Γουστάρω υπερθέαμα

Δεν είμαι νομικός και σίγουρα δεν γνωρίζω το νομικό σύστημα των ΗΠΑ. Έχω κατά καιρούς πληροφορηθεί για την σκληρότητά του για την οποία έχω σχηματίσει την άποψη πως προτιμά να εξαντλείται στην φτωχολογιά. Αυτή η προτίμηση πάντως δεν είναι γνώρισμα μόνο του αμερικάνικου μοντέλου, λίγο πολύ η νομοθετική εξουσία είναι παγκοσμίως ταξικά προσηλωμένη στον βίαιο παραδειγματισμό των φτωχών για να διασφαλίζεται η προστασία των πλουσίων. Το αμερικάνικο μοντέλο δεν παύει να είναι "πρωτοπόρο", τόσο στα πλήθη των συνωστιζόμενων φυλακισμένων όσο και στην είσοδο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ακόμα και στις φυλακές.
Η σύλληψη του Στρος Καν και η δημόσια διαπόμπευσή του ίσως είναι μια τυπική σύλληψη, όμοια με αυτές εκατομμυρίων άλλων παραβατών στο έδαφος των ΗΠΑ που απλά καλύπτεται εκτεταμμένα από τα διεθνή ΜΜΕ. Ακριβώς επειδή πρόκειται για ένα σημαίνων πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος κι όχι για έναν κοινό πορτοφολά. Τα τεκμήρια αθωότητας είναι χαριτωμένες μουτσούνες στις σκατόφατσες των άνκορμεν. Τα επικαλούνται σεβόμενοι την επαγγελματική ιδιότητα του συλληφθέντος και τη βαρύτητα του διπλού ρόλου τους ως εισαγγελείς-δεσμοφύλακες συνειδήσεων. Σε άλλες περιπτώσεις, αντίθετα, εφευρίσκουν τεκμήρια ενοχής χωρίς ελαφρυντικά. Στην περίπτωση Στρος-Καν οι κάμερες παρακολουθούν διψασμένες τις κινήσεις των ρυτίδων του, το βλέμμα του, ελπίζουν σ'ένα θρυμμάτισμα του χείλους του, μια φοβισμένη ματιά, μια βουρκωμένη ακόμα καλύτερα.
Μικρή σημασία έχει αν είναι αθώος ή ένοχος. Δεν μου καίγεται καρφί για να είμαι ειλικρινής. Αυτό που διακρίνω είναι η σαπίλα κάτω από το πατσουλομακιγιάζ του καπιταλιστικού συστήματος. Η υποκρισία του σοβατισμένη μ'ένα παχύ στρώμα τεκμηρίων αθωότητας όλων των μαντρόσκυλών του, νομοθετών, πολιτικών, δεσμοφυλάκων. Η αθωότητα του να πίνουν το αίμα των λαών, να ξεσκίζουν την εργατική τάξη, να βομβαρδίζουν "τρομοκράτες" σκοτώνοντας αμάχους "κατά λάθος" (αδιάψευστο τεκμήριο αθωότητας), να μολύνουν χώμα-αέρα-θάλασσα-μυαλά. Κι όταν κάποιο απ΄τα μαντρόσκυλα του συστήματος υποπίπτει σε αμάρτημα του κοινού ποινικού δικαίου (κι αν είναι και λίγο γαργαλιστικό τόσο το καλύτερο) να στήνουν φαντασμαγορικές δίκες εξευτελισμού του που ισοδυναμούν με εξιλέωση της πραγματικής ενοχής τους. Δεν είναι θεωρίες συνομωσίας. Τους πληγωμένους θηρευτές της κορυφής της τροφικής αλυσσίδας τους κατασπαράσσουν οι ομοκόπαδοί τους.

Ο ΓΑΠ πίσω από τη σύλληψη του Ντομινίκ

Συγκλονίστηκε η διεθνής οικονομική κοινότητα και οι απανταχού σοσιαλδημοπράτες από τη σύλληψη του Ντομινίκ Στρος Καν με την κατηγορία του βιασμού 32χρονης καμαριέρας σε ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη. Οι πολίτες των χωρών που στενάζουν κάτω από τη μπότα του ΔΝΤ βγήκαν στους δρόμους και πανηγυρίζουν, δεν γνωρίζουν όμως πως όλα τα χρωστούν στον τετραπέρατο πρωθυπουργό μας, το Γιώργο Α. Παπανδρέου. Το δημοσιογραφικό και κατασκοπικό μας επιτελείο πληροφορήθηκε άμεσα τις καυτές λεπτομέρειες της υπόθεσης και τις παραθέτει σε απόλυτη αποκλειστικότητα.
Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου πληροφορήθηκε πως ο Ντομινίκ Στρός Καν θα καταλύσει στο ξενοδοχείο Σόφιτελ της Τάϊμς Σκουέαρ συνέλαβε την καταχθόνια ιδέα. Στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο εργάζεται ως καμαριέρα η ελληνοαμερικανίδα Βαρβάρα Μαντράχαλος με την οποία παλαιότερα έκανε παρέα καπνίζοντας μπάφους ο πρωθυπουργός μας όταν ήταν υπουργός εξωτερικών. Τότε ακριβώς που είχε δηλώσει πως οι χρήστες χασίς θα έπρεπε να το καλλιεργούν σε γλάστρες στα μπαλκόνια τους. Ο Γιώργος Παπανδρέου εμπνεύστηκε από την ελληνοαμερικανίδα την ιδέα για τη σχετική δήλωση αφού οι μπάφοι που έκαναν ήταν γλαστράτοι. Η στενή τους σχέση έδωσε το θάρρος στο Γιώργο Παπανδρέου να τηλεφωνήσει στη Βαρβάρα Μαντράχαλος και να της ζητήσει να τον βοηθήσει να παγιδεύσουν τον Ντομινίκ Στρος Καν. Η Μαντράχαλος μπήκε στη σουΐτα του τελευταίου φορώντας μόνο την ποδιά της την ώρα που αυτός μπανιαριζόταν και του κούνησε πονηρά τον ποπουλίνο. Ο Στρος Καν έχει μεγάλη αδυναμία στους ελληνικούς ποπουλίνους, τους αναγνωρίζει με κλειστά μάτια. Επίσης η λίμπιντό του εκτινάσσεται στα ύψη όταν οι ελληνοαμερικανίδες του ψιθυρίζουν στο αυτί τα ανδροπρεπή ονοματεπώνυμά τους. Χαρακτηριστικό είναι πως διαρκές αντικείμενο του ερωτικού του πόθου είναι η Νία Βάρνταλος. Έτσι ο λεγάμενος όρμηξε καυλοπυρέων στην καμαριέρα και προσπάθησε να της χουφτώσει τον ποπουλίνο. Αυτή όμως τον τράβηξε έξω από τη σουΐτα κι έκλεισε την πόρτα με αποτέλεσμα όλοι όσοι έμεναν στον όροφο να θαυμάσουν τα πλούσια προσόντα του και από τη ζήλεια τους να τον καταγγείλουν για απόπειρα βιασμού. Στη συνέχεια η Βαρβάρα Μαντράχαλος αφού τηλεφώνησε στο Γιώργο Παπανδρέου και τον ενημέρωσε για την επιτυχία της αποστολής κατευθύνθηκε στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα και υπέβαλε μήνυση για σεξουαλική κακοποίηση. Η επιτυχία του Γιώργου Παπανδρέου είναι διπλή. Αφ'ενός ξεφορτώνεται τον καυλιάρη πρόεδρο του ΔΝΤ εξασφαλίζοντας έτσι μείωση της τάξης του 15,32% στα κονδύλια υποδοχής και πεολειξίας του υπουργείου εξωτερικών κι αφ'ετέρου ξεφορτώνεται τον μελλοντικό αντίζηλό του για την ηγεσία της σοσιαλιστικής διεθνούς αφού ο συλληφθείς σοσιαλίσταρος προοριζόταν για ηγέτης του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Με σχετικούς τρόπους ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ξεφορτωθεί και άλλους ηγέτες σοσιαλιστικών κομμάτων όπως ο Μπεν Αλί και ο Μουμπάρακ, άλλο αν τα διεθνή ΜΜΕ δεν πληροφορήθηκαν ποτέ τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες των συνομωσιών του ΓΑΠ.

Τι να γράψω; Πω πω κόσμος στους δρόμους;

Η 5η Μαίου του 2010 μοιάζει να έχει ανεβάσει πολύ τον πήχυ, καμία διαδήλωση έκτοτε δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει σε συμμετοχή και παλμό. Ούτε καν να την πλησιάσει εδώ που τα λέμε. Σαφώς ο κόσμος είναι μαγκωμένος, σαφώς η προβοκάτσια στη MARFIN πέτυχε το στόχο της, σαφώς πολλοί δυσκολεύονται να χάσουν το μεροκάματο κι ακόμα περισσότεροι φοβούνται να απεργήσουν. Περισσότερο όμως φοβάμαι πως η κυβερνητική προπαγάνδα περί επίπονων αλλά αναγκαίων μέτρων έχει δημιουργήσει, συνδυαστικά με τα παραπάνω, ένα αδιαπέραστο πέπλο ανοχής. Κι αν όσοι φοβούνται για τη δουλειά τους δικαιολογούνται, που είναι οι χιλιάδες άνεργοι; Που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πέριξ του δημοσίου; Οι διαδηλώσεις κυριαρχούνταν από νεολαίους. Φοιτητές, εργαζόμενους κι ανέργους.
Φραστικά ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν εκφράζουν την οργή τους για το βίαιο ξεπάστρεμα των εργατικών δικαιωμάτων. Οι περισσότεροι όμως εξαντλούνται στην φραστική εκτόνωση και υποβαθμίζουν τη σημασία της ασφάλτου. Κι έτσι έχει σχηματιστεί η εικόνα ενός λαού που δημοσκοπικά κατακρίνει την πολιτική της εξαθλίωσης αλλά είναι αόρατος σε κάθε άλλη μορφή αντίδρασης. Παραφράζοντας ένα γνωστό τσιτάτο θα πω πως αν οι δημοσκοπήσεις μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ασχολούνταν μόνο με απορρυπαντικά. Αν κάτι μπορεί να αλλάξει αυτό θα γίνει στα σωματεία, στα συνδικάτα, ακόμα και στο δρόμο. Αλλιώς να περιοριστούμε στο να στέλνουμε mail γόνιμης κριτικής στο OpenGov.gr και να ασκήσουμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα στην στήριξη της ελληνικής σιχαμετοχής στη Γιουροβύζιον.

Ο Θανάσης και τα μέτρα

Αθάνατος

Όντως τον έριξαν στη θάλασσα...

Ατράνταχτες αποδείξεις πως η σορός του Οσάμα μπιν Λάντεν όντως ρίχτηκε στη θάλασσα κυκλοφόρησαν σήμερα στο διαδίκτυο επιβεβαιώνοντας τους ισχυρισμούς των αμερικάνων αντιτρομοκρατών και βουλώνοντας τα στόματα όλων των κακόπιστων. Οι αμερικάνοι βέβαια απέκρυψαν τον ακριβή τόπο της απόρριψης της σορού αλλά χτεσινές φωτογραφίες αποκαλύπτουν πως αυτή τελικά ποντίστηκε στο βυθό του Μπικίνι.

Ιδού το ατράνταχτο τεκμήριο:

Η απόρριψη της σορού του Οσάμα μπιν Λάντεν στο βυθό του Μπικίνι δημιούργησε τεράστιες αντιδράσεις τόσο από οικολογικές οργανώσεις όσο και από διάφορες αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες ανά τον πλανήτη. Το επιβαρυμένο οικοσύστημα της περιοχής και η επικινδυνότητα του λεγάμενου δημιουργούν ανησυχίες μήπως τα ψάρια και τα μαλάκια της περιοχής τον καταναλώσουν και μεταλλαχτούν σε επικίνδυνα τρομοκρατόψαρα, τρομοκρατομαλάκια και τρομοκρατοσφουγγάρια.
Η CIA πάντως καθησυχάζει τους ανησυχούντες δηλώνοντας πως το παράρτημά της του βυθού του Μπικίνι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και η επιτόπου πράκτοράς της, που δεν μπορεί πάντως για λόγους ασφαλείας να κατονομάσει, θα φυτέψει τη σορό κάτω από ένα υποβρύχιο δέντρο.

Αποκαλύπτουμε τον επόμενο σούπερ-κακό

Σήμερα, μετά από πολύ καιρό λέω να ασχοληθώ με τις επιστήμες και τον τύπο. Κι αυτό διότι συγκλονίστηκα από την αποκάλυψη πως αμερικανοί επιστήμονες κατόρθωσαν να απομονώσουν και να ταυτοποιήσουν ντι-εν-έϊ από ήρωα κόμικ. Στο τελευταίο τεύχος του διάσημου κόμικ "Αλ Κάϊντα" που κυκλοφορεί σε όλα τα περίπτερα στη τιμή των 11,9$ ο πασίγνωστος κακός δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία Οσάμα μπιν Λάντεν σκοτώνεται από τον Τσακ Νόρρις. Για το τελευταίο δεν είμαι τόσο σίγουρος, ίσως τον σκοτώνει ο Χόμερ Σίμπσον ή ο Κάπτεν Αμέρικα. Δεν θέλω να αποκαλύψω τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες και να στερήσω το σασπένς. Ωστόσο το γεγονός πως ανώνυμος αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος επιβεβαίωσε το θάνατο του σούπερ-κακού δηλώνοντας πως ταυτοποιήθηκε το DNA του κατά 99,9% δείχνει αν μη τι άλλο την πρόοδο της γενετικής επιστήμης. Μετά από αυτή την θαυμαστή επιστημονική ανακάλυψη ένας κόσμος στον οποίο το DNA των υπερηρώων θα είναι διαθέσιμο ώστε να μεταλλαχτούμε όλοι στον αγαπημένο μας ήρωα είναι κοντά. Φανταστείτε να πηγαίνουμε στη δουλειά μας χωρίς να πήζουμε στην Κηφισίας αλλά εκτοξεύοντας αραχνοϊστούς στις κεραίες, να πιάνουμε τα απομακρυσμένα αντικείμενα απλώνοντας το χέρι σαν τον Τιραμόλα ή να ρίχνουμε κρυφά κρυπτονίτη στην κοκακόλα του ενοχλητικού Σουπερμαλάκα.
Εν τω μεταξύ κρίσιμες διαβουλεύσεις πραγματοποιούνται στην συντακτική ομάδα του έγκριτου περιοδικού κόμικ που μετά την απρόσμενη αυτή εξέλιξη η οποία τάραξε τα νερά στο χώρο του τύπου και εκτίναξε το τιράζ της σχετικής έκδοσης, αναζητά πλέον το διάδοχο του σούπερ-κακού ώστε να ανανεωθεί το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού. Αν και οι διαβουλεύσεις είναι απολύτως μυστικές έχουμε βάσιμες πληροφορίες, εκ των έσω, πως το όνομά του θα είναι Χούφτεν-Χούφτεν μπιν ιλ Μπουμπούνεν και θα πρόκειται για Ανατολικογερμανοβορειοκορεατοάραβα πρώην μέλος της Στάζι και διακινητή παράνομων και επικίνδυνων ραδιενεργών πορνοταινιών λιβυκής κατασκευής που εκρύγυνται όταν κανείς πατά το pause και μολύνουν με καίσιο τις τσουτσούνες των άτυχων αυνανιζομένων. Φυσικά ένας τέτοιος σούπερ-κακός θα κάνει θραύση και το περιοδικό κόμικ θα συνεχίσει τι τρελές πωλήσεις.

Καλή Ανάσταση

Η ουσία των Παθών και της Ανάστασης δεν είναι βέβαια στα βάσανα που γεννά η βία ούτε στην αποτίναξη του ζυγού της. Περισσότερο αφορά στα ψυχικά πάθη γι'αυτό και η Ανάσταση ταυτίζεται με την λυτρωτική προοπτική. Όχημά της αποτελεί η σαρκική ανάσταση αλλά η ποίηση δεν μεθερμηνεύεται με υποσημειώσεις. Με την έννοια αυτή η Ανάσταση και η σωτηρία της ψυχής αν και κατ'εξοχήν θρησκευτικοί όροι αποτελούν πάνδημο ανθρωπιστικό ζητούμενο, πέρα από τυχόν προσδοκίες για αιώνια ζωή. Ζούμε στην εποχή που η συλλογική συνείδηση που έχει καλλιεργήσει ο "δυτικός πολιτισμός", όσο τουλάχιστον μπορεί να οριστεί μια τέτοια έννοια ως ενιαία, έχει απορρίψει τις μη ορθολογικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες θεωρίες. Το ορθολογικό βέβαια κάθε φορά ορίζεται από τις κυρίαρχες αντιλήψεις, γι'αυτό και είναι σχετικώς ορθολογικό. Μέσα πάντως στο σχετικό αυτό πλαίσιο συμπεραίνει κανείς με μια πρώτη ανάγνωση πως δεν μπορεί να ελπίζει σε επέκεινα παρά μόνο σε νυν. Δεν βλάπτει λίγη κυνικότητα αρκεί τελικά να μην μας στερεί τη δυνατότητα να βλέπουμε λίγο παρακάτω από την επιδερμίδα μας.
Ανεξάρτητα του αν ο Χριστός ήταν υπαρκτό ή όχι πρόσωπο, άνθρωπος ή θεός, και αν τα Ευαγγέλια αποτελούν το δρόμο για την σωτηρία ή αν πρόκειται για μυθολογικές συνθέσεις ευσεβών πόθων θεωρώ πως η ουσία βρίσκεται στην πνευματική διάσταση της κληρονομιάς. Ειδικότερα στο βαθμό που αυτή χρησιμοποιεί την τέχνη για να προσεγγίσει τον άνθρωπο, τόσο την εικαστική όσο, ακόμα περισσότερο, την ποίηση. Οι οποίες μέσα από την ορθόδοξη παράδοση έχουν προσεγγίσει το θείο, όπως κι αν το ορίζει κανείς, με τρόπο θαυμαστό. Πλησιάζοντας τον Θεό στον άνθρωπο, κάτι που με πολύ διαφορετικό τρόπο επιχειρούσε και η αρχαιοελληνική θρησκεία. Κι αν ίσως αυτά δεν αρκούν για να αγγίξει ο άνθρωπος την αιωνιότητα αφού η λογική μας απορρίπτει μια τέτοια προοπτική, αρκούν για να αγγίξουμε τον εαυτό μας. Πράγμα που καμιά φορά είναι πιο δύσκολο κι απ' την ίδια την αιωνιότητα.
Καλή Ανάσταση.


Ο Βυζαντινός χορός "Τρόπος" σε ύμνους της "Κυριακής των Βαΐων, της Μεγάλης Εβδομάδας και της Κυριακής του Πάσχα.
Πρώτο εκ των δέκα διαθέσιμων σχετικών βίντεο.

Τι σχέση έχει ο Πάγκαλος με τη Μεγάλη Δευτέρα;

Υπάρχει ένα πασίγνωστο σάϊτ οι πληροφορίες του οποίου έχουν περίοπτη θέση σε πολλές ενημερωτικές σελίδες. Ενημερώνει καθημερινά για τα κύρια ονόματα που εορτάζουν. Θέλοντας και μη, με το που ανοίγω τον υπολογιστή το μάτι μου πέφτει πάντα εκεί -είναι στο μέσο της σελίδας iGoogle- και ενημερώνομαι ότι σήμερα π.χ. γιορτάζει ο Παφνούτιος κι ο Σιγμούνδος, αύριο η Βουτφέρνη, ο Βουτφέρνης κι Βούτφης αλλά μεθαύριο "δεν υπάρχει κάποια γιορτή ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ γνωστή" σαν τις προαναφερθείσες. Σήμερα λοιπόν αναφέρει: "Μ.Δευτέρα, Πάγκαλος". Αν έγραφε "πάγκαλος Μ.Δευτέρα" θα έλεγα ότι πρόκειται για επίθετο κι όχι για κύριο όνομα. Αλλά, γαμώ το κέρατό μου, υπάρχει κανείς που να ονομάζεται Πάγκαλος; Ή μήπως επικαιροποιήθηκε το εορτολόγιο από τίποτα τσαχπίνηδες συναξαριστές και κάθε μέρα του μεγαλοβδόμαδου θα "γιορτάζουμε" κι από ένα πρωτοκλασσάτο στέλεχος της ελέω θεού κυβερνήσεώς μας; Πάντως σε μια τέτοια περίπτωση θεωρώ ότι αδικείται κατάφωρα ο Πάγκαλος από τη σειρά μνημόνευσης.

Τρεις σπασμένοι καθρέφτες

O καθρέφτης του Δημήτρη Λάγιου, είκοσι χρόνια από τον πρόωρο χαμό του οποίου συμπληρώθηκαν πριν τέσσερις μέρες.


Ο καθρέφτης του Φοίβου Δεληβοριά


Ο καθρέφτης του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Τζόγος με αλλουνού την τσέπη

Ο υπουργός εσωτερικών Ραγκούσης με μπόλικη δόση πασοκικού χιούμορ δήλωσε σήμερα πως "το κλειστό επάγγελμα του συμβασιούχου του δημοσίου άνοιξε". Συμπλήρωσε δε πως "η κυβέρνηση, 18 μήνες τώρα, δεν έκανε ούτε θα κάνει καμία έμμεση ή άμεση πελατειακή πρόσληψη. Και θα προασπίσει το πολύτιμο κεκτημένο αξιοκρατίας για τη Δημόσια Διοίκηση και τη χώρα". Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα προασπίσει λοιπόν την αξιοκρατία! Αυτό κι αν είναι μετάλλαξη. Φυσικά το μάρμαρο της (λεκτικής) μεταστροφής του ΠΑΣΟΚ από κυβερνητικό κόμμα που έχει καταρρακώσει κάθε έννοια αξιοκρατίας σε κόμμα που την προασπίζει θα το πληρώσουν όπως πάντα άλλοι. Ακόμα κι αν δεχτούμε σαν υπόθεση εργασίας ότι όλοι οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι τοποθετημένοι με αναξιοκρατικά κριτήρια, πράγμα που σίγουρα σε κάποιο βαθμό ισχύει, αυτοί θα πληρώσουν το λογαριασμό κι όχι οι έμποροι υποσχέσεων.
Βέβαια το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για να πει τα αυτονόητα αλλά για να διατυπώσει μια απορία μου επ'ευκαιρία της αναφοράς σε κλειστά επαγγέλματα που ανοίγουν.
Το κλειστό επάγγελμα του τζογαρίσματος των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων με αποτέλεσμα την εξαφάνισή τους στον χρηματιστηριακό καιάδα, πότε θα ανοίξει να παίξουμε κι εμείς λίγο;
Σημειώνω πως ο διοικητής του ΙΚΑ παρουσίασε στοιχεία για το 2010 στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής σύμφωνα με τα οποία οι απώλειες της χρονιάς έφτασαν το 1 δισ.ευρώ λόγω της μείωσης του χαρτοφυλακίου του σε μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια. Και ο κατήφορος συνεχίζεται.

Οι εθελοντές ήρωες είναι χρησιμότεροι νεκροί

Τα διεθνή ΜΜΕ συνεχίζουν να ασχολούνται με την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα. Μοιραία είναι απολύτως αδύνατο να μην αγγίξουν τις ευθύνες της ιδιοκτήτριας εταιρείας TEPCO, το κάνουν βέβαια με τρόπο επιφανειακό.
Τα υψηλόβαθμα στελέχη της TEPCO προσεγγίζονται μέσα από μια σουρεαλφολκλορική οπτική. Λες και πρόκειται για τα σύγχρονα ανάλογα των σαμουράϊ τα ΜΜΕ τα έχουν χρωματίσει με μια πινελιά κλισέ τραγικότητας, ο κόσμος κρατά την ανάσα του, οι δακρυσμένοι τεχνοκράτες σκύβουν τα κεφάλια, όλοι περιμένουν να δουν σε ζωντανή σύνδεση το πρώτο δημόσιο χαρακίρι με χαρτοκόπτη.
Μέσα στα χαλάσματα παλεύουν με το ραδιενεργό φάντασμα πενήντα εργαζόμενοι, οι υποψήφιοι για χολιγουντιανή αξιοποίηση "πενήντα της Φουκουσίμα". Μια χούφτα εργαζόμενοι που υποθηκεύουν καθημερινά πανάκριβα τις ζωές τους έναντι πλουσιοπάροχου μιντιακού καραμελώματος. Οι "ήρωες" είναι απολύτως απαραίτητοι, αν είναι να πεθάνουν τόσο το καλύτερο για το πήξιμο της "ηρωϊκής" καραμέλας. Σ' αυτή τη συνταγή τουλάχιστον. Γιατί ας πούμε κάτι άλλοι πρόσφατοι ήρωες, οι 33 παγιδευμένοι μεταλλωρύχοι της Χιλής, έπρεπε πάσει θυσία να επιζήσουν. Αυτοί όμως ήταν πρωταγωνιστές ενός κλειστοφοβικού θρίλερ με live τηλεοπτική κάλυψη, στο οποίο δε βρέθηκαν ως εθελοντές αλλά ως άμεσα θύματα. Σε τέτοια θρίλερ απαιτούνται επιζώντες και δεν περισσεύουν οι αναλώσιμοι κομπάρσοι. Ενώ στο γιαπωνέζικο θρίλερ προηγήθηκαν 12.000 νεκροί και 15.500 αγνοούμενοι, θύματα ενός θεαματικού σεισμού κι ενός θεαματικότερου τσουνάμι. Αν έσκαγε και κανας μετεωρίτης τα διεθνή ΜΜΕ θα έφταναν σε ηδονική κορύφωση. Εξάλλου υπάρχει ο ιερός σκοπός του περιορισμού της εκλυόμενης ραδιενέργειας, ένας κίνδυνος υπαρκτός που στα σπλάχνα του αργολιώνουν οι πενήντα Ιφιγένειες της γιαπωνέζικης εργατικής τάξης. Εθελοντές πάντα, τονισμένο, να μη χωρά αμφιβολία. Η ηρωοποίησή τους θα ξεπλύνει φτηνά τα εγκλήματα του καπιταλισμού. Θα συγκαλύψει πως το δίπτυχο "πιο φτηνά-πιο αποδοτικά" σκοτώνει τους εργαζόμενους όλων των αποχρώσεων και εξαντλεί τη δικαίωσή τους σε δακρύβρεχτα αφιερώματα περιστοιχισμένα με πανάκριβο διαφημιστικό χρόνο.

Χάσμα γενεών

Κάθε πρωί πηγαίνω την κόρη μου, τη "μεγάλη", στο νηπιαγωγείο. Το νηπιαγωγείο βρίσκεται μέσα σ'ένα σύμπλεγμα σχολείων με δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Την ίδια ώρα καταφτάνει μαζικά η πιτσιρικαρία των μεγάλων τάξεων του δημοτικού μέχρι και τα λυκειόπαιδα, τα μικρότερα συνήθως έρχονται συνοδευόμενα. Είναι δεδομένο πως αλλάξανε οι εποχές σε σχέση με τότε που ήμουν κι εγώ γυμνασιόπαις, ίσως πάλι να παίζει ρόλο η ηλικιακή γωνία από την οποία τα παρατηρώ τώρα. Νομίζω πάντως πως τότε τα γυμνασιόπαιδα είμασταν πιο κοντά στο δεύτερο συνθετικό της λέξης. Δεν εξιδανικεύω την εποχή που ήμουν μαθητής εις βάρος της σημερινής. Ίσως μάλιστα να ζηλεύω τα σημερινά παιδιά, οι συμμαθήτριές μου στο γυμνάσιο ήταν κοριτσάκια, μόνο η Έυη Α. είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί τη δύναμη του φύλου της και να την αξιοποιεί στην κατεύθυνση της συγκέντρωσης της προσοχής των αγοριών. Τα κορίτσια σήμερα πάνε στο γυμνάσιο έχοντας πλήρη επίγνωση της δύναμης αυτής, αυτό τουλάχιστον φαίνεται από την εικόνα τους και τη συμπεριφορά τους. Ακόμα όμως και σε κορίτσια των τελευταίων τάξεων του δημοτικού εντοπίζει κανείς σήμερα την βιασύνη να απεκδυθούν απ' την αφυλία της παιδικότητας. Τέτοια βέβαια είναι τα σημερινά πρότυπα, εκβιάζουν την πρόωρη ωρίμανση με σαχλαμάρες τύπου "Πάττυ". Μα όσο και να το μαλάξεις το άγουρο πράσινο ροδάκινο δεν κοκκινίζει, το πολύ πολύ να μαυρίσει κατευθείαν. Κι αυτό ίσως εξηγεί σε κάποιο βαθμό το γεγονός πως πολύ συχνά σε κάποια από τα κοριτσάκια που πηγαίνουν στολισμένα, ακόμα και βαμμένα στο σχολείο διακρίνω ένα ύφος ξιπασιάς, τόσο αταίριαστο με την ηλικία τους και τη δροσεράδα τους.
Ίσως πάλι να φταίει που ήμουν τόσο παιδί και δεν έπαιρνα χαμπάρι απ' τα μηνύματα της Εύης Α.!