Βρε μπας κι είμαι απολογητής του Στάλιν;

Παρακολούθησα χτες βράδυ στο ΣΚΑΪ αποσπάσματα του ντοκυμαντέρ Apocalypse που παρουσιάζει σε έξι επεισόδια την εξέλιξη του Β' παγκοσμίου πολέμου. Πρόλαβα λοιπόν να δω ένα κομμάτι της ναυμαχίας του Midway και άλλο ένα για τη μάχη του Στάλινγκραντ. Ομολογώ ότι μέχρι στιγμής μόνο μικρά αποσπάσματα έχω δει από τα επεισόδια, δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη για όλο το ντοκυμαντέρ. Στο απόσπασμα λοιπόν για τη μάχη του Στάλινγκραντ το ντοκυμαντέρ ενημερώνει ότι ο πολιτικός επίτροπος Νικήτα Χρουστσώφ εκτέλεσε κατ' εντολή του Στάλιν 15.000 πεζικάριους του Κόκκινου Στρατού ως δειλούς κατά την πορεία της πρώτης γερμανικής επίθεσης προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Δεν θα κάνω το συνήγορο του Στάλιν ή του Χρουστσώφ έχω όμως μια ειλικρινέστατη απορία.
Στο φόρτε του ψυχρού πολέμου, τη δεκαετία του ΄70 παρουσιάστηκε το 20ωρο ντοκυμαντέρ "Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα-Ο άγνωστος πόλεμος" σε συμπαραγωγή της αμερικανικής "Air time international Inc." και σοβιετικών κινηματογραφικών στούντιο που παραχώρησαν και το οπτικοακουστικό υλικό. Την παρουσίαση έκανε ο Μπάρτ Λάνκαστερ. Έτυχε πολύ πρόσφατα να παρακολουθήσω το 6ο (νομίζω) επεισόδιο που ασχολούταν με τη μάχη του Στάλινγκραντ. Τα ίδια ακριβώς πλάνα αλλά επιχρωματισμένα χρησιμοποιεί και το Apocalypse, μόνο που το τελευταίο παρουσιάζει έναν τακτικό στρατό που μάχεται για την κατάληψη μιας πόλης (τίποτα δεν είδα περί θηριωδιών του) και έναν κόκκινο στρατό που σκοτώνει τους ίδιους τους φαντάρους του. Αφιερώνει περισσότερο χρόνο σ'αυτό -το κατ'εμέ χονδροειδέστατο ψέμα- παρά στα ιστορικά στοιχεία της μάχης.
Η απορία μου είναι στο εξής: Γιατί 19 χρόνια μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η αντισοβιετική φαγούρα φουντώνει αντί να μειώνεται; Γιατί ενώ ανοίξαν τα σοβιετικά αρχεία συνεχίζει να τροφοδοτείται η φιλολογία περί δεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων του Στάλιν; Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι διαπράχθηκαν εγκλήματα, τα στοιχεία υπάρχουν, δημοσιεύτηκαν ήδη μετά το άνοιγμα των σοβιετικών αρχείων, τον 10/1993 στο περιοδικό American Historical Review της American Historical Association:

USSR Custodial Population 1934-1953

Custodial Population January 1	Gulag Working Camps	Counter- revolution- aries	% counter- revs.	Died	% Died	Freed	Escaped	Gulag Labor Colonies	Prisons	Total
1934	510,307	135,190	26.5	26,295	5.2	147,272	83,490			510,307
1935	725,438	118,256	16.3	28,328	3.9	211,035	67,493	240,259		965,697
1936	839,406	105,849	12.6	20,595	2.5	369,544	58,313	457,088		1,296,494
1937	820,881	104,826	12.8	25,376	3.1	364,437	58,264	375,488		1,196,369
1938	996,367	185,324	18.6	90,546	9.1	279,966	32,033	885,203		1,881,570
1939	1,317,195	454,432	34.5	50,502	3.8	223,622	12,333	355,243	350,538	2,022,976
1940	1,344,408	444,999	33.1	46,665	3.5	316,825	11,813	315,584	190,266	1,850,258
1941	1,500,524	420,293	28.7	100,997	6.7	624,276	10,592	429,205	487,739	2,417,468
1942	1,415,596	407,988	29.6	248,877	18.0	509,538	11,822	360,447	277,992	2,054,035
1943	983,974	345,397	35.6	166,967	17.0	336,135	6,242	500,208	235,313	1,719,495
1944	663,594	268,861	40.7	60,948	9.2	152,113	3,586	516,225	155,213	1,335,032
1945	715,506	283,351	41.2	43,848	6.1	336,750	2,196	745,171	279,969	1,740,646
1946	600,897	333,833	59.2	18,154	3.0	115,700	2,642	956,224	261,500	1,818,621
1947	808,839	427,653	54.3	35,668	4.4	194,886	3,779	912,794	306,163	2,027,796
1948	1,108,057	416,156	38.0	27,605	2.5	261,148	4,261	1,091,478	275,850	2,475,385
1949	1,216,361	420,696	34.9	15,739	1.3	178,449	2,583	1,140,324		2,356,685
1950	1,416,300	578,912	22.7	14,703	1.0	216,210	2,577	1,145,051		2,561,351
1951	1,533,767	475,976	31.0	15,587	1.0	254,269	2,318	994,379		2,528,146
1952	1,711,202	480,766	28.1	10,604	0.6	329,446	1,253	793,312		2,504,514
1953	1,727,970	465,256	26.9	5,825	0.3	937,352	785	740,554		2,468,524

Σχετική πηγή κι εδώ.

Δεν τολμώ να υποστηρίξω πως επειδή αντί για 20, 30 ή 60 εκατομμύρια(!) τα θύματα του Στάλιν ήταν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αυτό τον δικαιώνει. Τα θύματα είναι πάντα θύματα. Εξακολουθώ όμως να αναρωτιέμαι. Γιατί φοβούνται ακόμα τη Σοβιετική Ένωση 19 χρόνια μετά;

Update 16:20

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι άκομψο να παραθέτει κανείς ένα πίνακα με ανθρώπινα θύματα για να ισχυριστεί ότι δεν είναι τόσα όσα φέρονται ότι είναι. Το γράφω πριν προλάβει κάποιος και -δικαίως- με ψέξει γι'αυτό. Ακόμα κι ένας άνθρωπος που διώχθηκε και πέθανε για πολιτικούς λόγους είναι εξόχως σημαντικός, πόσο μάλλον κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες. Αν έχει μια δικαιολογία η ανάρτησή μου είναι ότι παρατίθεται κόντρα στην συνεχιζόμενη ψυχροπολεμική καπήλευση των θυμάτων μιας δύσκολης περιόδου που άφησε πολλές πληγές στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.

Πορεία στο γκρεμό

Η υπερταχεία για τον ευρωπαϊκό παράδεισο που περίμεναν όσοι νανουρίζονταν με καπιταλιστικά παραμύθια τελικά ακινητοποιήθηκε λόγω τεχνικών προβλημάτων. Το ξύπνημα είναι βίαιο, σαν ένα όνειρο που βλέπεις να πετάς αλλά ξυπνάς αλαφιασμένος απ' τις φωνές της μάνας σου "Ξύπνα, άργησες για το σχολείο" κι είσαι κι αδιάβαστος για το διαγώνισμα. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, λίγο πολύ σχεδόν όλοι βουλιάξαμε γλυκά στην αγκαλιά της κατανάλωσης, είναι η καλύτερη μαστούρα, η κολώνα του καπιταλισμού. Τώρα όμως βλέπουμε ξαφνικά μπροστά μας το ενδεχόμενο να προσπαθούμε για την επιβίωση κι όχι πια για την απόκτηση του τελευταίου μοντέλου touchscreen κινητού.

Πως επιβιώνουν τόσες οικογένειες με εισόδημα 600 και 700 (ή έστω 2Χ700) ευρώ το μήνα; Πως ζουν τόσοι άνεργοι; Πόσοι ζουν σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας και πόσοι θα ζουν σ'ένα-δυο χρόνια όταν πριν απ' το ξέσπασμα της κρίσης οι φτωχοί υπολογίζονταν στο 20% του πληθυσμού;
Τι συνθήκες θα επικρατήσουν στην αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα αν μαζί με τους καθημερινά πολλαπλασιαζόμενους άνεργους βρεθούν στην αναζήτηση εργασίας και μερικές δεκάδες χιλιάδες απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι; Σε ποιο σημείο θα κατρακυλήσουν οι μισθοί όταν η προσφορά εργασίας θα είναι πολλαπλάσια, η ζήτηση διαρκώς μειούμενη και οι ΣΣΕ καταργημένες; Πόσο καννίβαλοι είστε πια στο συνάφι σου ρε Δασκαλόπουλε;
Σε ποιο σημείο εξαθλίωσης θα φτάσει η δημόσια υγεία όταν το ήδη καταρρακωμένο, υποστελεχωμένο και υποχρηματοδοτούμενο ΕΣΥ θα έχει να αντιμετωπίσει επιπλέον μειώσεις της κρατικής χρηματοδότησης; Ποιοι θα επανδρώνουν την Υγεία και την Παιδεία όταν οι συμβασιούχοι που σηκώνουν μεγάλο μέρος του φορτίου προορίζονται για ξεπάστρεμα;
Τι θα γίνουν οι εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών που ήδη εργάζονται για φραγκοδίφραγκα; Τι θα τρώνε; Πως θα συγκρατηθεί το κύμα ρατσιστικού μένους εις βάρος τους όταν ο λαος, αμόρφωτος και ανώριμος, θα ξεσπάσει πάνω σ΄οποιονδήποτε δεν θα μπορεί να αντιδράσει; Και τι θα γίνει όταν ο εξευτελισμένος μετανάστης ανταποδώσει τις προσβολές στα ίσα;
Κι όταν οι προσβολές των ευρωπαίων συμμάχων του "μονοδρόμου" πέφτουν η μια μετά την άλλη ποιος θα υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια μιας χώρας η οποία συνελήφθη ως απατεώνας με πλαστό βιογραφικό όταν τα κούφια προσόντα του τα συνέταξαν οι ίδιοι οι σύμμαχοί της;

Η ζημιά του μεταπολιτευτικού εκμαυλισμού της νοοτροπίας του λαού σύντομα θα μπορεί να αποτιμηθεί σε επίπεδα πέρα από αυτό της αισθητικής ευτέλειας. Πίστευα ότι ο ευτελισμός του αισθητικού κριτηρίου θα ήταν ότι χειρότερο κληροδότησε η χοντροκομμένη προμεταπολιτευτική δεξιά στον πασοκικό λαϊκισμό ο οποίος με τη σειρά του όχι μόνο συνέχισε σ' αυτή τη ρότα αλλά, ακόμα χειρότερα, στοιχειοθέτησε το δικαίωμα στην ευτέλεια. Σήμερα πια πιστεύω ότι ο ηθικά ρημαγμένος λαός είναι έτοιμος να βγει στους δρόμους όχι για να παλέψει για την αξιοπρέπειά του αλλά για να αλληλοφαγωθεί στο όνομα ενός ξεφουσκωμένου εγώ.
Ποιος μπορεί να ανακόψει μια τέτοια πορεία στο γκρεμό όταν και τα κόμματα της αριστεράς στερούν μέρος της δράσης τους από την κοινωνία υπέρ δογματικών αστερίσκων;

Στις έξι η ώρα για τα μεθεόρτια - updated

Αχ, πάνε κι αυτές οι εκλογές. Τέτοιο υπερθέαμα σαν το χτεσινοβραδυνό των τηλεοπτικών πάνελ θά 'πρεπε να το ζούμε πιο συχνά, δεν υπήρχε βέβαια ιδιαίτερο εκλογικό ενδιαφέρον αφού όσο με καίει ποιος θα κερδίσει στο τατζίκικο ντέρμπι μεταξύ Παρβόζ Μπομποτζόν Γκαφούροφ και Ιστικλόλ Ντουσχάνμπε άλλη τόση αγωνία είχα για τις γαλαζοπράσινες μονομαχίες. Ήταν όμως πολύ διασκεδαστικές οι τοποθετήσεις των γαλαζοπράσινων τενεκέδων των πάνελ και όχι μόνο αυτών. Κρατώ τις κορυφαίες από τις στιγμές που έζησα:

Το διάγγελμα της νέας και φερέλπιδος πολιτικού Ντόρας η οποία αφού διασύρθηκε από τον Σαμαρά στο ενδοκομματικό τους ντέρμπι και την πούλεψε από το κόμμα της εμφανίζεται τώρα ως τιμήτρια της αποχής και οσιοπάρθενη εναλλακτική λύση.
Ο Κυριάκος που μας χάρισε στιγμές γέλιου, μελαγχολίας, συγκίνησης αλλά και βαθυστόχαστων αναλύσεων και διαφωνιών σχετικών με την κληρονομικότητα φυσικών του χαρακτηριστικών.
Ο Παπουτσής, πασίγνωστος για τον ηρωϊσμό του στην υπόθεση Σάμινα, τον οποίο είδα τρεις φορές να ρωτά τους συνομιλητές του -με ύφος Καραγκούνη μετά από τριπλό άξελ και διπλό τόλουπ που δεν συγκινεί το διαιτητή- αν θέτουν ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης λόγω της αποχής.
Ο Σαμαράς που εξακολουθεί να βρίκεται σε μακάρια νιρβάνα, μην καταλαβαίνοντας ότι το κόμμα του έχει τελειώσει κι ότι ο ίδιος είναι κομπάρσος στο νέο κομματικό τοπίο που σχεδιάζουν αυτοί που μας θεωρούν ακόμα όλους ηλίθιους.
Ο Κουβέλης, πρώτος πρώτος και καμαρωτός σε διάγγελμα πανηγυρισμού για τη δικαίωση της "Δημοκρατικής Αριστεράς" μετά την επικράτηση Καμίνη και Μπουτάρη. Ένα υπουργείο πιστεύω πως του αξίζει, ή έστω ας τον κάνουν "συνήγορο του πολίτη".
Ο θλιβερός Ψαριανός που είχε δηλώσει ότι στήριζε Σγουρό αλλά μια κι αυτός βγήκε κι ο αγώνας δικαιώθηκε νωρίς ασχολήθηκε με την αναζήτηση υπόγειων συμφωνιών ΝΔ με ΚΚΕ στον Πειραιά για να βγει δήμαρχος ο Μιχαλολιάκος. Να προστεθεί στο βιογραφικό του, ο ΔΟΛ πληρώνει όσο όσο για τέτοια σαΐνια.
Και μια και είπα ΔΟΛ, το παραλήρημα του τενεκέ με τα γυαλάκια Λοβέρδου για το πως τολμά το 10% να έχει και στόμα να μιλά. Είχε βέβαια απέναντί του τον πράο και ευγενή Σπύρο Χαλβατζή. Χάθηκε νά 'ταν καμια Κανέλλη να του βάλει τα γυαλάκια στην κωλότσεπη;

Δεν κρύβω ότι ευχαριστήθηκα για μερικά αποτελέσματα κυρίως γιατί όπου αριστεροί υποψήφιοι αναμετρώταν με πασόκους κέρδισαν κατά κράτος. Μεγαλύτερη η χαρά για την Πετρούπολη όπου πάντως ο Συνασπισμός τάχθηκε ενάντια στον υποψήφιο της Λαϊκής Συσπείρωσης αλλά το ξεπερνάμε, ευχάριστα τα αποτελέσματα στο Ελληνικό, την Πάτρα, την Καισαριανή, την Ελευσίνα, τη Νέα Ιωνία.

Το πανηγυράκι τέλειωσε, η κυβέρνηση έκανε το κομμάτι της, βγαίνει σήμερα με ύφος νικητή χαρη στις "πλειοψηφίες" του 20% που τη στηρίζουν.
Στο Σύνταγμα στις έξι η ώρα να πάρει την απάντηση που της αξίζει. Κι αυτή και τα συνεταιράκια της, το Μητσοτακέϊκο, το Λάος και η ΔΑ.

Κι ας είμαστε προετοιμασμένοι γιατί ο βρώμικος πόλεμος της πραγματικής κυβέρνησης, της χούντας των ΜΜΕ τώρα αρχίζει.

Ενημέρωση 16:00

Είχα διαβάσει το πρωί για την επιστολή Αϊβαλιώτη προς το νέο δήμαρχο Ικαρίας που τυγχάνει θείος του. Περίμενα τυχόν διαψεύσεις αλλά απ' ότι φαίνεται η επιστολή είναι αυθεντική. Νομίζω ότι η επιστολή κλείνει τον κύκλο μιας βρώμικης συμπαιγνίας για την απώλεια του δήμου από το ΚΚΕ η οποία ξεκίνησε με την σύμπραξη σε κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αλλά και Συνασπισμού (πράγμα που βρίσκω απαράδεκτο), συνεχίστηκε με την επιεικώς ύποπτη και στην ουσία εγκάθετη λεκτική τοποθέτηση του ακροδεξιού Πάνου Καμμένου υπέρ του ψηφοδελτίου της Λαϊκής Συσπείρωσης και ολοκληρώθηκε με τη μετακίνηση των ψήφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον κοινό υποψήφιο την δεύτερη Κυριακή. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να συστρατεύτηκαν Συνασπισμός και κυρίως ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το φαιογαλαζοπράσινο συνάφι. Θέλω να πιστεύω πως οι αριστεροί ψηφοφόροι δεν είναι -στη μεγάλη τους πλειοψηφία- πρόβατα ώστε να ακολουθούν τυχόν αντίθετες με τη συνείδησή τους ντιρεκτίβες, αυτό τουλάχιστον αποδείχθηκε κατ' αναλογία στους δήμους που διεκδικούταν από αριστερούς υποψηφίους κόντρα σε γαλαζοπράσινους. Πρέπει εξάλλου να σημειώσω ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλούσε σε στήριξη αριστερών υποψηφίων στο δεύτερο γύρο. Το μόνο που μένει να συμπεράνω είναι ότι τα βρώμικα παιχνίδια σαν αυτά του Καμμένου εξακολουθούν να πιάνουν κόσμο στα δόκανά τους. Γι΄αυτό επιμένω πως ο βρώμικος πόλεμος έχει αρχίσει και θα κορυφώνεται όσο το ΚΚΕ ισχυροποιείται. Έχουν γνώση οι φύλακες;

Χασαποταβέρνα "Η Ντόρα"

Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση στη μικρή μας γειτονιά έκλεισε το εξοχικόν κέντρον "Ο γύψος" που λειτουργούσε ταυτόχρονα ως λέσχη αξιωματικών και άνοιξε το ψητοπωλείον "Η νέα γουρνοπούλα" στην οποία σύχναζαν όλοι οι νοικοκυραίοι της γειτονιάς. Σύντομα στην απέναντι γωνιά άνοιξε και το οβελιστήριον "Ο Αντρέας". Ο "Αντρέας" ήταν καλλιτέχνης στο τύλιγμα του πιτόγυρου και σιγά-σιγά κέρδισε την πελατεία. Για πολλά χρόνια τα δυο μαγαζιά μάζευαν όλη την γειτονιά, λίγο πάνω-λίγο κάτω. Αν και αλλάξαν διεύθυνση κάμποσες φορές, κάναν και μερικούς εκσυγχρονισμούς και ανακαινίσεις η ποιότητα των φαγιών τους παρέμενε σταθερή. Γεγονός είναι ότι ψωνίζαν τα κρέατά τους από τον ίδιο χασάπη, αν και στους πελάτες ορκίζονταν πως η προβατίνα ήταν γάλακτος, οι παντσέτες παϊδάκια και οι κοτοκροκέτες ελευθέρας βοσκής. Λίγο πολύ πάντως όλοι ήξεραν πως τα κρέατα ήταν για τα σκυλιά, δε λέγανε όμως να ξεκολλήσουν από τα δυο μαγαζιά. Ήταν άραγε το ξυδόκρασο που κέρναγαν απλόχερα οι ταβερνιαραίοι, ήταν οι ψήστες που λιανίζαν τα κρέατα στ' αλατοπίπερα και σκέπαζαν τη σβουρνίλα, ήταν πού 'ταν κι οι μπριζόλες ολόπαχες και τσίκνιζε το ξύγκι; Ήταν κι αυτά ήταν κι άλλα. Όπως που τάζαν στους τακτικούς πελάτες πως θα παίρναν τα παιδιά και τ' ανιψούδια τους για σερβιτόρους και λαντζέρες, άλλο που κι αυτά τα λίγα πού 'παιρναν αμέσως μετά χαραμοφάηδες τ' ανέβαζαν και χαϊβάνια τα κατέβαζαν. Με τα χρόνια το πράγμα χειροτέρευε αλλά τα δυο μαγαζιά ήταν πάντα γεμάτα. Ακόμα κι όταν καμιά φορά οι ψήστες σηκώνονταν και φεύγαν κι ανοίγαν τα δικά τους μαγαζιά ψυχή δεν πάταγε σ' αυτά κι έτσι μετά από λίγο τά 'κλειναν.

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση με τα κρέατα του χασάπη έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η βρώμα δεν σκεπάζεται πια ούτε μ' αλατοπίπερα ούτε με ξύδια κι οι πελάτες αρχίσαν επιτέλους ν' αραιώνουν. Ετοιμάζονται ν' ανοίξουν στη γειτονιά κανα δυό νέα μαγαζιά, το ένα μάλιστα θα τ' ανοίξει η κόρη ενός πρώην αφεντικού της "νέας γουρνοπούλας". Ο χασάπης πάντως καημό δε βάζει αφού και η νέα χασαποταβέρνα απ' αυτόν θα τα παίρνει τα κρέατα.
Καλοφάγωτη.

Άσε κάτω τα σκουπίδια που με ζώνουν

Η υπερβολική έκθεση σε κάποιο ερέθισμα έχει συνήθως δύο αποτελέσματα: αφ’ ενός παγιώνεται η εξάρτηση του εκτιθέμενου σε αυτό κι αφ’ ετέρου αναπτύσσεται σταδιακά ανοχή στις δράσεις του ερεθίσματος με αποτέλεσμα ο εξαρτημένος να επιδιώκει την αέναη κλιμάκωση της έντασής του, ποσοτικά ή (και) ποιοτικά. Ο άνθρωπος είναι ον αυτόβουλο αλλά έχει πολλές αδυναμίες, είναι επιρρεπής στους πειρασμούς. Το κίνητρο της ικανοποίησης των αναγκών του, κατ’ εξοχήν των ένστικτων αναγκών, είναι ισχυρό. Κι όταν κάποια ανάγκη ικανοποιείται αφειδώς έπονται οι παραπάνω συνέπειες, η εξάρτηση και η ποιοτική αλλοίωση της ανάγκης. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα έναν άνθρωπο που έχει λύσει τις διατροφικές του ανάγκες. Με ενδεχόμενη την έλλειψη μέτρου είναι πιθανόν να γίνει βουλιμικός ή ακραία εκλεκτικός, πιθανόν η ανάγκη να διαστραφεί σε καταναγκασμό. Σε έναν άλλο στον οποίο δημιουργείται σταδιακή εξάρτηση από την πορνογραφία μπορεί παράλληλα η αναπτυσσόμενη ανοχή στα διαθέσιμα ερεθίσματα να μεταφράζεται σε αναζήτηση του «ακραίου», συνήθως δε του βίαιου. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται για κατηγορητήριο των παθών, τα πάθη είναι ανθρώπινα και η αυτοσυγκράτηση ή το μέτρο που έχει ο ένας δεν είναι κριτήρια καταδίκης αυτού που δεν τα έχει (ίσως μάλιστα κάποτε να ισχύει το αντίθετο!). Αντίθετα, τα πάθη αποτελούν την πρώτη ύλη της δημιουργίας και της τέχνης. Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή που ξεχωρίζει την αποδοχή του πάθους ως ανθρώπινη ιδιότητα από την άνευ όρων συνθηκολόγηση. Η κρίση.

Ο καπιταλισμός λατρεύει τα ανθρώπινα πάθη. Οι εξαρτήσεις είναι εξόχως αξιοποιήσιμες εμπορικά, οι κάθε λογής βιομηχανίες είναι πάντα έτοιμες να διαθέσουν ευρεία γκάμα ποιοτήτων. Ο νόμος της προσφοράς και ζήτησης βρίσκει παντού την εφαρμογή του, έχει την ικανότητα να δημιουργεί κέρδη απ’ το παραμικρό. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι ότι δεν γνωρίζει προσκόμματα σε ηθικά ή ανθρωπιστικά ζητήματα. Τα προϊόντα του ικανοποιούν κάθε ανάγκη, το μέτρο είναι γι’ αυτόν εμπόδιο και η κριτική ικανότητα εχθρός του. Γι αυτό στις καπιταλιστικές κοινωνίες οι αγορές δεν ενδιαφέρονται μόνο για την κάλυψη των αναγκών και τη δημιουργία εξαρτήσεων αλλά και για την διαρκή ποιοτική μετάλλαξη αυτών. Η ίδια αυτή μετάλλαξη δημιουργεί κοινό, ο καπιταλισμός πριν διατυπωθεί ακόμα μια «ακραία» ανάγκη προλαβαίνει και προσφέρει το σχετικό ερέθισμα, δημιουργεί μόνος του την αγορά της. Τα μέσα που έχει είναι πανίσχυρα και κατ’ εξοχήν επικοινωνιακά. Το αγοραστικό κοινό «διαπαιδαγωγείται» μέσα σ’ ένα πλέγμα που αποτελείται αφ’ ενός από τον βομβαρδισμό διαφημιστικών μηνυμάτων καταναλωτικών αγαθών και αφ’ ετέρου από την ισοπέδωση των αντιστάσεων μας. Η δεύτερη είναι η πιο ύπουλη καθώς η διάβρωση δεν γίνεται αισθητή. Υπάρχει σε ένα τηλεοπτικό κανάλι μια νέα εκπομπή στην οποία διάφορες οικογένειες ξεμαλλιάζονται δημοσίως, ήταν η αφορμή για το κείμενο αυτό. Το εξαρτημένο τηλεοπτικό κοινό έχοντας ήδη αποκτήσει ανοχή σε λογιώ-λογιώ τηλεριάλιτυ θα τη λατρέψει, είναι η ποιοτική κλιμάκωση του ερεθίσματος που περίμενε, ή μάλλον που το σύστημα σερβίρει προκαταβολικά. Ασφαλώς θα ακολουθήσουν κι άλλα, ακόμα πιο ακραία τηλεοπτικά προϊόντα. Ένας θεός ξέρει τι θα παρακολουθούν τα παιδιά μας αν δε σταματήσουμε με κάποιο τρόπο τον κατήφορο.

Θέτω αυτόν τον προβληματισμό διότι θεωρώ ότι η αλλοτρίωσή μας μέσα από αυτή η διαδικασία είναι το κυριότερο ανάχωμα που αντιμετωπίζουμε στην πάλη ενάντια στο αδίστακτο -από τη μεριά του- καπιταλιστικό σύστημα. Δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά ο φόβος της απώλειας των κατασκευασμένων στην πλειοψηφία τους αγαθών είναι -όπως κάθε φόβος- σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο. Ότι πιο πολύ φοβάμαι είναι μια ανθρωπότητα που θ'αντιστέκεται με λύσσα στο ενδεχόμενο απώλειας των σκουπιδιών μες στα οποία είναι ζωσμένη. Είναι κάτι που βλέπω συχνά κι ο ίδιος στον εαυτό μου. Τα κινήματα δεν δείχνουν ικανά να αντιπαλέψουν το φόβο αυτό. Δεν είναι δική τους η ευθύνη, πώς να αντιστρέψεις μια αλλοτρίωση που συσσωρεύεται εδώ και γενιές ολόκληρες;

Ζητείται δράκος για παραμύθι

"Έλλειμα-φονιά" για τους μισθούς βλέπει η σημερινή Ελευθεροτυπία και επεκτείνεται στις φημολογούμενες επιπρόσθετες περικοπές σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ. Την ώρα που το παραμυθάκι για τους ενάμισι εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους ξέμεινε από δράκους και βρυκόλακες η κυβέρνηση αναζητά καλικατζαράκια μπας και μπαλώσει το σενάριο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που απογράφηκαν ήταν τελικά 768.009, από τους οποίους οι 45.000 με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Στις 52 ΔΕΚΟ υπάρχουν άλλοι 23.000. Πιθανόν να υπάρχουν άλλοι τόσοι σε ΝΠΙΔ του δημοσίου που δεν χαρακτηρίζονται ως ΔΕΚΟ, το γράφω εντελώς αυθαίρετα και χουβαρντάδικα ίσως και νά 'ναι κανα δυό χιλιάδες. Σε κάθε περίπτωση οι μισθοδοτούμενοι από τον εθνικό προϋπολογισμό είναι αμφίβολο αν ξεπερνούν τις 800.000. Βέβαια από τα παπαγαλάκια του 1,5 εκατομμύριου δεν περιμένει κανείς τσίπα και "ορθές επαναλήψεις".
Αφού λοιπόν δεν υπάρχει και πολύ πράμα για απόλυση πως θα βουλώσει καμιά μαύρη τρύπα; Δεκτή οποιαδήποτε πρόταση, συμπεριλαμβανόμενης της "να ρίξουμε μέσα τους νυν και τους πρώην κυβερνώντες".

Από την άλλη το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο που προωθεί η κυβέρνηση στα εργασιακά είναι προ των πυλών. Βέβαια πρέπει να παραδεχτεί κανείς αν θέλει νά 'ναι δίκαιος και δημοκράτης ότι το νέο πλαίσιο έρχεται για να άρει μερικές αδικίες του παρελθόντος. Έτσι, σαν παράδειγμα, πλέον θα είναι ισότιμη η προσφυγή εργοδοτών και σωματείων εργαζομένων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας. Μέχρι τώρα τα σωματεία αλώνιζαν και παίρναν ότι συμβάσεις τους κάπνιζε ενώ οι εργοδότες μέναν συνέχεια μπουκάλα. Έχοντας μάλιστα αποθρασυνθεί από τις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις των Παναγόπουλων (το όνομα που προκαλεί τρόμο σε κάθε εργοδότη), όποιο σωματείο συναντούσε εργοδότη διστακτικό στον διπλασιασμό των αποδοχών της ΣΣΕ έτρεχε στη διαιτησία κι αυτή τις τριπλασίαζε. Τώρα αυτά κομμένα και καιρός ήτανε.

Το "βρώμικο '89" και το ζόρικο 2010

Το 1989 έμεινε στην πολιτική σκηνή της χώρας με το χαρακτηρισμό "βρώμικο". Ποιος δεν έχει συναντήσει έστω έναν πασόκο που να θεωρεί την τότε συγκυβέρνηση ως το άκρον άωτον της προδοσίας; Τελικά αποδείχτηκε ότι τα pampers και τα babylino δεν είχαν μέσα πεντοχίλιαρα αλλά κακάκια, απ' αυτά ήταν η μπόχα όχι από τίποτα μίζες. Έκτοτε η Αυριανή, κύριος εκφραστής της βρωμικοογδονταεννιαλογίας, περιέπεσε στην ανυποληψία, έχασε τις υπεργολαβίες της. Ξαναγνώρισε τη δόξα στιγμιαία με δημοσιεύματα απευθυνόμενα στις αναγνωστικές προτεραιότητες του τυπικού πασόκου, τα ξώβυζα της Δήμητρας Λιάνη. Τελικά έφτασε σε σημείο να λιβανίζει τον Καραμανλή junior ωσάν να ήταν όργανο της ΟΝΝΕΔ. Η κληρονομιά της όμως σταδιακά διαχύθηκε στο σύνολο σχεδόν του αστικού τύπου. Μακιγιαρίστηκε με εκσυγχρονιστικές μάσκαρες και σεμνά και ταπεινά κονσίλερ και διαπαιδαγωγεί ευπειθώς το κοινό της Τζούλιας. Ειδικά η μερίδα του "αδέσμευτου" φιλοκυβερνητικού τύπου έχει αποκτήσει εξαιρετικές ικανότητες στην επίδειξη επίφασης σοβαρότητας.

Δεν ξέρω αν η γλοιώδης επίθεση του συμπρωκτήματος Λαμπράκη έχει μοναδικό στόχο το χτύπημα του ΚΚΕ (κυρίως) και του ΣΥΡΙΖΑ με δοκιμασμένες συνταγές. Υποψιάζομαι ότι μέσα στους υπολογισμούς τους περιλαμβάνεται η εμφάνιση μιας ΝΔ ικανής να αποτελεί αντιπολιτευτικό πόλο σε ένα ισχυρό διπολικό σύστημα. Μόνο που ούτε ισχυρό διπολικό σύστημα φαίνεται να υπάρχει πια (γι'αυτό άλλωστε παρελαύνουν οι χρυσές εφεδρείες της Ντόρας, του Δημαρά και άλλων δημοκρατικών-αριστερών πουλέν) ούτε η ΝΔ είναι ικανή να αποτελέσει -έστω επικοινωνιακά- αξιωματική αντιπολίτευση. Αξιωματική αντιπολίτευση αποτελεί το λαϊκό κίνημα, προκάλεσε φαγούρα το εκλογικό αποτέλεσμα στην χούντα των ΜΜΕ γι' αυτό και προσπαθούν να διεγείρουν ζαρωμένα αντανακλαστικά.

Την Κυριακή των εκλογών ο Πάσχος στην Καθημερινή, ψυχανεμιζόμενος τα γεννήματα της κάλπης έγραψε το άρθρο "Η κρυφή σοβιετική ιστορία". Τόσες και τόσες εκπομπές μαγειρικής στα κανάλια τους τούς έχουν διδάξει μεθόδους ανάμιξης υλικών, ιστορικές αλήθειες ανάκατες με χονδοκομμένα ψέματα και το πιάτο είναι έτοιμο. Τα κόκκινα γαρύφαλλα ως γνωστόν δεν χρησιμοποιούνται στη μαγειρική· το πιάτο του Πάσχου άρπαξε λιγάκι αλλά για να τσουρουφλιστεί καλά χρειάζεται επαγρύπνηση και ενότητα.
Υ.Γ. Αλήθεια, Πάσχο θα δημοσιεύσεις ποτέ κανένα από τα σχόλιά μου; Γιατί θυμάμαι ένα -και μοναδικό- φιλοφρονητικό το είχες δημοσιεύσει. Φιμώνουνε ωρέ οι φιλελεύθεροι;

Τα μαντάτα για τις Συλλογικές Συμβάσεις και τις διαιτητικές αποφάσεις

Την προηγούμενη βδομάδα η Λούκα Κατσέλη δήλωσε ότι:

α. Όσες επιχειρησιακές συμβάσεις έχουν υπογραφεί με βάση το νόμο του μνημονίου, ακόμα και αν είναι κατώτερες από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΣΣΕ), είναι απόλυτα έγκυρες. β. Το υπουργείο θα νομοθετήσει μετά τις εκλογές τις οριστικές αλλαγές για τις συμβάσεις εργασίας, από τις οποίες ωστόσο δεν θα επηρεάζονται οι επιχειρησιακές συμβάσεις που θα έχουν υπογραφεί (γιατί άραγε έχουν υπογραφεί ελάχιστες ΣΣΕ που αφορούν στον ιδιωτικό τομέα και καμία στις ΑΕ και τα λοιπά ΝΠΙΔ του δημοσίου; Η απάντηση παρακάτω…)

Με το α. η υπουργός αναφέρεται στην συλλογική σύμβαση που υπογράφηκε προ δύο-τριών εβδομάδων μεταξύ εταιρείας security και σωματείου εργαζομένων σε αυτή και προβλέπει μισθό 640,00€ έναντι του αντίστοιχου 739,56€ της ΕΓΣΣΕ για τον άγαμο χωρίς προϋπηρεσία. Η σύμβαση αυτή έχει να κάνει με σεκιουριτάδες, τέτοιοι μάλλον θα φύλαγαν και την Κερκόπορτα και η πόλη αλώθηκε, τώρα σειρά έχει η ΕΓΣΣΕ. Πάντως με το β. η υπουργός πετάει ένα «άρατε πύλας», οι Κερκόπορτες είναι στενές για το γιουρούσι που θα γίνει.

Οι συλλογικές συμβάσεις είναι τέκνα του Ν.1876/1990 (Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και άλλες διατάξεις). Ο νόμος αφορά στις σχέσεις εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου σε οποιοδήποτε ημεδαπό ή αλλοδαπό εργοδότη, του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα. Με το νόμο αυτό καθορίζεται το περιεχόμενο των ΣΣ, τα είδη (εθνικές γενικές, κλαδικές, επιχειρησιακές, εθνικές και τοπικές ομοιοεπαγγελματικές) οι διαδικασίες διαπραγματεύσεων και υπογραφής, οι χρόνοι εφαρμογής, οι συνθήκες μεσολάβησης και διαιτησίας και η ίδρυση του ΟΜΕΔ. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στον νόμο, όπως οι ποινικές κυρώσεις κατά εργοδοτών και εκπροσώπων του αν παραβιάζουν όρους της ΣΣΕ (άρθρο 21)

Η διάταξη του Ν.1876 που κινδυνεύει πρώτη σύμφωνα με τα λεγόμενα της υπουργού είναι η παράγραφος 2 του άρθρου 3, σύμφωνα με την οποία «Οι κλαδικές, επιχειρησιακές και εθνικές ή τοπικές ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις δεν επιτρέπεται να περιέχουν όρους εργασίας δυσμενέστερους για τους εργαζόμενους από τους όρους εργασίας των εθνικών γενικών συλλογικών συμβάσεων».

Ήδη, το μνημόνιο (Ν.3845/6.5.10) ορίζει στην παράγραφο 7 του άρθρου 2 ότι «Οι όροι των Ομοιοεπαγγελματικών και Επιχειρησιακών Συμβάσεων Εργασίας μπορούν να αποκλίνουν έναντι των αντίστοιχων όρων Κλαδικών Συμβάσεων Εργασίας, καθώς και των Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και οι όροι των Κλαδικών Συμβάσεων Εργασίας μπορούν να αποκλίνουν έναντι των αντίστοιχων όρων Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μπορεί να ρυθμίζεται κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου αυτής.» Το δε άρθρο 3 παραθέτει αναλυτικά το τσεκούρωμα επιδομάτων εορτών, μισθών κ.λ.π. Επίσης η παράγραφος 9 του άρθρου 2 λέει ότι: «Με προεδρικά διατάγματα, που εκδίδονται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, μετά από διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου, για τις ανάγκες εφαρμογής του προγράμματος του προηγούμενου άρθρου ρυθμίζονται θέματα που αφορούν: α) τη διαδικασία προσφυγής στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας,…». Η υπουργός έχει στείλει σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος στους «κοινωνικούς εταίρους» στις αρχές Οκτωβρίου, με το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπεται ότι «2. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία, θα μπορεί είτε ο εργοδότης είτε το συνδικάτο να καταφύγει στη διαιτησία. Μέχρι τώρα το δικαίωμα προσφυγής στη διαιτησία το είχαν μόνο τα συνδικάτα, ενώ τώρα ανάλογο δικαίωμα αποκτούν και οι εργοδότες. 3. Η διαιτησία θα ασκείται πλέον από τρία μέλη (και όχι μόνο από έναν διαιτητή). Για την έκδοση των αποφάσεων θα σταθμίζονται μία σειρά παραγόντων, όπως για παράδειγμα τα οικονομικά δεδομένα της επιχείρησης και γενικότερα του κλάδου.»

Η 3^η παράγραφος του άρθρου 73 (για τη μεσολάβηση και διαιτησία) του 11^ου κεφάλαιο του Ν.3863/15.7.10 (Ρυθμίσεις εργασιακών θεμάτων για τις ανάγκες εφαρμογής προγράμματος σταθερότητας της ελληνικής οικονομίας) έλεγε πως: «Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται εντός τριών (3) μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, ύστερα από πρόταση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και γνώμη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, ειδικότερα του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, ρυθμίζονται τα θέματα που αφορούν: α) τον τρόπο επίλυσης των συλλογικών διαφορών μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, με βάση τις αρχές της ορθής κρίσης, της αντικειμενικότητας και της αμεροληψίας, β) τη δυνατότητα, τον τρόπο και τις περιπτώσεις προσφυγής των ενδιαφερόμενων μερών στη μεσολάβηση και τη διαιτησία, με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης των μερών, γ) τον καθορισμό ξεχωριστών σωμάτων μεσολαβητών και διαιτητών με την ομόφωνη γνώμη των προέδρων της ΓΣΕΕ, του ΣΕΒ, της ΓΣΕΒΕΕ και της ΕΣΕΕ ή τους από αυτούς οριζομένων, νομίμων αντικαταστατών τους, δ) τον καθορισμό των προσόντων των μεσολαβητών και των διαιτητών, τον τρόπο διορισμού τους και της τυχόν ανανέωσης της θητείας τους, ε) τον τρόπο επιλογής των διαιτητών σε περίπτωση συμφωνίας ή ασυμφωνίας των ενδιαφερόμενων μερών, στ) τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η εκδιδόμενη διαιτητική απόφαση θα προσβάλλεται ενώπιον των αρμόδιων πολιτικών δικαστηρίων, ζ) το σκοπό, την οργάνωση, τη διοίκηση, τη λειτουργία, τη διαχείριση και την περιουσία του ΟΜΕΔ, κάθε ζήτημα σχετικό με τη λειτουργία του, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα τεχνικού ή λεπτομερειακού χαρακτήρα.» Παρεμπιπτόντως οι τρεις μήνες πέρασαν, περνάει και ο τέταρτος, όμως η τρόικα έρχεται οπότε δεν θα αργήσει άλλο. Το καλύτερο όμως ακολουθεί στην 4^η παράγραφο: «4. Έως την έκδοση του προεδρικού διατάγματος της παραγράφου 3 του παρόντος άρθρου, και το αργότερο έως την 31.12.2010, εξακολουθούν να ισχύουν τα άρθρα 14, 15, 16 και 17 του ν. 1876/1990 (ΦΕΚ 27 Α' ) και τα οποία ακολούθως καταργούνται.»

Αμέσως μετά, με το Ν.3871/17.8.10 προστέθηκε η παράγραφος 51 σύμφωνα με την οποία: «Οι εκδοθησόμενες από τη δημοσίευση του παρόντος με τη διαδικασία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) διαιτητικές αποφάσεις, προς επίλυση συλλογικών διαφορών, δεν ισχύουν και δεν παράγουν κανένα νομικό αποτέλεσμα, εφόσον χορηγούν καθ' οιονδήποτε τρόπο μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011».

Οι εκλογές τελείωσαν, το προεδρικό διάταγμα έρχεται, πολύ διαφωτιστικό χτεσινό δημοσίευμα εδώ.

Συζήτηση περί κοινής δράσης

Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν αφού οι γαλαζοπράσινες μονομαχίες του δεύτερου γύρου αφορούν τους εμπλεκόμενους σ' αυτές και το σμάρι των πικετοφόρων τους. Παρά τα όποια θετικά αποτελέσματα σημασία έχει η επόμενη μέρα που προμηνύει νέα αιματηρά μέτρα κι ας καμωνόμαστε για την ώρα τους ανήξερους. Όλα αυτά είναι μάλλον γνωστά και αναμενόμενα, αυτό που είναι επισφαλές είναι η άνοδος της θερμοκρασίας στην άσφαλτο. Την άλλη Δευτέρα θα γίνει στο Σύνταγμα συλλαλητήριο του ΚΚΕ το οποίο δεδομένης της εκλογικής ικανοποίησης από τη μια και της βεβαιότητας για τα ακόμα χειρότερα μέτρα που έρχονται από την άλλη, αναμένεται να είναι πολυάνθρωπο. Αναπόφευκτη η καταμέτρηση δυνάμεων, χρήσιμη κι αυτή για το ηθικό και την αποφασιστικότητα, ευπρόσδεκτη η ηθική ικανοποίηση για την ενισχυμένη συμμετοχή. Αρκεί να μην είναι αυτοσκοπός η μαζικότητα της συγκέντρωσης και αντί για διαδήλωση "υποδοχής" της τρόικας κάνουμε πάρτυ πριβέ. Τα κόμματα της αριστεράς, ιδίως το ΚΚΕ, οφείλουν από τη μια να διαφυλάξουν το χαρακτήρα τους, να λειτουργήσουν ως οργανώσεις με καταστατικό και ιδεολογικό προσανατολισμό, οφείλουν όμως να αφουγκράζονται τον παλμό και τους προβληματισμούς όσων είναι φιλικά προσκείμενοι σε αυτά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να κάνουν παραχωρήσεις ιδεολογικού χαρακτήρα. Είναι δεδομένο ότι η άνοδος της εκλογικής επιρροής του ΚΚΕ γεννά προσδοκίες ανάληψης περισσότερων πρωτοβουλιών από μέρους του για διεύρυνση του μετώπου αντίστασης στην αντεργατική λαίλαπα. Ο παλμός ωστόσο, όπως τον ζω τουλάχιστον στις συναναστροφές και τα μπλογκς, χτυπά ακανόνιστα. Το ευρύτερο κίνημα έχει αρρυθμίες, πολλοί, πάμπολλοι είναι που οραματίζονται την συνεύρεση των κομμάτων της αριστεράς στους αγώνες, πολλοί την ίδια στιγμή μοιάζουν ανέτοιμοι να ξεπεράσουν προσωπικές πικρίες, στεγανά και στερεότυπα για το ένα ή το άλλο κόμμα. Και είναι αλήθεια ότι τα πρόσφατα γεγονότα στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι συχνά οι ηγεσίες -από ανθρώπους στελεχώνονται δα- είναι κατώτερες των περιστάσεων, όπως και ότι υπάρχουν βαθύτατες διαφορές που δεν γεφυρώνονται έτσι απλά. Υπάρχει στο κάτω κάτω και η τραυματική εμπειρία του ενιαίου Συνασπισμού που άφησε τα σημάδια της.
Σήμερα όμως είναι η μεγάλη ευκαιρία του ΚΚΕ να κάνει το άλμα για την διεύρυνση της επιρροής του στην κοινωνία. Με κεκτημένη ταχύτητα από τις εκλογές, ενισχυμένο το προφίλ του και αδιαπραγμάτευτη την ηγεμονική του θέση στην αριστερά αυτό που πιστεύω ότι αρκεί να κάνει είναι να επικεντρωθεί στην αντιμνημονιακή μάχη κι όχι σ'αυτή τη φάση σ'ένα νέο κύκλο επιθέσεων "κατά του οπορτουνισμού". Το 11% δεν προήλθε μόνο από ατσαλωμένους κομμουνιστές αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό από αυτούς στους οποίους αποτεινόταν η Αλέκα Παπαρήγα λέγοντας "Ο ψηφοφόρος μπορεί να μας ψηφίσει ακόμη και εάν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί μας. Θα μας ψηφίσει γιατί είχαμε προβλέψει πρώτοι απ' όλους τι θα συμβεί". Όλοι αυτοί που εισάκουσαν το μήνυμα πολύ λίγο ενδιαφέρονται για τις διαφορές μεταξύ στρουκτουραλισμού και μαρξιστικού ουμανισμού ή για το αν ήταν οπορτουνιστικότερο το 27ο ή το 28ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Αυτά ασφαλώς απασχολούν την ιδεολογική επιτροπή της ΚΕ, οι περισσότεροι όμως ψηφοφόροι και φίλοι του κόμματος ενδιαφέρονται πρωτίστως για τη συνέπεια και τη στήριξη των λαϊκών αγώνων και δευτερευόντως για την δογματική ακρίβεια. Είναι επίσης διαπιστωμένο ότι πολλοί αριστεροί ψηφοφόροι προβληματίζονται από την όξυνση της αντιοπορτουνιστικής ρητορικής διακρίνοντας σε αυτή μια υπεροπτική προδιάθεση και μια πρόθεση επικυριαρχίας, πόσο μάλλον που η ερμηνεία αυτή αναπαράγεται και υπερτονίζεται σε κάθε ευκαιρία από τα ΜΜΕ. Οι εκλογές άνοιξαν το δρόμο για την ανατροπή του κλίματος αυτού. Αν της εκλογικής ενίσχυσης του ΚΚΕ έπεται μια -προσεκτική- διεύρυνση του μετώπου συμμαχιών, έστω και σε επίπεδο κινημάτων, τα κέρδη θα είναι πολλαπλά. Υπάρχει η ευκαιρία να ανατραπεί η εικόνα του περιχαρακωμένου, φοβικού και υπεροπτικού κόμματος που καλλιεργείται εκ του πονηρού αλλά ίσως έχει και μια δόση αλήθειας. Μερικές φορές αρκούν μερικά απλά βήματα. Η οργάνωση μιας κοινής πορείας, μιας διαμαρτυρίας. Το να προσελκυθούν οι πάμπολλοι ανένταχτοι αριστεροί ίσως τελικά να είναι όσο απλό όσο το να δείξει το ΚΚΕ μια διάθεση διεύρυνσης των συνεργασιών, όχι απαραίτητα σε επίπεδο προγραμματικών συμφωνιών ή εκλογικών συμπορεύσεων. Η δική μου αίσθηση είναι ότι τόσο με το ΣΥΡΙΖΑ μετά την έξοδο των "ανανεωτικών" -με τους οποίους προφανώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει κοινός τόπος- όσο και με άλλα σχήματα όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορούν να υπάρξουν απόπειρες διαλόγου, κοινές συγκεντρώσεις έστω, ακόμα κι αν ο χαρακτήρας τους είναι στην αρχή αμιγώς επικοινωνιακός. Νομίζω ότι τα οφέλη θα είναι πολλαπλά, κυρίως για το ΚΚΕ αλλά και για όλη την αριστερά, πόσο μάλλον που στους αγώνες που έρχονται δεν χωρούν απουσίες.
Σε πρόσφατα άρθρα του Ριζοσπάστη περί οπορτουνισμού και αντιμετώπισής του υπήρχε η εξής φράση: "Να υπερασπίζεται το κόμμα την αυτοτέλειά του σε περίπτωση συμμαχιών, να συνειδητοποιείται ότι η πάλη διεξάγεται και στο πλαίσιο της συμμαχίας". Ας υπερασπίσει μεν αλλά και ας συνειδητοποιήσει.

Αλληλούϊα, πέφτουνε τα spreads

Ποιος λέει ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα; +2,5% το χρηματιστήριο, -17 μονάδες βάσης τα spreads, λίγες ώρες μετά την παγίωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Ο πρωθυπουργός μας δεν θα προκυρήξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές και οι αγορές βρήκαν αφορμή για πάρτυ. Το πάρτυ βέβαια θα καταλήξει μοιραία σε παρτούζα όπου είναι εύκολο να μαντέψει κανείς ποιοι θα έχουν τον ενεργητικό και ποιοι τον παθητικό ρόλο.
Μερικές παρατηρήσεις επί των στατιστικών των εκλογών. Ο πρωθυπουργός δικαίως πανηγυρίζει για τα αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ. Ειδικά στην Αττική, ο υποψήφιός του είναι πρώτος με 46,5%! Όχι βέβαια, δεν πήρε το 46,5% των εγκύρων ψήφων αλλά των ψήφων που είχε πάρει στις εκλογές του 2006 στις νομαρχίες Αθηνών-Πειραιώς, Ανατολικής και Δυτικής Αττικής! Αντίστοιχη "επιτυχία" είχε και ο υποψήφιος της ΝΔ. Βγήκε δεύτερος με 44,7% των ψήφων που είχε η ΝΔ το 2006. Αν βέβαια συναθροίσει κανείς και τα αποτελέσματα του Δημαρά στα του ΠΑΣΟΚ το παραπάνω ποσοστό γίνεται 77,6%, γι'αυτό ο πρωθυπουργός μας είναι έτσι κεφάτος, οι χρυσές εφεδρείες διώχνουν το άγχος. Ο δε Σαμαράς πλέει σε πελάγη μαριχουάνειας ευτυχίας για αδιευκρίνιστους -μέχρι στιγμής- λόγους.
Αν τα βάλει κανείς κάτω τα αποτελέσματα έχουν ενδιαφέρον. Η αποχή στην Αττική βρέθηκε από το 28,7% του 2006 στο 43,5%. Σε απόλυτες τιμές η αύξηση του ΚΚΕ -στην Αττική πάντα- είναι της τάξης του 10% αν και τα ποσοστά αυξάνουν κατά 38%, καλή επίδοση, αισιόδοξη, αλλά όχι θρίαμβος. Ιδίως τη στιγμή που παλεύει στο δεύτερο γύρο μόλις για δύο καλλικράτειους δήμους πανελληνίως και σ' αυτούς από τη δεύτερη θέση. Αντικειμενικά στην Αττική το 15% μοιάζει αυτή τη στιγμή να είναι ταβάνι. Οι πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ συναθροιζόμενες θα αύξαναν τις ψήφους τους κατά 70% είναι όμως πλέον ζήτημα αν μια τέτοια συνάθροιση έχει νόημα. Σκέφτομαι πάντως ότι ΚΚΕ και (νυν) ΣΥΡΙΖΑ μαζί θα μπορούσαν να εκτοπίσουν τον χαρτογιακά της ΝΔ από το δεύτερο γύρο και να προκληθεί ένας ντουβρουτζάς άνευ προηγουμένου. Το ότι το Λάος αυξάνει ποσοστά δε λέει απολύτως τίποτα, αφού σε σχέση με τον επικοινωνιακά νερόβραστο Παπαδόπουλο που είχε το 2006 στη νομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, τώρα είχε την πιο hot τηλεπερσόνα. Το 5% των χρυσαυγιτών στο δήμο Αθηναίων είναι πολύ πιο δύσοσμο.
Δεν θα κλείσω με τη φασιστική μπόχα, θα κλείσω αισιόδοξα. Η αριστερά μπορεί να μην ενισχύθηκε όσο θα έπρεπε με βάση τις συνθήκες που βιώνουμε, έχει όμως τις δυνατότητες να το κάνει στο μέλλον. Η τάση περιχαράκωσης του ΚΚΕ είναι κατ' εμέ σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη, δημιουργεί όμως στεγανά εις βάρος της δυναμικής του και αυτό ήδη το πληρώνει, όχι στις περιφέρειες αλλά στους δήμους. Οι πολυδιασπάσεις της λοιπής αριστεράς δείχνουν πολιτική ανωριμότητα, δεν μπορεί όμως, οι ζυμώσεις των δύσκολων ημερών που ξημερώνουν κάποια στιγμή θα συνδράμουν στην ωρίμανση, τουλάχιστον στα κινήματα. Εκεί θα πρέπει να γίνουν οι όποιες προσεγγίσεις, σίγουρα υπάρχει κοινός τόπος για όσους έχουν πρόθεση να παλέψουν.

Εκλογικό διάγγελμα αγανακτισμένου στρατολάτη

Είναι κουτό να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να επηρεάσει στις εκλογικές επιλογές με μερικές αναρτήσεις ακόμα και μια θείτσα εκατονδεκαπέντε ετών με προχωρημένο αλτσχάϊμερ. Κανένας προσγειωμένος άνθρωπος εξάλλου δεν φαντάζεται ότι οι εκλογές μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματά του ή της χώρας. Ωστόσο δεν μπορώ να μην κάνω το μίνι εκλογικό μου "διάγγελμα". Όπως δεν μπορώ να μην ανάψω αυτό το τσιγάρο ή να μην βλαστημήσω στη θέα των πρασινομπλέ πολιτικάντηδων ακόμα κι αν μ' ακούν τα παιδιά μου. Μπορεί οι εκλογές να μην δίνουν λύσεις, μπορούν όμως να κουβαλήσουν μηνύματα. Κι ένα μήνυμα κατακραυγής μπορούν να το δώσουν μέσα στην κάλπη ακόμα κι αυτοί που αποφεύγουν τα ενεργητικά μηνύματα, αυτά που στέλνονται από την άσφαλτο, τις διαδηλώσεις και τις απεργίες.
Μαύρο στους εκβιαστές, τους λωποδύτες με το προκάτ χαμόγελο, τους επαγγελματίες ψεύτες, τους εμπόρους ελπίδων, σ΄όλο το σκυλολόϊ που είναι κομμάτι της συλλογικής κουλτούρας που εμείς χτίσαμε. Εμείς τη χτίσαμε, εμείς πρέπει να τη γκρεμίσουμε. Αύριο μας περιμένουν τα χειρότερα. Δεν είναι κινδυνολογία, δεν είναι πια. Στο προηγούμενο χρονικό διάστημα γκρεμίσαν εργατικές κατακτήσεις αφού πρώτα τις πασάλειψαν με ρετιρολογίες και συντεχνιολογίες. Το επόμενο στάδιο περιλαμβάνει πρώτα και κύρια την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των συλλογικών συμβάσεων. Την διάλυση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας ή των αρμοδιοτήτων του. Την παράδοση των μισθών στην ελευθεριότητα των εργοδοτών. Δεν πετώ στα σύννεφα να ελπίζω ότι ένα εκλογικό μήνυμα, ακόμα κι αν είναι ισχυρό, μπορεί να αντιστρέψει την πορεία προς τον εργασιακό μεσαίωνα. Πιστεύω όμως ότι είναι πια ζήτημα αξιοπρέπειας του εργαζόμενου λαού, όσης τουλάχιστον έχει μείνει. Τις αυτοδιοικητικές εκλογές οι ίδιοι οι κυβερνώντες με τα εκβιαστικά διλήμματά τους τις μετέτρεψαν σε πλάστιγγα μέτρησης της αξιοπρέπειάς μας. Οφείλουμε να απαντήσουμε και δεν επιτρέπεται να μας φοβίζει το ενδεχόμενο προκύρηξης πρόωρων βουλευτικών εκλογών.
Την αποχή την αντιλαμβάνομαι μεν ως μέθοδο άρνησης συμμετοχής στο βρώμικο σκηνικό που μας έβαλαν με το ζόρι να παίζουμε τον Χατζηαβάτη, ως συνειδητή πράξη είναι ξεκάθαρα πολιτική. Καταλαβαίνω και την άρνηση πολλών να καταμετρηθούν ως κοπάδι σε κομματικά μαντριά ή μετακινούμενες μάζες ψηφοφόρων. Πιστεύω όμως ότι το μήνυμα της αποχής τελικά αποσιωπείται από τα επικοινωνιακά επιτελεία του συστήματος ενώ η μείωση της εκλογικής επιρροής των κομμάτων εξουσίας συνεπεία της αύξησης άλλων μοιραία κάνει κρότο. Αυτός ο κρότος πρέπει να είναι εκκωφαντικός, ίσως τότε παγώσει κάποια σχέδια, αυτή είναι η πεποίθηση μου, ίσως κι η αυταπάτη μου. Εκτός από τα κόμματα εξουσίας και τους ιλλουστρέ φασίστες υπάρχουν κι άλλες επιλογές, σ' όλα τα κόμματα της αριστεράς, ακόμα και της πιο αναπαυτικής, υπάρχουν πρόσωπα που μπορούν να σταθούν έστω κι ως ταχυδρόμοι της οργής προς την εξουσία. Ας βάλουμε και μια φωνή επιτέλους.

Ντεμακιγιάζ

Προχτές μου έκανε παρατήρηση ο μοναδικός μου αναγνώστης διότι γράφοντας το "Φασίστες κατά μουσουλμάνων" δεν επεκτάθηκα στο ζήτημα του καμουφλαρισμένου φασισμού της ελληνικής κοινωνίας. Πάνω που έστυβα το μυαλό μου τι να γράψω -ένας με διαβάζει, μην τον χάσω κι αυτόν- έπεσα πάνω σε ένα δοκίμιο περί του ζητήματος που έγραψε ο δρ.Πιτσιρίκος. Να το σχετικό απόσπασμα:
"Τις πρώτες θέσεις στο Μαραθώνιο κατέλαβαν -ως συνήθως- Αφρικανοί, οι οποίοι, όταν τρέχουν Μαραθώνιο στην κλασική διαδρομή, είναι τιμημένοι μαραθωνοδρόμοι και υποκλινόμαστε στο μεγαλείο τους, αλλά, όταν τρέχουν στην Ερμού για να γλιτώσουν από τους μπάτσους, είναι αλήτες, σκυλάραπες και μαϊμούδες."
Merci πιτσιρίκο.