Ποια μνημόνια;

Από τη στιγμή που η νέα ελληνική κυβέρνηση επέλεξε το δρόμο του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης, αντί της ρήξης, ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι τα μνημόνια θα έμεναν μνημόνια, ακόμα κι αν μετονομαζόνταν κατά το γούστο του καθενός. Μην ξεχνάμε ότι το λήμμα "μνημόνιο" μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ένα ψιλοαδιάφορο ουσιαστικό, συνδυαζόμενο με άλλα άχρωμα ουσιαστικά όπως η "συνεργασία", η "συμφωνία" κλπ. Κι έτσι άχρωμο κι ανυποψίαστο όπως ήταν, το "μνημόνιο" φορτώθηκε μεμιάς όλη την κακή φήμη των εφαρμοστικών νόμων, των δανειστών, της τοκογλυφίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της υπόλοιπης παρέας τους.

Κάπου την καταλαβαίνω την κυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς είχε δύο δρόμους. Ή θα ερχόταν σε ρήξη με τους δανειστές, ή θα πήγαινε με τα νερά τους. Για να έρθει σε ρήξη, δεν έχει ούτε τη θέληση, ούτε τα κότσια ούτε την εντολή. Τέτοιες αποφάσεις είναι ιστορικές. Κι απ' όσο ξέρω, ουδέποτε πάρθηκε ιστορική απόφαση με λαϊκή εντολή μέσω κοινοβουλευτικών εκλογών. Εξάλλου οι άνθρωποι δεν ήρθαν για να επαναστατήσουν. Για να διαχειριστούν "καλύτερα" ήρθαν. Το ότι κάποιοι επιμένουν να πιστεύουν ότι γίνεται να διαχειριστείς καλύτερα τον καπιταλισμό είναι ζήτημα για το οποίο, εγώ ο πτωχός, δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε καν η ιστορία δεν μπορεί να κάνει, αλλιώς μετά τα τόσα ιστορικά παραδείγματα θα είχε γίνει βίωμα.

Συμφώνησε λοιπόν η κυβέρνηση για την παράταση της δανειακής σύμβασης, παρουσίασε το γεγονός σαν νίκη και διευκρίνισε ότι "δεν υπέγραψε καμία νέα δανειακή σύμβαση, επέκτεινε απλώς την ημερομηνία λήξης της υπάρχουσας μέχρι το τέλος Ιουνίου". Κι αφού δεν υπέγραψε καμία νέα δανειακή σύμβαση, δεν θα φέρει τη συμφωνία για κύρωση στη βουλή. Είναι περιττό, υπάρχει και γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Αν βέβαια δεν υπήρχε ο σημειολογικός κίνδυνος της υπερψήφισης της συμφωνίας από το τσουρομαδημένο μνημονιακό τόξο, η κυβέρνηση δεν θα χολόσκαγε κιόλας να βρει δικαιολογίες.

Προσωπικά, ποσώς με ενδιαφέρει αν θα φέρει η κυβέρνηση τη συμφωνία για ψήφιση ή όχι. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που είναι πεπεισμένοι ότι έφτασε η ελπίδα και η μια-άλλη-Ευρώπη που είναι-εφικτή, θα συνεχίσουν να βρίσκουν φλουδίτσες ελπίδας ανάμεσα στις δασείες και τις περισπωμένες των κυβερνητικών δηλώσεων. Δηλώσεων σαν τη "σκληρή απάντηση" προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ότι "τα μνημόνια στην Ελλάδα τέλειωσαν στις 25 Γενάρη".

Μόνο που κατά έναν περίεργο τρόπο, οι εφαρμοστικοί νόμοι, αυτοί δηλαδή που αποτελούν την ουσία των μνημονίων σε φορολογικό, εργατικό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό επίπεδο, ζουν και βασιλεύουν. Αλλιώς θα ψηφιζόταν από την κυβέρνηση ένας νόμος ο οποίος θα έφερε στον τίτλο του ή σε κάποια υποπαράγραφο τέλος πάντων, το "από Χ/Χ/2015 παύουν να ισχύουν οι διατάξεις των νόμων 3833/2010, 3845/2010, 3986/2011 κλπ κλπ". Όσο οι νόμοι αυτοί παραμένουν σε ισχύ, παραμένουν μαζί τους και τα μνημόνια. Κι εδώ που τα λέμε, αν η κυβέρνηση είχε πρόθεση να τους καταργήσει, λίγο λίγο έστω, δεν θα έλεγε "τα μνημόνια στην Ελλάδα τέλειωσαν στις 25 Γενάρη".

Άλλο να λες στον αλυσσοδεμένο "Κάνε λίγο υπομονή γιατί δεν μπορώ να σου τις βγάλω μεμιάς" κι άλλο να ρωτάς "Ποιες αλυσσίδες;"

Τζάμπα τό 'χασα το υπουργείο

- Συγχαρητήρια για την εκλογή σας κύριε Τσίπρα.
- Ευχαριστώ κύριε πρόεδρε. Ευχαριστώ επίσης τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους πολιτικούς μου αντιπάλους όπως ο Στρατολάτης που σε ανύποπτο χρόνο προέβλεψε ότι θα γίνω πρωθυπουργός στα 39 μου. Έπεσε βέβαια ένα χρόνο έξω, γι΄αυτό δεν θα του δώσω υπουργείο.

Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη

Πριν από εικοσιέξι χρόνια, τον Ιούνιο του 1989, έγιναν οι εθνικές εκλογές με την παρθενική συμμετοχή του ενιαίου Συνασπισμού. Ήμουν τότε 17 ετών και τοποθετούσα τον εαυτό μου πολιτικά κάπως αόριστα, στην ευρύτερη αριστερά. Ο ενιαίος Συνασπισμός ήταν βέβαια πολύ θελκτικός και κουβαλούσε υψηλές προσδοκίες, για ποσοστά της τάξης του 20%. Απίστευτο ποσόν για εποχές ακραίου δικομματισμού.
Είναι οι πρώτες εκλογές που θυμάμαι έντονα, μάλλον γιατί μέχρι τότε δεν με πολυσυγκινούσε η πολιτική.

Δεν θα ξεχάσω την κορυφαία σκηνή σε προεκλογική συγκέντρωση έβερ, της ΝΔ συγκεκριμένα που την χαζεύαμε από μια ταράτσα, όταν κατά την ομιλία του Μητσοτάκη κάποιος παραχωμένος πασόκος (υποθέτω) πέταξε ανάμεσα στα "Ο λαός δεν ξεχνά ποιος του πήρε τα λεφτά" ένα "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Μέχρι να καταλάβουν τα μπλάρια τι έλεγαν, το επανέλαβαν μια-δυο φορές.

Στην κεντρική πλατεία της επαρχιακής μας πόλης γινόταν όλες οι συγκεντρώσεις. Ήρθε και ο Λεωνίδας Κύρκος για την προεκλογική συγκέτρωση του Συνασπισμού∙ μια συγκέντρωση που ξεπέρασε σε πλήθος ακόμα και τις γαλαζοπράσινες φιέστες πλαστικών σημαιών της εποχής. Όμως τελικά οι προσδοκίες αποδείχτηκαν υπεραισιόδοξες και ο Συνασπισμός έλαβε το 13,1% των ψήφων.

Όλη η παραπάνω πάρλα για να φτάσω στο εξής:
Την επόμενη μέρα το απόγευμα, γυρνούσαμε σ' ένα μπιλιαρδάδικο της πλατείας όταν μπούκαρε ο Γ. με ύφος που έσταζε φαρμάκι. Ο Γ. ήταν πασόκος, όχι γιατί στα 17 του είχε κατασταλάξει στην πεποίθηση ότι ο τρίτος δρόμος προς τον σοσιαλισμό ήταν ο σωστός, αλλά επειδή το ΠΑΣΟΚ είχε προ ολίγου διορίσει τον πατέρα του. Ο έρμος ο πατέρας του ήταν άνεργος επί χρόνια, λόγω ενός προβλήματος υγείας που είχε, και η οικογένειά του τα έφερνε πέρα δύσκολα. Ο διορισμός κι ένα κεραμίδι της Εστίας ήταν γι αυτούς θεία δώρα, έστω κι αν ήρθαν όπως ήρθαν. Η δε ήττα του ΠΑΣΟΚ τους προκάλεσε μεγάλη ανασφάλεια.
"Τι ψήφισες;", ρώτησε το Δ. με το ίδιο ύφος που είχε μπαίνοντας.
Ο Δ., είχε περάσει τα 18. Απάντησε με καμάρι "ΠΑΣΟΚ!".
Μετά γύρισε προς το μέρος μου.
"Εσύ ήσουνα με το Συνασπισμό;" (Κάπως όπως ρωτάς "Εσύ είσαι ΑΕΚτζης;")
"Ναι"
"Το μουνί των μανάδων σας κωλοσυνασπιστές".

Ο Γ. δεν πολυχρησιμοποιούσε τέτοιου είδους εκφράσεις. Φαίνεται όμως ότι τόσο πολύ τον στενοχώρησε η ήττα του ΠΑΣΟΚ που επιστράτευσε την πιο βαριά βρισιά που μπορούσε να σκεφτεί.
Είχε πάντως μια δικαιολογία. Το φόβο που είχαν στο σπίτι του ότι θα κερδίσει τις εκλογές η ΝΔ και θα χάσουν τα φρέσκα κεκτημένα. Ποιος έφταιγε κατά τον Γ. για την ήττα του ΠΑΣΟΚ;
Αυτοί που ψήφισαν ή υποστήριζαν το Συνασπισμό.

Αυτή η ανάμνηση έρχεται συχνά στο νου μου τελευταία, από το 2012 και μετά ιδίως, με την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούν να δουν το κόμμα τους στην εξουσία, αν και όχι (οι περισσότεροι) για να διοριστούν στο δημόσιο ή να πάρουν σπίτι απ' την Εστία, αλλά λόγω των ελπίδων που έχουν για ένα καλύτερο αύριο. Μέχρι εδώ καλά, γούστο τους καπέλο τους να τρέφουν ότι ελπίδες θέλουν. Μόνο που κάποιοι από αυτούς, ήδη από το 2012, θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμα φτάσει στην αυτοδυναμία (από το 5% στο 38% δηλαδή) λόγω του παλιοχαρακτήρα των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Πρέπει βέβαια να ομολογήσει κανείς ότι ακόμα και αυτοί δεν είναι λούμπεν πασόκοι. Δεν ασχολούνται, όπως ο Γ., με το μουνί της μάνας όσων θεωρούν ότι φταίνε για τη μη ακόμα αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, προτιμούν με πολιτισμένο τρόπο να χαρακτηρίζουν τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ ως έμμεσους υποστηρικτές της παρούσας συγκυβέρνησης, των μνημονίων, της τρόικας και του καπιταλισμού ευρύτερα. Λογικό. Αν δεν αυταπατάσαι μαζί μας, είσαι τσιράκι των άλλων. Τι μου θυμίζει;
Παρεμπιπτόντως δεν μιλάω για μία-δύο περιπτώσεις. Είναι κάτι που το συναντάς σχετικά συχνά, ιδίως σε νεοφώτιστους.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τελικά η συμπεριφορά του Γ. μου φαίνεται λιγότερο χυδαία.


(Να διευκρινίσω τα εξής:
Πρώτον: Θέλω να αναλάβει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ για δύο λόγους. Για να μη βλέπω άλλο τη φάτσα του Βορίδη, της Σπυράκη και Σία και για να δούμε πόσα φιλολαϊκά απίδια πιάνει το σοσιαλδημοκρατικό σακκουλάκι. Αν αυτοί είναι επαρκείς λόγοι ψήφου για άλλους, ασφαλώς δεν είναι για μένα. Αν επιτρέπεται βέβαια ακόμα η ψήφος κατά συνείδηση.
Δεύτερον: Δεν θα απαντήσω σε τυχόν σχόλιο, διότι αρκετά έχει γυρίσει το στομάχι μου)

Όπου αφισάει ο άνεμος πάω

Ένα ακόμα πρακτικό βοήθημα, προσφορά του μπλογκ μας στον αναποφάσιστο ψηφοφόρο.

Help me vote

Το help me vote είναι ένα επιστημονικό εργαλείο που απευθύνεται κυρίως σε αναποφάσιστους, βοηθώντας τους να επιλέξουν ψηφοδέλτιο μέσα από την ποικιλία που προσφέρεται στα εκλογικά κέντρα. Το παρακάτω τεστ έχει καταρτιστεί με άκρως επιστημονικά κριτήρια και θα σας βοηθήσει να βρείτε ακριβώς τι ταιριάζει στην περίπτωσή σας.
Προσοχή! Όλες οι ερωτήσεις πρέπει να απαντηθούν με ειλικρίνεια. Η κυρά Τούλα έδωσε ψεύτικη απάντηση στην ερώτηση 6 και της έσκασε η σιλικόνη στο δεξί κωλομάγουλο. Ο μπαρμπα Τάσος δεν απάντησε καθόλου στην ερώτηση 11 και βρήκε τη γυναίκα του στο κρεβάτι με έναν πλανόδιο έμπορο δαχτυλήθρων.

1η ερώτηση:

Όταν ακούτε το επώνυμο Βενιζέλος σκέφτεστε αμέσως...

α. τον Ελευθέριο

β. τον Ευάγγελο

γ. το Σοφοκλή

δ. το Νικήτα

ε. το Ελ

2η ερώτηση:

Όταν ακούτε το επώνυμο Παπανδρέου σκέφτεστε αμέσως...

α. το Γεώργιο τον Α' (κοινώς Παπατζή)

β. τον Ανδρέα

γ. το Γιώργο

δ. τη Margaret

ε. τους βύζους της Δήμητρας

3η ερώτηση:

Όταν ακούτε το επώνυμο Σαμαράς σκέφτεστε αμέσως...

α. την Ανάπτυξη και τις Επενδύσεις

β. τον ποδοσφαιριστή

γ. τον κομμωτή

δ. τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη

ε. τη φαγούρα στους γεννητικούς σας αδένες

4η ερώτηση:

Όταν ήσασταν μικρός / μικρή διαβάζατε με πάθος...

α. το βίο του εκάστοτε εορτάζοντος αγίου και οσίου

β. το Μπλεκ / τη Σούπερ Κατερίνα

γ. το Ταρατατά

δ. το "Τι να κάνουμε;" του Β.Ι.Λένιν

ε. το φλυτζάνι

5η ερώτηση:

Αν σας δινόταν η δυνατότητα να ξεβρακώσετε δημοσίως ένα πολιτικό πρόσωπο πατώντας ένα μαγικό κουμπί, θα επιλέγατε...

α. τον Ευάγγελο Βενιζέλο

β. το Μάκη Βορίδη

γ. το Νίκο Μιχαλολιάκο

δ. τον Κυριάκο Μητσοτάκη

ε. τον Κάρολο Παπούλια την ώρα της παρέλασης

6η ερώτηση (μόνο για άνδρες):

Αν ήταν απαραίτητο για λόγους δημοσίου συμφέροντος να συνευρεθείτε σεξουαλικά με κάποιο πολιτικό πρόσωπο, θα επιλέγατε...

α. τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά

β. τη Σοφία Βούλτεψη

γ. τη Φωτεινή Πιπιλή

δ. τη Φώφη Γεννηματά

ε. τον Αντώνη Σαμαρά

6η ερώτηση (μόνο για γυναίκες):

Αν ήταν απαραίτητο για λόγους δημοσίου συμφέροντος να συνευρεθείτε σεξουαλικά με κάποιο πολιτικό πρόσωπο, θα επιλέγατε...

α. τον Αντώνη Σαμαρά

β. τον Ευάγγελο Βενιζέλο

γ. το Νίκο Μιχαλολιάκο

δ. το Γιώργο Καρατζαφέρη

ε. όλους τους παραπάνω μαζί

7η ερώτηση:
Αν ήσασταν προπονητής της Μπαρτσελόνα και έπρεπε να αλλάξετε τερματοφύλακα κατά τη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ποιον θα σηκώνατε για ζέσταμα;

α. Τον Αντώνη Σαμαρά

β. Τον Αλέξη Τσίπρα

γ. Τον Ευάγγελο Βενιζέλο

δ. Το Δημήτρη Κουτσούμπα

ε. Τον πάγκο

8η ερώτηση:
Αν γινόσασταν πρωθυπουργός για μισή ώρα, ποια θα ήταν η πρώτη σας κίνηση;
α. Θα καλούσα τον Αντώνη Σαμαρά για να δεχτώ συμβουλές.
β. Θα έδιωχνα την τρόικα με τις κλωτσιές
γ. Θα διόριζα το σόι μου όπου προλάβαινα
δ. Θα έπαιρνα τηλέφωνο τους φίλους μου για να σκάσουν από τη ζήλεια τους
ε. Θα κατούραγα στον καναπέ του Μεγάρου Μαξίμου

9η ερώτηση:

Ενδεχόμενος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως κύρια συνέπεια...

α. την επανένταξη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

β. το τέλος των μνημονίων 

γ. το τέλος του ευρώ

δ. το τέλος του Ν και του Ι από τη ΝΕΡΙΤ

ε. την αλλαγή "καταλληλότερου πρωθυπουργού" στις δημοσκοπήσεις

10η ερώτηση:

Ποιο από τα παρακάτω γεγονότα έχει μεγαλύτερη σημασία για την πολιτική ζωή του τόπου και την καθημερινότητα του πολίτη;

α. Οι βουλευτικές εκλογές

β. Η ανέγερση της Αγιασοφιάς στη Νέα Φιλαδέλφεια

γ. Το Ντάνσινγκ γουίδ δε σταρς

δ. Η Γιουροβίζιον

ε. Η αγιοποίηση του γέροντος Παΐσιου

11η ερώτηση:

Αν ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ζώο, τι είδους ζώο θα ήταν;

α. Λιοντάρι

β. Ύαινα

γ. Γυμνοσάλιαγκας

δ. Πορτατίφ

ε. τι θα πει "αν ήταν";

12η ερώτηση:

Αν ο Αντώνης Σαμαράς ήταν χαρακτήρας σε παραμύθι, θα ήταν...

α. ο πρίγκηπας που ξυπνά τη Χιονάτη

β. ο Πινόκιο

γ. ο μέρμηγκας

δ. το τέταρτο γουρουνάκι
ε. το δηλητηριασμένο μήλο

13η ερώτηση:

Αν σας ζητούσαν να τοποθετήσετε μια φωτογραφία κάτω από το λήμμα "μαλάκας" θα επιλέγατε μία... 

α. του τύπου που σας έφαγε τη γκόμενα

β. του προέδρου της ΠΟΛ.ΑΝ.

γ. του αρχηγού της Ν.Δ.

δ. του πρωθυπουργού

ε. σέλφι

14η ερώτηση:

Επιλέγετε συνήθως το ψηφοδέλτιο...

α. που εκφράζει καλύτερα τις ιδεολογικές σας πεποιθήσεις

β. που δεν θυμάστε να έχετε ξαναρίξει

γ. που πιστεύετε ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά σας

δ. που έχει τα καλύτερα γκομενάκια

ε. που είναι μέσα στο φάκελο που σας έδωσε ο μπαμπάς / σύζυγός σας

15η ερώτηση:

Όταν ήσασταν μικρός θέλατε μεγαλώνοντας να γίνετε...

α. γιατρός / δικηγόρος

β. Αστροναύτης

γ. ηθοποιός / τραγουδιστής

δ. πλανόδιος αρκουδιάρης

ε. σκηνοθέτης πορνοταινιών

Αποτελέσματα:

Αν έχετε περισσότερα α είστε τόσο σούργελο που ακόμα κι αν δεν ψηφίσετε Νουδού, θα ψηφίσετε κανα Ποτάμι ή κανα Ρέμα. Το γεγονός ότι βλέπετε το Σαμαρά να μιλάει για την αλήθεια και δεν ξερνάτε ή δε σκάτε στα γέλια σημαίνει ότι οι υπάρχουσες συσκευές ηλεκτροσόκ δεν έχουν αρκετή ισχύ για την περίπτωσή σας. Ούτε η λοβοτομή μπορεί να σας βοηθήσει, αφού έχετε ήδη κάνει. Δοκιμάστε να κρατήσετε την αναπνοή σας για πάνω από 10 λεπτά και σίγουρα θα θεραπευτείτε. Χωρίς ζαβολιές, έτσι;

Αν έχετε περισσότερα β, ποιος τη χάρη σας! Η εξουσία σάς κλείνει πονηρά το μάτι και γλύφει πρόστυχα τα χειλάκια της. Μην την πιστεύετε όμως, είναι μεγάλη καριόλα. Σίγουρα θα σας πει ότι είναι παρθένα. Βρείτε μια λυγαριά και μαζέψτε μπόλικες βίτσες για να τη δαμάσετε. Κρατήστε όμως μερικές για μετά, έχετε να δαμάσετε και τον καπιταλισμό.

Αν έχετε περισσότερα γ είστε σε δύσκολη θέση αφού το ΠΑΣΟΚ έσπασε σε τόσα κομμάτια ώστε δε φτάνει ούτε το ζάρι για να διαλέξεις, έστω και στην τύχη. Συμβουλή: διαλέξτε ένα ψηφοδέλτιο με κλειστά μάτια. Οι πιθανότητες να περιέχει υπολείμματα ΠΑΣΟΚ ξεπερνούν το 75%.

Τώρα για τα δ και ε βαριέμαι να γράψω κάτι αφού η αποστολή μου ήδη πέτυχε. Ομολογώ ότι έκανα μια μικρή κουτσουκέλα, αφού το παραπάνω τεστ είναι ειδικά διαμορφωμένο, με τη συνδρομή έγκριτων ψυχολόγων, ανθρωπολόγων και λοιπών επιστημόνων, ώστε όποιος το συμπληρώνει να νιώθει στη συνέχεια μια ακατανίκητη τάση να το ρίξει δαγκωτό στο ΚΚΕ, ότι κι αν σκόπευε αρχικά να ψηφίσει. Μην επιχειρήσεις να αντισταθείς, είναι μάταιο. Άντε και καλό βόλι.

Αερομεταφερόμενοι αλεξιπτωτιστές αναρχοκομμάντος και άλλες αηδίες from outer space

Δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο.
Μη δε βρεθούν οι 180, αφηνιάσει το άσπρο άλογο της ανάπτυξης και τη σκάσει καταΐ;
Μην κάνουν παρκούρ οι κουκουλοφόροι στην ταράτσα μου και μου τσαλαπατήσουν τις ορτανσίες;
Ή μην γίνει καμιά εισβολή εξωγήινων αναρχικών;
(Πλάκα πλάκα, έχω δει δεκάδες ταινίες φαντασίες με εισβολές εξωγήινων αλλά καμιά δεν ασχολήθηκε ποτέ με το κοινωνικοοικονομικό σύστημά τους. Άλλο να προσγειωθούν στην αυλή σου ούφο με εξωγήινους επιχειρηματίες έτοιμους για διαγαλαξιακές μπίζνες, άλλο να μπουκάρουν τίποτα εξωγήινα κουμούνια).

Στις μυρτιές του δρόμου δεν περνάει κανένας

Σε παρκινγκ και ντράιβ ιν

*Από που πήρε το σχήμα της η πανεπιστημιακή τήβεννος;
*Με ποιο ρούχο συγγενεύει;
*Γιατί πετούν τα πηλίκιά τους στον αέρα οι απόφοιτοι;
*Γιατί δεν υπάρχουν διαφημίσεις κολλεγίων χωρίς χαρτογιακάδες που ανταλλάσσουν χειραψίες;

Τέτοια και άλλα πολλά θεμελιώδη ερωτήματα συζητήθηκαν στο πρώτο υπαίθριο μάθημα της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο χώρο του πάρκινγκ. Μερικοί φωτισμένοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι σήκωσαν το ανάστημά τους κόντρα στις καταλήψεις των σχολών, κόντρα στην επιθετικότητα της ακροαριστεράς, κόντρα στα λουκέτα που διώχνουν την ανάπτυξη και τους επενδυτές. Μαζί τους, χέρι-χέρι, είκοσι γενναίοι φοιτητές που βροντοφώναξαν "Σχολές ανοιχτές! Φτάνει πια!" και παρακολούθησαν με αφοσίωση το μάθημα περί της τηβέννου και των χαρτογιακάδων.

Τα ίδια είκοσι μαλακισμένα είναι μάλλον αμφίβολο αν έχουν βροντοφωνάξει τίποτα άλλο στη ζωή τους· ίσως να έχουν βροντοφωνάξει "μπέναλντι ρεεεε" (τ' αρσενικά) και "Σάαακηηηηηηηη" (τα θηλυκά).
Όσο μαλακισμένα και νά 'ναι πάντως, αποτελούν κομμάτι της -όχι πια σιωπηλής- πλειοψηφίας. Όπως διατείνεται το δημοσίευμα, μόλις 516 φοιτητές επί 10.000 εγγεγραμμένων (10 χιλιάδες μόνο στη φιλοσοφική; μήπως να βγάλουμε τους "αιώνιους" από το δείγμα κύριε;) συμμετείχαν στη συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου. Πράγμα που καθιστά την ληφθείσα απόφαση παράνομη. Διότι η μαλακισμένη πλειοψηφία καθορίζει τι εστί νόμιμο. Άμα γουστάρει η πλειοψηφία πάει στη συνέλευση και τη νομιμοποιεί. Αν πάλι γουστάρει πάει στο πάρκινγκ και κάνει μάθημα. Οι είκοσι, βέβαια, κι αν δεν είναι πλειοψηφία εκφράζουν γλαφυρά το ποιόν της. Παρέα με τους καθηγητάδες τους.
Άιντε μπράβο σιγά σιγά να εκδηλώνονται όλες οι σιωπηλές πλειοψηφίες, να απαιτούν το δικαίωμά τους στη μόρφωση κόντρα στους καταληψίες, το δικαίωμα στην εργασία κόντρα στους απεργούς, το δικαίωμα στο εμπόριο τσολιαδακίων κόντρα σ' αυτούς που κλείνουν λιμάνια.
Το απαράβατο και νόμιμο δικαίωμα στο να ανοίγεις μόνος σου τα κωλομέρια σου.

Οι κατσαρίδες και η ξένη περιουσία

Δεν ξέρω πια τι βρωμά περισσότερο σ' αυτόν τον τόπο. Οι θεσμοί, τα μέσα διαμόρφωσης συνειδήσεων ή οι καταναλωτές τους.
Σφιχταγκαλιασμένοι οι θεσμοί με τα μέσα, επιτυγχάνουν να πείσουν τους καταναλωτές συνειδήσεων ότι το νόμιμο ταυτίζεται με το ηθικό. Ό,τι προβλέπουν οι νόμοι είναι μεν υποκείμενο σε κριτική αλλά όχι σε αμφισβήτηση. Η όποια αποδεκτή κριτική εξάλλου μπορεί να εκτείνεται από τα γαμοσταυρίδια μέχρι τα "βόηθα Παναγιά", αρκεί να μη φτάνει στα "χείρα κίνει". Σε αντίθεση με τις κατσαρίδες, οι νόμοι του αστικού κράτους μπορούν να χαρακτηριστούν ως σιχαμένοι αλλά όχι να λιώσουν κάτω από τη σόλα. Άλλη διαφορά δεν έχουν.
Αν δε σ' αρέσουν οι νόμοι, αν σ' ενοχλούν οι κατσαρίδες μες στο φαί σου, οφείλεις να υπομένεις επί τετραετία. Ή έστω για τίποτα πρόωρες εκλογές που θα διώξουν τα ζωύφια από την εξουσία και ίσως, βόηθα Παναγιά, να φέρουν τίποτα σπονδυλωτά. (Γαμοσταυρίδι) των ασπόνδυλων.

Οι νόμοι ορίζουν ότι η Σοφία Καλαντίδου πρέπει να τιμωρηθεί με φυλάκιση διότι έφθειρε "ξένη περιουσία". Οι δικαστές δεν κάνουν σκόντα σ' αυτά. Πάλι καλά δηλαδή που δεν είναι πια στην εξουσία οι σκορπιοί· παλιότερα το αδίκημα της Καλαντίδου θα σήκωνε μέχρι και απόσπασμα. Οι σημερινοί νόμοι είναι δημοκρατικοί, επιτρέπουν τον συνδικαλισμό. Γι αυτό χρειάζονται τα μέσα διαμόρφωσης συνειδήσεων, για να καλύπτουν αυτά το κενό της μη απαγόρευσης. Κι αν χρειαστεί, μια λέξη είναι η "αναστολή", διαγράφεται από το νομόχαρτο και το κενό κλείνει.
Σιγά και τι θα γίνει.

Τους Λάκηδες τι τους έχουμε, μόνο για να δείχνουν βιντεάκια με πορδές; Θ' αρχίσουν τα γαμοσταυρίδια τους, θα ψάξουν να βρουν "που είναι το ΚΚΕ" (η Καλαντίδου δεν είναι ΚΚΕ, είναι Απόλλων Καλαμαριάς), θα φρουμάξουν για εκλογές και θα κλείσουν καταχειροκροτούμενοι με πικάντικα ανέκδοτα.

Στο μυαλό του Τζων Μαλάκοβιτς

Κοινότοπο να ασχολείται κανείς με τον Πάγκαλο. Αλλά έχω μαζεμένες απορίες.

Θα υπάρξει πείνα και δυσωδία εάν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ; Περισσότερη από σήμερα αποκλείεται. Κι αν για την πείνα δεν μπορεί κανείς να βάλει το χέρι του στη φωτιά, αφού εξαρτάται κι από εξωγενείς παράγοντες, για τη δυσωδία δεν υπάρχει αμφιβολία. Δυσωδία μεγαλύτερη των Βοριδογεωργιάδηδων, των Μιχελακομπαλτάκων και λοιπών βοθρολυμάτων, δύσκολο να αναδυθεί. Τότε γιατί ένα άτομο σαν τον Πάγκαλο διατυπώνει μια τέτοια πρόβλεψη;

Κάθε άποψη, κι ακόμα περισσότερο κάθε πρόβλεψη, έχει αντίχτυπο ανάλογο με την εικόνα και την αξιοπιστία αυτού που τις διατυπώνει. Παράδειγμα: όταν αναφέρω ότι έπαιξα το τάδε στοίχημα στον δείνα αγώνα, όσοι προλαβαίνουν τρέχουν και ποντάρουν στο αντίθετο.
Αν δεν απατώμαι σφόδρα, η εικόνα και η αξιοπιστία του Πάγκαλου είναι κάμποσο αμφισβητήσιμες, πολύ πριν το "μαζί τα φάγαμε". Θα έλεγα ότι είναι ευθέως ανάλογες της αποδοχής που είχε η συγκεκριμένη ατάκα στην κοινωνία. Ακόμα όμως κι αν παραβλέψει κανείς προσωρινά την αλητεία του, ακόμα κι αν ξεχάσει τη μορφή του (ας ισχυριστεί κάποιος ότι η φάτσα και το σουλούπι τινός προσώπου δεν διαμορφώνουν απόψεις για το ευρύτερο ποιόν του), μπορεί να κανείς να ξεχάσει τους χαρακτηρισμούς του προς τον Αβραμόπουλο την εποχή που διεκδικούσαν αμφότεροι τη δημαρχία της Αθήνας και το πως αυτοί δικαιώθηκαν ή μη στην κάλπη;

Για ποιο λόγο λοιπόν βγαίνει ο Πάγκαλος κάθε τόσο και εκτοξεύει τον εσωτερικό του κόσμο;
-Είναι ένα είδος εκτόνωσης προκειμένου να μην αυτοδηλητηριάζεται;
Την απάντηση θα μπορούσε να τη δώσει ένας βιολόγος.
-Είναι τόσο βλαξ που δεν καταλαβαίνει ότι προκαλεί αντίθετα αποτελέσματα από αυτά στα οποία αποβλέπει;
Διόλου απίθανο, έχει τύχει να γνωρίσω ανθρώπους με υψηλές νοητικές ικανότητες τους οποίους η εμπάθεια και η υπεροψία τούς παρασύρει στα πιο γελοία συμπεράσματα.
-Υπηρετεί, αντιθέτως, ένα μυστικό σχέδιο ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της πετυχημένης συνταγής "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ";
Πολύ κίνκυ για να το πιστέψει κανείς.
-Εκφράζει τον πανικό μιας μερίδας της εγχώριου αστικού κατεστημένου, μπρος στην πιθανή άφιξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;
Έχει κι αυτό αρκετές πιθανότητες να ισχύει. Ξεχνά όμως κανείς τα αποτελέσματα της δυσφήμισης στις εκλογές του 1993 και του 2012;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Πάγκαλος ασχολείται εσχάτως σχεδόν αποκλειστικά με το ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που δε νομίζω ότι δυσαρεστεί πολύ τον τελευταίο. Κι επειδή δεν πολυπιστεύω στις αυθόρμητες δηλώσεις, αναρωτιέμαι γιατί.

Χίλιοι φυλάνε, αλλά που;

Διάβαζα χτες τα Μουσικά Προάστια ένα σημείωμα του Ηρακλή Οικονόμου το οποίο έκλεινε απαισιόδοξα σχετικά με το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού. Δεν ξέρω αν όντως δεν υπάρχει ελπίς· ο Η.Ο. είναι πολύ πιο ειδικός από εμένα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι έχει ο καιρός γυρίσματα και το ταλέντο δεν μπορεί να στέρεψε (σαν τη λίμνη Αράλη). Διανύουμε περίοδο ξηρασίας δε λέω, που και που όμως πέφτει καμιά ψιχάλα.

Ένα πράγμα που με απασχολεί είναι ότι όσοι εντοπίζουν τις μουσικές τους προτιμήσεις κάπου εκεί ανάμεσα στις δεκαετίες του '60 και του '80, στο φάσμα αυτό που περιγράφεται με τον όρο "έντεχνο" (τον οποίο απεχθάνομαι), έχουν πεπερασμένο πεδίο αναφοράς. Κάποια στιγμή θα αποκτήσεις όλους σχεδόν τους δίσκους των συνθετών που αγαπάς και θα γνωρίσεις όλα σχεδόν τα τραγούδια τους. Όχι ότι δεν είναι αρκετό, ασφαλώς είναι. Ένα τραγούδι που αγαπάς θα το ακούσεις δεκάδες φορές στη ζωή σου και πάντα θα σε συγκινεί. Σε τι έκταση όμως; Όπως η ερωτική συγκίνηση, έτσι κι αυτή, λίγο λίγο θα ξεθυμάνει. Θυμάμαι πως όταν ήμουν έφηβος λάτρευα το τραγούδι "βρέχει στη φτωχογειτονιά". Μετά από μερικές εκατοντάδες ακροάσεις σήμερα μου προσφέρει πολύ λιγότερη συγκίνηση, στα όρια σχεδόν της αδιαφορίας. Γι αυτό μερικά τραγούδια τα προστατεύω από τη συχνή ακρόαση, σα μια γυναίκα που τη βλέπεις μια φορά το τόσο για να μη σταματήσεις να την ποθείς.
Κι όχι ότι δεν υπάρχουν τραγούδια που δεν ξεθυμαίνουν με τίποτα. Αλλά έχει τη χάρη του ο κεραυνοβόλος έρωτας. Το τραγούδι που ακούς πρώτη φορά και σου κάνει ένα κλικ και μέχρι την τρίτη φορά έχεις κολλήσει. Όμως, ο κεραυνοβόλος έρωτας προϋποθέτει νέο υλικό. Ή εκπλήξεις μέσα στο πεπερασμένο.

Οι οποίες ευτυχώς, αν και σπάνιες, συμβαίνουν. Ο Λεοντής είναι αγαπημένος μου συνθέτης και δε μου λείπει κανένας δίσκος του. Έχει βέβαια γράψει τραγούδια για δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, δε χωράνε όλα σε δίσκους. Ο Μεράτζας δε, έχει εξέχουσα θέση στη μουσική μου καρδιά.
Κι έτσι, κάνοντας χτες θεματική γιουτουμποθεραπεία, έπεσα πάνω σ' αυτό που απ' ότι φαίνεται δεν είναι άγνωστο, σ' εμένα πάντως ήταν. Πολύ χαίρομαι που ακόμα βιώνω κεραυνοβόλους έρωτες, έστω και μουσικούς.



Έλα μου όμως που έφαγα τον γκούγκλη και από που είναι δεν βρήκα.

Να επαναπροωθηθούν οι λαγοκέφαλοι

Δεν μας έφταναν οι ορδές λαθρομεταναστών που έρχονται απ' την Ανατολή και απειλούν τον πολιτισμό και την ασφάλειά μας. Διαβάζω τώρα ότι η εισβολή λαμβάνει και άλλες διαστάσεις, υποθαλάσσιες. Χιλιάδες λαθροψάρια, λαθροφύκια και λαθρομαλάκια περνούν το Σουέζ και απειλούν τους άρειους πληθυσμούς της Μεσογείου.
Για να είμαι πολίτικαλι κορέκτ, όπου "λαθρο-" βάλε "παράτυποι/α".

Όπως και οι παράτυποι μετανάστες που κουβαλάνε ηπατήτιδες, πείνες και άλλα κολλητικά, έτσι και τα παράτυπα θαλασσινά είναι συχνά τοξικά και επικίνδυνα, ή στην καλύτερη άνοστα.

Κοινή είναι η μοίρα όλων των ξένων, είτε είναι άνθρωποι είτε είναι ψάρια.
Αν δεν τρώγονται είναι παράτυποι.