Αντίο Αλλού Φαν Μαρξ
Σάββατο 7 Ιουνίου 2014
Δευτέρα 26 Μαΐου 2014
Πικρός καφές με λουκούμι
Πολλά πανηγύρια βλέπω για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Τι βγήκε επί της ουσίας;
Ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (βρέξει-χιονίσει): περί το 45%
Ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (μόνο με λιακάδα): περί το 35%
Ουγκ: 10%
Ειδικότερα:
Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και καμαρώνει που πρώτη φορά τα κατάφερε αριστερό κόμμα. Παγιώθηκε δε πανηγυρικά ως ο ένας εκ των δύο πόλων. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο πόλος που ευνοεί -μέχρι στιγμής- η αστική εξουσία∙ αυτή προτιμά τα "βρέξει-χιονίσει" κόμματα. Όχι βέβαια ότι θα κάνει χαρακίρι αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτήσει τελικά την επιπλέον δυναμική. Καθώς το χτεσινό αποτέλεσμα υπονοοεί την ύπαρξη εκλογικού ταβανιού. Η πρωτιά του θα είχε διαφορετική βαρύτητα αν ξεπερνούσε το 30%, αν έπιανε ένα 35% ας πούμε. Δεδομένου και του "δημοψηφισματικού χαρακτήρα".
Μένουν οι εντυπώσεις και το αίτημα στον Παπούλια για εθνικές εκλογές.
Η Νουδελιά κέρδισε κι αυτή τις εκλογές αφού όποιος βλέπει χωριστά τα 22,75% και 8,04%, αντί για ένα ενιαίο 30,79% είναι μπουμπούνας. Μετερχόμενη τους συνήθεις εκλογικούς εκβιασμούς περί σταθερότητας και ακυβερνησίας προσέθεσε ένα 10%, προερχόμενο συντριπτικά από ξεμωραμένα γερόντια, στο δεδομένο στόκο της τάξης του 20%. Δεν είναι αυτό επιτυχία; Το ΠΑΣΟΚ στο κάτω κάτω δεν υπάρχει πια παρά ως συνιστώσα της Νουδού.
Οι χρυσαυγίτες με απογοήτευσαν. Έλεγα πως θα τσιμπήσουν ένα δεκαπενταράκι. Τι διάολο, οι βλαμμένοι πατριδόπληκτοι και οι ξενοφοβικοί είναι στην Ελλάδα ισχυρή πλειοψηφία. Αν αθροίσεις ΝΔ, ΧΑ, ΛΑΟΣ και λοιπούς απογόνους του Περικλέους βγαίνει πάνω από 40%. Μόνο 1 στους 4 έχει το θάρρος να εκφραστεί αυθεντικά;
Και το Ποτάμι με απογοήτευσε. Καλό το 6,6% αλλά όχι ανάλογο με την εμπιστοσύνη που έχει ο λαός στο Μέγκα. Μάλλον φταίει η χαμηλή συσπείρωση των τηλεθεατών, από το 36,8% της τηλεθέασης των "Πρωταγωνιστών" μόλις το 1/6 ψήφισε Ποτάμι. Αλλά, όπως είπε και ο Ντιέγκο, μόνος κι αβοήθητος πάλεψε, παρέα με τη Ντόρα και το Μπότα.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η ΔΗΜΑΡ ολοκλήρωσαν τον ιστορικό τους ρόλο κι ετοιμάζονται να δώσουν τη σκυτάλη σε άλλα αρχηγικά κόμματα δημοφιλών παρθενοραμμένων.
Το ΚΚΕ μετρήθηκε εκεί περίπου που το περιμέναμε, αν και ελπίζαμε για κάτι καλύτερο. Το 6,1% δεν είναι επί της ουσίας άνοδος, είναι μάλλον συντήρηση δυνάμεων. Δεν βλέπω πάντως πως μπορεί βραχυπρόθεσμα να υπάρξει ουσιαστική αύξηση, άσε που άμα κοιτάξεις παραέξω στας Ευρώπας σε πιάνει απελπισία. Κανονικό γαλατικό χωριό. Κι όμως, μέσα στη μουντάδα, έσκασε το 4Χ4 και κυρίως το ένα της Πάτρας που άλλες εποχές το περιμέναμε και άλλες μας ήρθε.
Υ.Γ.1 Το χρηματιστήριο, όπως και η Γιάννα Αγγελοπούλου, καλοδέχτηκε το εκλογικό αποτέλεσμα. 'Η δεν τρόμαξε από το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ή δεν το τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ γενικώς. Μόνο η ΕΥΔΑΠ πέφτει γιατί το ΣτΕ χάλασε -προσωρινά- τη μπίζνα με το ιδιωτικό νερό.
Υ.Γ.2 Χτες έκανα τη δεύτερη "κοψοχεριά" του εκλογικού μου βίου ρίχνοντας το ψηφοδέλτιο της Δούρου στην περιφέρεια (η πρώτη ήταν στο φοιτητικό σύλλογο). Δεν μετανιώνω πάντως αφού λειτούργησα ως ΑΕΚτζής. Με τέτοια χυδαιότητα και τραμπουκισμό που αντιμετώπισαν ταΑΕΚτζήδικα Μελισσανίδικα σάιτ το δεύτερο γύρο της Δούρου στην Περιφέρεια (όπως και του Βασιλόπουλου στη Φιλαδέλφεια), έπρεπε κάπως να διαφυλαχτεί η ηθική υπόσταση της ομάδας!
Ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (βρέξει-χιονίσει): περί το 45%
Ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (μόνο με λιακάδα): περί το 35%
Ουγκ: 10%
Ειδικότερα:
Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και καμαρώνει που πρώτη φορά τα κατάφερε αριστερό κόμμα. Παγιώθηκε δε πανηγυρικά ως ο ένας εκ των δύο πόλων. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο πόλος που ευνοεί -μέχρι στιγμής- η αστική εξουσία∙ αυτή προτιμά τα "βρέξει-χιονίσει" κόμματα. Όχι βέβαια ότι θα κάνει χαρακίρι αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτήσει τελικά την επιπλέον δυναμική. Καθώς το χτεσινό αποτέλεσμα υπονοοεί την ύπαρξη εκλογικού ταβανιού. Η πρωτιά του θα είχε διαφορετική βαρύτητα αν ξεπερνούσε το 30%, αν έπιανε ένα 35% ας πούμε. Δεδομένου και του "δημοψηφισματικού χαρακτήρα".
Μένουν οι εντυπώσεις και το αίτημα στον Παπούλια για εθνικές εκλογές.
Η Νουδελιά κέρδισε κι αυτή τις εκλογές αφού όποιος βλέπει χωριστά τα 22,75% και 8,04%, αντί για ένα ενιαίο 30,79% είναι μπουμπούνας. Μετερχόμενη τους συνήθεις εκλογικούς εκβιασμούς περί σταθερότητας και ακυβερνησίας προσέθεσε ένα 10%, προερχόμενο συντριπτικά από ξεμωραμένα γερόντια, στο δεδομένο στόκο της τάξης του 20%. Δεν είναι αυτό επιτυχία; Το ΠΑΣΟΚ στο κάτω κάτω δεν υπάρχει πια παρά ως συνιστώσα της Νουδού.
Οι χρυσαυγίτες με απογοήτευσαν. Έλεγα πως θα τσιμπήσουν ένα δεκαπενταράκι. Τι διάολο, οι βλαμμένοι πατριδόπληκτοι και οι ξενοφοβικοί είναι στην Ελλάδα ισχυρή πλειοψηφία. Αν αθροίσεις ΝΔ, ΧΑ, ΛΑΟΣ και λοιπούς απογόνους του Περικλέους βγαίνει πάνω από 40%. Μόνο 1 στους 4 έχει το θάρρος να εκφραστεί αυθεντικά;
Και το Ποτάμι με απογοήτευσε. Καλό το 6,6% αλλά όχι ανάλογο με την εμπιστοσύνη που έχει ο λαός στο Μέγκα. Μάλλον φταίει η χαμηλή συσπείρωση των τηλεθεατών, από το 36,8% της τηλεθέασης των "Πρωταγωνιστών" μόλις το 1/6 ψήφισε Ποτάμι. Αλλά, όπως είπε και ο Ντιέγκο, μόνος κι αβοήθητος πάλεψε, παρέα με τη Ντόρα και το Μπότα.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η ΔΗΜΑΡ ολοκλήρωσαν τον ιστορικό τους ρόλο κι ετοιμάζονται να δώσουν τη σκυτάλη σε άλλα αρχηγικά κόμματα δημοφιλών παρθενοραμμένων.
Το ΚΚΕ μετρήθηκε εκεί περίπου που το περιμέναμε, αν και ελπίζαμε για κάτι καλύτερο. Το 6,1% δεν είναι επί της ουσίας άνοδος, είναι μάλλον συντήρηση δυνάμεων. Δεν βλέπω πάντως πως μπορεί βραχυπρόθεσμα να υπάρξει ουσιαστική αύξηση, άσε που άμα κοιτάξεις παραέξω στας Ευρώπας σε πιάνει απελπισία. Κανονικό γαλατικό χωριό. Κι όμως, μέσα στη μουντάδα, έσκασε το 4Χ4 και κυρίως το ένα της Πάτρας που άλλες εποχές το περιμέναμε και άλλες μας ήρθε.
Υ.Γ.1 Το χρηματιστήριο, όπως και η Γιάννα Αγγελοπούλου, καλοδέχτηκε το εκλογικό αποτέλεσμα. 'Η δεν τρόμαξε από το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ή δεν το τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ γενικώς. Μόνο η ΕΥΔΑΠ πέφτει γιατί το ΣτΕ χάλασε -προσωρινά- τη μπίζνα με το ιδιωτικό νερό.
Υ.Γ.2 Χτες έκανα τη δεύτερη "κοψοχεριά" του εκλογικού μου βίου ρίχνοντας το ψηφοδέλτιο της Δούρου στην περιφέρεια (η πρώτη ήταν στο φοιτητικό σύλλογο). Δεν μετανιώνω πάντως αφού λειτούργησα ως ΑΕΚτζής. Με τέτοια χυδαιότητα και τραμπουκισμό που αντιμετώπισαν τα
Παρασκευή 23 Μαΐου 2014
Με τις υγείες σου
Οι φιόγκοι του εγχώριου τύπου συνεχίζουν το τροπάρι της ελληνικής "σοβιετίας". Γνωρίζουν καλά ότι απευθύνονται σε ηλιθίους καταναλωτές απόψεων, έτοιμους να ξεσηκώσουν και να αναπαράγουν ότι μαλακία μπορεί να δικαιολογήσει την προσωπική τους αθλιότητα.
Όπου υπάρχει καπιταλισμός κυβερνούν οι εμπόροι και ψηφίζουν οι καταναλωτές. Στη δική μας τη χώρα πολλοί από τους εμπόρους φτιάχτηκαν στο λαθρεμπόριο και τη μαύρη αγορά. Αυτό διόλου δεν τους εμπόδισε να κυβερνήσουν, τουναντίον, οι απόγονοι των μαυραγοριτών είναι σήμερα καθ' όλα αξιοσέβαστοι. Διότι ο καταναλωτής ενδιαφέρεται για την πραμάτεια και ξεχνά την εποχή που ο έμπορας του έπαιρνε το σπίτι για μια οκά λάδι. Άσε που, έτσι κι αλλιώς, αδυνατεί να συνδέσει τον έμπορα και την εξουσία.
Ο τύπος ανέκαθεν ξεσκάτιζε το καθεστώς, με το αζημίωτο βέβαια. Για τα σημερινά σκατά δεν φταίνε οι εμπόροι, φταίει η "ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς", οι "αγκυλώσεις του παρελθόντος" και λοιπά εφευρήματα του πεπτικού συστήματος των εκδοτών. Κι από κάτω ο μικροαστικός όχλος βοηθά κι αυτός στο ξεσκάτισμα, καταναλώνοντας ευχαρίστως τα εφευρήματα.
Με τις υγείες σου μαλάκα μικροαστέ. Το νου σου, μακριά απ' το νερό.
Όπου υπάρχει καπιταλισμός κυβερνούν οι εμπόροι και ψηφίζουν οι καταναλωτές. Στη δική μας τη χώρα πολλοί από τους εμπόρους φτιάχτηκαν στο λαθρεμπόριο και τη μαύρη αγορά. Αυτό διόλου δεν τους εμπόδισε να κυβερνήσουν, τουναντίον, οι απόγονοι των μαυραγοριτών είναι σήμερα καθ' όλα αξιοσέβαστοι. Διότι ο καταναλωτής ενδιαφέρεται για την πραμάτεια και ξεχνά την εποχή που ο έμπορας του έπαιρνε το σπίτι για μια οκά λάδι. Άσε που, έτσι κι αλλιώς, αδυνατεί να συνδέσει τον έμπορα και την εξουσία.
Ο τύπος ανέκαθεν ξεσκάτιζε το καθεστώς, με το αζημίωτο βέβαια. Για τα σημερινά σκατά δεν φταίνε οι εμπόροι, φταίει η "ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς", οι "αγκυλώσεις του παρελθόντος" και λοιπά εφευρήματα του πεπτικού συστήματος των εκδοτών. Κι από κάτω ο μικροαστικός όχλος βοηθά κι αυτός στο ξεσκάτισμα, καταναλώνοντας ευχαρίστως τα εφευρήματα.
Με τις υγείες σου μαλάκα μικροαστέ. Το νου σου, μακριά απ' το νερό.
Πέμπτη 22 Μαΐου 2014
Το πολυτελές σκάφος του Φιντέλ
Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, οι εξουσίες της δύσης ξόδευαν πολλά χρήματα για να δυσφημίσουν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα και τους ηγέτες τους ή για να αποτρέψουν τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" στα υποτελή τους καθεστώτα. Στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική επιδίδονταν στην οργάνωση και χρηματοδότηση πραξικοπημάτων ή, ενίοτε, τις απευθείας στρατιωτικές επεμβάσεις. Στην Ευρώπη ή σε καθεστώτα σύμμαχα προς την ΕΣΣΔ προτιμούσαν την έντυπη προπαγάνδα και την ενίσχυση "αντικαθεστωτικών".
Η αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας δια του τύπου ανακαλύφθηκε πολύ νωρίς από τους αμερικάνους. Ο κίτρινος τύπος είναι δική τους πατέντα, κατοχυρωμένη ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν το "κίτρινο παιδί" του Ρίτσαρντ Φέλτον Άουτκολτ συνεπήρε τους αναγνώστες και εκτόξευσε τα πλήθη τους, στον ίδιο ρυθμό που τα έντυπα κατορθώματά του γινόταν όλο και πιο φοβερά και τρομερά.
Ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, μεγαλοεκδότης της εποχής και αρκετά καπάτσος για να καταλάβει τη χρησιμότητα του κίτρινου τύπου και της διασποράς αμφιβόλου αξιοπιστίας ειδήσεων προς χάρη των πωλήσεων, ήταν ο νονός του φαινομένου. Αξιοποιώντας στο έπακρο τις νέες δυνατότητες έγινε κυρίαρχος των αμερικανικών ΜΜΕ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και άσκησε μεγάλη πολιτική επιρροή. Μία από τις πρώτες διεθνούς βεληνεκούς εφαρμογές της παραγωγικής ειδησεογραφίας ήταν ο ουκρανικός λιμός του 1932-33. Ένας πραγματικός λιμός ,ο οποίος απεκδύθηκε από οποιαδήποτε φυσικά φαινόμενα και παρουσιάστηκε, δεόντως μεγενθυμένος, ως εκούσια εξόντωση του πληθυσμού από το σοβιετικό καθεστώς. Οι εφημερίδες του Χερστ έδρεψαν δάφνες στην αντισοβιετική προπαγάνδα και άνοιξαν λαμπρό πεδίο δόξης στην προπαγανδιστική ειδησεογέννεση.
Το φαινόμενο δεν θα μπορούσε να μην εξαχθεί παγκοσμίως -μια πρώτη εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης- στην ίδια πάντα υπηρεσία.
Στις ιταλικές εθνικές εκλογές του 1948 η CIA δαπάνησε εκατομμύρια δολλάρια, απευθείας στους ιταλούς χριστιανοδημοκράτες αλλά και σε μια βρωμερή επιχείρηση σπίλωσης του ηγέτη του PCI (ΚΚΙ) Παλμίρο Τολιάτι δια του τύπου. Με μεγάλη επίσης επιτυχία.
Σήμερα υπάρχει το ίντερνετ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το ίντερνετ επιτρέπει τη διασπορά πολλών διαφορετικών απόψεων, άρα ευνοεί τη διασταύρωση της αλήθειας. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Η μόνη διαφορά σε σχέση με την προ-ίντερνετ εποχή είναι η μείωση του κόστους διασποράς ψευδών ειδήσεων. Σήμερα κάποιος που θέλει να διασπείρει την ψευτιά του δεν έχει παρά να ακολουθήσει την απλή αρχή του κίτρινου τύπου, όπως αυτή ισχύει εδώ και εκατόν τριάντα χρόνια. Όσο πιο εντυπωσιακό και χονδροειδές είναι αυτό που θα γράψεις, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι χοντράδες που διασπείρονται κατά καιρούς εις βάρος του ταλαίπωρου Κιμ Γιονγκ Ουν.
Αφορμή για το ποστ ήταν μια είδηση που αφορά στο Φιντέλ Κάστρο. Ένας "πρώην σωματοφύλακας" του οποίου αποκάλυψε (με βιβλίο) ότι ο Φιντέλ ζούσε σε παλάτια, είχε ιδιωτικό νησί, πολυτελές σκάφος, γήπεδο μπόουλινγκ, έπινε Chivas Regal κλπ. Ο εν λόγω "σωματοφύλακας" έπαθε κατά το δημοσίευμα τα εξής: "Έπεσε σε δυσμένεια και κατηγορήθηκε για προδοσία. Φυλακίστηκε και το 2008 που τον αποφυλάκισαν έφυγε για τις ΗΠΑ".
Μια τέτοια ιστορία για αναγνώστες που πιστεύουν στον αϊβασίλη και στο ότι ο Κιμ έχει εκτελέσει πέντε χιλιάδες συγγενείς του θα ήταν ανούσια αν όντως οι περισσότεροι αναγνώστες δεν πίστευαν στον αϊβασίλη και στο ότι ο Κιμ έχει εκτελέσει πέντε χιλιάδες συγγενείς του. Και καλά, ο Κιμ είναι και λίγο μυστήριος, ο έρμος ο Φιντέλ που έφαγε τα νιάτα και τα γεράματά του χωρίς ύπνο, δουλεύοντας για την προκοπή του λαού του, τι να πει; Και σε ποιον να το πει;
Σε πιάνει απελπισία όταν βλέπεις το μέγεθος της ηλιθιότητας που παράγει η ανθρωπότητα. Κι ακόμα περισσότερο απελπίζεσαι που η παραγωγή αυτή δεν φτάνει, η ζήτηση την υπερκαλύπτει.
Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα βλακείας έχει ζωτική σημασία η υπεράσπιση του μόνιμου απώτερου στόχου των δημοσιευμάτων αυτού του φυράματος. Που δεν είναι ούτε τόσο ο Φιντέλ, ούτε βέβαια ο Στάλιν κι ο Κιμ. Είναι, εμμέσως αλλά σαφώς, η κομμουνιστική προοπτική.
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014
Δώσε μια γλυψιά σοκολάτα να σου δώσω μια δαγκωνιά πιτόγυρο
Τι σόι νέα αριστερά ήθη χτίζονται με μικροπολιτικές τύπου της φράσης του τίτλου;
Κατανοητή η επιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις ευρωεκλογές κι εξίσου σεβαστή. Κανείς δεν είπε ποτέ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο με τη ΝΔ. Ασφαλώς, άλλο Μπέος κι άλλο Συριζαίος. Καθίκια σαν τον Κεδίκογλου ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει. Έστω κι αν φλερτάρει όλο και συχνότερα με τακτικές που δεν ταιριάζουν με το προφίλ που επιθυμεί να έχει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα το ΚΚΕ και τους ψηφοφόρους του τον Ιούνη του 2012. Οι τότε ερωτικές του διαχύσεις έπιασαν τόπο. Ήταν κι ο στόχος της "κυβέρνησης της Αριστεράς". Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπάρχει έρωτας εξ' ανάγκης. Ή αγαπάς βρε αδερφέ ή ενδιαφέρεσαι για την προίκα. Μετά το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαιώθηκε ότι προίκα στο ΚΚΕ υπάρχει. Δεν ξέρω, μην είμαι άδικος, μπορεί ο έρωτάς του να είναι γνήσιος. Να όμως που εκδηλώνεται με τον συνήθη τρόπο αμέσως μετά την εμφάνιση της προίκας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται διαφορά από τη ΝΔ. Του εύχομαι να την έχει. Βλέποντας τον κυβερνήτη μας να εξαγγέλλει θέσεις εργασίας με το τσουβάλι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος κακοήθης σεξιστής σαν εμένα είναι η διεισδυτικότητα μιας ντουζίνας δελτίων ανεργίας στον γαλαζοαίματο ορθό.
Αυτή τη διαφορά όμως δεν θα την πάρει με τη δική μου ψήφο. Συγνώμη, αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αλλά το ανθρωποφάγο σύστημα που υπηρετούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί το σύστημα, αμφισβητεί την ορθογραφία του. "Θα χεστεί πάνω της η Ευρώπη και οι αγορές αν ο ΣΥΡΙΖΑ χτυπήσει πενταψήφια και βάλε διαφορά" σου λέει ο άλλος. Δώσε ένα 20% στο ΚΚΕ και θα δεις τι θα κάνει η Ευρώπη και οι αγορές.
Ακόμα περισσότερο δεν θα την πάρει διότι η τακτική: "δώσε μια ψήφο στις ευρωεκλογές να σου βγάλω στην Πάτρα τον Πελετίδη" είναι συναλλακτική και καθόλου μα καθόλου ερωτική.
Από την άλλη υπέθετα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θεωρεί τους οπαδούς του κοπάδι. Μπορεί του αλλουνού να μην του αρέσει η φάτσα του Πελετίδη, μπορεί να του πέφτει πολύ σταλινικό το μουστάκι του, είναι υποχρεωμένος να τον ψηφίσει επειδή έδωσε ρότα ο αρχηγός, όλως τυχαίως σε ομιλία του στην Πάτρα; Τι διάολο έγινε με την ελεύθερη βούληση;
Καταδικάζω τα εκβιαστικά διλήμματα απ' όπου κι αν προέρχονται αλλά ομολογώ ότι μ'αρέσει το πιτόγυρο όσο κι η σοκολάτα. Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ, εγώ θα την ψηφίσω τη Δούρου για την περιφέρεια. Επειδή μ'αρέσει και είναι και αουτσάϊντερ κατά τους στοιχηματζήδες. Εσύ θα ψηφίσεις ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, που είναι ακόμα πιο αουτσάιντερ;
Κατανοητή η επιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις ευρωεκλογές κι εξίσου σεβαστή. Κανείς δεν είπε ποτέ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο με τη ΝΔ. Ασφαλώς, άλλο Μπέος κι άλλο Συριζαίος. Καθίκια σαν τον Κεδίκογλου ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει. Έστω κι αν φλερτάρει όλο και συχνότερα με τακτικές που δεν ταιριάζουν με το προφίλ που επιθυμεί να έχει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα το ΚΚΕ και τους ψηφοφόρους του τον Ιούνη του 2012. Οι τότε ερωτικές του διαχύσεις έπιασαν τόπο. Ήταν κι ο στόχος της "κυβέρνησης της Αριστεράς". Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπάρχει έρωτας εξ' ανάγκης. Ή αγαπάς βρε αδερφέ ή ενδιαφέρεσαι για την προίκα. Μετά το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαιώθηκε ότι προίκα στο ΚΚΕ υπάρχει. Δεν ξέρω, μην είμαι άδικος, μπορεί ο έρωτάς του να είναι γνήσιος. Να όμως που εκδηλώνεται με τον συνήθη τρόπο αμέσως μετά την εμφάνιση της προίκας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται διαφορά από τη ΝΔ. Του εύχομαι να την έχει. Βλέποντας τον κυβερνήτη μας να εξαγγέλλει θέσεις εργασίας με το τσουβάλι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος κακοήθης σεξιστής σαν εμένα είναι η διεισδυτικότητα μιας ντουζίνας δελτίων ανεργίας στον γαλαζοαίματο ορθό.
Αυτή τη διαφορά όμως δεν θα την πάρει με τη δική μου ψήφο. Συγνώμη, αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αλλά το ανθρωποφάγο σύστημα που υπηρετούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί το σύστημα, αμφισβητεί την ορθογραφία του. "Θα χεστεί πάνω της η Ευρώπη και οι αγορές αν ο ΣΥΡΙΖΑ χτυπήσει πενταψήφια και βάλε διαφορά" σου λέει ο άλλος. Δώσε ένα 20% στο ΚΚΕ και θα δεις τι θα κάνει η Ευρώπη και οι αγορές.
Ακόμα περισσότερο δεν θα την πάρει διότι η τακτική: "δώσε μια ψήφο στις ευρωεκλογές να σου βγάλω στην Πάτρα τον Πελετίδη" είναι συναλλακτική και καθόλου μα καθόλου ερωτική.
Από την άλλη υπέθετα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θεωρεί τους οπαδούς του κοπάδι. Μπορεί του αλλουνού να μην του αρέσει η φάτσα του Πελετίδη, μπορεί να του πέφτει πολύ σταλινικό το μουστάκι του, είναι υποχρεωμένος να τον ψηφίσει επειδή έδωσε ρότα ο αρχηγός, όλως τυχαίως σε ομιλία του στην Πάτρα; Τι διάολο έγινε με την ελεύθερη βούληση;
Καταδικάζω τα εκβιαστικά διλήμματα απ' όπου κι αν προέρχονται αλλά ομολογώ ότι μ'αρέσει το πιτόγυρο όσο κι η σοκολάτα. Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ, εγώ θα την ψηφίσω τη Δούρου για την περιφέρεια. Επειδή μ'αρέσει και είναι και αουτσάϊντερ κατά τους στοιχηματζήδες. Εσύ θα ψηφίσεις ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, που είναι ακόμα πιο αουτσάιντερ;
Δευτέρα 19 Μαΐου 2014
Γεύση μετεκλογικής δευτέρας
Ξενύχτησα κι εχτές, δεν κόβονται οι παλιές συνήθειες. Εντάξει, οι ευρωεκλογές έχουν πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος από τις τοπικές, κάποια συμπεράσματα όμως ήδη βγήκαν. Μερικά ήταν αναμενόμενα, άλλα όχι.
Δεν βρίσκω ότι ήταν έκπληξη τα διψήφια της ΧΑ στην Αττική. Όταν στις δημοσκοπήσεις πάνω από τους μισούς ερωτώμενους αρνούνταν να απαντήσουν, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι αρκετοί ανάμεσά τους θα ήταν χρυσαυγίτες κρυφού σχολειού. Ποινικές διώξεις είναι αυτές και παλαιόθεν λεβεντόπαιδα οι ακροδεξιοί.
Ωραίος τύπος ο Ψινάκης, γεννημένος σόουμαν. Αυτό και μόνο τον κατέστησε φαβορί για τη δημαρχία. Ποια είναι η διαφορά του από τον γαλαζοπράσινο που άσπρισε από την ανεξαρτησία (και την κάψα του ήλιου του πράσινου) αλλά εξακολουθεί να μοιράζει χρωματιστά φυλλάδια με τα ίδια ανθρωπάκια, δεντράκια και στιχάκια και τη σκατόφατσά του σε πόζα νεόνυμφου; Ο Ψινάκης έχει το νόουχάου και γράφει καλύτερα. Ας τον δουν οι υποψήφιες ανεξάρτητες βοϊδοκεφαλές των μελλοντικών εκλογών να ξεσηκώσουν κάτι. Έστω το φουλάρι.
Ο τελευταίος κόκκινος δήμαρχος του Πειραιά ήταν ο Λογοθέτης το 1990, ο οποίος αργότερα ξέβαψε και μετακόμισε στη Νίκαια. Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, κι αφού εν τω μεταξύ είχε μπλαβίσει, ο Πειραιάς σηκώνει πάλι κόκκινο λάβαρο, ή μάλλον κασκόλ. Ο Ολυμπιακός θριαμβεύει στον Πειραιά, θριαμβεύει και στο Βόλο. Πάλι καλά που υπάρχουν μόνο δύο Ολυμπιακοί διότι, αν υπήρχε ένας σε κάθε πόλη, θα κοκκίνιζε η επικράτεια και δεν θα ήταν από ταξικό ενθουσιασμό.
Κι εμείς οι ΑΕΚτζήδες; Χάθηκε να κατέβει ο Μελισσανίδης δημοτικός σύμβουλος στη Φιλαδέλφεια, να κιτρινίσει κανας δήμος; Θά'χε κι αυτός την υποστήριξη από τα ίδια ξυρισμένα καλόπαιδα που αμολήθηκαν στον Πειραιά και θα έδενε η γηπεδάρα. Όχι σαν τώρα που -συν τοις άλλοις- χλώμιασε η νίκη του Σγουρού και τρεμοσβήνουν τα είκοσι κρατικά εκατομμύρια.
Μεγάλη μαλακία έκανε κι ο Τσάκας που δεν συμμετείχε στις εκλογές, τάζοντας αραβικές επενδύσεις και λοιπά πριγκιπικά. Θα έβγαινε από τον πρώτο γύρο στην Καβάλα που κατοικοεδρεύει. Απόδειξη ότι ελλείψει Τσάκα οι καβαλιώτες ψήφισαν την συγγενούς ηχητικής Τσανάκα, για την οποία όμως πολύ αμφιβάλω ότι έχει την πριγκιπική εύνοια.
Πολύ μου έλειψε το πράσινο από τους χτεσινούς χάρτες. Μεγαλώνω ρε πούστη μου, δεν μπορώ να το χωνέψω. Θυμάμαι τους καταπράσινους χάρτες επικρατείας και νιώθω σα να περνούν -παρέα με τα μικρά μαύρα καπάκια των παλιών παγωτοψυγείων- στη σφαίρα των παιδικών μου αναμνήσεων. Αν εκλείψει και το μπλε επικρατί, θα μπω σε κρίση μέσης ηλικίας.
Διασώθηκαν ευτυχώς τα "τι έχετε να πείτε που χάσατε;" και "καλά, τι να πείτε κι εσείς που χάσατε περισσότερο" για να μην αρχίσω τα αντικαταθλιπτικά. Όσο νά'ναι, όταν βλέπεις τον Κεδίκογλου να πανηγυρίζει για τη νίκη της Νουδού στην Πελοπόννησο, δοξάζεις τον πανάγαθο που σε φύλαξε απ' το να κολλήσεις καμιά παρόμοια χλαπάτσα.
Και το κόμμα; Δεδομένων των συνθηκών καλά τα πήγε. Ανάμεσα σε Ψινάκηδες, Μπέους, νέες ελλάδες και πιο νέες ελλάδες, στάθηκε αξιοπρεπώς. Με την Πάτρα σε πρώτο πλάνο, λόγω μεγέθους και εντυπώσεων. Αν δεν ήταν κι η Καισαριανή στην οποία ο Νόμος του Μέρφυ τσίμπησε το 0,001% των ψήφων, τη μία ρημάδα δηλαδή που άφησε τον κομμουνιστή υποψήφιο στην τρίτη θέση... Ή η Σέριφος που χάθηκε για άλλες 12 ρημάδες.
Στην Ηλιούπολη δεν κάναμε την υπέρβαση με την πολύ καλή Τασία Τσατσούλη αλλά τουλάχιστον έφαγε την ερυθρή μας σκόνη το αντιπαθέστερο τρίο μπελκάντο "ανεξάρτητων" της Αττικής.
Μένουν οι ευρωεκλογές, όπου οι εκβιασμοί της ακυβερνησίας και της αριστεροκυβερνησίας θα χτυπήσουν κόκκινο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Έτσι όμως δένεται τ'ατσάλι, μεταξύ σφυριού και αμονιού.
Δεν βρίσκω ότι ήταν έκπληξη τα διψήφια της ΧΑ στην Αττική. Όταν στις δημοσκοπήσεις πάνω από τους μισούς ερωτώμενους αρνούνταν να απαντήσουν, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι αρκετοί ανάμεσά τους θα ήταν χρυσαυγίτες κρυφού σχολειού. Ποινικές διώξεις είναι αυτές και παλαιόθεν λεβεντόπαιδα οι ακροδεξιοί.
Ωραίος τύπος ο Ψινάκης, γεννημένος σόουμαν. Αυτό και μόνο τον κατέστησε φαβορί για τη δημαρχία. Ποια είναι η διαφορά του από τον γαλαζοπράσινο που άσπρισε από την ανεξαρτησία (και την κάψα του ήλιου του πράσινου) αλλά εξακολουθεί να μοιράζει χρωματιστά φυλλάδια με τα ίδια ανθρωπάκια, δεντράκια και στιχάκια και τη σκατόφατσά του σε πόζα νεόνυμφου; Ο Ψινάκης έχει το νόουχάου και γράφει καλύτερα. Ας τον δουν οι υποψήφιες ανεξάρτητες βοϊδοκεφαλές των μελλοντικών εκλογών να ξεσηκώσουν κάτι. Έστω το φουλάρι.
Ο τελευταίος κόκκινος δήμαρχος του Πειραιά ήταν ο Λογοθέτης το 1990, ο οποίος αργότερα ξέβαψε και μετακόμισε στη Νίκαια. Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, κι αφού εν τω μεταξύ είχε μπλαβίσει, ο Πειραιάς σηκώνει πάλι κόκκινο λάβαρο, ή μάλλον κασκόλ. Ο Ολυμπιακός θριαμβεύει στον Πειραιά, θριαμβεύει και στο Βόλο. Πάλι καλά που υπάρχουν μόνο δύο Ολυμπιακοί διότι, αν υπήρχε ένας σε κάθε πόλη, θα κοκκίνιζε η επικράτεια και δεν θα ήταν από ταξικό ενθουσιασμό.
Κι εμείς οι ΑΕΚτζήδες; Χάθηκε να κατέβει ο Μελισσανίδης δημοτικός σύμβουλος στη Φιλαδέλφεια, να κιτρινίσει κανας δήμος; Θά'χε κι αυτός την υποστήριξη από τα ίδια ξυρισμένα καλόπαιδα που αμολήθηκαν στον Πειραιά και θα έδενε η γηπεδάρα. Όχι σαν τώρα που -συν τοις άλλοις- χλώμιασε η νίκη του Σγουρού και τρεμοσβήνουν τα είκοσι κρατικά εκατομμύρια.
Μεγάλη μαλακία έκανε κι ο Τσάκας που δεν συμμετείχε στις εκλογές, τάζοντας αραβικές επενδύσεις και λοιπά πριγκιπικά. Θα έβγαινε από τον πρώτο γύρο στην Καβάλα που κατοικοεδρεύει. Απόδειξη ότι ελλείψει Τσάκα οι καβαλιώτες ψήφισαν την συγγενούς ηχητικής Τσανάκα, για την οποία όμως πολύ αμφιβάλω ότι έχει την πριγκιπική εύνοια.
Πολύ μου έλειψε το πράσινο από τους χτεσινούς χάρτες. Μεγαλώνω ρε πούστη μου, δεν μπορώ να το χωνέψω. Θυμάμαι τους καταπράσινους χάρτες επικρατείας και νιώθω σα να περνούν -παρέα με τα μικρά μαύρα καπάκια των παλιών παγωτοψυγείων- στη σφαίρα των παιδικών μου αναμνήσεων. Αν εκλείψει και το μπλε επικρατί, θα μπω σε κρίση μέσης ηλικίας.
Διασώθηκαν ευτυχώς τα "τι έχετε να πείτε που χάσατε;" και "καλά, τι να πείτε κι εσείς που χάσατε περισσότερο" για να μην αρχίσω τα αντικαταθλιπτικά. Όσο νά'ναι, όταν βλέπεις τον Κεδίκογλου να πανηγυρίζει για τη νίκη της Νουδού στην Πελοπόννησο, δοξάζεις τον πανάγαθο που σε φύλαξε απ' το να κολλήσεις καμιά παρόμοια χλαπάτσα.
Και το κόμμα; Δεδομένων των συνθηκών καλά τα πήγε. Ανάμεσα σε Ψινάκηδες, Μπέους, νέες ελλάδες και πιο νέες ελλάδες, στάθηκε αξιοπρεπώς. Με την Πάτρα σε πρώτο πλάνο, λόγω μεγέθους και εντυπώσεων. Αν δεν ήταν κι η Καισαριανή στην οποία ο Νόμος του Μέρφυ τσίμπησε το 0,001% των ψήφων, τη μία ρημάδα δηλαδή που άφησε τον κομμουνιστή υποψήφιο στην τρίτη θέση... Ή η Σέριφος που χάθηκε για άλλες 12 ρημάδες.
Στην Ηλιούπολη δεν κάναμε την υπέρβαση με την πολύ καλή Τασία Τσατσούλη αλλά τουλάχιστον έφαγε την ερυθρή μας σκόνη το αντιπαθέστερο τρίο μπελκάντο "ανεξάρτητων" της Αττικής.
Μένουν οι ευρωεκλογές, όπου οι εκβιασμοί της ακυβερνησίας και της αριστεροκυβερνησίας θα χτυπήσουν κόκκινο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Έτσι όμως δένεται τ'ατσάλι, μεταξύ σφυριού και αμονιού.
Παρασκευή 4 Απριλίου 2014
"Γύρνα κυρά μου πίσω στη θέση σου" (μέρος δεύτερον)
Το απόγευμα, οδηγώντας και ραδιοζαπάροντας, έπεσα σε εκπομπή αθλητικού ραδιοσταθμού. Κάποιος ακροατής καλούσε σε αφύπνιση από τον καναπέ και ξεσηκωμό με αφορμή την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, πράγμα που υποθέτω ότι δεν πολυσυνηθίζεται στους αθλητικούς ραδιοσταθμούς. Μέσα σ' άλλα πέταξε κι ένα ωραίο: "Στην Ελλάδα έχουμε μια κακή συνήθεια: την ανάθεση. Περιμένουμε από τους άλλους να ξεσηκωθούν κι εμείς θ' ακολουθήσουμε".
Μετά από αυτόν βγήκε κι ένας άλλος που συμφωνούσε με τον προλαλήσαντα, ένας παράλλος που συμφωνούσε κι αυτός με τον προπρολαλήσαντα κι άλλοι τρεις-τέσσερις συμφωνούντες, μέχρι να βγει ένας έκτος και να γαμήσει τη συζήτηση: "Με ακούτε; Θωμάς. Ολυμπιακός είμαι. Ρε παιδιά, η ομάδα έχει πρόβλημα στη φυσική κατάσταση, τι λέτε εσείς;". Κι εγώ, επειδή χέστηκα αν ο Ολυμπιακός έχει πρόβλημα φυσικής κατάστασης, εγκατέλειψα τη ραδιοφωνική ουρά των ακροατών και συνέχισα το ραδιοσέρφινγκ.
Για να δούμε τα στατιστικά από τις ουρές της ημέρας. Το μεγαλύτερο μέρος του δείγματος παρατηρεί ότι "δεν πάει άλλο", πράγμα φυσικό με τις παρούσες συνθήκες. Ο ένας βέβαια λέει: "Δεν πάει άλλο και κανείς δεν τον ακούει τον Καρατζαφέρη", ο άλλος "Δεν πάει άλλο! Ε, ρε γερμανοί που μας χρειάζονται", ο τρίτος "Δεν πάει άλλο με την ανάθεση ευθυνών" κι ο τέταρτος "Δεν πάει άλλο με τη φυσική κατάσταση του θρύλου".
Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες πως δεν πάει άλλο αλλά μια χαρά θα πάει κι άλλο. Διότι το να έχεις Άδωνη υπουργό υγείας και να τον θεωρεί ο προλετάριος (των 120 μεροκάματων τα τελευταία πέντε χρόνια) επιτυχημένο υπουργό, είναι ενδεικτικό του ότι ο λαός -κατά πλειοψηφία πάντα- όσο πεινά για ψωμί, τόσο παρηγοριέται με κλέφτες κι αστυνόμους.
Η ουρά του φαρμακείου είναι μια ενδεικτική μικρογραφία. Μεροκαματιάρηδες, άνεργοι και συνταξιούχοι, μικροαστοί που θά 'θέλαμε νά 'μαστε κανονικοί αστοί και να μη χρειάζεται να στηνόμαστε σε ουρές. Εύκολα κατηγορητήρια κατά δικαίων και αδίκων. Χιλιομασημένα στερεότυπα. Ουδεμία αμφισβήτηση ενός συστήματος που εμπορεύεται το δικαίωμα της υγείας με δελτίο. Καχυποψία κατά του φαρμακοποιού επειδή αυτός είναι ο ορατός. Ελάχιστο ενδιαφέρον για το δίκιο του διπλανού. Καμιά συναίσθηση της προσωπικής ευθύνης, ακόμα και στο να σεβαστεί κανείς την προτεραιότητα. Ανάθεση της ευθύνης για την τήρηση της σειράς στο φαρμακοποιό, στον παιδονόμο, ή, καλύτερα, στο μπάτσο.
Κι έπειτα θες ξεσηκωμούς από τον καναπέ. Ξέρεις τι καλά θα περνούσαμε στο φαρμακείο αν περνούσαμε το τρίωρο αραχτοί σε καναπέ;
Αλλά εγώ θα ρίξω το λίθο; Εγώ δεν έγραφα μέχρι πριν από δύο χρόνια κάτι μαλακίες τύπου "τα ψωμιά τους τελειώνουν"; Σάμπως δεν πίστευα ότι ο λαός θέλει ανατροπές;
Έτσι πια καταλαβαίνω όσους εναποθέτουν τις τελευταίες τους ελπίδες στην πτώση της κυβέρνησης και την άνοδο μιας κάποιας αριστερής. Ελπίδες βέβαια που είναι μισό κλικ λιγότερο τζούφιες από αυτές όσων αναμένουν εναγωνίως την ανάπτυξη (και είναι η πλειοψηφία). Η θέληση λίγη κι ο πόνος μεγάλος. Κι ασφαλώς πάντα φταίει κάποιος άλλος: ο φαρμακοποιός, ο διπλανός, ο γιατρός, η μέρκελ, οι σιωνιστές, οι αεροψεκαστές, ο Χατζηπετρής κι όποιος δεν ορκίζεται στο όραμα μιας "κυβέρνησης της Αριστεράς".
Α, κι ο γυμναστής του θρύλου.
Φτάνοντας στη δουλειά ανακάλυψα ότι το γειτονικό φαρμακείο ήταν ανοιχτό και άνευ ουράς.Η ουρά του φαρμακείου είναι μια ενδεικτική μικρογραφία. Μεροκαματιάρηδες, άνεργοι και συνταξιούχοι, μικροαστοί που θά 'θέλαμε νά 'μαστε κανονικοί αστοί και να μη χρειάζεται να στηνόμαστε σε ουρές. Εύκολα κατηγορητήρια κατά δικαίων και αδίκων. Χιλιομασημένα στερεότυπα. Ουδεμία αμφισβήτηση ενός συστήματος που εμπορεύεται το δικαίωμα της υγείας με δελτίο. Καχυποψία κατά του φαρμακοποιού επειδή αυτός είναι ο ορατός. Ελάχιστο ενδιαφέρον για το δίκιο του διπλανού. Καμιά συναίσθηση της προσωπικής ευθύνης, ακόμα και στο να σεβαστεί κανείς την προτεραιότητα. Ανάθεση της ευθύνης για την τήρηση της σειράς στο φαρμακοποιό, στον παιδονόμο, ή, καλύτερα, στο μπάτσο.
Κι έπειτα θες ξεσηκωμούς από τον καναπέ. Ξέρεις τι καλά θα περνούσαμε στο φαρμακείο αν περνούσαμε το τρίωρο αραχτοί σε καναπέ;
Αλλά εγώ θα ρίξω το λίθο; Εγώ δεν έγραφα μέχρι πριν από δύο χρόνια κάτι μαλακίες τύπου "τα ψωμιά τους τελειώνουν"; Σάμπως δεν πίστευα ότι ο λαός θέλει ανατροπές;
Έτσι πια καταλαβαίνω όσους εναποθέτουν τις τελευταίες τους ελπίδες στην πτώση της κυβέρνησης και την άνοδο μιας κάποιας αριστερής. Ελπίδες βέβαια που είναι μισό κλικ λιγότερο τζούφιες από αυτές όσων αναμένουν εναγωνίως την ανάπτυξη (και είναι η πλειοψηφία). Η θέληση λίγη κι ο πόνος μεγάλος. Κι ασφαλώς πάντα φταίει κάποιος άλλος: ο φαρμακοποιός, ο διπλανός, ο γιατρός, η μέρκελ, οι σιωνιστές, οι αεροψεκαστές, ο Χατζηπετρής κι όποιος δεν ορκίζεται στο όραμα μιας "κυβέρνησης της Αριστεράς".
Α, κι ο γυμναστής του θρύλου.
Τετάρτη 2 Απριλίου 2014
"Γύρνα κυρά μου πίσω στη θέση σου" (μέρος πρώτον)
Η μεγαλύτερη ουρά στην οποία έχει χρειαστεί να περιμένω, ήταν πριν από καμιά εικοσαριά και βάλε χρόνια στην αυλή του Εθνικού Τυπογραφείου. Δυόμιση ώρες όρθιος, αρχή καλοκαιριού κιόλας. Υπό τέτοιες συνθήκες οι ώρες κυλούν βασανιστικά. Περιμένεις να προχωρήσεις πεντ-έξι θέσεις για να πιάσεις σκιά, αλλά με την ίδια ταχύτητα η σκιά απομακρύνεται. Είχα κάνει τα κουμάντα μου βέβαια, για να περνά η ώρα ευχάριστα και παραγωγικά. Κρατούσα ένα ενδιαφέρον βιβλίο και το διάβαζα προσεκτικά, φροντίζοντας να μην καταλάβουν οι αποπίσω μου ότι στο εσωτερικό έκρυβα το τελευταίο τεύχος του Ταρατατά.
Μιλώ βέβαια για όρθια ουρά, το τονίζω, γιατί έχει χρειαστεί να περιμένω στην ουρά για το φερυμπόουτ του Ρίου πάνω από τέσσερις ώρες, την εποχή που ο Χαρίλαος Τρικούπης ήταν έδρα των γραφείων του ΠΑΣΟΚ και δεν είχε γίνει ακόμα γέφυρα.
Όλα αυτά μέχρι τη Δευτέρα. Οπότε χρειάστηκε να πάω στο φαρμακείο για αντιβιώσεις. Τη Δευτέρα τα φαρμακεία απεργούσαν. Έξω από το διημερεύον φαρμακείο περίμεναν καμιά τριανταριά άτομα. Ο φαρμακοποιός έμπαζε το κόσμο ανά τριάδες. Δυστυχώς το Ταρατατά έπαψε να κυκλοφορεί, οπότε αναγκάστηκα να περιμένω χωρίς να εκμεταλλεύομαι πνευματικά το χρόνο της αναμονής. Οι ουρές ορθίων έχουν πάντως αρκετό ενδιαφέρον. Ο κόσμος βαριέται και πιάνει την κουβέντα. Εμένα δε μου μιλάνε γιατί έχω τον ανθρωποδιώχτη, έτσι μπορώ να παρακολουθήσω απερίσπαστος τους διαλόγους των γύρω μου.
Δυο θέσεις μπροστά μου ήταν ένας μουστακαλής κύριος ο οποίος γύρισε κι έπιασε κουβέντα με τον μπροστινό μου. Ο εν λόγω παραμπροστινός έκανε επί δεκαετία στη Γερμανία όπου -όπως τόνισε- δεν υπάρχουν ουρές, ούτε απατεώνες φαρμακοποιοί. Ενημέρωσε τον μπροστινό μου ότι οι φαρμακοποιοί είναι τα τσιράκια των γιατρών στο κλέψιμο. Ότι έχουν όλοι χεστεί στο τάλιρο. Ότι ο ίδιος δουλεύει στη ναυπηγοεπισκευαστική, όπου έχει κάνει μόλις εκατόν είκοσι μεροκάματα τα τελευταία πέντε χρόνια. Έπειτα, αφού τόνισε ότι κάθε άλλο παρά δεξιός είναι, είπε ότι το μπουρδελοκράτος δεν κάνει τίποτα με τα τρία εκατομμύρια μετανάστες -εκεί ξανατόνισε δις ότι δεν είναι χρυσαυγίτης- όμως, επιτέλους, άρχισε να μπαίνει μια τάξη στην υγεία.
Ο μπροστινός μου μετά από κάθε τελεία του παραμπροστινού μου σημείωνε ότι πρέπει να τιμωρήσουμε την κυβέρνηση σκληρά στις εκλογές κι ότι δεν πάει άλλο. "Συριζαίος θα είναι, αριστερός πάντως σίγουρα", σκέφτηκα. Πρέπει να πω ότι είμαι φυσιογνωμιστής, αμέσως καταλαβαίνω τον άλλο από τη φάτσα του. "Τόσο καιρό τα λέει ο Καρατζαφέρης και δεν τον ακούει κανείς", συμπλήρωσε στο τέλος.
Ένας παππούς πιο μπροστά, μού απέσπασε την προσοχή από το διάλογο των μπροστινών μου. Ο παππούς μιλούσε με την κόρη του που του κουβάλησε μια καρέκλα για να κάτσει. Στη θέα της καρέκλας που του κόμιζε την προσδοκία της ξεκούρασης ο παππούς ήρθε στο κέφι. Άρχισε να λέει ότι επιτέλους σε καμία άλλη χώρα δεν συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν εδώ. Ευτυχώς όμως πλέον έχουμε Άδωνη. Άρχισε ν' απαριθμεί τ' ανδραγαθήματα του ανδρός στον τομέα της υγείας. Τα συμφέροντα, απ' ότι κατάλαβα, τράπηκαν σε φυγή με την Αδώνεια επέλαση. Γιατροί, φαρμακοποιοί και λοιπές συντεχνίες δεν ξέρουν από που να διαφύγουν για να σωθούν.
Κι ενώ ο παππούς απήγγειλε απόξω την Αδωνειάδα, εμφανίστηκε η βοηθός του φαρμακοποιού στην πόρτα:
"Παρακαλώ όσοι δεν έχουν συνταγές να περάσουν αριστερά σε δεύτερη ουρά". Η ουρά, η οποία μέχρι τότε ήταν απλώς τεθλασμένη, μετατράπηκε αυτοστιγμεί σε τουλουμπούκι. Καμιά εικοσαριά άτομα που είχαν νωρίτερα μαζευτεί πίσω μου βρέθηκαν γύρω από την πόρτα του φαρμακείου. Οι έχοντες την επετηρίδα εξερράγησαν τόσο κατά του φαρμακοποιού όσο και κατά των εισβολέων. Αφού ακολούθησε ένας καυγάς και κάμποσα μπινελίκια, ο φαρμακοποιός εμφανίστηκε για να ανακοινώσει ότι κάλεσε την αστυνομία. Κάποιοι από τους εισβολείς επέστρεψαν στις θέσεις τους. Άλλοι συνέχισαν να τσακώνονται με τους νομίμως αφιχθέντες στα πρόθυρα του καταστήματος. Έγιναν κάποια πηγαδάκια τα οποία κατέκριναν τη στάση του φαρμακοποιού, ο οποίος ήθελε να κονομήσει και γι' αυτό χάλασε τη σειρά. Άλλα πηγαδάκια ασχολούνταν με τη φύση του Έλληνα που δε σέβεται ουρές και γι' αυτό χρειάζεται γερμανούς, Σαμαράδες και το 100. Παραδόξως δεν άκουσα κανέναν να επικαλείται τη χρησιμότητα του Παπαδόπουλου ή της Χρυσής Αυγής, πράγμα ασυνήθιστο, για να μην πω πρωτοφανές.
Ο παραμπροστινός μου ήταν τώρα πολύ πιο παραμπροστινός μου. Συνομιλούσε με τον παππού του Αδώνιδος κι απ' ότι φαίνεται συνεννοούνταν άριστα.
Μετά από καμιά ώρα εμφανίστηκαν και τα όργανα της τάξεως. Μπήκαν στο φαρμακείο όπου συμμετείχαν σε κάποιες έντονες συζητήσεις μεταξύ νομίμων και εισβολέων. Δεν κάθησαν ωστόσο να βοηθήσουν πίσω απ' το γκισέ, να κάνουν δα και τίποτα το χρήσιμο, κι έφυγαν χωρίς να προβούν σε συλλήψεις.
Δυο θείτσες εξακολουθούσαν να τσακώνονται. (Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη αντοχή έχουν οι θείτσες στους καυγάδες. Η πρώτη είπε για ογδοηκοστή φορά στη δεύτερη: "Γύρνα κυρά μου πίσω στη θέση σου". Η δεύτερη ισοφάρισε: "Μα ο μπροστινός μου ήδη μπήκε μέσα". Ο μπροστινός της πριν τη διάρρηξη της σειράς θά 'ταν καμιά δεκαριά θέσεις πίσω μου.)
Τρεις ώρες και κάτι ψιλά μετά τη στοίχισή μου πίσω από τον κύριο που ζητούσε την εκλογική τιμωρία της κυβέρνησης, φτάσαμε παρέα στο γκισέ. Δεν έβρισκε ένα φάρμακο κι έπρεπε να τηλεφωνήσει. Έτσι κατάφερα κι εγώ και τού 'φαγα τη σειρά του.
Συνεχίζεται..
Μιλώ βέβαια για όρθια ουρά, το τονίζω, γιατί έχει χρειαστεί να περιμένω στην ουρά για το φερυμπόουτ του Ρίου πάνω από τέσσερις ώρες, την εποχή που ο Χαρίλαος Τρικούπης ήταν έδρα των γραφείων του ΠΑΣΟΚ και δεν είχε γίνει ακόμα γέφυρα.
Όλα αυτά μέχρι τη Δευτέρα. Οπότε χρειάστηκε να πάω στο φαρμακείο για αντιβιώσεις. Τη Δευτέρα τα φαρμακεία απεργούσαν. Έξω από το διημερεύον φαρμακείο περίμεναν καμιά τριανταριά άτομα. Ο φαρμακοποιός έμπαζε το κόσμο ανά τριάδες. Δυστυχώς το Ταρατατά έπαψε να κυκλοφορεί, οπότε αναγκάστηκα να περιμένω χωρίς να εκμεταλλεύομαι πνευματικά το χρόνο της αναμονής. Οι ουρές ορθίων έχουν πάντως αρκετό ενδιαφέρον. Ο κόσμος βαριέται και πιάνει την κουβέντα. Εμένα δε μου μιλάνε γιατί έχω τον ανθρωποδιώχτη, έτσι μπορώ να παρακολουθήσω απερίσπαστος τους διαλόγους των γύρω μου.
Δυο θέσεις μπροστά μου ήταν ένας μουστακαλής κύριος ο οποίος γύρισε κι έπιασε κουβέντα με τον μπροστινό μου. Ο εν λόγω παραμπροστινός έκανε επί δεκαετία στη Γερμανία όπου -όπως τόνισε- δεν υπάρχουν ουρές, ούτε απατεώνες φαρμακοποιοί. Ενημέρωσε τον μπροστινό μου ότι οι φαρμακοποιοί είναι τα τσιράκια των γιατρών στο κλέψιμο. Ότι έχουν όλοι χεστεί στο τάλιρο. Ότι ο ίδιος δουλεύει στη ναυπηγοεπισκευαστική, όπου έχει κάνει μόλις εκατόν είκοσι μεροκάματα τα τελευταία πέντε χρόνια. Έπειτα, αφού τόνισε ότι κάθε άλλο παρά δεξιός είναι, είπε ότι το μπουρδελοκράτος δεν κάνει τίποτα με τα τρία εκατομμύρια μετανάστες -εκεί ξανατόνισε δις ότι δεν είναι χρυσαυγίτης- όμως, επιτέλους, άρχισε να μπαίνει μια τάξη στην υγεία.
Ο μπροστινός μου μετά από κάθε τελεία του παραμπροστινού μου σημείωνε ότι πρέπει να τιμωρήσουμε την κυβέρνηση σκληρά στις εκλογές κι ότι δεν πάει άλλο. "Συριζαίος θα είναι, αριστερός πάντως σίγουρα", σκέφτηκα. Πρέπει να πω ότι είμαι φυσιογνωμιστής, αμέσως καταλαβαίνω τον άλλο από τη φάτσα του. "Τόσο καιρό τα λέει ο Καρατζαφέρης και δεν τον ακούει κανείς", συμπλήρωσε στο τέλος.
Ένας παππούς πιο μπροστά, μού απέσπασε την προσοχή από το διάλογο των μπροστινών μου. Ο παππούς μιλούσε με την κόρη του που του κουβάλησε μια καρέκλα για να κάτσει. Στη θέα της καρέκλας που του κόμιζε την προσδοκία της ξεκούρασης ο παππούς ήρθε στο κέφι. Άρχισε να λέει ότι επιτέλους σε καμία άλλη χώρα δεν συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν εδώ. Ευτυχώς όμως πλέον έχουμε Άδωνη. Άρχισε ν' απαριθμεί τ' ανδραγαθήματα του ανδρός στον τομέα της υγείας. Τα συμφέροντα, απ' ότι κατάλαβα, τράπηκαν σε φυγή με την Αδώνεια επέλαση. Γιατροί, φαρμακοποιοί και λοιπές συντεχνίες δεν ξέρουν από που να διαφύγουν για να σωθούν.
Κι ενώ ο παππούς απήγγειλε απόξω την Αδωνειάδα, εμφανίστηκε η βοηθός του φαρμακοποιού στην πόρτα:
"Παρακαλώ όσοι δεν έχουν συνταγές να περάσουν αριστερά σε δεύτερη ουρά". Η ουρά, η οποία μέχρι τότε ήταν απλώς τεθλασμένη, μετατράπηκε αυτοστιγμεί σε τουλουμπούκι. Καμιά εικοσαριά άτομα που είχαν νωρίτερα μαζευτεί πίσω μου βρέθηκαν γύρω από την πόρτα του φαρμακείου. Οι έχοντες την επετηρίδα εξερράγησαν τόσο κατά του φαρμακοποιού όσο και κατά των εισβολέων. Αφού ακολούθησε ένας καυγάς και κάμποσα μπινελίκια, ο φαρμακοποιός εμφανίστηκε για να ανακοινώσει ότι κάλεσε την αστυνομία. Κάποιοι από τους εισβολείς επέστρεψαν στις θέσεις τους. Άλλοι συνέχισαν να τσακώνονται με τους νομίμως αφιχθέντες στα πρόθυρα του καταστήματος. Έγιναν κάποια πηγαδάκια τα οποία κατέκριναν τη στάση του φαρμακοποιού, ο οποίος ήθελε να κονομήσει και γι' αυτό χάλασε τη σειρά. Άλλα πηγαδάκια ασχολούνταν με τη φύση του Έλληνα που δε σέβεται ουρές και γι' αυτό χρειάζεται γερμανούς, Σαμαράδες και το 100. Παραδόξως δεν άκουσα κανέναν να επικαλείται τη χρησιμότητα του Παπαδόπουλου ή της Χρυσής Αυγής, πράγμα ασυνήθιστο, για να μην πω πρωτοφανές.
Ο παραμπροστινός μου ήταν τώρα πολύ πιο παραμπροστινός μου. Συνομιλούσε με τον παππού του Αδώνιδος κι απ' ότι φαίνεται συνεννοούνταν άριστα.
Μετά από καμιά ώρα εμφανίστηκαν και τα όργανα της τάξεως. Μπήκαν στο φαρμακείο όπου συμμετείχαν σε κάποιες έντονες συζητήσεις μεταξύ νομίμων και εισβολέων. Δεν κάθησαν ωστόσο να βοηθήσουν πίσω απ' το γκισέ, να κάνουν δα και τίποτα το χρήσιμο, κι έφυγαν χωρίς να προβούν σε συλλήψεις.
Δυο θείτσες εξακολουθούσαν να τσακώνονται. (Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη αντοχή έχουν οι θείτσες στους καυγάδες. Η πρώτη είπε για ογδοηκοστή φορά στη δεύτερη: "Γύρνα κυρά μου πίσω στη θέση σου". Η δεύτερη ισοφάρισε: "Μα ο μπροστινός μου ήδη μπήκε μέσα". Ο μπροστινός της πριν τη διάρρηξη της σειράς θά 'ταν καμιά δεκαριά θέσεις πίσω μου.)
Τρεις ώρες και κάτι ψιλά μετά τη στοίχισή μου πίσω από τον κύριο που ζητούσε την εκλογική τιμωρία της κυβέρνησης, φτάσαμε παρέα στο γκισέ. Δεν έβρισκε ένα φάρμακο κι έπρεπε να τηλεφωνήσει. Έτσι κατάφερα κι εγώ και τού 'φαγα τη σειρά του.
Συνεχίζεται..
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014
Προφητείες
26η Σεπτεμβρίου 1854
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Διάβασα τα νέα και εσηκώθη η τρίχα μου. Ο γέρων Δανιήλ, που έζησε προ εκατόν πενήκοντα ετών, τα είχε προφητεύσει όλα:
«Το πουλί θα χαθεί ξαφνικά πάνω από τους σχιστομάτηδες και θα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Πολλοί θα ψάχνουν αλλά δεν θα βρίσκουν. Τότε ο πόλεμος θα πιαστεί από πάνω. Οι ορθόδοξοι θα ενωθούν και θα κατατροπώσουν τον Φράγκο και την Τιάρα. Ο κοντός Μόσκοβος μαζί με τους δικούς μας θα υψώσουν ξανά την βυζαντινή σημαία στην Βασιλεύουσα την ώρα που θα φεύγουν οι Τούρκοι να σώσουν τη φυλή τους στην Κριμαία»
Θα συμφωνείτε βέβαια ότι η ομοιότης με τα σημερινά είναι ανατριχιαστική. Προ τριών ετών, όταν ανήλθε στην γαλλική εξουσία ο Ναπολέοντας ο Γ', απαίτησε την ανάληψη της κηδεμονίας των Αγίων Τόπων. Ο Ρώσος αυτοκράτωρ Νικόλαος ο Α' (που είναι και βραχύσωμος: "κοντός μόσκοβος") διεφώνησε και εξανάγκασε τους Οθομανούς να αναγνωρίσουν τη Ρωσία ως προστάτιδα δύναμη των ορθοδόξων χριστιανών της Αυτοκρατορίας. Όμως ο Ναπολέων ο Γ' άσκησε νέες πιέσεις και μετάπεισε τον Σουλτάνο, ο οποίος έτσι αναγνώρισε τη Γαλλία και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως ανώτατες αρχές των Αγίων Τόπων. Οι Ρώσοι ανέπτυξαν στρατιές στα σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Δούναβη και προσπάθησαν να προσεταιριστούν τους Βρεταννούς. Ταυτόχρονα έστειλαν τον πρίγκηπα Μένσικωφ στην Πύλη για να εντείνει τις πιέσεις. Οι Βρεταννοί έπεισαν τον Σουλτάνο να απορρίψει τις ρωσικές απαιτήσεις. Τότε οι Ρώσοι προήλασαν στη Μολδοβλαχία. Οι Βρεταννοί επωφελήθηκαν και ένωσαν το στόλο τους με αυτό των Γάλλων. Πριν δέκα μήνες, στις 23 Οκτωβρίου 1953, οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Ρώσους. Οι τελευταίοι ανέλαβαν άμεσα δράση και κατέστρεψαν μια μοίρα οθωμανικών πλοίων στη Σινώπη. Με αυτό το πρόσχημα, οι Γάλλοι και οι Βρεταννοί μπήκαν στον πόλεμο στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Νάτοι οι ορθόδοξοι κατά των Φράγκων!
Χτες, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1854, ξεκίνησε η πολιορκία της Σεβαστούπολης, στην Κριμαία. Η προφητεία του γέροντος Δανιηλ εκπληρώνεται! Μένει μόνο να χαθεί το πουλί πάνω από τους σχιστομάτηδες και να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Δεν ξέρω τι είναι τούτο, 1854 έχουμε, δεν διατυπώθηκε ακόμα η θεωρία των χορδών. Το βλέπω όμως ότι όπου νά'ναι ξεμαρμαρώνει ο Κωνσταντίνος και η Βασιλεύουσα ξετουρκεύει.
Χτες βράδυ είδα κι εγώ κάποια οράματα. Μισοξυπνημένος έγραψα σχεδόν ασυνείδητα τα παρακάτω μυστηριώδη λόγια:
«Το διαδίκτυον (τι νά'ναι τούτο άραγε;) θα ξεχειλίσει σκατά (μετά συγχωρήσεως). Πολλοί θα προωθούν ό,τι ηλιθιότητα διαβάζουν κι άλλοι τόσοι θ' ανοίγουν το στόμα σαν την Τσιτσιολίνα. Οι ηλίθιοι θα ενωθούν και θα κατατροπώσουν τις λίγες τρίχες που μας έμειναν (τι μυστήρια λόγια...) Ο Ολυμπιακός θα φάει πέντε από τη Μάντσεστερ. Αεροπλάνα (άλλο κι ετούτο) θα μας ψεκάζουν απ' όλες τις μεριές και θα κλείσω το μπλογκ, τα mailbox, το φέισμπουκ και τη συνδρομή στο internet διότι τόση μαλακία πλέον δεν αντέχεται.
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Διάβασα τα νέα και εσηκώθη η τρίχα μου. Ο γέρων Δανιήλ, που έζησε προ εκατόν πενήκοντα ετών, τα είχε προφητεύσει όλα:
«Το πουλί θα χαθεί ξαφνικά πάνω από τους σχιστομάτηδες και θα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Πολλοί θα ψάχνουν αλλά δεν θα βρίσκουν. Τότε ο πόλεμος θα πιαστεί από πάνω. Οι ορθόδοξοι θα ενωθούν και θα κατατροπώσουν τον Φράγκο και την Τιάρα. Ο κοντός Μόσκοβος μαζί με τους δικούς μας θα υψώσουν ξανά την βυζαντινή σημαία στην Βασιλεύουσα την ώρα που θα φεύγουν οι Τούρκοι να σώσουν τη φυλή τους στην Κριμαία»
Θα συμφωνείτε βέβαια ότι η ομοιότης με τα σημερινά είναι ανατριχιαστική. Προ τριών ετών, όταν ανήλθε στην γαλλική εξουσία ο Ναπολέοντας ο Γ', απαίτησε την ανάληψη της κηδεμονίας των Αγίων Τόπων. Ο Ρώσος αυτοκράτωρ Νικόλαος ο Α' (που είναι και βραχύσωμος: "κοντός μόσκοβος") διεφώνησε και εξανάγκασε τους Οθομανούς να αναγνωρίσουν τη Ρωσία ως προστάτιδα δύναμη των ορθοδόξων χριστιανών της Αυτοκρατορίας. Όμως ο Ναπολέων ο Γ' άσκησε νέες πιέσεις και μετάπεισε τον Σουλτάνο, ο οποίος έτσι αναγνώρισε τη Γαλλία και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως ανώτατες αρχές των Αγίων Τόπων. Οι Ρώσοι ανέπτυξαν στρατιές στα σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Δούναβη και προσπάθησαν να προσεταιριστούν τους Βρεταννούς. Ταυτόχρονα έστειλαν τον πρίγκηπα Μένσικωφ στην Πύλη για να εντείνει τις πιέσεις. Οι Βρεταννοί έπεισαν τον Σουλτάνο να απορρίψει τις ρωσικές απαιτήσεις. Τότε οι Ρώσοι προήλασαν στη Μολδοβλαχία. Οι Βρεταννοί επωφελήθηκαν και ένωσαν το στόλο τους με αυτό των Γάλλων. Πριν δέκα μήνες, στις 23 Οκτωβρίου 1953, οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Ρώσους. Οι τελευταίοι ανέλαβαν άμεσα δράση και κατέστρεψαν μια μοίρα οθωμανικών πλοίων στη Σινώπη. Με αυτό το πρόσχημα, οι Γάλλοι και οι Βρεταννοί μπήκαν στον πόλεμο στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Νάτοι οι ορθόδοξοι κατά των Φράγκων!
Χτες, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1854, ξεκίνησε η πολιορκία της Σεβαστούπολης, στην Κριμαία. Η προφητεία του γέροντος Δανιηλ εκπληρώνεται! Μένει μόνο να χαθεί το πουλί πάνω από τους σχιστομάτηδες και να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Δεν ξέρω τι είναι τούτο, 1854 έχουμε, δεν διατυπώθηκε ακόμα η θεωρία των χορδών. Το βλέπω όμως ότι όπου νά'ναι ξεμαρμαρώνει ο Κωνσταντίνος και η Βασιλεύουσα ξετουρκεύει.
Χτες βράδυ είδα κι εγώ κάποια οράματα. Μισοξυπνημένος έγραψα σχεδόν ασυνείδητα τα παρακάτω μυστηριώδη λόγια:
«Το διαδίκτυον (τι νά'ναι τούτο άραγε;) θα ξεχειλίσει σκατά (μετά συγχωρήσεως). Πολλοί θα προωθούν ό,τι ηλιθιότητα διαβάζουν κι άλλοι τόσοι θ' ανοίγουν το στόμα σαν την Τσιτσιολίνα. Οι ηλίθιοι θα ενωθούν και θα κατατροπώσουν τις λίγες τρίχες που μας έμειναν (τι μυστήρια λόγια...) Ο Ολυμπιακός θα φάει πέντε από τη Μάντσεστερ. Αεροπλάνα (άλλο κι ετούτο) θα μας ψεκάζουν απ' όλες τις μεριές και θα κλείσω το μπλογκ, τα mailbox, το φέισμπουκ και τη συνδρομή στο internet διότι τόση μαλακία πλέον δεν αντέχεται.
Τρίτη 11 Μαρτίου 2014
Να χύνατε έξω κύριε
Το Συμβούλιο της Επικρατείας εκρινε αντισυνταγματικά τα "προνόμια" των πολυτέκνων στην εισαγωγή των τέκνων τους στα ΑΕΙ. Ορθά έκρινε το ΣτΕ, δε γίνεται να εισάγονται τα μούλικα των πολύτεκνων με ευνοϊκότερους όρους από τα παιδιά των ολιγότεκνων. Δηλαδή αυτοί που ελέγχουν το κορύφωμα της ηδονής τους και εκσπερματίζουν υπαιθρίως είναι μαλάκες;
Καλό μεν το μέτρο, είναι όμως μισό. Εξίσου αντισυνταγματικά είναι τα προνόμια των ΑμεΑ και άλλων προνομιούχων. Εξίσου αντισυνταγματικά και τα επιδόματα. Άκου επιδόματα. Ο κόσμος πεινάει και θα πλερώνουμε επιδόματα; Για να πάει μπροστά ο τόπος πρέπει να επέλθει ισότητα σε όλους. Κι όταν λέμε ισότητα θα πει προς τα κάτω. Ισότητα με τον τελευταίο. Τι να κάνουμε; Είναι πτωχό το κράτος μας, ειδάλλως θα μοίραζε απλόχερα σε όλους. Τα ψιχία που διαθέτει, ας τα διαθέσει για την Ανάπτυξη και τις Επενδύσεις, μεγάλη η Χάρη τους. Όταν έρθει η Ανάπτυξη, όταν μπούμε στην ΕΟΚ θα χεστούμε στο εκιού και θα φάμε όλοι καλά.
Τώρα, πέρα από τις μπούρδες, οφείλω να ομολογήσω ότι πιστεύω πως το ΣτΕ καλά κάνει και χαρακτηρίζει συνταγματικά τα μνημόνια και αντισυνταγματικά τα εναπομείνοντα ρινίσματα προνομίων.
Διότι το σύνταγμα δεν είναι τίποτ' άλλο από ένα γυαλιστερό κωλόχαρτο της αστικής τάξης. Κωλόχαρτο με άρθρα, για να σκουπίζει καλύτερα.
Φιλολαϊκό σύνταγμα θα υπάρξει μόνο με άλλη εξουσία.
Καλό μεν το μέτρο, είναι όμως μισό. Εξίσου αντισυνταγματικά είναι τα προνόμια των ΑμεΑ και άλλων προνομιούχων. Εξίσου αντισυνταγματικά και τα επιδόματα. Άκου επιδόματα. Ο κόσμος πεινάει και θα πλερώνουμε επιδόματα; Για να πάει μπροστά ο τόπος πρέπει να επέλθει ισότητα σε όλους. Κι όταν λέμε ισότητα θα πει προς τα κάτω. Ισότητα με τον τελευταίο. Τι να κάνουμε; Είναι πτωχό το κράτος μας, ειδάλλως θα μοίραζε απλόχερα σε όλους. Τα ψιχία που διαθέτει, ας τα διαθέσει για την Ανάπτυξη και τις Επενδύσεις, μεγάλη η Χάρη τους. Όταν έρθει η Ανάπτυξη, όταν μπούμε στην ΕΟΚ θα χεστούμε στο εκιού και θα φάμε όλοι καλά.
Τώρα, πέρα από τις μπούρδες, οφείλω να ομολογήσω ότι πιστεύω πως το ΣτΕ καλά κάνει και χαρακτηρίζει συνταγματικά τα μνημόνια και αντισυνταγματικά τα εναπομείνοντα ρινίσματα προνομίων.
Διότι το σύνταγμα δεν είναι τίποτ' άλλο από ένα γυαλιστερό κωλόχαρτο της αστικής τάξης. Κωλόχαρτο με άρθρα, για να σκουπίζει καλύτερα.
Φιλολαϊκό σύνταγμα θα υπάρξει μόνο με άλλη εξουσία.
Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014
Νέοι κι άφθαρτοι
Αφού εξαντλήθηκαν οι επιθετικοί προσδιορισμοί τύπου δημοκρατικός/ή/ό, σύγχρονος/η/ο, ανεξάρτητος/η/ο, πατριωτικός/ή/ό, ανανεωτικός/η/ο, ριζοσπαστικός/η/ο, κοινωνικός/ή/ό, προοδευτικός/ή/ό, κλπ. και σίτεψαν τα βαρέα ουσιαστικά τύπου κίνημα, δημοκρατία, μέτωπο, ρεύμα, ένωση, πατρίς, πολίτες, σωτηρία κλπ., έφτασε η ώρα των πιο ανάλαφρων τύπων. Θα ήταν μικροψυχία να μη σημειωθεί ότι πρωτοπόροι στη χρήση των ανάλαφρων τύπων ήταν η Χρυσή Αυγή και η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη του Σαμαρά.
Ο τόπος όμως χρειάζεται νέα κι άφθαρτα πρόσωπα, νέα κι αύθαρτα σύμβολα και νέα κι αύθαρτα ονόματα. Όπως άλλωστε λίγο πριν χρειαζόταν σταθερότητα, πιο πριν συναίνεση και διάλογο, παλιότερα εκσυγχρονισμό, ακόμα πιο παλιά αλλαγή και ούτω καθ' εξής, αναδρομικώς.
Δε γίνεται να κάνεις κόμμα με νέους κι άφθαρτους ανθρώπους και να το ονομάσεις "Προοδευτική Δημοκρατική Ένωση" ή "Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό Μέτωπο".
"-Αμάν, μια απ' τα ίδια" θα πει ο ψηφοφόρος, που έτσι κι αλλιώς περιορίζεται στο να κόβει μούρες, και τις ιδεολογίες τις καταναλώνει βλέποντας Χόλυγουντ, Σιεσάι Μαϊάμι και συνεντεύξεις διασήμων.
Η "Ελιά" χτυπάει όμορφα. Ο ψηφοφόρος κάνει τις αναγωγές του: φύση, πουλάκια στα κλαδιά, λαδάκι (για το αντεράκι), ροδαλές χωριατοπούλες με βέργες και καλάθια.
Το "Ποτάμι" το ίδιο: φύση, γεφυράκια, κελαρυστό νερό, πικ νικ στην ακροποταμιά, ράφτινγκ, ροδαλές χωριατοπούλες που δροσίζονται στις όχθες.
Ταυτόχρονα, τέτοιου είδους ονόματα-σύμβολα ληξιαρχούν ιδανικά το "τέλος των ιδεολογιών" και στρογγυλοκάθονται σ' έναν ασαφή πολιτικά χώρο, απόλυτα συμβατό με την ιδεολογική θολούρα του ψηφοφόρου. Ο αστικός πολιτικός χώρος είναι σαν ένα τεράστιο δοχείο νυχτός. Δύσκολα ισορροπείς στο χείλος κι εύκολα κολυμπάς στη μέση.
Δεν κάνουν βέβαια όλα τα δέντρα για πολιτικά σύμβολα, ούτε κι όλα τα γεωμορφολογικά στοιχεία. Εσύ, αθλητή, τραγουδιστή, άνκορμαν, σελέμπριτι τέλως πάντων, που θα ιδρύσεις σύντομα το κόμμα σου, αν το ονομάσεις "Κυπαρίσσι" εγώ θα σε εκτιμήσω γιατί αγαπώ τα κυπαρίσσια, εκλογικά όμως θα πας άπατος. Όπως κι αν το πεις "Συκιά", "Γαϊδουράγκαθο", "Χαράδρα" ή "Έρημο".
Δεν θα το πεις όμως έτσι γιατί δεν είσαι και μαλάκας. Θα το πεις "Χελιδόνι", "Θυμάρι", "Εύδρομο" ή έστω "Γαρύφαλλο".
Τώρα, που κολλάνε οι ελιές, τα ποτάμια και τα χελιδόνια με το δοχείο νυχτός, τι σημασία έχει όταν είσαι άφθαρτος;
Ο τόπος όμως χρειάζεται νέα κι άφθαρτα πρόσωπα, νέα κι αύθαρτα σύμβολα και νέα κι αύθαρτα ονόματα. Όπως άλλωστε λίγο πριν χρειαζόταν σταθερότητα, πιο πριν συναίνεση και διάλογο, παλιότερα εκσυγχρονισμό, ακόμα πιο παλιά αλλαγή και ούτω καθ' εξής, αναδρομικώς.
Δε γίνεται να κάνεις κόμμα με νέους κι άφθαρτους ανθρώπους και να το ονομάσεις "Προοδευτική Δημοκρατική Ένωση" ή "Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό Μέτωπο".
"-Αμάν, μια απ' τα ίδια" θα πει ο ψηφοφόρος, που έτσι κι αλλιώς περιορίζεται στο να κόβει μούρες, και τις ιδεολογίες τις καταναλώνει βλέποντας Χόλυγουντ, Σιεσάι Μαϊάμι και συνεντεύξεις διασήμων.
Η "Ελιά" χτυπάει όμορφα. Ο ψηφοφόρος κάνει τις αναγωγές του: φύση, πουλάκια στα κλαδιά, λαδάκι (για το αντεράκι), ροδαλές χωριατοπούλες με βέργες και καλάθια.
Το "Ποτάμι" το ίδιο: φύση, γεφυράκια, κελαρυστό νερό, πικ νικ στην ακροποταμιά, ράφτινγκ, ροδαλές χωριατοπούλες που δροσίζονται στις όχθες.
Ταυτόχρονα, τέτοιου είδους ονόματα-σύμβολα ληξιαρχούν ιδανικά το "τέλος των ιδεολογιών" και στρογγυλοκάθονται σ' έναν ασαφή πολιτικά χώρο, απόλυτα συμβατό με την ιδεολογική θολούρα του ψηφοφόρου. Ο αστικός πολιτικός χώρος είναι σαν ένα τεράστιο δοχείο νυχτός. Δύσκολα ισορροπείς στο χείλος κι εύκολα κολυμπάς στη μέση.
Είμαι νέος, άφθαρτος και βάζω και τρίποντα.
Είμαστε νέοι, άφθαρτοι και καλοχτενισμένοι
Δεν κάνουν βέβαια όλα τα δέντρα για πολιτικά σύμβολα, ούτε κι όλα τα γεωμορφολογικά στοιχεία. Εσύ, αθλητή, τραγουδιστή, άνκορμαν, σελέμπριτι τέλως πάντων, που θα ιδρύσεις σύντομα το κόμμα σου, αν το ονομάσεις "Κυπαρίσσι" εγώ θα σε εκτιμήσω γιατί αγαπώ τα κυπαρίσσια, εκλογικά όμως θα πας άπατος. Όπως κι αν το πεις "Συκιά", "Γαϊδουράγκαθο", "Χαράδρα" ή "Έρημο".
Δεν θα το πεις όμως έτσι γιατί δεν είσαι και μαλάκας. Θα το πεις "Χελιδόνι", "Θυμάρι", "Εύδρομο" ή έστω "Γαρύφαλλο".
Τώρα, που κολλάνε οι ελιές, τα ποτάμια και τα χελιδόνια με το δοχείο νυχτός, τι σημασία έχει όταν είσαι άφθαρτος;
Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014
Καλή χρονιά, χωρίς ομίχλη
Καλή χρονιά με καλή υγεία.
Τώρα που ολοκληρώθηκαν οι λαμπρές τελετές και φχαριστήθηκε ο λαός πυροτεχνήματα, αριστεύοντα περιδινιζόμενα χοροξέκωλα και αγιοβασιλοσκουφωτές παρουσιάστριες, ας ευχηθούμε τουλάχιστον να διαφέρει κατάτι από το 2013 στο κοινωνικό πεδίο. Όσο κι αν έχει άπνοια, όσο κι αν μας έπνιξε η βλακεία, ίσως κάποια στιγμή να φυσήξει τόσο όσο χρειάζεται για να διαλυθεί η κοινωνική αιθαλομίχλη και η εγκεφαλομίχλη.
Καμιά φορά αρκεί ν' αλλάξει κανείς σακάκι.
Τώρα που ολοκληρώθηκαν οι λαμπρές τελετές και φχαριστήθηκε ο λαός πυροτεχνήματα, αριστεύοντα περιδινιζόμενα χοροξέκωλα και αγιοβασιλοσκουφωτές παρουσιάστριες, ας ευχηθούμε τουλάχιστον να διαφέρει κατάτι από το 2013 στο κοινωνικό πεδίο. Όσο κι αν έχει άπνοια, όσο κι αν μας έπνιξε η βλακεία, ίσως κάποια στιγμή να φυσήξει τόσο όσο χρειάζεται για να διαλυθεί η κοινωνική αιθαλομίχλη και η εγκεφαλομίχλη.
Καμιά φορά αρκεί ν' αλλάξει κανείς σακάκι.
Καλή χρονιά λοιπόν, χωρίς ψευτομπλέ και μιλημένους βαλέδες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)