Λίρες κι ευρά με επιθυμητή τη γονεϊκή συναίνεση

Όπως γράφει το έγκριτο Έθνος, η Βρετανία ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει νέο πεντόλιρο στο οποίο θα απεικονίζεται ο ιστορικός ηγέτης του Ελεύθερου Κόσμου Ουίνστον Τσώρτσιλ. Η εφημερίδα γράφει ότι, όπως συνηθίζεται στη Βρετανία, η μουτσούνα του Τσώρτσιλ θα υποτιτλίζεται επί του νομίσματος με κάποιο από τα πάμπολλα quotes που ο λεγάμενος άφησε παρακαταθήκη στην Ιστορία. Υποθέτω ότι κατά τη διαδικασία επιλογής τους θα υπήρχε μεγάλη δυσκολία. Αντίθετα στην επιλογή φωτογραφίας δεν φαντάζομαι να υπήρξε πρόβλημα, αφού απ' όποια γωνία κι αν τον τράβαγες την ίδια σκατόφατσα έβλεπες. Ίσως πάντως μεταξύ των υποψηφίων ρητών να ήταν το "Μη διστάσεις να ενεργήσεις σαν σε κατακτημένη πόλη" που απήυθυνε στο Σκόμπι προΔεκεμβριανώς. Τελικά όμως επικράτησε το "Δεν έχω τίποτα να προσφέρω παρά αίμα, μόχθο, δάκρυα κι ιδρώτα".

Κάτι όμως μου θυμίζει αυτή η φράση ρε γαμώτο.
Πήρα τηλέφωνο το φίλο μου το Λουκά που ήταν παλιότερα υψηλόβαθμο στέλεχος στην ΕΚΤ και τον ρώτησα. Ο Λουκάς έχει ακόμα άκρες στην ΕΚΤ και μου σφύριξε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σκοπεύει να ενεργήσει αναλόγως. Το Ευρώ εξάλλου χρειάζεται ενίσχυση.
"Όλο πύργους, αψίδες και μαλακίες, καιρός να το ζωντανέψουμε λίγο το Ευρώ" μου είπε κατά λέξη ο Λουκάς. "Εμείς εξάλλου θα κοτσάρουμε τεκνό, όχι σφουγγαρίστρα" συμπλήρωσε. Και μου έστειλε με mail το παρακάτω δείγμα, το οποίο ετοιμάζεται να βγει στην κυκλοφορία αμέσως μετά τον τελικό της Γιουροβίζιον:

Άντε, σε καλή μεριά.

Η Αλέκα και η Β' Εθνική

Όταν το Φλεβάρη του 1991 η Αλέκα Παπαρήγα εκλεγόνταν γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, η ΑΕΚ διεκδικούσε το πρωτάθλημα. Επρόκειτο μάλιστα σύντομα να το κατακτήσει και μάλιστα επί τρεις διαδοχικές σεζόν -με πρώτη αυτή του 1991/92- έχοντας ως τιμονιέρη το Ντούσαν Μπάγιεβιτς.

Εμείς οι σταλινισταί γνωρίζουμε από προσωπολατρεία. Τι διάολο, εμείς τη μετατρέψαμε σε επιστήμη και τέχνη.
Κι εμείς οι ΑΕΚτζήδες γνωρίζουμε από προσωπολατρεία. Εγώ, ας πούμε, είμαι φουλ μπαγιεβιτσικός και κάμποσο ντεμικός. Παράλληλα είμαι σφόδρα αντι-μελισσανιδικός. Πιο παλιά ήμουν αντι-οριτζιναλικός, μετά όμως τις πρόσφατες πολιτικές τους παρεμβάσεις έγινα φιλο-οριτζιναλικός εν μία νυκτί.

Πως γίνεται, αλήθεια, να μην είσαι "προσωπολάτρης"; Όπου πρωταγωνιστεί το ανθρώπινο ταλέντο η προσωπολατρεία είναι βέβαιο πως κάποιο ρόλο, μικρό ή μεγάλο, θα τον παίξει. Είναι φυσικό πως αν ο σέντερφόρ σου βάλει γκολ με τακουνάκι απ' το κόρνερ, θα τον στολίσεις με όλες τις αρετές του ανθρωπίνου γένους. Το τίμημα, εξάλλου, της "αποθέωσης" περιλαμβάνει την αποκαθήλωση σε dt.

Οι ντρίπλες πάντως είναι αρετή καθαρά ποδοσφαιρική. Στην πολιτική η ντρίπλα ισοδυναμεί με αστάθεια αρχών και καλείται ξυλιστί "οπορτουνισμός". Ένας ζογκλέρ της πολιτικής ντρίπλας ενδέχεται βέβαια να χειροκροτηθεί κι ίσως κάποτε μετονομαστεί από "παπατζής" και "ανεμόμυλος" σε "γέρος της δημοκρατίας". Εμείς όμως οι σταλινισταί από ντρίπλες είμαστε ντιπ άτεχνοι. Γι' αυτό ίσως δεν καταφέρνουμε να κάνουμε ούτε μακρινό σουτ στην αντίπαλη εστία. Αντίθετα, παίζουμε μαζική άμυνα και καρτερούμε την πολυπόθητη αντεπίθεση που θα φέρει το σοσιαλιγκόλ. Το οποίο όμως απαιτεί να μπουν οι θεατές μέσα και να το σκοράρουν αυτοί (σε αντίθεση με αυτούς που -προφανώς βάσει σχεδίου- μπούκαραν χτες βράδυ στο γκαζόν του ΟΑΚΑ), αλλιώς όντως θα μπει τη δευτέρα παρουσία.

Κι έτσι πέρασαν εικοσιδύο χρόνια. Και πριν λαλήσει ο κόκκορας τρις μετά τη διαδοχή της Αλέκας, η ΑΕΚ βρέθηκε στη Β' Εθνική. Πάντα την εκτιμούσα την Αλέκα αλλά δεν φανταζόμουν πως η αντικατάστασή της θα συνοδευόταν από τέτοιο σοκ...

Σύντροφε Κουτσούμπα, σιδεροκέφαλος.

Δεκαεννιά!

Το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ μόλις άνοιξε κι αυτό που περιμένουν να μάθουν οι πολλοί είναι το αν θα φύγει "επιτέλους" η Αλέκα.
Μέχρι χτες πουλούσαν οι διαφωνούντες και οι "δίκες της Μόσχας" που τους περιμένουν. Οι ανοιχτές διαδικασίες του προσυνεδριακού διαλόγου δώσαν τροφή στους σκηνοθέτες και τους ντεκορατέρ αλλά ανάγκασαν σε νηστεία τους σεναριογράφους. Αν ο προσυνεδριακός διεξαγόταν στη μούγκα, θα γινόταν της ακατάσχετης διάρροιας το γιογιό.
Κανείς δεν πάει χαμένος. Το αποδεικνύει η ιστορία γενεών και γενεών διαφωνούντων. Από το Νίκο Μπίστη μέχρι το Γιάννη Θεωνά, δύο ακραίες μεταξύ τους περιπτώσεις ως προς το ήθος, όλοι έκαναν τις επιλογές τους και βρήκαν το δρόμο τους.

Αυτό που έχει σημασία είναι η ρότα. Ο σοσιαλισμός δεν είναι υπόθεση της δευτέρας παρουσίας, ούτε όμως του ερχόμενου σαββατοκύριακου. Αρκεί να μην έχουν απομείνει στην αναζήτηση του δικού τους σοσιαλισμού οι "αριστερές της ευθύνης" και σκόρπια επαναστατικά "εγώ".
Αυτή τη ρότα οφείλει το κόμμα να τη διαφυλάξει, κι ας μην αρέσει παραέξω. Κι ας κουνάει το καράβι με αποτέλεσμα να μας πιάνει που και που καμιά ναυτία.
Τη "φιλολαϊκή διαχείριση" μπορούν να την αναλάβουν άλλοι, οι οποίοι έχουν εξειδίκευση σε αυτή.

Είσαι παιδί στα δεκαεννιά σου χρόνια, τραγουδά η Νατάσσα Παπαδοπούλου σε στίχους και μουσική Πάνου Τζαβέλα:


Το εικοστό συνέδριο θα είναι μάλλον ένα ακόμα συνέδριο σε συνθήκες καπιταλισμού.
Το εικοστό πρώτο όμως!

Αναβάφτιση

Σύμφωνα με πληροφορίες ο ειδικός απεσταλμένος του γ.γ. του ΟΗΕ, ο Μάθιου Νίμιτς προσκομίζει νέες προτάσεις ονομασίας οι οποίες ενδέχεται να λύσουν τη μακροχρόνια διαμάχη με τη γειτονική Πουγουδουμού.
Στην έγκριτη Καθημερινή όπου εντόπισα την είδηση δεν υπάρχει αναφορά σε πιθανές ονομασίες. Υπάρχει μόνο η δέσμευση του κυρίου Νίμιτς πως θα επισκεφθεί την περιοχή αμέσως μετά το ορθόδοξο Πάσχα.
Νομίζω ότι η σημειολογία της κίνησης του κυρίου Νίμιτς είναι ισχυρή και δεν επιδέχεται ποικιλίας ερμηνειών. Ο κύριος Νίμιτς πιθανότατα θα προτείνει τη μετονομασία της χώρας μας σε Οβελάδα.

Άλλες, πάντως, καλά πληροφορημένες πηγές ισχυρίζονται ότι ο κύριος Νίμιτς προσκομίζει πρόταση σύνθετης ονομασίας για την Πουγουδουμού, έχοντας εξασφαλίσει ισχυρές χορηγίες που θα προσδώσουν αναγνωρισιμότητα και κύρος στη γειτονική μας χώρα. Επικρατέστερα σενάρια για την ώρα είναι αυτά της "Σιτροέν Μακεδονία" και "Λουφτχάνσα Μακεδονία". Αουτσάϊντερ παραμένει προσώρας η ονομασία "Χελλάς Γκολντ Μακεδονία".
Στην περίπτωση αυτή ωστόσο θεωρείται αρκετά πιθανό να επιβληθεί η χρήση διπλής ονομασίας και στη χώρα μας, με ακλόνητο φαβορί την ονομασία "Χρυσή Αυγή".

x

Δεν είναι χι, είναι επί.
Είναι ένα σύμβολο γραμματικό μαζί και μαθηματικό.
Όπως το διά, το συν και το πλην.
Κι όπως μάθαμε στο σχολείο, το επί είναι τ'αντίθετο του διά. Και το συν τ'αντίθετο του πλην.

Λόλα, να ένα μήλο και δυο λέξεις που ξεκινούν με επί:
Επίορκος
Επένδυση

Το μήλο είναι φαγωμένο αλλά οι λέξεις, αμφότερες, επίκαιρες. Η κάθε μια για τους δικούς της λόγους. Κυρίως όμως τον εξής ένα. Σκούπα και φαράσι. Είναι απαραίτητες για την επιβολή μιας ψευδεπίγραφης συναίνεσης στο σάρωμα δικαίων και αδίκων. Η συναίνεση δεν είναι δύσκολη υπόθεση, ακόμα κι εν μέσω επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης. Δυο λέξεις-σύμβολα βοηθούν.
Η πρώτη σημαδεύει το παρελθόν και το αίτιο του κακού, αυτό που ευθύνεται για τα δεινά του σήμερα.
Η δεύτερη σημαδεύει το αύριο και την έξοδο από τα δεινά.
Δυο λέξεις τόσο φλύαρες όσο και απατηλές.

Μίμη να ένα τόπι. Ξεκίνα την αντίσταση στέλνοντας στο διάολο τους επιστήμονες της δημιουργικής γραμματικής.

Βίτσιο που έχεις κι εσύ...

Για λύσε μου μια απορία. Αφού εσύ "Σκοπιά" και "Ξύπνα" δε διαβάζεις κι ούτε θέλεις νά 'χεις σχέση με "γιαχωβάδικα" ιερατεία, τι οδύρεσαι πως κινδυνεύει με σχίσμα η "εκκλησία" μας; Αφού σ'άλλο θεό πιστεύεις, αυτόν με τη μεταξένια λευκή γενειάδα (καμιά σχέση με παχιά μαύρα μουστάκια). Ή, τέλος πάντων, στον ίδιο λες πως πιστεύουμε, μόνο που σου χαλάνε την αισθητική τα πετραχήλια μας και φαλτσάρουν οι παπάδες μας. Άσε που εμείς -άκου τα χαϊβάνια- πιστεύουμε ακόμα, εν έτει 2013, στην Ανάσταση του Οβελία. Τι κάθεσαι το λοιπόν και χαλάς τη ζαχαρένια σου με τα δικά μας τα αλληλοξουρίσματα και τα στομωμένα κονσερβοκούτια;

Αφού εσύ είσαι γατόνι βρε και δεν ψωνίζεις σε αντιπροσωπείες ορφανές από εργοστάσιο. Δεν μπορούν να σε γελάσουν εσένα με σκάρτο εμπόρευμα, μουχλιασμένο απ' την πολυκαιρία, φαγωμένο από τερμίτες και σαράκι.

Τι κρυφοκοιτάς λοιπόν κι ασχολείσαι διαρκώς με τις δικές μας τις πομπές; Μαντρί δεν έχεις εσύ να πας; Μαγαζάκι τέλος πάντων, κάτι, οτιδήποτε, δεν έχεις; Α, ναι, με συγχωρείς, κακώς σε ρώτησα, φως φανάρι, εσύ δε μπαίνεις σε καλούπια. Δεν σε κάνουν εσένα ζάφτι οι γραφειοκράτες και οι τσοπαναραίοι. Καλά τα λες, εμείς είμαστε ένα τσούρμο πρόβατα που καρτεράμε τη δευτέρα παρουσία. Ενώ εσύ παλεύεις για τις ανάγκες του σήμερα.

Πες μου όμως βρε αδερφέ: ποια ανάγκη του σήμερα ακριβώς καλύπτεις με το συνεχές κωλοτρίψιμο στα κάγκελα της "στάνης" μας;
Έλα, πες το, δεν είναι ντροπή. Όλοι έχουμε τα βίτσια μας. Να σου πω το δικό μου; Ντρέπομαι λίγο... Δε γαμιέται, θα το πω. Να, εγώ δεν μπορώ χωρίς τσοπάνη. Θέλω να αφήνομαι στα στιβαρά του χέρια. Είναι που με ανάβουν τα παιχνίδια εξουσίας. Ξέρεις, αυτά με τα μαστίγια, τις μάσκες, τα χαστουκάκια, τις σκληρές αφέντρες, να ντύνομαι κοκκινοσκουφίτσα, και άλλα. Θέλω να μου λένε ακόμα και τι να σκέφτομαι. Μη νομίζεις, κι αν τύχει να γράψω κάτι αρνητικό για τους τσοπάνηδες, αυτοί με ενθαρρύνουν. Γι'αυτό κιόλας το δημοσιεύουν. Για να με κάνουν να σφίγγομαι πιότερο πάνω τους.

Εσύ, τελικά, γιατί κωλοτρίβεσαι;

Η Γερμανία, η "Ευρώπη των λαών" και οι ταξικές αντιθέσεις στο Στρουμφοχωριό

Ευρώπη των λαών ή αυλή της Γερμανίας;
Η ερώτηση διατυπώνεται από την Αυγή στο σημερινό πρωτοσέλιδό της.

Υπό του τίτλου τίθεται ως "εναλλακτικός δρόμος η δημοκρατική επαναθεμελίωση του οικοδομήματος".

Πως να μην σχολιάσω;
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τις αποφάσεις του για το ζήτημα της εξουσίας. Είναι πλέον ένα τυπικό σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ο παραπάνω τίτλος είναι ενδεικτικός της κοσμοαντίληψής του. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαίο κακό ίσως, δεδομένη ωστόσο. Το βασικό της πρόβλημα είναι η κυριαρχία των γερμανών, οι οποίοι επιχειρούν να την μετατρέψουν από μια υπερεθνική ένωση ισοτίμων (θεωρητικά) εταίρων σε εθνική τους αυλή. Υπάρχει ωστόσο εναλλακτικός φιλολαϊκός ευρωενωσιακός δρόμος.

Μια τέτοια αντίληψη θεωρώ πως είναι πιο επικίνδυνη από αυτή που διατυπώνουν οι αυθεντικοί φιλελεύθεροι.
Κατ' αρχήν αποσιωπά τη δεδομένη αρχή της απατρίας του κεφαλαίου, σε μια εποχή μάλιστα "παγκοσμιοποίησης" (με φιλελεύθερη ορολογία).
Εντοπίζει το πρόβλημα στη Γερμανία και στις επιλογές του πολιτικού της προσωπικού. Σε κράτη δηλαδή και σε πρόσωπα. Όχι στο οικονομικό σύστημα.
Αφήνει να εννοηθεί ότι ο καπιταλισμός έχει εναλλακτικούς δρόμους, επιδέχεται "δημοκρατικές επαναθεμελιώσεις" και μπορούν οι λαοί να γίνουν πρωταγωνιστές.
Υπάρχει βέβαια ένα ερώτημα εδώ, αν ο όρος "λαοί" έχει ταξική διάσταση ή απλά αφορά στα επιμέρους εθνικά κράτη. Νομίζω πάντως ότι η έννοια του ταξικού έχει εξοβελιστεί από το λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής.

Μέσα στο 2012, στην Ελλάδα ασκήθηκε μια άνευ προηγουμένου πίεση στους κομμουνιστές να νερώσουν το "σταλινοσεχταρισμό" τους, να στηρίξουν αριστερές κυβερνήσεις, να συστρατευτούν με τις άλλες αριστερές δυνάμεις για να ανακοπούν τα βάρβαρα μέτρα. Η ακαμψία των πιεζόμενων είχε σαν αποτέλεσμα την εκλογική συντριβή τους και την ανάδειξη των πιεζόντων σε κόμμα εξουσίας.
Παρεμπιπτόντως, στην Κύπρο δεν ασκήθηκε κανενός είδους πίεση προς τους κομμουνιστές για να στηριχθεί μια κάποια αριστερή αντιμνημονιακή αλλά φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση. Κι αυτό γιατί οι Κύπριοι σύντροφοι ήταν ήδη στην κυβέρνηση και ήταν ΚΑΙ αριστεροί ΚΑΙ αντιμνημονιακοί ΚΑΙ φιλοευρωπαίοι. Δεν γνωρίζω αν οι κύπριοι σύντροφοι ήταν τελικά μάπες στη διαπραγμάτευση αλλά τα μνημόνια τα υπέγραψαν, έστω και με δάκρυα. Πρέπει, όμως, κάποτε η εμπειρία ν' αρχίσει να διδάσκει ότι μικρή, ελάχιστη σημασία έχει το πόσο αλάνι είσαι στο ψου-ψου. Έχει ίσως τη σημασία του αν φυσά ούριος άνεμος και πετύχεις τον καπετάνιο στις καλές του. Όταν όμως το καράβι μπάζει νερά κανένας δεν πολυσκοτίζεται για το μούτσο που ξέμεινε στη σκαμπαβία.

Δεν γίνεται να βλέπεις τη φτώχεια γύρω σου, συνέπεια ενδοκαπιταλιστικών κλωτσοπατινάδων και να αναζητάς υπαίτιους οπουδήποτε εκτός από το οικονομικό σύστημα. (Ο ανεγκέφαλος χρυσαυγίτης εν τέλει, που ζητά τα ρέστα από το μετανάστη κάνει κάτι διαφορετικό;) Αν ο όρος "αριστερά" χρησιμοποιείται χωροταξικά, πάει καλά. Διότι τελικά στην πολιτική δεν υπάρχει γκρίζο, υπάρχει μαύρο και άσπρο. Ή θα ερμηνεύσεις την κοινωνία γύρω σου με ταξικούς όρους και θα πάρεις θέση εκεί που ανήκεις ή θα τρως τις φάπες και θα σου φταίει ο κάθε φορά γερμανός.
Τα ερωτήματα, κόντρα στην ηλιθιότητα αυτών που μιλούν για απολιθώματα και κολλημένους στο 1917, παραμένουν ακόμα ίδια:
Πως γεννάται η φτώχεια;
Ποιος κερδίζει όταν ο φτωχός πεινάει;
Ποιος στρέφει τον εργάτη ενάντια στο συμφέρον του;

Έβλεπε ο Μακρυγιάννης τουρκαλβανικά σήριαλ;

Ο "συνωστισμός" της προκυμαίας της Σμύρνης είναι τελικά σημείο του καιρού μας.
Σ' αυτόν τον τόπο που το επίσημο κράτος παράτησε στην πείνα τους αγωνιστές του '21 και κυνήγησε τους "εαμοβούλγαρους ληστοσυμμορίτες" αγωνιστές της αντίστασης, τα ιερά και όσια του έθνους (όπως το ορίζουν οι εθνικάρες) στουκάρουν σε μια λεξούλα, εκτός διδακτέας -μάλιστα- ύλης. Σ' αυτό βέβαια βοηθά και η λήθη του χρόνου, που κάλυψε την υποδοχή που επιφύλαξε κάποτε μεγάλη μερίδα των ελλαδιτών στους ομόθρησκους και ομοεθνείς τους πρόσφυγες "τουρκόσπορους" (δες τη Γαλήνη του Ηλία Βενέζη). Ή για να είμαστε πιο επίκαιροι, την υποδοχή των εξαθλιωμένων επιζώντων του ολοκαυτώματος του Μεσολογγιού από τη Γυναίκα της Ζάκυθος (του Σολωμού).

Μετά το χτεσινό Σκαρίμπα, αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Σημειώνεται ότι στο κείμενο αυτό ο χαρακτηρισμός "τούρκοι" δεν είναι εθνολογικός αλλά παραπέμπει σε "μουσουλμάνοι".
Ο Μακρυγιάννης καταγράφει το δόλιο σφαγιασμό των αλβανών συμμάχων των επαναστατημένων ελλήνων από τους ίδιους τους συμμάχους τους. Κάποιοι ιστορικοί πιθανολογούν ότι ο Μακρυγιάννης ήταν φανατικός θεατής τουρκαλβανικών σήριαλ τα οποία αλλοίωσαν το εθνικό του πρίσμα. Το ίδιο γεγονός πάντως καταγράφεται -αν θυμάμαι καλά- και στο ιστορικό μυθιστόρημα του Καραγάτση Αίμα χαμένο και κερδισμένο.

"Εις την Πελοπόννησο ήταν πολλοί Αρβανίτες με τον Χουρσίτ πασσά∙ τους άφησε οπίσω εις την Πελοπόννησο. Οτ' ήταν φίλοι του Αλήπασσα αυτείνοι όλοι, και κεφαλή αυτεινών ήταν ο Ελμάζ Μέτζος κι άλλοι αξιωματικοί, ως χίλιοι άνθρωποι. Δεν τους πήρε μαζί του ο Χουρσίτ πασσάς, όταν βήκε από την Πελοπόννησο και διατάχθη από τον Σουλτάνο διά να πολεμήσει τον Αλήπασσα. Αφού σήκωσε ντουφέκι η Πελοπόννησο και η Ρούμελη, ως φίλοι δικοί μας αυτείνοι, αγροικηθήκαμε με τους Πελοποννήσιους και τους έβγαλαν έξω από το Βραχώρι και Μακρυνόρο. Αφάνισαν οι Έλληνες τους περισσότερους δολερώς, και κατεξοχή οι Βαλτινοί. Οι Τούρκοι οι δυστυχισμένοι έλπιζαν ότι μέναν πίσω, ότι ήταν νηστικοί και απόστασαν, κι αυτείνοι τους σκότωναν και τους γύμνωναν.
Σ' την άκρη σ' το Μακρυνόρο, κοντά εις το Κομπότι, είναι ένα ρέμα και εκεί μέσα επνίξανε πολλούς Τούρκους. Τους δέναν μιαν τριχιά εις τον λαιμόν και τους τελείωναν και τους ρίχναν μέσα. Έναν δεν τον πνίξαν καλά και τον γύμνωσαν και τον άφησαν και φύγαν, ότι τέλειωσαν την εργασίαν τους - τους ξέκαμαν όλους. Τότε ο μισοπνιγμένος την νύχτα σηκώνεται γυμνός κ' έρχεται εις το Κομπότι. Ήμασταν όλοι εκεί και ετοιμαζόμαστε, νάρθουν κι από το Μισολόγγι, Βραχώρι κι όλα αυτά τα μέρη, και Ξερόμερον και Βάλτο, να συνταχτούνε οι οπλαρχηγοί από αυτά τα μέρη να πάμεν να πολεμήσωμεν την Άρτα, να την κυργέψωμε. Και τους προσμέναμεν εις το Κομπότι και ο Ελμάζ Μέτζος και οι άλλοι αξιωματικοί Τούρκοι με τους ολίγους Τούρκους όπου λαγάρισαν, και πρόσμεναν και τους αποσταμένους, όπου μείναν οπίσω - και δεν ξέραν όπου τους τελείωσαν εις τον πνιμόν. Τα μεσάνυχτα πάγει ο πνιμένος κι ανταμώνει τον Ελμάζη και τους άλλους και τους λέγει όλη την υπόθεσιν, κι έρχονται εκεί οπούνταν οι καπεταναίγοι, ο Γώγος και οι άλλοι, οπούμαστε συνασμένοι να πάμεν να βαρέσωμεν ένα χωριόν οπού τόλεγαν Νιοχώρι (ήταν πολλοί Τούρκοι εκεί και σ' τ' άλλα τα χωριά) και να σώσωμεν και τους κατοίκους, να τους περάσωμεν εδώθε από το ποτάμι. Τότε παρουσιάζουν οι Τούρκοι τον μισοπνιμένον και μολογάγει αυτό το απάνθρωπον κάμωμα. Και την αυγή πήγαμε όλοι και είδαμε το αμολόγητον κακόν. Τότε οι δυστυχείς αξιωματικοί Τούρκοι κι όσοι μείναν βάλαν τις φωνές και σ' έπαιρνε η νίλα. Και είπαν∙ "Θε μου, τι μας οργίστης εμάς τους δυστυχείς; και οι οχτροί μας μάς σκοτώνουν, και οι φίλοι μας, οπού μας δίνουν τον λόγο της πίστης νάμαστε φίλοι, με την απιστία μας σκοτώνουν κρυφίως". Εφαρμακωθήκαμεν όλοι∙ δεν ξέραμε τι να τους αποκριθούμεν, ούτε ήξερε κανείς από τους καπεταναίους αυτό, ούτε από 'μας. Τους παρηγορήσαμεν, όμως το καρφί τούς έμεινε των Τούρκων".

Ο εθνικισμός είναι μια κιμαδομηχανή που αλέθει τα μυαλά των πελατών του. Κάνοντας μια αναζήτηση στο google αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το Ελμάζ Μέτζο, βρήκα ένα κείμενο-κιμά για τους "επίσημους Αλβανούς που πολέμησαν κατά των Ελλήνων". Η διασταύρωση είναι για τους εθνικάρες χαμένος κόπος. Δώστους επετείους και σημαιάκια κι εχθρούς εθνικούς να ξύνονται.

Ο Αμβρόσιος και ο Γερμανός

Ποιο είναι το επίσημο φύλλο των χρυσαυγιτών και του αγράμματου συρφετού που συντίθεται από πρώην πασόκους και νυν "αγανακτισμένους"; Το 'πρώτο θέμα' βέβαια. Δεν είναι τυχαία η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα. Ποιος ο λόγος όμως ν'ασχοληθεί κανείς με το κωλόχαρτο αυτό που απευθύνεται σε κοινό με αιμορροΐδες στον εγκέφαλο; Το ενδιαφέρον του για την ανοιχτή επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ προς τους μαθητές επ' ευκαιρία της 25ης Μαρτίου.
Το έντυπο πάντως πανηγυρίζει διότι "τα πράγματα έβαλε στη θέση τους ο μητροπολίτης Αμβρόσιος", ο οποίος βέβαια θίχτηκε από την αναφορά της ανοιχτής επιστολής στο ρόλο της επίσημης εκκλησίας κατά τη διάρκεια της επανάστασης.
Αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου παραθέτω δυο μικρά αποσπάσματα από το τρίτομο έργο του Γιάννη Σκαρίμπα "το '21 και η αλήθεια", προς τιμήν του συναδέλφου του Αμβρόσιου, Γερμανού:

"Οι νομίζοντες ή λέγοντες ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός εκίνησε ή θέλησε και ύψωσε στην Αγία Λαύρα κείνο το λάβαρο από το πνίγον αυτόν πατριωτιλίκι του πλανώνται πλάνην μεγάλην. Μες στον ωκεανό της απιστίας τους, όπου Ιεράρχες και λόγιοι, Καποδίστριοι και Ιγνάτιοι, Κοραήδες και Κωλέττηδες πνίγονται, αρπάζονται από τα σωσίβια της ψευτοποιΐας που τους ρίχνουνε ιστορικοί και Εικοσιεναλόγοι τύπου Παπαρρηγόπουλου. Μα ο τρώγων ψέματα, η κοιλιά του το ξέρει. Συχάζει ο ποταμός αν δε σμίξει με τη θάλασσα; Γίνεται ζάπι η πομπή αν δεν βγει στο σιργιάνι; Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στάθηκεν αντιδραστικός έως το κόκκαλο. 'Περιφρονούσε το λαό, τους "απαίδευτους και χυδαίους", χωρίς κανένα δισταγμό τάχθηκε αμέσως με το μέρος των ισχυρών κοτζαμπάσηδων,  τους οργάνωσε σε κόμμα κι έγινε μάλιστα ο αρχηγός τους' (Τάκης Σταματόπουλος: "Ο Π.Π.Γ. χωρίς θρύλο")
Στην κατά το 1806 εξόντωση της κλεφτουριάς στάθηκεν σατανικός και αιμοβόρος - αληθινός Ιάγος του έθνους μας. Μόνο σε "στρογγυλήν τράπεζα" θά' παιρνε θέση με τον άλλον εκείνον Σατανάν του '21 - τον Ιγνάτιο. Τα σατανιλίκια του, τις προδοσίες του, τη φιλαργυρία του και τη απληστία του δεν τα ματαβρίσκει κανείς εύκολα."
.....
"Βλέπων την κατάστασιν των πραγμάτων επρότεινεν ο Κολοκοτρώνης εις το Πολεμικόν Συμβούλιον των Ελλήνων να εκμεταλλευθώσι ταχέως την εκ της πτώσεως της Τριπόλεως ηθικήν εντύπωσιν και να επιπέσωσι κατά της επτοημένης φρουράς των Πατρών. Τοιούτος δε τρόμος επεκράτει εκεί, ώστε εκατοντάδες Τούρκων έδραμον εις τον αιγιαλόν και κατέφυγον εντός των πλοίων, χωρίς κανείς να τους διώκη. Μετά των κατεχόντων την Ακρόπολιν Λαλιωτών συνεννοείτο ανέκαθεν ο Κολοκοτρώνης και εγνώριζεν ότι ήσαν διατεθειμένοι να εκκενώσωσι το φρούριον υπό εντίμους όρους, ώστε ήτο ασφαλεστάτη η ευνοϊκή των πραγμάτων έκβασις, άμα εφαίνετο μόνον εκεί ο Έλλην οπλαρχηγός. Ήτο δε και έτοιμος ήδη προς τούτο ο Κολοκοτρώνης και ήρξατο συναθροίζων τους αναγκαίους εις την εκστρατείαν άνδρας. Οι άλλοι όμως εσκέφτησαν ότι είχε πολύ αναδειχθή κατάτα τελευταία συμβάντα και εξύφαναν σκευωρίαν προς ματαίωσιν του σχεδίου του. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας, αρχηγούντος του Γερμανού και του Ανδρέου Ζαΐμη, έγραψαν προς τον Υψηλάντην ότι απέστεργον την βοήθειαν του Κολοκοτρώνη, επιθυμούντες να απαλλαγώσιν μόνοι των από τους εν Πάτραις Τούρκους. Ηπείλησαν μάλιστα ότι θα ανθίστατο ενόπλως κατά του Κολοκοτρώνη και παρακάλεσαν τον κρυφίον εχθρόν του Δεληγιάννην να τους βοηθήσει. (Karl Mendelssohn Bartholdy, σελ. 365).
Οι συνέπειες και τούτης της προδοσίας τούτου του... αγίου (!!) στάθηκαν για τον Αγώνα ιλιγγιώδικες. Με το φρούριο της Πάτρας τουρκικό και την -τώρα- υποταγή της Αχαΐας και στους Λαλαίους, η επανάσταση απειλήθηκε με σβήσιμο. Το στρατηγικό αυτό κλειδί, στα Τούρκικα χέρια, κόστισε και του Μεσολογγιού το ολοκαύτωμα. Χωρίς την ατιμία αυτουνού... του αγίου το Μεσολόγγι δεν θα υπόκυπτε - γενναία εφοδιαζόμενο από την απέναντι Αχαΐα."

Σε μια κοινωνία η οποία δεν θα εξαντλούσε το εθνικό της κόρωμα σε συζητήσεις περί του αν η λέξη "συνωστισμός" είναι το άκρον της ιεροσυλίας, το έργο του Σκαρίμπα θα ήταν διδακτέο ως σχολική ύλη.
Μια τέτοια κοινωνία απέχει όμως ακόμα πολύ.

Το περήφανο "ΟΧΙ" του Παλαιών Πατρών στον Αττίλα

Παρακολουθώ τις εξελίξεις στην Κύπρο με μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Είναι που δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω καταθέσεις, και οι ελάχιστες που έχω κινδυνεύουν μόνο από δήμευση για χρέη προς το δημόσιο. Επιπλέον παραμένω βαρέως εργαζόμενος, έστω και υπό προθεσμία. Κυρίως για το λόγο αυτό ακούω με κατανόηση -που πηγάζει σχεδόν από ενοχή- τις υπερβολές που γράφονται και λέγονται για το "μεγάλο όχι" της κυπριακής βουλής. Αυτές με τα αρχίδια που έχουν οι κύπριοι ενώ είναι οι ελλαδίτες βουλευτές, κι ότι άλλο χαζοβιόλικο θα κυκλοφορήσει οσονούπω σε chain letter.
Γεγονός είναι πάντως πως οι ηρωϊκές μπαρούφες είναι εύηχες, πόσο μάλλον που κοντοζυγώνει κι η εθνική εορτή.

Το αρχικό πλάνο για το κούρεμα των καταθέσεων θεωρώ πως τέθηκε έχοντας προβλέψει το "όχι". Δεν πρόκειται για μια περιφανή νίκη κατά των γερμανών, διότι οι "γερμανοί" (αν πρέπει σώνει και καλά να ντύσουμε το ταξικό με εθνικό ένδυμα) έχουν -μάλλον- ήδη κερδίσει το παιχνίδι.
Το έχουν κερδίσει διότι αυτό που "έχασαν" μέσω του "όχι" θα το κερδίσουν μέσω του "ναι" που προσδοκούν στις επόμενες απαιτήσεις τους.
Το έχουν κερδίσει διότι δεν αμφισβητείται το σύστημα και η εξουσία τους αλλά το χρώμα τους σώβρακού τους.
Το έχουν κερδίσει διότι ήδη η ύπαρξη "plan B" αντιμετωπίζεται ως ήττα τους, άρα καλή εξέλιξη για την Κύπρο.
Πιστεύω ωστόσο ότι εξ' αρχής το "plan B" τους ήταν "plan A". Με την ιδιότητα του "Β" χαρίζει απλόχερα την ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός επιδέχεται σουλουπώματος αν του κάνεις ολίγον μπου.
Το "όχι" των Κυπρίων που θα έχει αξία θα είναι αυτό κατά των plan B, C κλπ., τα οποία πλέον θα πλήτουν ευθέως την εργατική τάξη. Η οποία σπανίως διαθέτει αξιόλογες τραπεζικές καταθέσεις. Τέτοια "όχι" όμως δεν συνηθίζονται μέσα από αστικούς θεσμούς. Πόσο μάλλον από αδιαφιλονίκητους νικητές εκλογών σαν τον Αναστασιάδη.

Δεν πιστεύω στην προσωπική ευθύνη του θεσμικού οργάνου που υπηρετεί ή διευκολύνει τις αντιλαϊκές πολιτικές. Διότι ακριβώς υπεύθυνη δεν είναι η σκανδάλη ή το σκόπευτρο, ούτε καν η σφαίρα που σε χτυπά. Υπεύθυνος είναι αυτός που κρατά το όπλο. Δεν θέλει πολύ μυαλό.
Κι αυτό το όπλο δεν το κρατούν ούτε οι βουλευτές, ούτε οι δημαρχαίοι, ούτε οι ενωμοτάρχες, ούτε οι τροϊκανοί. Αν το κρατούσαν αυτοί, δεν θα ήταν αιρετοί και αναλώσιμοι, ανταλλακτικά του μηχανήματος. Και δεν θα κινδύνευαν από εφόδους της αστυνομίας. Ούτε αυτό θέλει πολύ μυαλό.
Πιστεύω όμως πολύ στην προσωπική ευθύνη αυτού που χτυπιέται από τη σφαίρα. Στην ευθύνη του να αποφύγει τη σφαίρα και να αντεπιτεθεί σ' αυτόν που του επιτίθεται.

Για να αποφύγει όμως τη σφαίρα και να αντεπιτεθεί, πρέπει κάποτε να τελειώσουν τα παραμύθια. Να απολογηθούν οι απολογητές του ευρωπαϊκού μονοδρόμου. Όχι οι αναλώσιμοι διαμορφωτές γνώμης αλλά οι καταναλωτές των μονοδρόμων. Αρκετά με τους μονόδρομους και τα αξιώματα. Αρκετά με τους αφορισμούς που ακουμπούν στον τρόμο και τον ταξικό αναλφαβητισμό.
Όποιος δεν θέτει το ζήτημα της εξουσίας είναι συνυπεύθυνος για αυτά που θα ακολουθήσουν.

Το εισιτήριο και τη χαρούμενη σκέψη σας παρακαλώ

Λατρεύω τις "κοινωνικές προσφορές" των καναλαρχών. Τα κοινωνικά μηνύματα, ο εθελοντισμός, η κοινωνική ευαισθησία, η εταιρική κοινωνική ευθύνη, όλα τούτα είναι έννοιες που με συγκινούν βαθιά. Με κάνουν να νιώθω κομμάτι της κοινωνίας των πολιτών, να αισθάνομαι τη σιγουριά της φέτας του ανανά που παπαριάζει μέσα σε φρουί ζελέ, μετά την πάροδο της ημερομηνίας λήξης.
Γι' αυτό ενθουσιάστηκα με το νέο και ριζοσπαστικό κοινωνικό μήνυμα του Αντένα που στολίζει τους σταθμούς του Μετρό: ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ.

Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό. Αν κάνει μια χαρούμενη σκέψη και χαμογελάσει ο κύριος με το χαρτοφύλακα, μοιραία θα χαμογελάσει και η κυρία απέναντί του. Ακόμα κι αν σκεφτεί "κοίτα ρε ένα μαλάκα που γελάει μόνος του". Ασφαλώς θα χαμογελάσει κι ο νεαρός παραδίπλα, σκεφτόμενος έστω "δες ρε τα πουρά που θέλουν και καμάκι". Ίσως τότε το χαμογελαστό του βλέμμα συναντηθεί με το χαμογελαστό βλέμμα της χαριέσσας νεαράς που στέκεται δίπλα στην πόρτα και ανθίσει ένα αίσθημα. Αρκεί να μην τη συνοδεύει κανας μαντράχαλος και ανθίσει κανα μπουκέτο.

Δεν θα είναι υπέροχο να κυκλοφορείς ανάμεσα σε χαμογελαστούς επιβάτες; Να μπαινοβγαίνεις στους συρμούς ανταλλάσσοντας χαμόγελα και φιλοφρονήσεις; Να συντρίβεις την αποξένωση και την περιχαράκωση, να συζητάς με τον τυχαίο συνεπιβάτη σου για το αν ήταν μανιχαϊστές ή Παυλικιανοί οι Βογόμιλοι του Βυζαντίου, αν ήταν ή όχι μπέναλντι το αγριοκοίταγμα στο Μήτρογλου, να κάνεις πηγαδάκι στη γαλαρία αναλύοντας τη σχέση της αίσθησης του εμφυτεύματος στήθους με την περιεκτικότητα της σιλικόνης σε πολυδιμεθιλοσιλοξάνια;

Από την ώρα που είδα την αφίσα γέμισα χαρούμενες σκέψεις. Σε τέσσερις στάσεις πρόλαβα να κάνω χαρούμενες σκέψεις για ισάριθμες καλλίγραμμες συνεπιβάτιδές μου. Οι οποίες δεν φάνηκαν να συμμερίζονται τη χαρά μου -προφανώς μην έχοντας κατανοήσει το κοινωνικό μήνυμα στις αφίσες- και μου έριξαν ένα βλέμμα με κύριο στοιχείο την απόρριψη. Γι αυτό κι εγώ -αφού είχα δυο στάσεις ακόμα μπροστά μου- συγκεντρώθηκα σε άλλα χαρωπά σενάρια. Μη γίνει κανας έλεγχος και με πιάσουν μουτζούφλη.

Στάση προτελευταία:
Ο Τζον ο Φασολάκης πέφτει κατά λάθος στη φασουλάδα του κεφάλα της κοκοτίτσας. Η λαμπρή του καριέρα συνθλίβεται άδοξα παρέα -τι φρίκη!- με άσημα φασόλια, καρότα και σέλινα. Η δημιουργός του, ανήξερη και αναμαλλιασμένη, τον αναζητά σε θέατρα και βιβλιοπωλεία. Συνειδητοποιεί το φρικτό τέλος του πνευματικού της τέκνου όταν το βράδυ μεταξύ άλλων ριπών φυσικού αερίου του συμβίου της, τής έρχεται μία με χαρακτηριστική οσμή έμπνευσης. Αποφασίζει να γίνει μοναχή αλλά σε μια απότομη συναισθηματική κρίση αυτοκτονεί τρώγοντας πέντε βάζα φυστικοβούτυρο.

Στάση τελευταία:
Σλαβομακεδόνες χάκερς χακάρουν το μπεστθινγκινλάιφ τζιάρ. Όποιος επιχειρεί να το επισκεφτεί κολλάει χλαπάτσα. Ο δε υπολογιστής του κολλάει τον πιο ύπουλο και καταστοφικό ιό του ίντερνετ, τον burga.trojan. Ο ιός αυτός καταστρέφει τις τσόντες σκεπάζοντας τα γυμνά κορμιά με ράσα και ντουμπλάροντας τους αναστεναγμούς και τα ερωτόλογα των πρωταγωνιστών με κηρύγματα του μακαριστού μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη.

Νομίζω πως και τα υπόλοιπα μεγάλα κανάλια πρέπει να μιμηθούν τη θαυμάσια αυτή πρωτοβουλία.
Τα δάση και τις παραλίες τις κατοχύρωσε ο Σκάι και το Μετρό ο Αντένα. Αν είναι όμως για κοινωνικές προσφορές, όλοι οι καλοί χωράνε.

Το κατά λάθος εγέρθουτου του Κατίδη

Όποιο κι αν είναι το έγκλημα, οι δημόσιες εκτελέσεις μου τη σπάνε. Δεν είναι μόνο το αίμα, είναι κι η αντανάκλασή του σ' αυτούς που περιμένουν να χυθεί. Κι αυτοί που βρίσκουν την ευκαιρία τους να διαφημιστούν ή να ετεροπροσδιοριστούν.

Εντάξει, μια μούτζα θα τη ρίξεις όταν ο άλλος χάνει το γκολ προ κενής εστίας. Ή όταν κλαδέψει τον αντίπαλο από πίσω. Είναι αντιδράσεις εν βρασμώ.
Όταν έκανε χτες βράδυ ο Κατίδης το 2-1 δεν πήραμε χαμπάρι τη χειρονομία του. Αντίθετα, χαρήκαμε που σκόραρε ειδικά ο Κατίδης, μπας και ξεπεράσει το σοκ από τη γιούχα που άκουσε όταν έχασε το άχαστο με τον ΠΑΟ.

Τελικά μας το έβγαλε ξινό. Η χειρονομία του, που την πληροφορηθήκαμε αργότερα, είναι ασυμβίβαστη με το σύλλογο στον οποίο αγωνίζεται. Ίσως να συμβιβάζεται με τη Λάτσιο ή τη Χάνσα Ροστόκ, όχι όμως με την ΑΕΚ. Η ΑΕΚ δεν είναι μόνο ο σύλλογος των προσφύγων. Είναι ο σύλλογος των αντιιμπεριαλιστικών πρωτοβουλιών και των προοδευτικών οπαδών. Η κύρια οργάνωση οπαδών της ΑΕΚ, η ORIGINAL 21 είναι αδελφοποιημένη με τις αντίστοιχες οργανώσεις οπαδών της Λιβόρνο και της Μαρσέιγ. Η αντίδρασή της μάλιστα στη χειρονομία ήταν άμεση.

Για το λόγους αυτούς και πολλούς ακόμα, ο Κατίδης δεν μπορεί να παραμείνει ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ. Ακόμα κι αν -όπως ο ίδιος περίπου ισχυρίζεται- θά 'πρεπε να συγχωρεθεί λόγω βλακείας. Προσωπικά πιστεύω ότι το παιδί είναι ελαφρόμυαλο. Ακόμα όμως κι αν ήταν ο φανατικότερος ναζί η άποψή μου θα παρέμενε ίδια. Η -οποιαδήποτε- χειρονομία δεν μπορεί να τιμωρείται θεσμικά. Με αγωνιστικές ποινές, ισόβιους αποκλεισμούς και περίσσια υποκρισία.
Ένα πολιτισμένο διαζύγιο αρκεί.

Ο ΑΕΚτζής, έτσι κι αλλιώς, πάντα θα τιμά το φιλότιμο περισσότερο απ' το ταλέντο.