Η Γερμανία, η "Ευρώπη των λαών" και οι ταξικές αντιθέσεις στο Στρουμφοχωριό

Ευρώπη των λαών ή αυλή της Γερμανίας;
Η ερώτηση διατυπώνεται από την Αυγή στο σημερινό πρωτοσέλιδό της.

Υπό του τίτλου τίθεται ως "εναλλακτικός δρόμος η δημοκρατική επαναθεμελίωση του οικοδομήματος".

Πως να μην σχολιάσω;
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τις αποφάσεις του για το ζήτημα της εξουσίας. Είναι πλέον ένα τυπικό σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ο παραπάνω τίτλος είναι ενδεικτικός της κοσμοαντίληψής του. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαίο κακό ίσως, δεδομένη ωστόσο. Το βασικό της πρόβλημα είναι η κυριαρχία των γερμανών, οι οποίοι επιχειρούν να την μετατρέψουν από μια υπερεθνική ένωση ισοτίμων (θεωρητικά) εταίρων σε εθνική τους αυλή. Υπάρχει ωστόσο εναλλακτικός φιλολαϊκός ευρωενωσιακός δρόμος.

Μια τέτοια αντίληψη θεωρώ πως είναι πιο επικίνδυνη από αυτή που διατυπώνουν οι αυθεντικοί φιλελεύθεροι.
Κατ' αρχήν αποσιωπά τη δεδομένη αρχή της απατρίας του κεφαλαίου, σε μια εποχή μάλιστα "παγκοσμιοποίησης" (με φιλελεύθερη ορολογία).
Εντοπίζει το πρόβλημα στη Γερμανία και στις επιλογές του πολιτικού της προσωπικού. Σε κράτη δηλαδή και σε πρόσωπα. Όχι στο οικονομικό σύστημα.
Αφήνει να εννοηθεί ότι ο καπιταλισμός έχει εναλλακτικούς δρόμους, επιδέχεται "δημοκρατικές επαναθεμελιώσεις" και μπορούν οι λαοί να γίνουν πρωταγωνιστές.
Υπάρχει βέβαια ένα ερώτημα εδώ, αν ο όρος "λαοί" έχει ταξική διάσταση ή απλά αφορά στα επιμέρους εθνικά κράτη. Νομίζω πάντως ότι η έννοια του ταξικού έχει εξοβελιστεί από το λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής.

Μέσα στο 2012, στην Ελλάδα ασκήθηκε μια άνευ προηγουμένου πίεση στους κομμουνιστές να νερώσουν το "σταλινοσεχταρισμό" τους, να στηρίξουν αριστερές κυβερνήσεις, να συστρατευτούν με τις άλλες αριστερές δυνάμεις για να ανακοπούν τα βάρβαρα μέτρα. Η ακαμψία των πιεζόμενων είχε σαν αποτέλεσμα την εκλογική συντριβή τους και την ανάδειξη των πιεζόντων σε κόμμα εξουσίας.
Παρεμπιπτόντως, στην Κύπρο δεν ασκήθηκε κανενός είδους πίεση προς τους κομμουνιστές για να στηριχθεί μια κάποια αριστερή αντιμνημονιακή αλλά φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση. Κι αυτό γιατί οι Κύπριοι σύντροφοι ήταν ήδη στην κυβέρνηση και ήταν ΚΑΙ αριστεροί ΚΑΙ αντιμνημονιακοί ΚΑΙ φιλοευρωπαίοι. Δεν γνωρίζω αν οι κύπριοι σύντροφοι ήταν τελικά μάπες στη διαπραγμάτευση αλλά τα μνημόνια τα υπέγραψαν, έστω και με δάκρυα. Πρέπει, όμως, κάποτε η εμπειρία ν' αρχίσει να διδάσκει ότι μικρή, ελάχιστη σημασία έχει το πόσο αλάνι είσαι στο ψου-ψου. Έχει ίσως τη σημασία του αν φυσά ούριος άνεμος και πετύχεις τον καπετάνιο στις καλές του. Όταν όμως το καράβι μπάζει νερά κανένας δεν πολυσκοτίζεται για το μούτσο που ξέμεινε στη σκαμπαβία.

Δεν γίνεται να βλέπεις τη φτώχεια γύρω σου, συνέπεια ενδοκαπιταλιστικών κλωτσοπατινάδων και να αναζητάς υπαίτιους οπουδήποτε εκτός από το οικονομικό σύστημα. (Ο ανεγκέφαλος χρυσαυγίτης εν τέλει, που ζητά τα ρέστα από το μετανάστη κάνει κάτι διαφορετικό;) Αν ο όρος "αριστερά" χρησιμοποιείται χωροταξικά, πάει καλά. Διότι τελικά στην πολιτική δεν υπάρχει γκρίζο, υπάρχει μαύρο και άσπρο. Ή θα ερμηνεύσεις την κοινωνία γύρω σου με ταξικούς όρους και θα πάρεις θέση εκεί που ανήκεις ή θα τρως τις φάπες και θα σου φταίει ο κάθε φορά γερμανός.
Τα ερωτήματα, κόντρα στην ηλιθιότητα αυτών που μιλούν για απολιθώματα και κολλημένους στο 1917, παραμένουν ακόμα ίδια:
Πως γεννάται η φτώχεια;
Ποιος κερδίζει όταν ο φτωχός πεινάει;
Ποιος στρέφει τον εργάτη ενάντια στο συμφέρον του;

Έβλεπε ο Μακρυγιάννης τουρκαλβανικά σήριαλ;

Ο "συνωστισμός" της προκυμαίας της Σμύρνης είναι τελικά σημείο του καιρού μας.
Σ' αυτόν τον τόπο που το επίσημο κράτος παράτησε στην πείνα τους αγωνιστές του '21 και κυνήγησε τους "εαμοβούλγαρους ληστοσυμμορίτες" αγωνιστές της αντίστασης, τα ιερά και όσια του έθνους (όπως το ορίζουν οι εθνικάρες) στουκάρουν σε μια λεξούλα, εκτός διδακτέας -μάλιστα- ύλης. Σ' αυτό βέβαια βοηθά και η λήθη του χρόνου, που κάλυψε την υποδοχή που επιφύλαξε κάποτε μεγάλη μερίδα των ελλαδιτών στους ομόθρησκους και ομοεθνείς τους πρόσφυγες "τουρκόσπορους" (δες τη Γαλήνη του Ηλία Βενέζη). Ή για να είμαστε πιο επίκαιροι, την υποδοχή των εξαθλιωμένων επιζώντων του ολοκαυτώματος του Μεσολογγιού από τη Γυναίκα της Ζάκυθος (του Σολωμού).

Μετά το χτεσινό Σκαρίμπα, αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Σημειώνεται ότι στο κείμενο αυτό ο χαρακτηρισμός "τούρκοι" δεν είναι εθνολογικός αλλά παραπέμπει σε "μουσουλμάνοι".
Ο Μακρυγιάννης καταγράφει το δόλιο σφαγιασμό των αλβανών συμμάχων των επαναστατημένων ελλήνων από τους ίδιους τους συμμάχους τους. Κάποιοι ιστορικοί πιθανολογούν ότι ο Μακρυγιάννης ήταν φανατικός θεατής τουρκαλβανικών σήριαλ τα οποία αλλοίωσαν το εθνικό του πρίσμα. Το ίδιο γεγονός πάντως καταγράφεται -αν θυμάμαι καλά- και στο ιστορικό μυθιστόρημα του Καραγάτση Αίμα χαμένο και κερδισμένο.

"Εις την Πελοπόννησο ήταν πολλοί Αρβανίτες με τον Χουρσίτ πασσά∙ τους άφησε οπίσω εις την Πελοπόννησο. Οτ' ήταν φίλοι του Αλήπασσα αυτείνοι όλοι, και κεφαλή αυτεινών ήταν ο Ελμάζ Μέτζος κι άλλοι αξιωματικοί, ως χίλιοι άνθρωποι. Δεν τους πήρε μαζί του ο Χουρσίτ πασσάς, όταν βήκε από την Πελοπόννησο και διατάχθη από τον Σουλτάνο διά να πολεμήσει τον Αλήπασσα. Αφού σήκωσε ντουφέκι η Πελοπόννησο και η Ρούμελη, ως φίλοι δικοί μας αυτείνοι, αγροικηθήκαμε με τους Πελοποννήσιους και τους έβγαλαν έξω από το Βραχώρι και Μακρυνόρο. Αφάνισαν οι Έλληνες τους περισσότερους δολερώς, και κατεξοχή οι Βαλτινοί. Οι Τούρκοι οι δυστυχισμένοι έλπιζαν ότι μέναν πίσω, ότι ήταν νηστικοί και απόστασαν, κι αυτείνοι τους σκότωναν και τους γύμνωναν.
Σ' την άκρη σ' το Μακρυνόρο, κοντά εις το Κομπότι, είναι ένα ρέμα και εκεί μέσα επνίξανε πολλούς Τούρκους. Τους δέναν μιαν τριχιά εις τον λαιμόν και τους τελείωναν και τους ρίχναν μέσα. Έναν δεν τον πνίξαν καλά και τον γύμνωσαν και τον άφησαν και φύγαν, ότι τέλειωσαν την εργασίαν τους - τους ξέκαμαν όλους. Τότε ο μισοπνιγμένος την νύχτα σηκώνεται γυμνός κ' έρχεται εις το Κομπότι. Ήμασταν όλοι εκεί και ετοιμαζόμαστε, νάρθουν κι από το Μισολόγγι, Βραχώρι κι όλα αυτά τα μέρη, και Ξερόμερον και Βάλτο, να συνταχτούνε οι οπλαρχηγοί από αυτά τα μέρη να πάμεν να πολεμήσωμεν την Άρτα, να την κυργέψωμε. Και τους προσμέναμεν εις το Κομπότι και ο Ελμάζ Μέτζος και οι άλλοι αξιωματικοί Τούρκοι με τους ολίγους Τούρκους όπου λαγάρισαν, και πρόσμεναν και τους αποσταμένους, όπου μείναν οπίσω - και δεν ξέραν όπου τους τελείωσαν εις τον πνιμόν. Τα μεσάνυχτα πάγει ο πνιμένος κι ανταμώνει τον Ελμάζη και τους άλλους και τους λέγει όλη την υπόθεσιν, κι έρχονται εκεί οπούνταν οι καπεταναίγοι, ο Γώγος και οι άλλοι, οπούμαστε συνασμένοι να πάμεν να βαρέσωμεν ένα χωριόν οπού τόλεγαν Νιοχώρι (ήταν πολλοί Τούρκοι εκεί και σ' τ' άλλα τα χωριά) και να σώσωμεν και τους κατοίκους, να τους περάσωμεν εδώθε από το ποτάμι. Τότε παρουσιάζουν οι Τούρκοι τον μισοπνιμένον και μολογάγει αυτό το απάνθρωπον κάμωμα. Και την αυγή πήγαμε όλοι και είδαμε το αμολόγητον κακόν. Τότε οι δυστυχείς αξιωματικοί Τούρκοι κι όσοι μείναν βάλαν τις φωνές και σ' έπαιρνε η νίλα. Και είπαν∙ "Θε μου, τι μας οργίστης εμάς τους δυστυχείς; και οι οχτροί μας μάς σκοτώνουν, και οι φίλοι μας, οπού μας δίνουν τον λόγο της πίστης νάμαστε φίλοι, με την απιστία μας σκοτώνουν κρυφίως". Εφαρμακωθήκαμεν όλοι∙ δεν ξέραμε τι να τους αποκριθούμεν, ούτε ήξερε κανείς από τους καπεταναίους αυτό, ούτε από 'μας. Τους παρηγορήσαμεν, όμως το καρφί τούς έμεινε των Τούρκων".

Ο εθνικισμός είναι μια κιμαδομηχανή που αλέθει τα μυαλά των πελατών του. Κάνοντας μια αναζήτηση στο google αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το Ελμάζ Μέτζο, βρήκα ένα κείμενο-κιμά για τους "επίσημους Αλβανούς που πολέμησαν κατά των Ελλήνων". Η διασταύρωση είναι για τους εθνικάρες χαμένος κόπος. Δώστους επετείους και σημαιάκια κι εχθρούς εθνικούς να ξύνονται.

Ο Αμβρόσιος και ο Γερμανός

Ποιο είναι το επίσημο φύλλο των χρυσαυγιτών και του αγράμματου συρφετού που συντίθεται από πρώην πασόκους και νυν "αγανακτισμένους"; Το 'πρώτο θέμα' βέβαια. Δεν είναι τυχαία η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα. Ποιος ο λόγος όμως ν'ασχοληθεί κανείς με το κωλόχαρτο αυτό που απευθύνεται σε κοινό με αιμορροΐδες στον εγκέφαλο; Το ενδιαφέρον του για την ανοιχτή επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ προς τους μαθητές επ' ευκαιρία της 25ης Μαρτίου.
Το έντυπο πάντως πανηγυρίζει διότι "τα πράγματα έβαλε στη θέση τους ο μητροπολίτης Αμβρόσιος", ο οποίος βέβαια θίχτηκε από την αναφορά της ανοιχτής επιστολής στο ρόλο της επίσημης εκκλησίας κατά τη διάρκεια της επανάστασης.
Αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου παραθέτω δυο μικρά αποσπάσματα από το τρίτομο έργο του Γιάννη Σκαρίμπα "το '21 και η αλήθεια", προς τιμήν του συναδέλφου του Αμβρόσιου, Γερμανού:

"Οι νομίζοντες ή λέγοντες ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός εκίνησε ή θέλησε και ύψωσε στην Αγία Λαύρα κείνο το λάβαρο από το πνίγον αυτόν πατριωτιλίκι του πλανώνται πλάνην μεγάλην. Μες στον ωκεανό της απιστίας τους, όπου Ιεράρχες και λόγιοι, Καποδίστριοι και Ιγνάτιοι, Κοραήδες και Κωλέττηδες πνίγονται, αρπάζονται από τα σωσίβια της ψευτοποιΐας που τους ρίχνουνε ιστορικοί και Εικοσιεναλόγοι τύπου Παπαρρηγόπουλου. Μα ο τρώγων ψέματα, η κοιλιά του το ξέρει. Συχάζει ο ποταμός αν δε σμίξει με τη θάλασσα; Γίνεται ζάπι η πομπή αν δεν βγει στο σιργιάνι; Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στάθηκεν αντιδραστικός έως το κόκκαλο. 'Περιφρονούσε το λαό, τους "απαίδευτους και χυδαίους", χωρίς κανένα δισταγμό τάχθηκε αμέσως με το μέρος των ισχυρών κοτζαμπάσηδων,  τους οργάνωσε σε κόμμα κι έγινε μάλιστα ο αρχηγός τους' (Τάκης Σταματόπουλος: "Ο Π.Π.Γ. χωρίς θρύλο")
Στην κατά το 1806 εξόντωση της κλεφτουριάς στάθηκεν σατανικός και αιμοβόρος - αληθινός Ιάγος του έθνους μας. Μόνο σε "στρογγυλήν τράπεζα" θά' παιρνε θέση με τον άλλον εκείνον Σατανάν του '21 - τον Ιγνάτιο. Τα σατανιλίκια του, τις προδοσίες του, τη φιλαργυρία του και τη απληστία του δεν τα ματαβρίσκει κανείς εύκολα."
.....
"Βλέπων την κατάστασιν των πραγμάτων επρότεινεν ο Κολοκοτρώνης εις το Πολεμικόν Συμβούλιον των Ελλήνων να εκμεταλλευθώσι ταχέως την εκ της πτώσεως της Τριπόλεως ηθικήν εντύπωσιν και να επιπέσωσι κατά της επτοημένης φρουράς των Πατρών. Τοιούτος δε τρόμος επεκράτει εκεί, ώστε εκατοντάδες Τούρκων έδραμον εις τον αιγιαλόν και κατέφυγον εντός των πλοίων, χωρίς κανείς να τους διώκη. Μετά των κατεχόντων την Ακρόπολιν Λαλιωτών συνεννοείτο ανέκαθεν ο Κολοκοτρώνης και εγνώριζεν ότι ήσαν διατεθειμένοι να εκκενώσωσι το φρούριον υπό εντίμους όρους, ώστε ήτο ασφαλεστάτη η ευνοϊκή των πραγμάτων έκβασις, άμα εφαίνετο μόνον εκεί ο Έλλην οπλαρχηγός. Ήτο δε και έτοιμος ήδη προς τούτο ο Κολοκοτρώνης και ήρξατο συναθροίζων τους αναγκαίους εις την εκστρατείαν άνδρας. Οι άλλοι όμως εσκέφτησαν ότι είχε πολύ αναδειχθή κατάτα τελευταία συμβάντα και εξύφαναν σκευωρίαν προς ματαίωσιν του σχεδίου του. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας, αρχηγούντος του Γερμανού και του Ανδρέου Ζαΐμη, έγραψαν προς τον Υψηλάντην ότι απέστεργον την βοήθειαν του Κολοκοτρώνη, επιθυμούντες να απαλλαγώσιν μόνοι των από τους εν Πάτραις Τούρκους. Ηπείλησαν μάλιστα ότι θα ανθίστατο ενόπλως κατά του Κολοκοτρώνη και παρακάλεσαν τον κρυφίον εχθρόν του Δεληγιάννην να τους βοηθήσει. (Karl Mendelssohn Bartholdy, σελ. 365).
Οι συνέπειες και τούτης της προδοσίας τούτου του... αγίου (!!) στάθηκαν για τον Αγώνα ιλιγγιώδικες. Με το φρούριο της Πάτρας τουρκικό και την -τώρα- υποταγή της Αχαΐας και στους Λαλαίους, η επανάσταση απειλήθηκε με σβήσιμο. Το στρατηγικό αυτό κλειδί, στα Τούρκικα χέρια, κόστισε και του Μεσολογγιού το ολοκαύτωμα. Χωρίς την ατιμία αυτουνού... του αγίου το Μεσολόγγι δεν θα υπόκυπτε - γενναία εφοδιαζόμενο από την απέναντι Αχαΐα."

Σε μια κοινωνία η οποία δεν θα εξαντλούσε το εθνικό της κόρωμα σε συζητήσεις περί του αν η λέξη "συνωστισμός" είναι το άκρον της ιεροσυλίας, το έργο του Σκαρίμπα θα ήταν διδακτέο ως σχολική ύλη.
Μια τέτοια κοινωνία απέχει όμως ακόμα πολύ.

Το περήφανο "ΟΧΙ" του Παλαιών Πατρών στον Αττίλα

Παρακολουθώ τις εξελίξεις στην Κύπρο με μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Είναι που δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω καταθέσεις, και οι ελάχιστες που έχω κινδυνεύουν μόνο από δήμευση για χρέη προς το δημόσιο. Επιπλέον παραμένω βαρέως εργαζόμενος, έστω και υπό προθεσμία. Κυρίως για το λόγο αυτό ακούω με κατανόηση -που πηγάζει σχεδόν από ενοχή- τις υπερβολές που γράφονται και λέγονται για το "μεγάλο όχι" της κυπριακής βουλής. Αυτές με τα αρχίδια που έχουν οι κύπριοι ενώ είναι οι ελλαδίτες βουλευτές, κι ότι άλλο χαζοβιόλικο θα κυκλοφορήσει οσονούπω σε chain letter.
Γεγονός είναι πάντως πως οι ηρωϊκές μπαρούφες είναι εύηχες, πόσο μάλλον που κοντοζυγώνει κι η εθνική εορτή.

Το αρχικό πλάνο για το κούρεμα των καταθέσεων θεωρώ πως τέθηκε έχοντας προβλέψει το "όχι". Δεν πρόκειται για μια περιφανή νίκη κατά των γερμανών, διότι οι "γερμανοί" (αν πρέπει σώνει και καλά να ντύσουμε το ταξικό με εθνικό ένδυμα) έχουν -μάλλον- ήδη κερδίσει το παιχνίδι.
Το έχουν κερδίσει διότι αυτό που "έχασαν" μέσω του "όχι" θα το κερδίσουν μέσω του "ναι" που προσδοκούν στις επόμενες απαιτήσεις τους.
Το έχουν κερδίσει διότι δεν αμφισβητείται το σύστημα και η εξουσία τους αλλά το χρώμα τους σώβρακού τους.
Το έχουν κερδίσει διότι ήδη η ύπαρξη "plan B" αντιμετωπίζεται ως ήττα τους, άρα καλή εξέλιξη για την Κύπρο.
Πιστεύω ωστόσο ότι εξ' αρχής το "plan B" τους ήταν "plan A". Με την ιδιότητα του "Β" χαρίζει απλόχερα την ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός επιδέχεται σουλουπώματος αν του κάνεις ολίγον μπου.
Το "όχι" των Κυπρίων που θα έχει αξία θα είναι αυτό κατά των plan B, C κλπ., τα οποία πλέον θα πλήτουν ευθέως την εργατική τάξη. Η οποία σπανίως διαθέτει αξιόλογες τραπεζικές καταθέσεις. Τέτοια "όχι" όμως δεν συνηθίζονται μέσα από αστικούς θεσμούς. Πόσο μάλλον από αδιαφιλονίκητους νικητές εκλογών σαν τον Αναστασιάδη.

Δεν πιστεύω στην προσωπική ευθύνη του θεσμικού οργάνου που υπηρετεί ή διευκολύνει τις αντιλαϊκές πολιτικές. Διότι ακριβώς υπεύθυνη δεν είναι η σκανδάλη ή το σκόπευτρο, ούτε καν η σφαίρα που σε χτυπά. Υπεύθυνος είναι αυτός που κρατά το όπλο. Δεν θέλει πολύ μυαλό.
Κι αυτό το όπλο δεν το κρατούν ούτε οι βουλευτές, ούτε οι δημαρχαίοι, ούτε οι ενωμοτάρχες, ούτε οι τροϊκανοί. Αν το κρατούσαν αυτοί, δεν θα ήταν αιρετοί και αναλώσιμοι, ανταλλακτικά του μηχανήματος. Και δεν θα κινδύνευαν από εφόδους της αστυνομίας. Ούτε αυτό θέλει πολύ μυαλό.
Πιστεύω όμως πολύ στην προσωπική ευθύνη αυτού που χτυπιέται από τη σφαίρα. Στην ευθύνη του να αποφύγει τη σφαίρα και να αντεπιτεθεί σ' αυτόν που του επιτίθεται.

Για να αποφύγει όμως τη σφαίρα και να αντεπιτεθεί, πρέπει κάποτε να τελειώσουν τα παραμύθια. Να απολογηθούν οι απολογητές του ευρωπαϊκού μονοδρόμου. Όχι οι αναλώσιμοι διαμορφωτές γνώμης αλλά οι καταναλωτές των μονοδρόμων. Αρκετά με τους μονόδρομους και τα αξιώματα. Αρκετά με τους αφορισμούς που ακουμπούν στον τρόμο και τον ταξικό αναλφαβητισμό.
Όποιος δεν θέτει το ζήτημα της εξουσίας είναι συνυπεύθυνος για αυτά που θα ακολουθήσουν.

Το εισιτήριο και τη χαρούμενη σκέψη σας παρακαλώ

Λατρεύω τις "κοινωνικές προσφορές" των καναλαρχών. Τα κοινωνικά μηνύματα, ο εθελοντισμός, η κοινωνική ευαισθησία, η εταιρική κοινωνική ευθύνη, όλα τούτα είναι έννοιες που με συγκινούν βαθιά. Με κάνουν να νιώθω κομμάτι της κοινωνίας των πολιτών, να αισθάνομαι τη σιγουριά της φέτας του ανανά που παπαριάζει μέσα σε φρουί ζελέ, μετά την πάροδο της ημερομηνίας λήξης.
Γι' αυτό ενθουσιάστηκα με το νέο και ριζοσπαστικό κοινωνικό μήνυμα του Αντένα που στολίζει τους σταθμούς του Μετρό: ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ.

Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό. Αν κάνει μια χαρούμενη σκέψη και χαμογελάσει ο κύριος με το χαρτοφύλακα, μοιραία θα χαμογελάσει και η κυρία απέναντί του. Ακόμα κι αν σκεφτεί "κοίτα ρε ένα μαλάκα που γελάει μόνος του". Ασφαλώς θα χαμογελάσει κι ο νεαρός παραδίπλα, σκεφτόμενος έστω "δες ρε τα πουρά που θέλουν και καμάκι". Ίσως τότε το χαμογελαστό του βλέμμα συναντηθεί με το χαμογελαστό βλέμμα της χαριέσσας νεαράς που στέκεται δίπλα στην πόρτα και ανθίσει ένα αίσθημα. Αρκεί να μην τη συνοδεύει κανας μαντράχαλος και ανθίσει κανα μπουκέτο.

Δεν θα είναι υπέροχο να κυκλοφορείς ανάμεσα σε χαμογελαστούς επιβάτες; Να μπαινοβγαίνεις στους συρμούς ανταλλάσσοντας χαμόγελα και φιλοφρονήσεις; Να συντρίβεις την αποξένωση και την περιχαράκωση, να συζητάς με τον τυχαίο συνεπιβάτη σου για το αν ήταν μανιχαϊστές ή Παυλικιανοί οι Βογόμιλοι του Βυζαντίου, αν ήταν ή όχι μπέναλντι το αγριοκοίταγμα στο Μήτρογλου, να κάνεις πηγαδάκι στη γαλαρία αναλύοντας τη σχέση της αίσθησης του εμφυτεύματος στήθους με την περιεκτικότητα της σιλικόνης σε πολυδιμεθιλοσιλοξάνια;

Από την ώρα που είδα την αφίσα γέμισα χαρούμενες σκέψεις. Σε τέσσερις στάσεις πρόλαβα να κάνω χαρούμενες σκέψεις για ισάριθμες καλλίγραμμες συνεπιβάτιδές μου. Οι οποίες δεν φάνηκαν να συμμερίζονται τη χαρά μου -προφανώς μην έχοντας κατανοήσει το κοινωνικό μήνυμα στις αφίσες- και μου έριξαν ένα βλέμμα με κύριο στοιχείο την απόρριψη. Γι αυτό κι εγώ -αφού είχα δυο στάσεις ακόμα μπροστά μου- συγκεντρώθηκα σε άλλα χαρωπά σενάρια. Μη γίνει κανας έλεγχος και με πιάσουν μουτζούφλη.

Στάση προτελευταία:
Ο Τζον ο Φασολάκης πέφτει κατά λάθος στη φασουλάδα του κεφάλα της κοκοτίτσας. Η λαμπρή του καριέρα συνθλίβεται άδοξα παρέα -τι φρίκη!- με άσημα φασόλια, καρότα και σέλινα. Η δημιουργός του, ανήξερη και αναμαλλιασμένη, τον αναζητά σε θέατρα και βιβλιοπωλεία. Συνειδητοποιεί το φρικτό τέλος του πνευματικού της τέκνου όταν το βράδυ μεταξύ άλλων ριπών φυσικού αερίου του συμβίου της, τής έρχεται μία με χαρακτηριστική οσμή έμπνευσης. Αποφασίζει να γίνει μοναχή αλλά σε μια απότομη συναισθηματική κρίση αυτοκτονεί τρώγοντας πέντε βάζα φυστικοβούτυρο.

Στάση τελευταία:
Σλαβομακεδόνες χάκερς χακάρουν το μπεστθινγκινλάιφ τζιάρ. Όποιος επιχειρεί να το επισκεφτεί κολλάει χλαπάτσα. Ο δε υπολογιστής του κολλάει τον πιο ύπουλο και καταστοφικό ιό του ίντερνετ, τον burga.trojan. Ο ιός αυτός καταστρέφει τις τσόντες σκεπάζοντας τα γυμνά κορμιά με ράσα και ντουμπλάροντας τους αναστεναγμούς και τα ερωτόλογα των πρωταγωνιστών με κηρύγματα του μακαριστού μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη.

Νομίζω πως και τα υπόλοιπα μεγάλα κανάλια πρέπει να μιμηθούν τη θαυμάσια αυτή πρωτοβουλία.
Τα δάση και τις παραλίες τις κατοχύρωσε ο Σκάι και το Μετρό ο Αντένα. Αν είναι όμως για κοινωνικές προσφορές, όλοι οι καλοί χωράνε.

Το κατά λάθος εγέρθουτου του Κατίδη

Όποιο κι αν είναι το έγκλημα, οι δημόσιες εκτελέσεις μου τη σπάνε. Δεν είναι μόνο το αίμα, είναι κι η αντανάκλασή του σ' αυτούς που περιμένουν να χυθεί. Κι αυτοί που βρίσκουν την ευκαιρία τους να διαφημιστούν ή να ετεροπροσδιοριστούν.

Εντάξει, μια μούτζα θα τη ρίξεις όταν ο άλλος χάνει το γκολ προ κενής εστίας. Ή όταν κλαδέψει τον αντίπαλο από πίσω. Είναι αντιδράσεις εν βρασμώ.
Όταν έκανε χτες βράδυ ο Κατίδης το 2-1 δεν πήραμε χαμπάρι τη χειρονομία του. Αντίθετα, χαρήκαμε που σκόραρε ειδικά ο Κατίδης, μπας και ξεπεράσει το σοκ από τη γιούχα που άκουσε όταν έχασε το άχαστο με τον ΠΑΟ.

Τελικά μας το έβγαλε ξινό. Η χειρονομία του, που την πληροφορηθήκαμε αργότερα, είναι ασυμβίβαστη με το σύλλογο στον οποίο αγωνίζεται. Ίσως να συμβιβάζεται με τη Λάτσιο ή τη Χάνσα Ροστόκ, όχι όμως με την ΑΕΚ. Η ΑΕΚ δεν είναι μόνο ο σύλλογος των προσφύγων. Είναι ο σύλλογος των αντιιμπεριαλιστικών πρωτοβουλιών και των προοδευτικών οπαδών. Η κύρια οργάνωση οπαδών της ΑΕΚ, η ORIGINAL 21 είναι αδελφοποιημένη με τις αντίστοιχες οργανώσεις οπαδών της Λιβόρνο και της Μαρσέιγ. Η αντίδρασή της μάλιστα στη χειρονομία ήταν άμεση.

Για το λόγους αυτούς και πολλούς ακόμα, ο Κατίδης δεν μπορεί να παραμείνει ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ. Ακόμα κι αν -όπως ο ίδιος περίπου ισχυρίζεται- θά 'πρεπε να συγχωρεθεί λόγω βλακείας. Προσωπικά πιστεύω ότι το παιδί είναι ελαφρόμυαλο. Ακόμα όμως κι αν ήταν ο φανατικότερος ναζί η άποψή μου θα παρέμενε ίδια. Η -οποιαδήποτε- χειρονομία δεν μπορεί να τιμωρείται θεσμικά. Με αγωνιστικές ποινές, ισόβιους αποκλεισμούς και περίσσια υποκρισία.
Ένα πολιτισμένο διαζύγιο αρκεί.

Ο ΑΕΚτζής, έτσι κι αλλιώς, πάντα θα τιμά το φιλότιμο περισσότερο απ' το ταλέντο.

Νυχτερινός ταξιδιώτης

Υπάρχει κάτι που με συγκινεί στους σταθμούς των υπεραστικών λεωφορείων. Περισσότερο σ' αυτόν του Κηφισσού. Δίνει, όσο προχωρά η νύχτα, μια αίσθηση εγκατάλειψης. Σαν αυτή που δίνουν τα φέρρυ της γραμμής Ρίο-Αντίρριο από τότε που φτιάχτηκε η γέφυρα. Όσο κι αν τα λεωφορεία εκσυγχρονίστηκαν και οι αναχωρήσεις καταγράφονται σε γουάιντσκριν σαρανταδύο ιντσών, οι γωνιές του σταθμού, αυτές στις οποίες καταχωνιάζει η φυσιογνωμία του, παραμένουν απαράλλαχτες από τότε που ήμουν φοιτητής, συχνός διερχόμενος για ταξίδι ή δέμα.

Η εσωτερική είσοδος προς τα εκδοτήρια. Ένα μικρομάγαζο. Το μόνο, νομίζω, που δεν πουλά εφημερίδες και ψιλικά. Απ' έξω, ψηλά, κρέμονται γυναικείες μπλούζες. Από μέσα διακρίνονται πολύχρωμα κυλοτάκια. Χωρίς αυτό ο σταθμός θα ήταν λειψός (ή έστω άλλος).

Λαθραία λήψη. Γι' αυτό και η θολούρα κάτω δεξιά.

Δυο φωτογραφίες που δεν τράβηξα:
(Τη μια δεν πρόλαβα, την άλλη δεν τόλμησα)
Τρία μέτρα δεξιότερα απ' τις γιαγιάδες. Ο αχθοφόρος φέρνει βιαστικά το καρότσι του μπροστά σ' έναν καλοστεκούμενο ηλικιωμένο. Κάτι προσπαθεί να πει αλλά γρυλίζει, κυριολεκτικά. Δεν έχω τα ματάκια μου, το λες. Δεν έχω τη φωνή μου πως να το πεις; Ο ηλικιωμένος πετά ένα καλαμπούρι. Δε χρειάζεται αχθοφόρο, φορτώνει στο λεωφορείο σε δυο λεπτά. Ο άλλος ξαναγρυλίζει. Το χέρι του νευρικά, λέει αυτό, στη μπάντα. Ο παππούς καταλαβαίνει και τραβιέται στην άκρη με τις αποσκευές του. Ο αχθοφόρος κολλά το καρότσι του σ'ένα άλλο, τραβά μια αλυσσίδα με λουκέτο, το κλειδώνει και φεύγει τρεχάτος.
Η δεύτερη.
Δυο μέτρα δεξιά από το κλειδωμένο καρότσι. Μια γερόντισσα φτάνει στα καθίσματα υποβασταζόμενη από το γιο της. Κάθεται με κόπο. Ο γιος της κοκκινοτρίχης και αδύνατος. Αυτή έχει ακόμα αρκετό μαύρο στα μαλλιά. Σε όγκο πολλαπλάσια του γιου της. Ακόμα και στο μπόι, σχεδόν, τον ξεπερνά. Αυτός σκύβει και τη ρωτά αν είναι καλά ή κάτι τέτοιο. Όπως πλησιάζει το πρόσωπό του στο δικό της φαίνεται πως δεν θα μπορούσαν να μοιάζουν περισσότερο.

Το μεγάλο καφέ, αριστερά μετά τα εκδοτήρια, ανακαινισμένο αλλά πάντα το ίδιο.
Οκτώ άτομα, σκόρπιοι για να γεμίζουμε το μαγαζί.

Σε πρώτο αλλά μακρυνό πλάνο η ταξιδιώτισσα που αλλάζει μορφές. Είναι όπως πάντα μελαχρινή και ταξιδεύει μόνη. Άλλοτε την έχω συνταξιδιώτισσα κι άλλοτε, συνήθως δηλαδή, παίρνει άλλο λεωφορείο. Νομίζω πως πάει στη Νιγρίτα αλλά υποθέτω πως αυτό σχετίζεται με το φως της πόλης, αυτό δηλαδή που τ' όνομά της με καθοδηγεί για να τη σκηνοθετήσω.
Πριν από είκοσι χρόνια είχαμε καθίσει δίπλα δίπλα, πάλι σε νυχτερινό λεωφορείο. Πιάσαμε την κουβέντα. Ταξίδευα με είκοσι δραχμές στην τσέπη αλλά το θυμήθηκα στην ουρά του κυλικείου του φέρρυ, πλέοντας προς Αντίρριο. Όταν τη ρώτησα τι καφέ ήθελε να της πάρω ούτε που πέρασε από το νου μου το περιεχόμενο της τσέπης μου. Πριν κάνω -ζεματισμένος- τη μεταβολή την είδα στο πλάι μου. Έπρεπε, λέει, να κεράσει αυτή οπωσδήποτε.
Τη ρώτησα, όταν φτάσαμε στον κοινό προορισμό, αν θα μπορούσα να ανταποδώσω το κέρασμα και ένευσε αρνητικά.

Πάντοτε, όσο με θυμάμαι να περιμένω σε καφενεία σταθμών λεωφορείων, θυμάμαι τα λεπτά να στεγνώνουν πάνω στα χρηστικά αντικείμενα του χώρου. Οι τέσσερις διαστάσεις που θα μπορούσες να τις πεις καταγωγή.

Θα έκοβες το μισθό σου για να μην απολυθεί η Κοτιγιάρ;

(Ή αλλιώς: "ποιο μισθό μου;")
Είχα σκοπό να ανεβάσω κάτι ελαφρό, σχετιζόμενο με τις νέες φαεινές ιδέες του υπουργείου οικονομικών για την κατατρόπωση της φοροδιαφυγής. Όμως έπεσε το μάτι μου σ' αυτό το δημοσίευμα. Πρόκειται για μια ταινία που πρόκειται να σκηνοθετήσουν οι αδελφοί Νταρντέν και να κυκλοφορήσει το καλοκαίρι. Η κεντρική ηρωίδα (στο ρόλο η Μαριόν Κοτιγιάρ) είναι μια εργαζόμενη γυναίκα που προσπαθεί να πείσει τους συναδέλφους της να δεχθούν περικοπές στα μπόνους τους προκειμένου η ίδια να μη χάσει τη δουλειά της, εν όψει μείωσης του προσωπικού. Στην αρχή υπέθεσα πως το ρεπορτάζ του ευγενούς συγκροτήματος ήταν ίσως λίγο μεταλλαγμένο. Αφού όμως το αντέγραψε και η Γκάρντιαν, κάπως έτσι θά'ναι το σενάριο.

Οι αδελφοί Νταρνέν είχαν σκηνοθετήσει τη Rosetta, μια θαυμάσια βέλγικη δραματική ταινία που κέρδισε το χρυσό φοίνικα του 1999. Η νέα τους ταινία κινείται κι αυτή -ίσως και οι ενδιάμεσες ταινίες τους που δεν έχω δει- γύρω από τα προβλήματα της σύγχρονης εργατικής τάξης. Καλά κάνουν οι άνθρωποι, στο κάτω κάτω ο κινηματογράφος αυτός δεν είναι ιδιαίτερα εμπορικός. Κίνητρό τους φαίνεται πως δεν είναι το box office.
Γιατί τότε μπουγαδιάζουν την εργατική τους φόρμα στη σαπουνάδα του εύκολου εντυπωσιασμού;

Πρώτ'απ'όλα. Γιατί ένας τέτοιος ρόλος πρέπει να ενσαρκώνεται στο καλλίγραμμο σαρκίο μιας Κοτιγιάρ κι όχι σ' ένα πιο ανθρώπινο και τσαλακωμένο;
Γιατί το ερώτημα πρέπει να είναι: "Θα έκοβες το μισθό σου για να μην απολυθεί η Κοτιγιάρ;"
Κι αν δηλαδή ήταν: "Θα έκοβες το μισθό σου για να μην απολυθεί η χοντρούλα με τα γυαλιά;";
Είναι, αν το δεις, το ακροτελεύτιο ερώτημα απ' την ανάποδη.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό που με διαόλισε στο δημοσίευμα και το σενάριο της ταινίας. Είναι, άλλο τόσο, η καλλιτεχνική τσιμεντοκονία με την οποία λειαίνεται η εργατική συνείδηση. Αυτών, των ελαχίστων, που δεν ανήκουν στην ευρύτατη κατηγορία των τεχνοκρατών / στελεχών / μεσαιοταξικών αλλά ζουν από την εργασία τους.

Έχουμε ένα σεναριακό δεδομένο. Βγαλμένο μάλιστα απ' τη ζωή. Το μισθοδοτικό κόστος θα μειωθεί. Ο εύκολος τρόπος είναι βέβαια οι απολύσεις. Ο καπιταλισμός όμως δεν έχει αδιέξοδα! Επιτρέπει στους εργαζόμενους να συμμετέχουν, να συναποφασίζουν, να προτείνουν. Αν αυτό δεν είναι δημοκρατία, τότε τι είναι; Η ηρωίδα της ταινίας δεν έχει παρά να πείσει τους συναδέλφους της να υποστούν ισόποσες μειώσεις. (Ισοδύναμα μέτρα που λέει και η Αριστερά Της Ευθύνης). Οι αμοιβές αυτές, για να γκελάρουν καλύτερα, βαφτίζονται μπόνους. Έτσι, το ζύγι δεν είναι πια "μερίσματα μετόχων | μισθοί εργαζομένων". Τα κέρδη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μπαίνουν στο ζύγι. Έχουμε από τη μια την ηρωίδα που χάνει η δόλια τη δουλειά της, κι από την άλλη τους ρετιρέδες συναδέλφους της που παίρνουν "μπόνους". Ε, καλύτερα δεν είναι να πάρει ο διάολος τα "μπόνους" αντί για την ηρωίδα; Καλύτερα βέβαια, πόσο μάλλον όταν σκέφτεσαι ένα πλάσμα σαν την Κοτιγιάρ να σε κοιτά με εύθραυστο βλέμμα γεμάτο επικλήσεις του τζεντλεμανισμού και του φιλοτίμου σου... (Αν σε κοίταζε κάπως έτσι η χοντρούλα με τα γυαλιά μάλλον θα έκανες τον αργόστροφο).

Μαριγιόν, εγώ πάντως για ένα σου φιλί θα τα χαλάλιζα τα μισθά μου.
Τα μερίσματά μου όμως, όχι. Γι΄αυτά πρέπει να δώσεις πολύ περισσότερα.

Ίσως...

 Ο Καντίνσκι πίστευε πως η ζωγραφική ήταν μια θεραπευτική τελετουργία για τη θεραπεία του πνευματικού άγχους και την αποβολή του υλισμού από τους ανθρώπους.
"Η ζωγραφική θα με απελευθερώσει από τους φόβους μου" έγραψε

πηγή B.C.

Μια πόζα του 1937

Η παραπάνω φωτογραφία ανήκει στο σημαντικό αμερικανό φωτογράφο Carl Mydans.
Ο Mydans κάλυψε φωτογραφικά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για λογαριασμό του περιοδικού Life, κάνοντας πραγματικά παγκόσμιο φωτορεπορτάζ, όπως μπορεί κανείς να δει στο θαυμάσιο μπλογκ του First Time User. Προπολεμικά είχε ασχοληθεί με την κάλυψη των συνθηκών ζωής των φτωχών αμερικανών για λογαριασμό της Farm Security Administration (στην οποία συμμετείχε -μεταξύ άλλων- η σπουδαία γερμανοαμερικανίδα φωτογράφος Dorothea Lange).

Η παραπάνω φωτογραφία, όπως γράφει και η λεζάντα, απεικονίζει (εσωτερικό) μετανάστη ο οποίος ζούσε με την οικογένειά του παραπλεύρως του δρόμου κοντά στο Ρέιμοντβιλ του Τέξας, το 1937. Οι μετανάστες αυτοί, "προϊόντα" της μεγάλης Ύφεσης, αποκαλούνταν -κατά την ίδια λεζάντα- "brush-hogs", που αν το μεταφράζω σωστά σημαίνει "σβάρνες" (τα γεωργικά εργαλεία που σαρώνουν τους σβώλους του χώματος). Υποθέτω πως ο όρος έχει να κάνει με την απασχόλησή τους σε εξαντλητικές αγροτικές εργασίες αντί πινακίου φακής.

Ο ίδιος ο Mydans σημείωνε: "You really see dignity within people who are living through the most horrific of times" (Πραγματικά υπάρχει αξιοπρέπεια στους ανθρώπους που επιζούν μέσα στις πιο φρικτές εποχές).

Υπάρχει ωστόσο κάτι ακόμα στη φωτογραφία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Να, αυτά:

Περίεργα παπούτσια για αγροτικές εργασίες, έτσι;

Oxford wingtip στο χωράφι;

Ένα σύγχρονο δετό παπούτσι τύπου oxford wingtip, όμοιο με του εικονιζόμενου μετανάστη, αξίας 250€.

Όπως λέει βέβαια η Γουικιπέδια, τα Full Broques (ή wingtips που τα ζητούμε εμείς οι έλληνες αριστοκράται) στις αρχές του εικοστού αιώνα θεωρούνταν παπούτσια εξοχικού περιπάτου και όχι κυριλέ που θεωρούνται σήμερα.

Η αλήθεια είναι πως η πληροφορία αυτή με ανακούφισε. Διότι εξετάζοντας αρχικά τη φωτογραφία και παρατηρώντας τα παπούτσια, έκανα την εξής σοκαριστική σκέψη:
"Λες ρε πούστη μου να περιφερόμαστε κι εμείς πεινασμένοι και να ξεχερσώνουμε χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί φορώντας τα Henderson και τα Marvin&Co μας;"
Τώρα όμως μπορώ να υποθέσω πως ο Mydans παρανόησε και ο κύριος της φωτογραφίας βγήκε μετά της οικογενείας του για τσάρκα στην εξοχή. Ίσως να έπιασε μια ξαφνική μπόρα και η Aston Martin τους να κόλλησε στη λάσπη.


(Ή, πάλι, είναι ένας πάμφτωχος εργάτης γης ο οποίος εξασφάλισε τα αποφόρια του σε κάποιο τσάριτυ χάππενινγκ από κάποια ροδοκωλομάγουλη φιλάνθρωπη κυρία της παρακείθε ενορίας. Της οποίας κυρίας ο σύζυγος ίσως έπαθε ποδάγρα, οπότε προετοιμάζεται για τον παράδεισο με παντούφλες και φιλανθρωπία).

Αυτό όμως τι νά 'ναι άραγε; Σαν τον κερδώο Ερμή σε γραμματόσημο μου μοιάζει. Τι να είναι όμως;

Αχ, πως σου πάει το χακί!

Φάμπρικα με τις επιστρατεύσεις άνοιξε το κυβερνολόι και τυπώνει φύλλα πορείας αβέρτα. Τρέχει το κράτος. Επιταχύνεται ο διάλογος με τις αδηφάγες συντεχνίες, επιταχύνεται και η εξάντληση της κυβερνητικής υπομονής. Υπό την αιγίδα της κοινής γνώμης που θέλει έργο και το θέλει τώρα. Γιατί ο λαός χόρτασε πια από υποσχέσεις. Όταν μας λένε "θα σας γαμήσωμεν" οφείλουν να μας γαμήσουν, τώρα και όλους. Όλους όμως, χωρίς σεξαιρέσεις. Αλλιώς χάνεται η εμπιστοσύνη και δεν θέλουμε και πολύ να αποκαθηλώσουμε το διοπτροφόρο ανθύπα από "καταλληλότερο" καραβανά.
Ε, όχι όμως κι από πρωθυπουργό!
Με το νόμισμα και την σταθερότητα δεν σηκώνουμε αστεία.
Ούτε με τις μετακινήσεις σηκώνουμε αστεία. Το δικαίωμα του πολίτη στη μετακίνηση είναι απολύτως αδιαπραγμάτευτο. Να ετοιμάζονται σιγά σιγά τα φύλλα πορείας και για τους αγρότες.

Επιστρατευμένη γιατρός του ΕΣΥ δίνει τις πρώτες βοήθειες σε επιστρατευμένο λιμενεργάτη που κατέρρευσε από συγκίνηση όταν προτάθηκε για υποδεκανέας. Τη σκηνή καταγράφει επιστρατευμένος κάμεραμαν της ΕΡΤ.

Πάντως η υπερβολική κυβερνητική ταχύτητα έχει και τις στραβοτιμονιές της. Έτσι, σε μια απότομη στροφή, πετάχτηκαν "στον αέρα"  τα επιδόματα τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών. Τα επιδόματα λένε τώρα πως θα καταβληθούν μετά την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων, ήτοι κατά το φθινόπωρο, υπό την προϋπόθεση πάντα πως η ανεργία θα έχει πέσει στο 10%, το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας θα φτάνει για τρεισίμιση "αγορές του αιώνα" και ο Δένδιας θα πλέκει τα μαλλιά του ράστα.

Εγώ, αν και τρίτεκνος, κατανοώ τις δυσκολίες της κυβέρνησης. Κατανοώ πως έχει σοβαρότερα προβλήματα απ' το να πλερώνει τα δικά μου γαμησιάτικα. Έχει να καταργήσει σχολές, να μελετήσει τον Κλαούζεβιτς, να μοιράσει φύλλα πορείας, να παρακολουθήσει σεμινάρια φωτοσόπινγκ, κλπ.
Το δηλώνω ευθαρσώς και δεν το παίρνω πίσω. Θα βαδίσω συντεταγμένα με την κυβέρνηση. Όταν με το καλό (και αν) μου δώσουν το επίδομα, θ' αρχίσω κι εγώ να εξοφλώ τα χρωστούμενα στην εφορία.

Καλού κακού, ν'αρχίσω να ψάχνω σκελέες και μαλλινοβάμβακα; Κάπου τά 'χω καταχωνιάσει κι όλο και κάποιο φύλλο πορείας θα σκάσει μύτη.

Οι βάνδαλοι του ΠΑΜΕ

Δεν πολυβλέπω ειδήσεις ήδη από την εποχή που ο Αιμίλιος Λιάτσος εγκατέλειψε το Μέγκα, πράγμα που δεν του συγχώρεσα ποτέ. Όμως χτες βράδυ παρακολούθησα τμήμα του δελτίου ειδήσεων της ΕΤ3 για να δω πως καλύφτηκαν τα χτεσινά γεγονότα στο υπουργείο εργασίας. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι πληροφορίες που συνέλεξε ρεπόρτερ από εργαζόμενο του γραφείου του υπουργού, σύμφωνα με τις οποίες το ΠΑΜΕ τα έκανε λαμπόγυαλο και καρπάζωσε συμβούλους και ιδιαίτερες.

Ποτέ δεν αμφέβαλα για τη φιλαλήθεια των μέσων και ο εν λόγω ρεπόρτερ έμοιαζε πολύ καθώς πρέπει. Επειδή όμως αρχή της δημοσιεύσεως είναι η διασταύρωση (που λέμε κι εμείς οι μπλόγκερ) κι αφού, έτσι κι αλλιώς, είμαι πολύ δικτυωμένος και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη γοητεία μου, αποφάσισα να μάθω μόνος μου τι συμβαίνει και να το μοιραστώ με τους αναγνώστες μου.

Πριν ξεπορτίσω λοιπόν σήμερα το πρωί έβαλα διπλή δόση αποσμητικού, έκοψα με το ψαλιδάκι τις τρίχες που χαλάνε τη γοητεία των κρεατοελιών μου κι έβαλα ρότα προς το υπουργείο εργασίας. Ανέβηκα στον όροφο των βανδαλισμών όπου με υποδέχτηκαν με κάποια επιφυλακτικότητα δύο από τις ιδιαίτερες του υπουργού. Η γοητεία μου πάντως δεν άργησε να κομματιάσει τον πάγο. Μισή ώρα αργότερα οι δύο νέες προφασίστηκαν αδιαθεσία και βγήκαν κρατώντας με αλαμπρατσέτα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία και δεν πρόκειται να βάψω το μπάκγκραουντ του μπλογκ μου σε ροζέ απόχρωση.
Παραθέτω όμως ακλόνητα φωτογραφικά τεκμήρια της βαρβαρότητας που επέδειξαν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στα αθώα κορίτσια, όπως αυτά μου τα αποκάλυψαν:

Ντροπή! Ναυτεργάτης του ΠΑΜΕ εξάντλησε το ταξικό του μίσος στον αθώο ποπουλίνο της γραμματέως.
Προσωπικά καταδικάζω τα κωλοσκάμπιλα απ' όπου κι αν προέρχονται.

Καλσόν που κομματιάστηκε στην αγωνιώδη προσπάθεια της γραμματέως να διασωθεί ελισσόμενη ανάμεσα σε πίπτοντα κλασσέρ, σπασμένα κουφώματα, σκουριασμένα κονσερβοκούτια και άξεστες χερούκλες συμμοριτών.

Update:
Προ ολίγων λεπτών ο Σκάι μετέδωσε νεότερα φωτογραφικά τεκμήρια από άλλους πρόσφατους βανδαλισμούς του ΠΑΜΕ: