"Ξανθός άγγελος" και ο Βενιζέλος;

Μετά την ατυχή έκβαση με το τεστ ντιενέι στο οποίο υποβλήθηκε αθίγγανος στην Κύπρο ο οποίος εθεωρούτο ύποπτος ως "μικρός Μπεν", η Εσπρέσσο προβαίνει αύριο σε νέα συγκλονιστική αποκάλυψη που θα προκαλέσει πάταγο. (Εμείς έχουμε τα μέσα και τα μαθαίνουμε πρώτοι).
Σύμφωνα με τους ρεπόρτερς, μπαγκλαντεσιανός μεγαλοκαρπουζοπαραγωγός που ερευνούσε μέσω ίντερνετ τις διαδικασίες επένδυσης στην Ελλάδα, έπεσε στη φωτογραφία του Ευάγγελου Βενιζέλου στην οποία συγκλονισμένος αναγνώρισε το χαμένο του γιο Πριγιανταρσχάν.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα υποβληθεί άμεσα σε τέστ ντιενέι και εφόσον αποδειχτεί ότι είναι πράγματι γιος του μπαγκλαντεσιανού επενδυτή αναμένεται να κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του φερόμενου ως πατέρα του, αφού αυτός δεν έχει άλλο γιο, παρά μόνο δεκατέσσερις κόρες.
Ερωτηθείς ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε ότι η μόνη του σχέση με τις Ινδίες είναι η άριστη γνώση του Καμασούτρα και, επιπλέον, σημείωσε ότι απεχθάνεται τα καρπούζια διότι του προκαλούν αέρια και κατακράτηση υγρών.

Κάτω τα χέρια από τις παρελάσεις

Δεν θέλω κουβέντα. Οι στρατιωτικές παρελάσεις είναι απαραίτητες.
Δεν είναι μόνο η επίδειξη του άριστου φρονήματος των στρατευμένων νιάτων.
Δεν είναι μόνο η αποτροπή κάθε επίδοξου επιβουλέα της πατρίδος, στη θέα της στρατιωτικής μας ισχύος.
Δεν είναι μόνο το ότι το κόστος το αναλαμβάνουν χορηγοί, οπότε δεν στοιχίζουν φράγκο.
Δεν είναι μόνο το αξιοθέατο του προέδρου της δημοκρατίας όταν σκύβει ενώπιον της σημαίας με το χεράκι α λ' αμερικέν και καταφέρνει να μην πέσει.
Είναι και το ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας πρέπει κάπως, τέλος πάντων, να καυλώσουν. Έστω και δις ετησίως. Άνθρωποι είναι κι αυτοί, με ανάγκες. Εξάλλου η κάννη είναι ξεκάθαρα φαλλικό σύμβολο και για κάποιους είναι πολύ σημαντικό να περνά μπροστά τους ένα τανκ με στύση.

 Η αοιδός Ριάνα, άνευ αιδούς, εφάπτει το αιδοίο της επί ροζ κάννης.

Τα κανονικά τανκς βέβαια δεν είναι ροζ. Είναι βαμμένα σε χρώμα παραλλαγί για να μην τα εντοπίζει ο εχθρός. Κι όπως γράφει η Vogue το παραλλαγί θα φορεθεί πολύ φέτος,

Οι ξανθοί άγγελοι φέρνουν την Ανάπτυξη

Εντοπίστηκε λέει "ξανθός άγγελος" ανάμεσα σε σκουρόχρωμους διάολους και στην Ιρλανδία. Το γεγονός αναμένεται να ερεθίσει εκ νέου εκατομμύρια ευαίσθητους δακρυγόνους αδένες που ξεζουμίστηκαν το περασμένο τριήμερο και να εκτινάξει τις πωλήσεις χαρτομάντηλων σε όλη τη γηραιά ήπειρο. (Αρκεί βέβαια νά 'ναι κανά όμορφο, γιατί έτσι κι είναι κακομούτσουνο δεν θα κλάψει ούτε ρέγγα). Είναι πάντως πια ηλίου φαεινότερο ότι και οι πακιστανοί είναι στο κόλπο αφού όλοι τους παράτησαν τα γυαλιστήρια και ξεπουλάνε χαρτομάντηλα. Προσοχή όμως, μην αγοράζετε, τα παιδιά των πακιστανών είναι κατάμαυρα και καστανομάτικα.

Η πανευρωπαϊκή εκστρατεία αναζήτησης ξανθών αγγέλων στους καταυλισμούς τσιγγάνων έχει μία ακόμα ενδιαφέρουσα διάσταση. Θα δημιουργηθεί το κατάλληλο προηγούμενο ώστε να μπορούν να μπουκάρουν σε οποιοδήποτε σπίτι μπάτσοι και εισαγγελείς, αναζητώντας ξανθούς αγγέλους, μενεξελί χερουβείμ και χνουδωτά γκρέμλινς. Κι έπειτα να κάνουν και τέστ ντιενέι. Φυσικά θα προηγηθεί η κατάλληλη εκστρατεία "ευαισθητοποίησης" ώστε ο μέσος νοικοκύρης να υποδεχτεί την κατάργηση του οικογενειακού ασύλου με επευφημίες. Αλλά, τι λέω; Ήδη ξεκίνησε η εκστρατεία.

Δεν θα ήταν κακή ιδέα, η οποία μάλιστα θα τόνωνε και την ανάπτυξη, αν κάθε αμφιβόλου ντιενέι "εύρημα" προωθούταν σε κρατικές υπηρεσίες πώλησης. Δέκα χιλιάρικα να βγάλει το κράτος από κάθε δημοπρασία αταυτοποίητου ξανθού αγγέλου και επιτεύχθηκε η κάλυψη της τρύπας των 2 δις. Για κάτσε να το υπολογίσω: 2.000.000.000 διά 10.000 ίσον 200.000... Ε, ας πουληθούν τέλος πάντων όλοι οι ξανθοί άγγελοι. Κι αν χρειαστεί και κανας κοκκινομάλλικος. Δεν πα νά 'ναι και "νόμιμοι". Ακόμα καλύτερα θα ήταν αν το κράτος εκχωρούσε τις διαδικασίες δημοπράτησης σε ιδιώτες, ώστε να παταχθεί η γραφειοκρατία και να κυκλοφορεί το χρήμα ανεμπόδιστα. Δεν γίνεται η τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης να θέτει φραγμούς στην ελεύθερη διακίνηση αγαθών.

Ο κουρέας μου έχει παντρευτεί αραπίνα. Οι πιθανότητες να γεννηθεί μικτό παιδί ήταν 50% και λευκό ή μαύρο από 25%. Ευτυχώς ο γιος του (ένα κουκλί) είναι μιγάς, διότι αν ήταν ξανθό και γαλανομάτικο η αραπίνα από την παιδική χαρά θα κατέληγε σούμπιτη στο αυτόφωρο για τεστ ντιενέι.

and the winner is...

Η υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν έχει θορυβήσει τον Αντώνη Σαμαρά, αφού -μέχρι στιγμής- ο ίδιος είναι υποψήφιος μόνο για αποχώρηση. Προσωρινά οι αντιδράσεις της νουδού περιορίζονται στην απαξίωση της υποψηφιότητας Τσίπρα, ιδιαίτερα δε στο γεγονός ότι αυτή προωθείται από μαρξιστικά, τροτσκιστικά κόμματα, κατάλοιπα του σταλινισμού και κατηγορούμενους για εξτρεμιστικές βίαιες πράξεις. Είναι αλήθεια ότι στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς -το οποίο προωθεί την υποψηφιότητα- στοιχίζονται πάμπολλα εξτρεμιστικά κόμματα, όπως η γερμανική Die Linke, το Γαλλικό ΚΚ αλλά και οι δύο Rifondazione Comunista, αυτή της Ιταλίας κι αυτή του Σαν Μαρίνο. Ιδιαίτερα η τελευταία θεωρείται άκρως εξτρεμιστικό και επαναστατικό κόμμα. Μαζί μάλιστα με την Αριστερά του Λουξεμβούργου -η οποία πρέπει να σημειωθεί ότι έχει ως σήμα της ένα σκουριασμένο κονσερβοκούτι με υπολείμματα καβουρόψιχας- αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για την ευρωπαϊκή σταθερότητα.

Ο Αντώνης Σαμαράς, πάντως, δεν αρκείται στις καταγγελίες για τους κινδύνους της υποψηφιότητας Τσίπρα. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές ο πρωθυπουργός σχεδιάζει με απόλυτη μυστικότητα την επικοινωνιακή αντεπίθεσή του, μια αντεπίθεση που θα προκαλέσει πάταγο. Ανταποκριτής μας από τη Στοκχόλμη μάς σφύριξε την πληροφορία ότι συζητείται σε προχωρημένο επίπεδο η ενδεχόμενη υποψηφιότητα Σαμαρά για το νόμπελ Οικονομίας στη βάση του περίφημου Success Story. Λόγω όμως της ύπαρξης ισχυρών ανθυποψηφιοτήτων για το εν λόγω νόμπελ, όπως αυτή του σαουδάραβα κροίσου Φαταούλ Πετρόλ και του Τζάνγκο των Τζάμπο, o Αντώνης Σαμαράς και το success story του θα είναι υποψήφιοι και για το νόμπελ λογοτεχνίας. Λογοτεχνικοί κύκλοι, εξάλλου,  θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να απονεμηθεί το νόμπελ λογοτεχνίας σε έργο του είδους "επιστημονική φαντασία / τρόμος".

Στο αμέσως προσεχές διάστημα ο Αντώνης Σαμαράς θα περιοδεύσει στην επικράτεια για να στηρίξει τις υποψηφιότητές του. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας θα σώζει λιποθυμούσες εγγύους και θα προστατεύει γιαγιάδες στα ΑΤΜ.
Αν οι παραπάνω υποψηφιότητες δεν καρποφορήσουν ο Αντώνης Σαμαράς θα τραβήξει το τελευταίο του χαρτί. Θα υιοθετήσει τον "ξανθό άγγελο", τη μικρή Μαρία και θα δώσει συνέντευξη τύπου όπου θα επιδείξει τις ικανότητές του στα κοτσιδάκια και τις γαλλικές πλεξούδες.

Τεχνικές προδιαγραφές για "αγγελούδια"

Όμορφο:   τσεκ
Λεπτό:   τσεκ
Ξανθό:   τσεκ
Γαλανομάτικο:   τσεκ

Αν δεν καλύπτονται οι προδιαγραφές δεν είναι αγγελούδια αλλά νυχτερίδες.
Οπότε δε μας καίγεται καρφί αν ζουν ή πεθαίνουν.
Η διάκριση ανθρώπων με βάση την εμφάνιση είναι ο τελευταίος ρατσισμός που θα ξεπεράσει -αν ποτέ- το ανθρώπινο γένος.

Πίιινννννννγκ

Είμαι κλειστοφοβικός...
Δεν μπαίνω σε ασανσέρ, πλην αυτών του σπιτιού και της δουλειάς με τα οποία γνωρίζομαι προσωπικά.
Μπαίνω στο μετρό και μου κόβεται το αίμα αν κάνει ότι μειώνει ταχύτητα μέσα στη στοά.
Σε αεροπλάνο έχω να μπω δέκα χρόνια.
Καλά, σε υποβρύχιο δεν θά 'μπαινα ποτέ.
Πάντως όταν είμαι έξω, είμαι καλά. Σχεδόν. Αρκεί να μην είμαι κάπου ψηλά -διότι έχω υψοφοβία- ή σε καμιά άκρη, λόγω της ακροφοβίας μου. Κατά τα λοιπά το μόνο που μπορεί να με φοβίσει είναι οι κατσαρίδες, το σκοτάδι, οι βαθιές θάλασσες, οι κλόουν, τα φαντάσματα, οι ταινίες τρόμου και πεντέξι άλλα πράγματα.
Πέραν αυτών μπορώ να περηφανευτώ ότι είμαι ατρόμητος.

Πως μού'ρθε;
Διάβαζα για την υποβρύχια ναυμαχία Τσίπρα-Αβραμόπουλου-Βενιζέλου, και μ'έπιασε μια μικροκρίση κλειστοφοβίας. Μόλις συνήλθα έψαξα και βρήκα ότι στο Σκαραμαγκά σκουριάζουν τέσσερα υποβρύχια που περιμένει το ναυτικό. Αυτό κι είναι σκάνδαλο, ποιες μίζες και πράσινα άλογα; Κι αν εν τω μεταξύ μας επιτεθούν οι προαιώνιοι εχθροί μας; Αν μπουκάρουν τίποτα σκοπιανοί από το βορρά; Με ένα μόλις ετοιμοπόλεμο υποβρύχιο θα τους αποκρούσουμε; Γιατί, δε λέω, ο στρατός μας είναι αξιόμαχος και έχει υψηλό φρόνημα, το είπε κι ο Αβραμόπουλος, χρειάζεται όμως και σύγχρονο εξοπλισμό για να υπερασπιστεί την εδαφική μας ακεραιότητα. Κι είναι ωραία τα υποβρύχια, εντυπωσιακά. Φαντάζομαι πως θά 'ναι ένα υπερσύγχρονο υποβρύχιο, όχι όμως πυρηνικό, ένα συμβατικό, με μεγάλες καλογυαλισμένες τορπίλες, έτοιμες να καταστρέψουν όποιον επιβουλεύεται την εθνική μας κυριαρχία. Με κάτι τέτοια φουντώνει το πατριωτικό μου φρόνημα. Νά 'μαι, λέει, στη γέφυρα και να επιθεωρώ με το περισκόπιο τα εθνικά μας ύδατα.
"Εχθρικό αεροπλανοφόρο δεκαπέντε μοίρες δεξιά"
"Οπλίστε τις τορπίλες 1 2 3 4"
"Πύυυρ!"
Ή μήπως δε λένε πυρ στα υποβρύχια; Τέλος πάντων..
Έτσι; Με μερικά σειρήτια στο στήθος και μπόλικη αδρεναλίνη θα ξεπερνούσα και την κλειστοφοβία μου. Κι όση ώρα ψάχνω για εχθρικά σκάφη να ακούγεται αυτό το "πίιιννννγκ...... πίιιννννγκ...... πίιιννννγκ......" που ακούμε στις ταινίες με υποβρύχια. Δεν ξέρω από που βγαίνει αλλά αποκλείεται να μην είναι σημαντικό.



Αλλά κι αν δεν μας επιτεθούν οι προαιώνιοι εχθροί, τα υποβρύχια παραμένουν απαραίτητα. Ακόμα και σε επίπεδο πρεστίζ. Δε γίνεται να ψωνίζουν συνέχεια οι τούρκοι κι εμείς να μένουμε πίσω. Είναι σα νά'χει ένα σωρό φρέντς στο φέισμπουκ ο εχθρός σου κι εσύ να έχεις τη μαμά σου και πεντέξι ξαδέρφια. Και όσα λάικς έχεις, να τά 'χεις κάνει μόνος σου στη ζούλα.

Αλλά και στην Ανάπτυξη θα μπορούσαν να συμβάλλουν. Στο κάτω κάτω τουριστική χώρα είμαστε, ας επενδύσουμε σ'αυτό. Γιατί να μην αξιοποιήσουμε και τουριστικά τα υποβρύχια; Οι ρώσοι δεν επενδύουν τουριστικά στα διαστημόπλοια; Με δέκα ευρώ, ας πούμε, να μπορείς να κάνεις μια βόλτα στο Σαρωνικό. Με τριάντα ευρώ να κάνεις δίλεπτο μπανιστήρι από το περισκόπιο. Με εκατό ευρώ να πατάς τα κουμπάκια στο μηχάνημα που κάνει "πίννννγκ". Κι αν είσαι πολύ λεφτάς να πηγαίνεις για ψάρεμα σαρδέλας με τορπίλη.
Λύσεις υπάρχουν. Πολιτική βούληση δεν υπάρχει σ' αυτόν τον τόπο. Και ιδέες.

Απντέιτ 17:00:
Ορίστε, δεν πρόλαβα να γράψω για τον κίνδυνο εκ βορρά και ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Γκρουέφσκι αποκάλεσε τη χώρα μας "Πρώην Οθωμανική Δημοκρατία της Ελλάδας".
Η αλήθεια είναι ότι το έχω ξανακούσει και εξακολουθεί να μου φαίνεται πολύ πετυχημένο και απολύτως ανάλογο του "ΠΓΔΜ". Αν εξαιρέσουμε αμφότερα τα "Δ".
Παρ'όλα αυτά, γρήγορα στα υποβρύχια!

Οι ΣΟΚατούλες και οι food banks

Ο όρος σερφάρισμα που έχει επικρατήσει για τις τσάρκες στο ίντερνετ δεν είναι άστοχος. Ρίχνεσαι σε μια θάλασσα πληροφοριών και σερφάρεις καταπού τραβάει η όρεξή σου. Μόνο που η ιντερνετική ακτή δεν διαθέτει υποδομές βιολογικού καθαρισμού, κι όπως είναι πολυάνθρωπη τα νερά έχουν πάρει ένα χρώμα κιτρινωπό. Κι η σανίδα γλυστρά ανάμεσα σε αναρίθμητες επιπλέουσες σκατούλες.

Το καλό είναι ότι πατάς σε σανίδα. Μπορείς -αν θέλεις- ν'αποφύγεις την επαφή με τα επιπλέοντα. Να ελιχθείς περίτεχνα ανάμεσα σε υστερικά "ΣΟΚ!" και "ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ!" για βλαμμένους χωρίς να χρειαστείς μετασέρφια απολύμανση.

Ίσως βέβαια οφείλω να σοκαριστώ που η τηλεπαρουσιάστρια Πάμελα Τσιγκολελέτα έκανε τατουάζ στην κλειτορίδα.
Ασφαλώς σοκάρομαι όταν διαβάζω πόσο σοκαρισμένη νιώθει η δημοσιογράφος Αντουανέτα Παντεσπάνη για τη φτώχεια γύρω της.
Γιατί όμως δεν σοκάρομαι διαβάζοντας ότι στην κοιτίδα του καπιταλισμού Αγγλία οι ανάγκες σίτισης απόρων τριπλασιάστηκαν μέσα σε ένα χρόνο; Κάτι δεν πάει καλά μαζί μου. Μάλλον θα αναισθητοποιήθηκα από το πολύ σοκάρισμα.

ΣΟΚ! Άγνωστο αντικείμενο πάνω από την Αθήνα.

(Που κοιτάς τόση ώρα; Πάνω αριστερά είναι.)

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές πρόκειται για την Ανάπτυξη ή για αγνώστου ταυτότητος επενδυτές.

Βιαιόμετρο

Ποια βία είναι βιαιότερη;
Η βία αυτού που ρίχνει χαστούκι;
Η βία αυτού που ριχνει μερικώς αποβουτυρωμένο επιδόρπιο γιαουρτιού;
Η βία του εγγράμματου μπούλη με το βαβά από ρίψη τούρτας σεράνο;
Η βία της αγράμματης καριόλας με το πνευματικό εγκεφαλικό;
Η βία του εμφανώς φέροντος παιδικά τραύματα από φατούρα πρώην υπουργού;

Ή η μη βία του Κατρούγκαλου που κρατά την ψυχραιμία του;



Πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους που είναι ψύχραιμοι απέναντι στην αλητεία και τη βλακεία.
(Διότι εγώ στη θέση του θα κατέληγα στο κρατητήριο)

Πως του παν καλέ τα μπλε!

Ο έλληνας είναι γαλανόλευκος, ο τούρκος κόκκινος κι ο ιταλός κοκκινοπρασινόλευκος -εκτός αν παίζει μπάλα οπότε είναι ατζούρος, τουτέστιν μπλε.
Ο ολυμπιακός είναι κοκκινόλευκος, ο παναθηναϊκός πρασινόλευκος κι ο ΑΕΚτζής κιτρινόμαυρος.
Ο νεοδημοκράτης είναι γαλανόλευκος, ο πασόκος πράσινος κι ο κομμουνιστής κόκκινος.
Η χάινεκεν είναι πράσινη, η κοκακόλα κόκκινη κι η χιούλετ-πάκαρντ μπλε.
Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες θέλουν το χρωματάκι τους. Πράγμα που είναι λογικό. Αν δυο αντίπαλες ποδοσφαιρικές ομάδες είχαν το ίδιο χρώμα φανέλας θα έδινες πάσα στον αντίπαλο κι αυτός θα έβαζε αυτογκόλ για το οποίο θα πανηγύριζαν και οι δύο ομάδες.
Είναι ωστόσο προφανές ότι ένα χρώμα δεν σημαίνει για όλους το ίδιο. Το κόκκινο, ας πούμε, ταιριάζει υπέροχα με το σφυροδρέπανο αλλά είναι απαίσιο στη γαυροφανέλα.
Γι αυτό από μόνο του το χρώμα δεν αρκεί.

Ο ΟΣΦΠ έχει τον έφηβο, ο ΠΑΟ το τριφύλλι κι η ΑΕΚ το δικέφαλο.
Ο νεοδημοκράτης έχει τη δάδα, ο πασόκος τον ήλιο κι ο κομμουνιστής το σφυροδρέπανο.
Το σύμβολο χρειάζεται για να συνοψίζει αυτό που κάνει τον έναν να διαφέρει από τον άλλο.
Εντάξει, είναι μάλλον ανθρώπινο να χρησιμοποιεί κανείς έναν συμβολικό ευφημισμό. Αν είσαι κρεοπώλης δεν θα ζωγραφίσεις στην ταμπέλα σου μπαλτάδες και κομμένες βοϊδοκεφαλές. Θα ζωγραφίσεις τα τρία ανέμελα γουρουνάκια. Αν πάλι έχεις βυτίο εκκένωσης βόθρων θα ζωγραφίσεις λουλουδάκια και λοιπά εύοσμα.

• Ο κομμουνιστής έχει παραδοσιακά το σύμβολο της ιδεολογίας του.
• Ο νεοδημοκράτης -που έτσι κι αλλιώς δεν έχει ιδεολογία- έχει τη δάδα για να βλέπει τη νύχτα που περπατεί και σκατά πατεί. Ταυτόχρονα τιμά τη μνήμη των λαμπαδηδρόμων της εμφυλιακής περιόδου.
• Ο ακροδεξιός έχει ως ιδεολογία του την αρχαιοελληνορωμαιοχριστιανικότητα, γι' αυτό εξαρχαιίζει σταυρούς (ή εκσυγχρονίζει μαιάνδρους).
• Ο πασόκος είχε έναν ανατέλλοντα μισοήλιο -ο αθεόφοβος- αλλά σουρούπωσε και στη θέση του βγήκε κάτι σαν πριονόδισκος.
• Ο Συριζαίος έχει μια τριπλή σημαία που την ανεμίζει τυπωμένη πάνω σε λευκές σημαίες. Η σημειολογία είναι καταπληκτική αλλά του βγαίνει αυθόρμητα και όχι αυτοσαρκαστικά.

Όπως φαίνεται, όσο πλησιάζει κανείς το κέντρο τόσο πιο θολά γίνονται τα σύμβολα (η θεωρία των δύο άκρων δικαιώνεται!). Η ΕΠΕΚ του Πλαστήρα είχε μια τιμονιέρα, η Ένωση Κέντρου του παπατζή είχε ένα "ΕΚ" με στάρια και λιόφυλλα, η ΕΔΗΚ ένα σκούφο κι η Ένωση Κεντρώων το γκροπλάν του αρχηγού. Θα έβγαζα το καπέλο σ' ένα κεντρώο κόμμα που θα είχε για σύμβολο τη δίνη (για λόγους κοσμιότητας δεν προτείνω τη σούφρα). Η δίνη -όπως και η σούφρα- με την ελκτική της δύναμη είναι το ιδανικό σύμβολο του κέντρου. Το οποίο καμία άλλη πολιτική υπόσταση δεν έχει.
Στην Ιταλία πάντως που έχει σχεδιαστική παράδοση οι κεντρώοι υιοθέτησαν την ελιά. Στην Ελλάδα εκ παραδόσεως αντιγράφουμε το ιταλικό ντιζάιν, γι' αυτό βάφτισαν "ελιά" την πρωτοβουλία των 59 "προσωπικοτήτων" (σαν τη Σώτη, το Μπέζο, το Μπίστη και το Χριστοδουλάκη) που ζητά την ανασυγκρότηση της "υπευθυνοκεντροαριστεράς". Δηλαδή ένα νέο κέντρο που νομίζει πως θα χωθεί ανάμεσα σε Νουδού και ΣΥΡΙΖΑ. Και θα γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ πριν τους λοιπούς ΠΑΣΟΚίζοντες. Μαζί τους κι ο Σημίτης, ο οποίος όπου βλέπει κέντρο χειροκροτεί.

Η ελιά βέβαια είναι δέντρο ιερό (για το λαδάκι της, όχι για τα στεφανώματα) αλλά σε μια χώρα αμόρφωτων μεγαλοϊδεοκληρονόμων καταντά γελοίο να μιλάς για ιερά.
Στο κάτω κάτω στις ελιές είναι που φυτρώνουν τα λαίμαργα και τα κωλοφούσκια.

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

Διευκρινίζω ότι εξακολουθώ να μην είμαι καθόλου σίγουρος για τα ψυχανεμίσματά μου.
Όμως,

• η πρωτοφανής δίωξη μαθητών για κατάληψη σχολείου, η οποία οδήγησε σε καταδίκη τους με ποινές φυλάκισης και άνευ δικαιώματος έφεσης,
• ο γκεσταπίτικης έμπνευσης εκβιασμός του υπουργού παιδείας προς τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων να σκάψουν μόνοι τους το λάκκο τους συμπληρώσουν μόνοι τους τούς καταλόγους διαθεσιμότητας επί ποινή αργίας,
• οι γκεσταπίτικης έμπνευσης απειλές προς τους διευθυντές υπηρεσιών προσωπικού και τους πρυτάνεις που δεν έστειλαν μέχρι χτες τους καταλόγους,
• η ύποπτη χρονικά αποκάλυψη -μετά "καυτών" διαλόγων μάλιστα- της περίεργης δωροδοκίας του πασοκοσυνδικαλιστή,

αν ανακατευτούν με την ξαφνική φούρια που έπιασε τη δικαιοσύνη να πακτώσει τη χρυσαυγίτικη συμμορία, μου γεννούν τον εξής χρησμό:
Τα δακρυγόνα χαλούν το κεντρώο προφίλ της κυβέρνησης ενώ καθόλου δεν το χαλούν οι τήβεννοι.

Οι τήβεννοι μπορούν να δράσουν κατά των απέναντι της χρυσής αυγής "άκρων", ως εξής:

• όποιος μαθητής / συνδικαλιστής / απεργός / διαδηλωτής τολμά να πατήσει στα χωράφια οποιουδήποτε νόμου (δεν πα νά'ναι κι ο νόμος 4000) να χτυπιέται αλύπητα από τη δικαστική εξουσία (ως άκρο)
• να οργανωθεί μια ή περισσότερες προβοκάτσιες στις οποίες -με τη σύγχυση που επικρατεί-πανεύκολα κάποιοι θα τσιμπήσουν και θα γίνουν το πακτωμένο αντίβαρο.

Τη δεύτερη άποψη την κατέθεσε και ο ΣΥΡΙΖΑ και θεωρώ πως έχει όση βάση έχει και η πρώτη. Δεν αμφιβάλω για την ειλικρίνεια των ανησυχιών του. Μάλλον όμως θα διαφωνήσω με το πνεύμα της ανησυχίας, όπως περίπου την θέτει κι απ' την πλευρά του ο Δελαστίκ. Ότι δηλαδή ο Σαμαράς επιθυμεί να ζωγραφίσει ένα δίπολο άκρων το οποίο θα αποτελείται δεξιώς από τη χρυσή αυγή και αριστερώς από το "αντιμνημονιακό τόξο". Ποτέ και κανένα κόμμα εξουσίας δεν στάθηκε χωρίς νόμιμο αντίζηλο της εξουσίας, ακόμα κι αν τον σιχαινόταν.

Το πραγματικό "άκρο" που στοχεύει η κυβέρνηση είναι η δράση. Κυρίως δε η συνδικαλιστική δράση. Και για να γίνομαι σαφέστερος, η ταξική συνδικαλιστική δράση.

Λόγω τεχνικών προβλημάτων, η επισύναψη εικόνας αναβάλλεται.

Βατουλιάς πεσούσης

Αφού το κράτος αποφάσισε να μπουζουριάσει (μέχρι νεωτέρας) τμήμα του παρακράτους κι αφού το τοπίο γέμισε αντιφασίστες, λογικό ήταν να κελαηδήσει αντιφασιστικά άσματα κι ο απολιθωμένος πτεροδάκτυλος.
Προχτές η Ντόρα χαρακτήρισε τους χρυσαυγίτες "κότες τρίλιρες και μακροπουπουλάτες". Λίγο παλιότερα όμως καμάρωνε που οι κότες της απευθυνόταν "με το σεις και με το σας".
Σήμερα ένας λιμοκοντόρος βουλευτής της νουδού -ο υιός του οσιολογιότατου πρώην διοικητού Αγίου Όρους- εξανέστη λόγω της παρουσίας χρυσαυγιτών βουλευτών και δήλωσε ότι "δεν ανέχεται να βρίσκεται στην ίδια αίθουσα με δολοφόνους, μ' αυτούς που δολοφονούν τη δημοκρατία".
(Σημειωτέον ότι αυτό το μαλακιστήρι το ψήφισε ο κυρίαρχος λαός, όπως εξάλλου και τους χρυσαυγίτες)

Είμαι πολύ προβληματισμένος... Οι δεξιοί ανέκαθεν ήταν τόσο προκλητικοί όσο και ηλίθιοι, σε σύγκριση τουλάχιστον με τους κεντρώους (πολλοί εκ των οποίων ήταν μεγάλες πουτάνες). Παρ' όλα αυτά δεν μπορώ να δεχτώ ότι η κοσμοσυρροή στα καλλιστεία αντιφασισμού οφείλεται σκέτα σε κουτοπονηριά. Η κουτοπονηριά συνοδεύεται από ισχυρό τεκμήριο αθωότητας και γι'αυτό πολλές πουτάνες εσχάτως παριστάνουν τους ηλιθίους.

Βλέπεις τα όρνια να παριστάνουν τους antifa και λες: γαμώ τη φάρα τους, οι χρυσαυγίτες τουλάχιστον είναι ανυπόκριτα όρνεα.
Ταυτόχρονα πληροφορείσαι ότι οι ανακριτές προσανατολίζονται να απαγγείλουν κατηγορία "εσχάτης προδοσίας". Οι "αλήτες-προδότες-πολιτικοί", δηλαδή, κατηγορούν το παρακράτος για προδοσία. Άντε μετά να διαλέξεις ποιον "προδότη" θα υποστηρίξεις...

Μήπως η διαδικασία "σοβαροποίησης" της χρυσής αυγής διέρχεται μέσα από μια καλοστημένη "κάθαρση";
Για ποιον αντηχεί η καμπάνα της "εσχάτης προδοσίας λόγω κατάλυσης πολιτεύματος";

Η καιόμενη βάτος που και άκαφτη έμεινε και εντολές μοίρασε 

(Μαρκ Σαγκάλ, 1966)

Οι μέρες είναι πονηρές

Όταν κάποτε οι εργάτες ξεκίνησαν να οργανώνονται σε σωματεία, η εργοδοσία αντιμετώπισε την θρασύτητα αυτή με ωμή βία. Με τις ευχές της κρατικής και παρακρατικής εξουσίας. Οι πρώτοι, ηρωικοί, συνδικαλιστές αντιμετώπιζαν στην καλύτερη περίπτωση την απόλυση (μπλεμαρεδόν) και στη χειρότερη το υποβρύχιο τσιμέντωμα.

Όμως άλλαξαν οι καιροί. Ο καπιταλισμός κυριάρχησε, ωρίμασε και μέσα από δύο παγκοσμίους και πολλούς περιφερειακούς πολέμους έφτασε στο απώγειο της ακμής του. Η ακμή αυτή, που αφορούσε βέβαια κατ' εξοχήν τους καπιταλιστές, επέτρεψε τη βελτίωση των συνθηκών και για τους εργάτες. Κι όταν ο εργάτης χορταίνει είναι πιο παραγωγικός και λιγότερο απαιτητικός. Οι καπιταλιστές πάντως δεν επαναπαύτηκαν στιγμή. Η αποικιοκρατία εξάλλου αποτελεί εγγύηση για το ότι η εργατική τάξη θα αντιμετωπίζεται άλλοτε (αλλού) με το μαστίγιο κι άλλοτε (κι αλλού) με το καρότο. Το μαστίγιο ποτέ δεν εξαλείφθηκε. Στην Ευρώπη όμως ανακαλύφθηκαν νέες αναίμακτες αλλά ακόμα πιο αποτελεσματικές μέθοδοι αντιμετώπισης των ανυπότακτων. Σχετιζόμενες κυρίως με το καρότο.

Ο συνδικαλισμός είναι καθαρά πολιτική δράση. Φυσικό είναι η οργάνωσή του να επηρεάζεται από τους εκάστοτε πολιτικούς και κομματικούς συσχετισμούς. Οι συσχετισμοί αυτοί στην Ελλάδα επέτρεψαν τον σχηματισμό μιας τετράπαχης συνδικαλιστικής αριστοκρατίας, με κύριο εκφραστή της το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Όσο ο καπιταλισμός επέτρεπε τη διατήρηση ενός ικανοποιητικού βιοτικού επιπέδου στην εργατική τάξη, η κυριαρχία της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας δεν έβλαψε εμφανώς τα συμφέροντα της τάξης που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Έβλαψε όμως με τον πιο καταστροφικό τρόπο τον ίδιο το θεσμό του συνδικαλισμού. Δεν ξέρω αν η ζημιά ήταν σκόπιμη ή αν προέκυψε ως φυσικό επακόλουθο του δομικού ασύμβατου του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Είναι εύκολο να υποθέσει κανείς τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο. Ασφαλώς όμως ο συνδικαλισμός, από τη φύση του, δεν μπορεί παρά να έχει ως ορίζοντα την εργατική εξουσία. Αλλιώς οι εργατικές ενώσεις καταντούν "κοινωνικοί εταίροι". Να τους κλαιν οι προλεταρέγγες.

Όμως η ενσωμάτωση δεν είναι πάντα επαρκές μέτρο χειραγώγησης του συνδικαλισμού. Πάντα θα υπάρχουν εστίες συνδικαλιστικής δράσης μη ελεγχόμενες από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία και τους πάτρωνές της. Στις περιπτώσεις αυτές αξιοποιείται η δύναμη των ΜΜΕ. Έτσι κατασυκοφαντήθηκαν οι δράσεις των ναυτεργατών, των χαλυβουργών, των συνδικαλιστών που "έσπασαν" το υπουργείο εργασίας κλπ. Κύριος στόχος: ο εργάτης να μισεί τα όπλα του. Να πηγαίνει στον πόλεμο άοπλος εκ πεποιθήσεως.

Με την πάρλα όμως κόντεψα να ξεχάσω γιατί γράφω αυτό το ποστ. Αφορμή είναι η σύλληψη του "45χρονου" συνδικαλιστή του Νοσοκομείου Σωτηρία. Λίγες μέρες μάλιστα μετά την "εξάρθρωση" της χρυσής αυγής και ταυτόχρονα με την καταδίκη Τσοχατζόπουλου. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν ο συλληφθείς πασοκοσυνδικαλιστής είναι αθώος ή ένοχος. Ο οποίος -κατά τα νέα ήθη- ήταν ανανηφθείς εκ βαθεοπασοκισμού και αντιμνημονιακός. Έχω όμως πολλές απορίες:

• Πως μπορεί να εκβιάσει κανείς τον διοικητή ενός νοσοκομείου; Με τι θα τον πληρώσει αυτός, με κίκια;
• Πως θα εκταμιεύσει οποιοσδήποτε δημόσιος υπόλογος 50.000,00€ χωρίς ένταλμα πληρωμής;
• Πως και ο πρώτος συνδικαλιστής-εκβιαστής έτυχε (οποία σουρπρί!) στο χώρο της Υγείας;
• Ο επόμενος θα εκβιάσει καμιά διευθύντρια νηπιαγωγείου;

Με λίγα λόγια (γιατί έγραψα πολλά), και ανεξαρτήτως της ενοχής ή αθωότητας του "45χρονου", πιστεύω ότι πρέπει κανείς να είναι καχύποπτος για τα πάντα. Ο καπιταλισμός αποφάνθηκε ότι η δημόσια Υγεία και Παιδεία είναι περιττά χουβαρνταλίκια. Κι ως καπάτσος που είναι, χτυπά ύπουλα. Ξεκινώντας από την άμυνα. Η οποία, αρέσει-δεν αρέσει, συνίσταται στην εργατική συσπείρωση στα συνδικάτα.

Είναι αυτά κουτσά; Αναμφίβολα είναι. Στο χέρι του εργάτη είναι να τα σηκώσει.

Στο κάτω-κάτω καλύτερα να πολεμάς με ελαττωματικό όπλο παρά με ανοιχτά πουκάμισα.