙ".
"Τι όλοι;" Θα πεις. "Κυβέρνησε και το ΚΚΕ;"
Κι αν νομίζεις ότι θα αλλάξει η απάντηση, εδώ είμαι εγώ για να τεκμηριώσω ατάκα κι επιτόπου το ότι όχι μόνο φταίει το ΚΚΕ αλλά όσοι το κατηγορούν είναι επιεικείς μαζί του σε βαθμό παρεξήγησης. Θα αποδείξω παρακάτω ότι το ΚΚΕ όχι μόνο είναι δεκανίκι της Νουδού αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, της χρυσής αυγής, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, των κρεατέμπορων και της Ελληνικής Ζυθοποιΐας.


1. Ποιο μωρέ; Το ΚΚΕ; Αφού είναι δεκανίκι της ΝΔ / του ΠΑΣΟΚ / της κυβέρνησης / των αφεντικών

Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Το ΚΚΕ διασπά το εργατικό κίνημα, σαμποτάρει ή κουκουλώνει τους αγώνες, εμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση, προστατεύει τη βουλή, τραμπουκίζει τους γνήσιους επαναστάτες κλπ. Με λίγα λογικά αλματάκια μπορείς πανεύκολα να αποδείξεις όλα τα παραπάνω.

α. Οι πορείες / συγκεντρώσεις
Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ πάει πάντα μόνο του. Αποφεύγει τους υπόλοιπους πορευόμενους σα να είναι ψωριάρηδες. Πάνε οι άλλοι στο Σύνταγμα, πάει αυτό στην Ομόνοια. Ή ακολουθεί σε απόσταση. Κι αντί να περιμένει να κάνουν οι "ψωριάρηδες" το γιουρούσι ή τελοσπάντων να διαλυθούν πρώτοι, αυτό κάνει μια γρήγορη παρέλαση και αποχωρεί. Φυσικό κι επόμενο είναι οι γνήσιοι αγωνιστές να απογοητεύονται και να πέφτει το αγωνιστικό ηθικό τους. Διότι, μια-δυο ωρίτσες παραπάνω στην πλατεία και μπραφ, θα γκρεμιζόταν η κυβέρνηση. Η οποία ανακουφίζεται βλέποντας ότι για μία ακόμα φορά δεν θα χρειαστεί να στριμωχτεί σε ελικόπτερα. Ποιος ξεχνά τη μέρα που το ΠΑΜΕ προστάτεψε τη βουλή από τα πλήθη που ήταν έτοιμα να την καταλάβουν εξ΄εφόδου; Κι αν δεν το έκαναν μιαν άλλη μέρα, όταν το ΠΑΜΕ έλλειπε μπροστά απ' τη βουλή, φταίνε οι χωριστές συγκεντρώσεις και ο Κρόνος που έχει σκαλώσει στον Ερμή. Πότε θα κάνει ξαστεριά και πότε συναστρία, να μην είναι ανάδρομος ο Κρόνος και νά'ναι πάλι οι συνθήκες κατάλληλες για μια νέα έφοδο; Σίγουρα πάντως οι αστολόγοι του ΠΑΜΕ θα το έχουν προβλέψει για να ξανα-ανακοπεί η λαϊκή ορμή.

β. Τα συνδικάτα
Στα συνδικάτα το ΠΑΜΕ δουλεύει για τους εργοδότες. Σνομπάρει το παλλαϊκό αίτημα για γενική πολιτική απεργία διαρκείας. Ένα αίτημα απολύτως ρεαλιστικό, άσχετο αν η συνδικαλιστική πυκνότητα στην Ελλάδα τραβά την κατηφόρα (από 37% το 1985 έπεσε είκοσι χρόνια μετά περίπου στο μισό). Για να μην πούμε για τη συνδικαλιστική συμμετοχή. Άσχετο κι αν η όποια πυκνότητα αφορά κυρίως στα συνδικάτα του δημοσίου. Κι άσχετο αν οι περισσότεροι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δεν έχουν καν σωματείο ώστε να απολαμβάνουν στοιχειώδους συνδικαλιστικής κάλυψης, έστω και για μια δίωρη στάση εργασίας. Πόσοι και πόσοι απεργοσπάστες δεν λένε: "Εγώ 24ωρη / 48 ωρη δεν κάνω αλλά άμα είναι για διαρκείας θα είμαι μπροστάρης!" Οι παρατάξεις, όμως, της ανόθευτης αριστεράς αφουγκράζονται το λαϊκό αίσθημα και απαιτούν απεργία διαρκείας. Κι έχουν βέβαια δίκιο, αφού δίκιο έχει πάντα στη ζωή αυτός που φεύγει. Το ΚΚΕ μεταθέτει τις όποιες εξελίξεις στη δευτέρα παρουσία ακριβώς επειδή βλέπει τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και φοβάται πως θα χάσει τη δουλειά του ως δεκανίκι. Ο λαός είναι πανέτοιμος για την ανατροπή και το μόνο που του λείπει είναι μια απεργία διαρκείας με μιάμιση τζούρα ΚΚΕ (έτσι γράφει η συνταγή της επανάστασης). Κι αυτή τη τζούρα το ΚΚΕ την αρνείται προδοτικά!

γ. Τα τάτσι μίτσι κότσι
Τρανή απόδειξη για το πόσο ξεπουλημένο είναι το ΚΚΕ είναι τα κατά καιρούς εύσημα που του απονέμουν τα τσιράκια του συστήματος. Όπως είναι φυσικό, όταν κάποιος λέει καλά λόγια για σένα θέλει το καλό σου. Κι όταν λέει κακά το κακό σου. Όταν ας πούμε ο Πορτοσάλτε απονέμει εύσημα στο ΠΑΜΕ το κάνει για να ενισχύσει την εικόνα του. Αδιαμφισβήτητα. Ή, αντίστοιχα, όταν ο Πάγκαλος βρίζει τον Τσίπρα το κάνει γιατί έτσι η εικόνα του Τσίπρα θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Όπως εξάλλου συνέβη στον έρμο το ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκπληκτικής -ομολογουμένως- σύλληψης και εκτέλεσης εκστρατείας "Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει για όλα".

δ. Οι ύποπτες συναλλαγές
Οι ΚΚέδες το παίζουν κομμουνιστές αλλά είναι στυγνοί καπιταλιστές. Ακόμα δεν έχουν δώσει πειστικές εξηγήσεις για το υπερσύγχρονο άιπαντ που δεν δικαιολογείται από το πόθεν έσχες της Παπαρήγα. Πρόσφατα ξεπούλησαν τον 902 σε ύποπτους και ακατανόμαστους επιχειρηματίες δηλώνοντας τάχα ότι με τα έσοδα θα πληρώσουν σωρρευμένες οφειλές. Φυσικά τα λεφτά του ξεπουλήματος θα μπουν στις τσέπες των γραφειοκρατών οι οποίοι κυκλοφορούν για ξεκάρφωμα με παντόφλες κι εργατικές φόρμες, μετακινούνται με το μετρό, αλλά έχουν πολυψήφιες καταθέσεις στην Ελβετία και επιδίδονται σε οργιώδεις κραιπάλες στα μυστικά διαμερίσματα του Περισσού. Για να συνεχίσουν να κονομάνε εις βάρος του λαού επιδίδονται με μεθοδικότητα στα ανωτέρω α. και β. Αλλά ουδέν κρυπτόν υπό του ηλιθίου και ολο και κάποιος ριγμένος στη μοιρασιά θα αποκαλύψει την αλήθεια. Κάτι σαν τις "αποκαλύψεις" περί Γερμανού ας πούμε.


2. Μα είναι προφανές ότι το ΚΚΕ είναι δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ
Με παπά και με κουμπάρο. Τα επιχειρήματα συντριπτικά. Προ των περσινών εκλογών του Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ απήυθυνε διαρκώς εκκλήσεις στο ΚΚΕ να συνεργαστούν σε επίπεδο Κυβέρνησης της Αριστεράς. Το ΚΚΕ έκανε τάχα μου το δύσκολο. Και δια στόματος Παπαρήγα έβαλε ένα φοβερό αυτογκόλ δηλώνοντας ότι δεν θέλει να κυβερνήσει. Τα γεγονότα όμως ήρθαν να αποδείξουν ότι το αυτογκόλ ήταν εσκεμμένο κι από πριν ξεπουλημένο. Το ΚΚΕ έχασε το 50% της εκλογικής του δύναμης υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδείχτηκε έτσι σε ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση. Τι πιο απτό από αυτό; Αρνήθηκε τη συμμετοχή σε μια ενιαία κυβέρνηση της αριστεράς διότι δεν ήθελε να κυβερνήσει, δεν θέλει ρε παιδί μου ευθύνες, θέλει πάντα να κάνει το δεκανίκι της όποιας εξουσίας. Η συνεχιζόμενη ρητορεία κατά του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, με την έμφαση και την έκτασή της, λειτουργεί, αποδεδειγμένα, υπέρ του. Το ΚΚΕ παριστάνει ότι τάχα μισεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Ε, άμα σε μισεί ένα γραφειοκρατικό "απολίθωμα", δεν μπορεί, σίγουρα ζηλεύει τη φρεσκάδα και την ομορφιά σου. Κι αν συνεχίσει τη ρότα αυτή, είναι βέβαιο πως θα συρρικνωθεί κι άλλο, κι ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλους θα κυβερνήσει.


3. Ρε συ, το ΚΚΕ είναι δεκανίκι της χρυσής αυγής
Με ποιο τρόπο; Όσο το ΚΚΕ τηρεί στάση ήπια ως παθητική, όσο δεν φέρνει το επαναστατικό ζητούμενο σε επίπεδο πράξης, να τιμωρήσει τους κλέφτες και τους "προδότες" με καρπαζές και αγχόνες, μοιραία θα δημιουργεί ζωτικό χώρο στους εξτρεμιστές της ακροδεξιάς. Γιατί; Δεν είναι λογικό επιχείρημα; Αφού το ΚΚΕ δεν εξτρεμίζει ενισχύει εμμέσως αυτούς που εξτρεμίζουν. Κι όπως έγραφε ανώνυμος σχολιαστής (ουδεμία σχέση με διαμορφωτές αντανακλαστικών) το ΚΚΕ στο Πέραμα έστειλε μόνο 10 άτομα (και όχι 100) για αφισοκόλληση διότι ήθελε θύματα. Γιου νόου, αρνητική διαφήμιση (αλλά πάντως διαφήμιση) στη χρυσή αυγή και πάσα στη Νουδού των δυσαρεστημένων χρυσαυγιτών. Σατανικό! 


4. Κι όμως το ΚΚΕ είναι δεκανίκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Βλέποντας ένας αριστερός τα καμώματα του ΚΚΕ δεν πρόκειται βέβαια να τρέξει απογοητευμένος στην αγκαλιά των ναζί. Ή στο ΣΥΡΙΖΑ θα στραφεί ή -αν είναι λίγο πιο ριζοσπαστικός- θα στραφεί αριστερότερα. Όπου θα βρει πλήθος κομμάτων και κομματιδίων. Κι ανάμεσά τους ισχυρότερη και θορυβωδέστερη θα εντοπίσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η οποία είναι γενικώς "αντι-", όπερ αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική κλπ. Κι όπως όλοι οι "αντι-", έχει ευκινησία και ισχυρό τεκμήριο αθωότητας.

Όσον αφορά στους κρεατέμπορους και την Ελληνική Ζυθοποιΐα, το ότι το ΚΚΕ είναι δεκανίκι τους είναι προφανές από το γεγονός ότι στο φεστιβάλ ψήνονταν μόνο κεμπάπ και σουβλάκια (γιατί όχι και σαρδέλες ή χαλούμι;) ενώ από μπύρες διατίθονταν μόνο Άμστελ.


Συμπεράσματα από το παραπάνω παραλήρημα:
Ακόμα κι αν έχεις τις καλύτερες των προθέσεων η προκατάληψη στουμπώνει τα βασικά γάγγλια.
Η βλακεία είναι ανίκητη γιατί η γεύση της μοιάζει μ' αυτή του φρούτου της γνώσης.
Η ψευτιά δεν χρειάζεται λογική και τεκμηρίωση αφού η βλακεία είναι πιστός της σύμμαχος.
Κανένα επιχείρημα δεν θα πείσει ποτέ κάποιον που έχει ένα ή περισσότερα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Στο επόμενο επεισόδιο: Ο Εφιάλτης, η Κερκόπορτα και το ΚΚΕ

Προ πάντων σοβαρότης

Σύμφωνα με έγκυρο γκάλοπ για λογαριασμό του Ελεύθερου Τύπου μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της χρυσής αυγής θορυβήθηκε που το κόμμα τους δολοφονεί έλληνες -το ψήφισαν για να εξολοθρεύσουν μόνο τους φτωχομετανάστες- και άλλαξε την πρόθεση ψήφου. Η ΧΑ σημειώνει "κατακόρυφη πτώση" κι εντελώς τυχαία η Νουδού αυξάνει τα ποσοστά της, τη διαφορά από το ΣΥΡΙΖΑ και την παράσταση νίκης.
Ο Μπάμπης, παρά τα μπινελίκια, δικαιώνεται. Η "σοβαρή χρυσή αυγή" μεταγγίζεται στη Νουδού. Πόσοι φόνοι χρειάζονται για να ξανα"σοβαρευτούν" άπαντες οι "αγανακτισμένοι";

Απολογητικό υπόμνημα

Η αλήθεια είναι ότι δεν τό 'χει χάσει ο Μίκης. Εγώ ήμουν που τό' πα, το παραδέχομαι, σε πρόσφατο σχόλιό μου. Νομίζοντας ότι προπαγανδίζει εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα, μια νέα εκδοχή του "Καραμανλής ή τανκς". Αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνειά του. Δυο ιδιότητες που διευκολύνουν τις μοδίστρες (όπως εν προκειμένω την Αυγή) στη μεταποίηση φράσεων σε γραμμικά συνθήματα. Από την άλλη βέβαια, ίσως κι ο ίδιος κάπου να υπερβάλλει μιλώντας για πετρελαϊκούς πλούτους και σχετικές σκοτεινές επιβουλές των ξένων καπιταλιστών. Ίσως να υπερτονίζει τον όρο "αντεθνικό", λες και η εθνικότητα είναι αυτή που διαχωρίζει τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, και όχι η τάξη.

Ιδού λοιπόν η ολοκληρωμένη δήλωσή του. Η έμφαση διά μπολνταρίσματος είναι προφανώς δική μου, για δικούς μου μικροπολιτικούς λόγους, και ουδεμία ευθύνη φέρει ο ίδιος.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΠΑΛΑ
Βρεθήκαμε στο Ηρώδειο για τα 50 χρόνια της Μαρίας Φαραντούρη. Καθισμένοι πλάι-πλάι παλιοί σύντροφοι όπως ο Κουτσούμπας, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας και η αφεντιά μου. «Είμαστε εδώ τέσσερις γενιές αριστερών», τους είπα. «Εμείς προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να χτυπήσουμε την πόρτα της Εξουσίας. Δεν τα καταφέραμε. Τώρα την χτυπά ο νεότερος…». «Και ;;;», ρώτησε κάποιος από το πηγαδάκι που είχε σχηματιστεί γύρω μας. «Άκου φίλε», του είπα, «μπορεί όλοι εσείς να σκέφτεστε (και με το δίκιο σας) ένα σωρό πράγματα για μας, όμως η Ελληνική Αριστερά είναι ένα ποτάμι. Το ίδιο. Βρεθήκαμε μπροστά σε βράχους. Χωριστήκαμε σε διχάλες. Εν πάση περιπτώσει. Τώρα την πόρτα χτυπά ο νεότερος…». «Και τι να ψηφίσουμε;» μπήκε κάποιος στο ψητό. «Τσίπρα», του λέω, «τι άλλο;». Ο Κουτσούμπας χαμογέλασε αμήχανα. «Και ΚΚΕ βέβαια…». Κάποια κυρία με κοίταξε επιτιμητικά. «Το ΚΚΕ είναι ο βράχος μας», της είπα. Αυτή είναι η ολοκληρωμένη μου απάντηση. Δηλαδή και Τσίπρα και ΚΚΕ.
Δυστυχώς αυτά είναι λόγια που λέγονται στην ανάλαφρη ατμόσφαιρα του διαλείμματος μιας συναυλίας. Πίσω όμως κρύβεται η ωμή πραγματικότητα και η προσωπική μου τραγωδία. Που μεγαλώνει όσο λιγοστεύει το λαδάκι στο καντήλι μου. Και μιας και η «Αυγούλα» μου έκανε την τιμή να με αναφέρει αδράχνοντας την ευκαιρία, για να προβάλει ένα προεκλογικό σύνθημα, θα πρέπει νομίζω να μου δώσει την ευκαιρία να ξεδιπλώσω ολοκληρωμένα την σκέψη μου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις και τον ρόλο της Αριστεράς.
Στις συναντήσεις μας στα πλαίσια του Μετώπου ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. διαπιστώθηκε η βασική μας διαφορά (ανάμεσα στις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ και τις δικές μου), που εξακολουθεί να υπάρχει: δηλαδή αν είναι εφικτή η ριζική αλλαγή (που έχει ανάγκη ο τόπος) μέσα ή έξω από το Σύστημα Εξουσίας. Το «μέσα» σήμαινε συμμετοχή στις εκλογές με στόχο την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής Εξουσίας. Το «έξω», να βάλουμε όλοι μας το όποιο βάρος μας για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης. Είναι αλήθεια ότι από τις αρχές του 2011 η πολιτική μου σκέψη ριζοσπαστικοποιήθηκε. Γιατί; Πρώτον γιατί διαπίστωσα την αρχή του τέλους του δικομματισμού, που σημαίνει απαλλαγή της μεγάλης πλειοψηφίας του Λαού μας από τον άμεσο ιδεολογικο-πολιτικό και κομματικό έλεγχο των δύο ιστορικών εκπροσώπων της ξένης εξάρτησης. Δεύτερον, η αποκάλυψη με την υπογραφή του Μνημονίου όχι μόνο του αντιλαϊκού αλλά και του αντεθνικού ρόλου των ηγετικών παραγόντων που κρατούσαν κάτω από τον άμεσο έλεγχό τους τούς οπαδούς του ΠΑΣΟΚ στην πρώτη φάση και της Ν.Δ. στην επόμενη. Μιλάμε για το 80% περίπου των Ελλήνων ψηφοφόρων! Τρίτον, κουρελιάστηκαν οριστικά οι μάσκες που έκρυβαν το αληθινό αποκρουστικό πρόσωπο των λεγομένων ξένων «προστατών» μας, ώστε σήμερα να μην υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να μην πιστεύει ότι ο στόχος τους είναι να μας εξαθλιώσουν και να μας κατατρομοκρατήσουν, ώστε να καμφθεί κάθε δυνατότητα του Λαού μας και να παραδοθεί σαν «πρόβατο επί σφαγήν» στα οικονομικά και στρατηγικά τους συμφέροντα. Ειδικά τώρα, μετά την αποκάλυψη του πετρελαϊκού μας πλούτου, ο στόχος τους είναι να τον ελέγξουν και να τον καρπωθούν δίνοντας στον Λαό μας λίγα ψίχουλα, αφού θα έχει εξασφαλιστεί η οριστική του υποταγή στην θέλησή τους.
Αυτές οι διαπιστώσεις με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι αυτή η τεραστίων διαστάσεων απελευθέρωση του Λαού μας από τους καταναγκασμούς και τις αυταπάτες του δικομματισμού σε συνδυασμό με την αποκάλυψη του ρόλου των δυνάμεων της ξένης εξάρτησης και των τοπικών συμμάχων και οργάνων τους (που όλοι μαζί, θεσμικοί, πολιτικοί, οικονομικοί, κρατικοί παράγοντες συνιστούν το πλέγμα του Συστήματος Εξουσίας) δημιουργούν για την χώρα μας μια σπάνια ιστορική ευκαιρία! Ποιο ήταν το «κλειδί»; Ο ενημερωμένος λαός, που όπως έδειξαν οι μεγάλες διαδηλώσεις του 2011 και του 2012, άρχισε να κατανοεί τη δύναμή του και να ανιχνεύει την ευθύνη του για την αναγκαία ριζοσπαστική αλλαγή. Φτάνει να καταφέρει να ενωθεί γύρω από ένα κοινό στόχο και μια ενιαία αντιστασιακή ηγεσία. Αυτή ήταν κατά την άποψή μου η ώρα της Αριστεράς. Και γι’ αυτό ξαναβγήκα, 86 χρονών, σε δρόμους και σε πλατείες. Όπως σε κάθε παρόμοια στιγμή, όταν ο Λαός φορτώνεται με ιστορικές ευθύνες και κατά κάποιον τρόπο είναι «άγραφο χαρτί», περιμένει ένα χέρι να γράψει επάνω μια λέξη. Στα 1821 η λέξη ήταν «Ελευθερία». Στα 1843, «Σύνταγμα». Στα 1912 «Εδαφική ολοκλήρωση». Στα 1940 «Αντίσταση». Στα 1973 «Δημοκρατία». Στα 2012 (ακόμα και σήμερα) η λέξη που περιμένει είναι «ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ».
Στις συζητήσεις μας με τους Γλέζο, Τσίπρα, Δραγασάκη είχα την ευκαιρία να τους αναπτύξω τις απόψεις μου. Δεν εισακούσθηκα. Όπως και δεν κατόρθωσα με την Σπίθα να επικοινωνήσω ελεύθερα με τον Λαό, για να του αποδείξω ότι υπάρχει λύση εφικτή και αναίμακτη έξω από το Σύστημα. Και ότι αν τη χάσουμε, αυτό σημαίνει ότι στα 1821 δεν έγινε Επανάσταση. Στα 1843 δεν κερδήθηκε Σύνταγμα. Στα 1912 δεν έγιναν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, στα 1940 με το ΟΧΙ δεν έγινε Εθνική Αντίσταση και στα 1973 με το Πολυτεχνείο δεν έπεσε η Χούντα. Τόσο κοσμοϊστορική σημασία έδινα στη σημερινή συγκυρία. Πίστεψα με πάθος ότι είναι δυνατή επί τέλους η κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και γι’ αυτό τον λόγο η τωρινή μου απογοήτευση με οδήγησε στη δραματική μου απόφαση να θεωρώ τον εαυτό μου «νεκρό» πολιτικά.
Συμπτωματικά αυτή η συνάντηση των τεσσάρων έτυχε να γίνει την επομένη μέρα που έβαλα τη λέξη «ΤΕΛΟΣ» κάτω από το έμβλημα της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών στην Ιστοσελίδα της. Φυσικά «ΤΕΛΟΣ» όχι για την Σπίθα αλλά για τη δική μου ολοκληρωτική αποστράτευση ως μαχόμενου πολίτη, έπειτα από αγώνες 70 χρόνων, μιας και οι απόψεις μου δεν έγιναν τελικά γνωστές στον Λαό ούτε αποδεκτές από τις συγγενέστερες πολιτικές ηγεσίες. Η συνάντηση αυτή έγινε επίσης την επομένη της δημοσίευσης ενός προφητικού, για άλλη μια φορά, άρθρου μου, στο οποίο έγραφα ότι η Χρυσή Αυγή έχει περάσει στη φάση του αίματος και του θανάτου, με κύριο στόχο την Αριστερά. Θα ήθελα λοιπόν από την «Αυγή» να προβάλει αυτή την έκκληση που διατύπωσα χθες στους παλιούς συνοδοιπόρους μου υπενθυμίζοντας ει δυνατόν, ορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο μου εκείνο. Αν δεν τους ενώνει η επίθεση, ας τους ενώσει η άμυνα! Ήδη χθες ήρθε η επιβεβαίωση της προειδοποίησής μου, είχαμε τον πρώτο νεκρό! Ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος για τη χώρα. Όμως για μας τους αριστερούς (κάθε χώρου ή εκτός «χώρου») είναι άμεσος… Τώρα αρχίζω να σκέφτομαι ότι η τυχαία μας συνάντηση στο διάλειμμα της συναυλίας του Ηρωδείου μπορεί και να μην ήταν τυχαία! Και φυσικά δεν επιτρέπεται να περιοριστεί σε ένα σύνθημα… Γιατί τα όσα ειπώθηκαν μεταξύ μας για την επίθεση στο Πέραμα μπορεί και πρέπει να ξυπνήσουν μέσα μας τους εφιάλτες του παρελθόντος, οι υπεύθυνες ηγεσίες πρέπει να λάβουν έγκαιρα μέτρα σε απόλυτη προτεραιότητα, για να μην ξανασηκώσουν κεφάλι αυτοί που ευθύνονται για τις δύο μεγάλες τραγωδίες του τόπου μας, τον Εμφύλιο Πόλεμο και την Δικτατορία
Αθήνα, 18.9.2013

Μέσα ή έξω από το σύστημα εξουσίας. Αυτή είναι η ερώτηση. Χωρίς σύμπνοια στην απάντησή της, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν θα υπάρξει μέτωπο αλλά τουρλουμπούκι.

Διαμάντια στα σκουπίδια

Ο 902 έκλεισε, η ΕΡΑ παραμένει βουβή (τουλάχιστον στο λεκανοπέδιο) και τα FM θυμίζουν επαρχία άνευ κλαρίνου. Η τηλεόραση έτσι κι αλλιώς ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Το λατρεμένο Σταρ πάει δυστυχώς να παρασοβαρέψει και στη θέση του τηλεοπτικού 902 ξεφύτρωσε ένα "Ε"σπρεσσοκάναλο.
Αυτό όμως το ίδιο εσπρεσσοκάναλο, χτες βράδυ πρόβαλε την άγνωστη ταινία του Tim Hunter "The saint of Fort Washington" (1992).

Πρόκειται για μια ταινία η οποία περιέργως κυκλοφόρησε από τη Warner Bros Pictures. Περιέργως, διότι πρόκειται για ταινία-γροθιά στο χολιγουντιανό "αμερικάνικο όνειρο", καθώς απεικονίζει με επαρκή σκληρότητα τις συνθήκες διαβίωσης των αστέγων, τόσο στους δρόμους όσο και στα άσυλα-γκέτο όπου στεγάζονται (υποχρεωτικά) τις νύχτες. Παρουσιάζει μάλιστα με τρόπο αποκαλυπτικό (αν και κάπως συγκρατημένο) την αντιμετώπιση των αστέγων από την αμερικάνικη αστυνομία, πράγμα που ξενίζει, αφού με τόσο CSI, NCIS, Law and Order και τόσους λεβέντηδες ήρωες χολιγουντιανών αστυνομικών θρίλλερ έχουμε πειστεί ότι οι μπάτσοι είναι ταγμένοι στη δίωξη των κακών και στην προστασία των καλών. Πιότερο βέβαια γουστάρουμε τους μπάτσους που είναι μάγκες και σκληροί και δεν κολλάνε σε νόμους, προσωπικά δεδομένα και άβατα αν είναι να μας σώσουν από τους κακούς.
Πως διάολο διένειμε αυτήν την ταινία η Warner; Μυστήριο. Άγνωστη βέβαια παρέμεινε.


Ήρωες της ταινίας είναι ένας λευκός σχιζοφρενής (μη σήριαλ κίλλερ) και ένας μαύρος άστεγος οι οποίοι συνδέονται με φιλία και προσπαθούν να επιβιώσουν κόντρα σε κάθε προγνωστικό. Και όντως ο λευκός δεν επιβιώνει τελικά, χάρη και στην αδιαφορία (έως συνενοχή) των αρχών. Η ερμηνεία του Matt Dillon ως σχιζοφρενούς αστέγου βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Στοκχόλμης το 1993. Ο Danny Glover δεν βραβεύτηκε κάπου αλλά μάλλον δεν θα το φέρει και βαρέως αφού θά 'χει συνηθίσει στην εκτίμηση που έχει το Χόλιγουντ για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και πρωτοβουλίες.

Η ταινία βέβαια έχει κάποιες αδυναμίες αφού δεν παύει να είναι αμερικάνικη. Ο σκηνοθέτης της δεν είναι δα και ο Λόουτς, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι ο πατέρας του, ο Ian McLellan Hunter, ήταν βρετανός και είχε κάποτε την τιμή να μπει στις μακαρθικές λίστες.
Καταπιάνεται με ένα καυτό κοινωνικό πρόβλημα, στα χνάρια του νέου βρετανικού κινηματογράφου, δυσκολεύεται όμως να υπερπηδήσει κάποια ενδημικά αμερικανικά μικροκλισέ και αποφεύγει, έστω και να υπονοήσει, οτιδήποτε το ανατρεπτικό. Είναι όμως φιλότιμη και ρεαλιστική, σύμφωνα τουλάχιστον και με σχετικές μαρτυρίες. Κι έχει μια συγκλονιστική σκηνή με την ομαδική ταφή αστέγων σε απομονωμένη νησίδα όπου απαγορεύεται η πρόσβαση ακόμα και σε συγγενείς.

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική έκπληξη.

Για τον 902

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη για ποστάρισμα. Αλλά για τον 902 θα κάνω μια παρεμβολή.
Χρόνια ακούω τον 902. Από την εποχή που το σημερινό μεταμεσονύχτιο σήμα του ήταν ημερήσιο και η ακροαματικότητά του ήταν μέσα στις 10 πρώτες. Έκτοτε η ακροαματικότητα κατρακύλησε, ο σταθμός όμως παρέμεινε ότι πιο αξιόλογο υπάρχει στο ραδιόφωνο, μετά τουλάχιστον τη δολοφονημένη ΕΡΑ. Οι αλλεργικοί στο ΚΚΕ πιθανότατα δεν αντέχουν τις ειδήσεις και τις ενημερωτικές εκπομπές του, οι οποίες ομολογουμένως, πλην του "Εξ αιτίας" θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες. Η "Ποιητική Αδεία" ωστόσο, "Οι φωταψίες της άλλης όχθης", οι μουσικές "Επιλογές", ακόμα και τα λαϊκά "Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα", είναι εκπομπές που δύσκολα βρίσκουν -επαναλαμβάνω, πλην ΕΡΑ- ανάλογο σε άλλο ραδιόφωνο.
Ακόμα και ο τηλεοπτικός 902 έχει κάποιες -μετρημένες- ενδιαφέρουσες εκπομπές, οι οποίες βέβαια δεν αρκούν για να τον χαρακτηρίσουν αξιόλογο. Εξάλλου δεν υπάρχει πια τίποτα αξιόλογο στην τηλεόραση, εκτός ίσως από το δελτίο τουρλώματος κωλομεριών του Σταρ. Αν και αυτό που απολαμβάνω πλέον περισσότερο είναι κάτι τηλεπωλήσεις με οργασμικό σασπένς στην κλιμάκωση της "απίστευτης προσφοράς". Οι τηλεπωλήσεις πάντως που παίζουν στον 902 δεν είναι γουστόζικες.

Όταν δεν είσαι επιχειρηματίας, όταν δεν σωρεύεις δηλαδή αποθεματικά και υπεραξίες, είσαι πολύ πιο ευάλωτος στις οικονομικές φουρτούνες. Ο επιχειρηματίας ίσως να μπορεί να στηρίξει την επιχείρησή του με τις καβάτζες που ενδεχομένως σχημάτισε τις εποχές της αφθονίας. Οι κομματικές επιχειρήσεις όμως δεν σχηματίζουν καβάτζες, αφού δεν αποσκοπούν στην κερδοσκοπία και την σώρευση. Είναι ίσως κι αυτό ένα στοιχείο που δείχνει την αντιφατικότητα της κομματικής "επιχειρηματικότητας". Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο που το ΚΚΕ ξεπουλά τις ραδιοτηλεοπτικές του εγκαταστάσεις κι ο 902 κλείνει παρασύροντας τους εργαζόμενούς του στην ανεργία.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να συζητάμε για το αν το κλείσιμο θα μπορούσε να αποτραπεί. Αν ο σταθμός είχε περισσότερες διαφημίσεις, αν ήταν πιο τραβηκτικός, αν έτεινε περισσότερο προς το mainstream ίσως να επιζούσε περισσότερο. Δεν θα υπηρετούσε όμως το ρόλο που υπηρετεί.
Θα μπορούσε βέβαια να υλοποιηθεί η γεμάτη σαφήνεια πρωτοσέλιδη πρόταση της Αυγής, να δοθεί η τηλεόραση στην "Αριστερά". Η "Αριστερά", έννοια φαρμακευτική δια πάσαν νόσον, θα έκανε το σταθμό αυτοχρηματοδοτούμενο και υγιή.

Θεωρώ ότι το ραδιόφωνο θα έπρεπε να διατηρηθεί. Το κλείσιμο του ραδιοφωνικού 902 είναι λάθος. Το portal δεν αρκεί και δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη ζωντάνια του ραδιοφώνου. Θα είναι πολύ δυσάρεστο η συχνότητα από την οποία ακούγαμε τον 902 να γίνει συχνότητα ενός νέου ραντιοντίτζεϊ ή βημαεφέμ.
Αν η Ραδιοτηλεοπτική χρωστά στους εργαζόμενους και τα ταμεία μπορεί να αποταθεί εκτάκτως στους μόνιμους χρηματοδότες του κόμματος. Με κουπόνια. Ας πουλήσει ότι έχει να κάνει με την τηλεόραση κι ας κάνει μια εξόρμηση για την επιβίωση του ραδιοφωνικού 902.

Υ.Γ. Οι καλόπιστοι σχολιαστές της επικαιρότητας χαρακτηρίζουν το ξεπούλημα των ραδιοτηλεοτικών εγκαταστάσεων ως "business". Είναι προφανώς κάτι σαν τις "business" που κάνουν όσοι πουλάνε το αυτοκίνητό τους, όχι για να πάρουν το νέο μοντέλο αλλά για να καλύψουν άλλες τρέχουσες ανάγκες. Εκτός αν πιστεύουν ότι το ΚΚΕ πουλάει τις εγκαταστάσεις για να πάρει νέο άιφον ο Κουτσούμπας.

Η "εκφυλισμένη τέχνη" και ο Otto Dix αμφισβητούμενος από τον ντόκτωρ Tuboflo

Δεν είναι κακό να είναι κανείς αγράμματος. Ίσως μάλιστα να είναι και καλό. Δεν χρειάζεται πτυχίο για να μπορείς να βγάζεις στοιχειώδη συμπεράσματα, ούτε ECDL για να καταλαβαίνεις πέντε πράγματα γύρω σου. Αντίθετα, βλέπει κανείς συχνά πτυχιούχους με μεταπτυχιακά, που ξεχειλίζουν βεβαιοτήτων και αγνοούν που παν τα τέσσερα.
Λαμβάνω συχνά διάφορα αναπροωθούμενα mails συνομωσιολογικού (του κώλου) περιεχομένου, από αποκαλύψεις του πασίγνωστου δόκτωρος Tuboflo ότι τα εμβόλια έχουν τον ιό(!) του καρκίνου (έλα μουνί στον τόπο σου) μέχρι τα μυστικά σχέδια των εβραίων για τη δημιουργία συναγωγής στο Αλλουφανπάρκ. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που τα στέλνουν τα έχουν τα πτυχία τους.
Σήμερα μου προώθησαν ένα post το οποίο παραθέτει στην ελληνική τελειότητα τη γερμανική βαρβαρότητα. Από την πρώτη του γραμμή, "Ελλάς vs Γερμανίας" καταλαβαίνει κανείς ότι ακολουθούν συγκρίσεις του αρχαιοελληνικού κάλλους με το Τρίτο Ράιχ και τα βελανίδια (απαραιτήτως). Είναι προφανές ότι η γερμανομάθεια του συντάκτη του περιορίζεται στο μουστακίδιο του Χίτλερ και η αρχαιοελληνομάθειά του στον καβαλάρη του Βουκεφάλα και στους 300 της Warner Bros. Γνωρίζει ωστόσο άπταιστα ότι οι εβραίοι βρίσκονται πίσω από τη Μέρκελ κι αυτό οφείλει κανείς να του το αναγνωρίσει.
Μέσα στα πολλά νόστιμα περιλαμβάνεται σύγκριση στο επίπεδο της τέχνης, όπου κονταροχτυπιέται το άγαλμα του Απόλλωνα (από τη ζωφόρο του ναού του Διός στην Ολυμπία) με πίνακα του γερμανού ζωγράφου Otto Dix, ως τεκμήρια, αντίστοιχα, της "ελληνικής τέχνης των φωτεινών ονείρων του ανθρώπου" και της "γερμανικής τέχνης των ατάλαντων στην υπηρεσία της διαστροφής".
Αυτή η πετυχημένη σύγκριση ήταν που με ώθησε στο ποστ αυτό.


Ο Otto Dix γεννήθηκε το 1891 και το 1910 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών της Σαξονίας, στη Δρέσδη. Οι πρώτες του εικαστικές επιρροές προήλθαν από το συμβολιστή (και ρομαντικό) Μαξ Κλίνγκερ. Επηρεάστηκε επίσης βαθιά από το φιλοσοφικό έργο του Φρίντριχ Νίτσε.

Τον Αύγουστο του 1914, μέσα σε γενικό κλίμα απατηλού ενθουσιασμού, κατατάχθηκε ως εθελοντής στο γερμανικό πυροβολικό. Όπως οι περισσότεροι εθελοντές πίστεψε ότι ο πόλεμος θα είχε ολοκληρωθεί μέχρι τα Χριστούγεννα. Υπηρέτησε στο Δυτικό Μέτωπο και πληγώθηκε αρκετές φορές, μέχρι τον Αύγουστο του 1918 όταν ο τελευταίος (παρ' ολίγο μοιραίος) τραυματισμός του τον κράτησε στο νοσοκομείο μέχρι τη λήξη του πολέμου. Καθ΄όλη τη διάρκεια της θητείας του, ο Όττο Ντιξ κράτησε ημερολόγιο και σκίτσαρε τις εμπειρίες του. Το αποτέλεσμα ήταν μια συλλογή 50 σκίτσων που κυκλοφόρησαν το 1924 υπό τον τίτλο "Der Krieg" (Ο πόλεμος). Ο πόλεμος και όσα έζησε σ'αυτόν χάραξαν το μετέπειτα έργο του. Μετά την αποστράτευσή του επέστρεψε στη Δρέσδη όπου συνέχισε τις σπουδές του. Στοιχειωμένος από τις εμπειρίες του ζωγράφιζε αποκλειστικά σχετικά θέματα, σε κυβο-φουτουριστικό ύφος. Τα τοπία του είναι σπαρμένα με στρατεύματα και κουφάρια. Οι μορφές του περιορίζονται σε πεζικάριους και ναύτες. Οι πρώτοι είναι πληγωμένοι, ακρωτηριασμένοι, υποφέρουν σωματικά και ψυχικά, ρέπουν στην τρέλα. Οι ναύτες του μεθοκοπούν σε καταγώγια με πόρνες. Οι μορφές ακρωτηριασμένων και τα πορνεία, ως σύμβολα των ανθρωπίνων παθών, αποτελούν το επίκεντρο του έργου του. Αποτυπώνει την ασχήμια ως συνιστώσα τόσο του θανάτου όσο και της ζωής, χωρίς πρόθεση ηθικού προσημασμού της.

Το 1924 ο Ντιξ γνώρισε τον έμπορο τέχνης του Βερολίνου, Καρλ Νίρεντορφ. Αυτός ήταν που εξέδωσε τη συλλογή "Πόλεμος", η οποία αποτέλεσε συντριπτικό χτύπημα στο μύθο περί ηρωϊκού πολέμου.
Το 1926 έλαβε έδρα στην Ακαδημία Τεχνών της Δρέσδης, την οποία διατήρησε μέχρι το 1933, όταν οι ναζί πήραν στην εξουσία. Το έργο του Ντιξ αποτελούσε αγκάθι στο μάτι του ανανήψαντος μιλιταρισμού κι ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα συμβατικά γούστα του Ράιχ. Τα έργα του μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Εκφυλισμένης Τέχνης του Μονάχου, όπου στη συνέχεια καταστράφηκαν. Ο Όττο Ντιξ αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του και μετακόμισε στην επαρχία, ζωγραφίζοντας πλέον τοπία. Προς το τέλος του πολέμου επιστρατεύτηκε στην Πολιτοφυλακή, μαζί με ανηλίκους και υπερήλικες. Συνελήφθη από τα γαλλικά στρατεύματα και κρατήθηκε μέχρι την πτώση του ράιχ.
Πέθανε το 1969.


Παρακάτω παραθέτω δείγμα "καλλιτεχνικής" επέμβασης το οποίο πιστοποιεί ότι όσοι λυσσομανούν κατά ραϊχογερμανιών και φασιστομερκελών τελικά έρχονται πολύ πιο κοντά στις ναζιστικές αντιλήψεις απ' όσο θα υποψιάζονταν (αν είχαν κουκούτσι νου). Είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς συναίσθηση της χυδαιότητάς τους.

Specimen of how class illiteracy is disorientated into crude misanthropic photoshopping

Πηγές:
http://www.ottodix.org/
http://www.moma.org/collection/artist.php?artist_id=1559

Mission responsible

Ελλάς - Βραζιλία σημειώσατε χι

Οι ρουβίτσες του "τρίτου δρόμου ανάπτυξης" σηκώνουν συχνά το δάχτυλο και το τεντώνουν προς το παράδειγμα του "οικονομικού θαύματος" της Βραζιλίας. Καταπώς λίγο παλιότερα κάποιοι άλλοι έδειχναν την Ισλανδία και την Ιρλανδία.

Η Βραζιλία τις μέρες αυτές συνταράσσεται από διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα μέτρα λιτότητας εις βάρος της φτωχολογιάς, με το χτύπημα της δημόσιας υγείας, την αστυνομική (λίαν συντόμως μάλλον και στρατιωτική) βία και την διαφθορά στις τάξεις των θαυματοποιών.
Στο πλευρό των διαδηλωτών τάχθηκε κι ο μέγας Ριβάλντο, ο οποίος επισήμανε ότι:
"Δεν είμαστε σε θέση να φιλοξενήσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτή τη στιγμή. Δεν το χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε υγεία και παιδεία.
Είναι ντροπή να σπαταλάμε τόσα πολλά χρήματα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ τα νοσοκομεία και τα σχολεία παραμένουν σε άθλιες συνθήκες. Τόσο βία και τέτοιο χάλι.
Ήθελα να το βγάλω από μέσα μου γιατί ήμουν και εγώ φτωχός και βίωσα τα προβλήματα που έχουν τα δημόσια σχολεία και την έλλειψη καλού συστήματος υγείας. Ακόμα με πονάει όταν το σκέφτομαι πως ο πατέρας μου χτυπήθηκε και πέθανε, γιατί ένα νοσοκομείο στο Ρεσίφε δεν τον περιέθαλψε".

Την ίδια ώρα που οι βραζιλιάνοι παλεύουν για παιδεία και υγεία, επειδή είναι μίζεροι και ξινοί και δε θέλουν να φορτωθούν μερικά ψωροδισεκατομμύρια, τα οποία στο κάτω κάτω θα τσεπώσουν οι γνωστοί κολοσσοί αλλά θα τα "επιστρέψουν στην πραγματική οικονομία" (τι γράφω θεέ μου), στην Ελλάδα δείχνουμε πόσο χουβαρντάδες είμαστε. Ο περιφερειάρχης Σγουρός δήλωσε ότι θα χαρίσει 20 εκατομμύρια ευρά υπέρ αποπερατώσεως του γηπέδου της ΑΕΚ, κάνοντας τους φίλους της ΑΕΚ να ενθουσιαστούν. Κι εγώ ως φίλος της ΑΕΚ είμαι τρελά ενθουσιασμένος. Και πως να μην είμαι άλλωστε όταν η ομάδα έπεσε στην τρίτη εθνική για να φεσώσει το σύμπαν και να βρεθεί καθαρή στα χέρια του θαυμάσιου αυτού ανθρώπου τίγρεως και φιλαράκου του πρωθυπουργού μας. Και σήμερα πριμοδοτείται και με 20 εκατομμυριάκια τα οποία, δε γαμιέται, ας κοπούν από καμιά σύνταξη.

Μαλάκες Βραζιλιάνοι μη γκρινιάζετε. Κι εμείς πλερώσαμε κατιτίς για τους ολυμπιακούς αλλά μας έμεινε το σκέπαστρο Καλατράβα.

Μια απορία και ολίγα αμελέτητα

Μία ειλικρινής απορία:
Ο Αλέξης περίμενε στ' αλήθεια την προκήρυξη πρόωρων;

Και μια διαπίστωση:
Η αναμονή για την πολυπόθητη συμφωνία των τριών εταίρων συνεχίζεται. Ο λαός αδημονεί αλλά θα αναγκαστεί να περιμένει μέχρι αύριο. Δεν μπορεί όμως, η συναίνεση θα νικήσει.
Εν τω μεταξύ:

Αυτό θα πει κυβέρνηση με (ή από;) αρχίδια