Διαίρει και Βασίλευε for ever

Πριν από λίγο διέρρευσε εμπιστευτικό mail του πράκτορα φον Ραϊχούφτεν προς την Α.Μέρκελ σχετικά με την επίσκεψη της στην Αθήνα την Τρίτη.Το δημοσιεύουμε μόνο με κάποιες περικοπές διότι είναι ιδιαίτερα εκτενές.Οι περικοπές θα δημοσιευτούν μελλοντικά.Η μετάφραση είναι δική μας και η πηγή φυσικά απόρρητη.

"Άντζελα αγάπη μου δε βλέπω την ώρα που θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου στη πρωτεύουσα του προτεκτοράτου μας με τον υπέροχο λαμπρό ήλιο.
Δε χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα.Οι ιθαγενείς εδώ δεν είναι ικανοί ούτε μια ενωμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας να κάνουν.Ο κάθε τσόπανος μαζεύει το κοπάδι του αλλού και καμαρώνει.Και μετά αλλού τραβάει ο ένας αλλού ο άλλος,αρκεί να μη μπλέξουν τα κοπάδια.Χώρια που μισούνται αβυσσαλέα.
'Εχουμε κάνει καλή δουλειά.Και πάντα βέβαια υπάρχει η 5η φάλαγγα,καλά κρυμμένη για παν ενδεχόμενο.
Μια παράκληση είχα από τους υπαλλήλου μας,αν μπορούμε να προσφέρουμε λίγο θέαμα και τρόμο γιατί κι αυτοί πως θα ζήσουν?Τι θα παίξουν ?Τι προπαγάνδα να κάνουν με άδεια χέρια?Τι λες να διατάξω ναι?Σκέψου τη μοναδική εμπειρία εμείς στη φωλίτσα μας ,σουίτα ρετιρέ, και κάτω μας να καίγεται η Αθήνα.Σαν το παλιό καλό καιρό των πατεράδων μας.Αυτό είναι που λένε αν έχεις ακουστά "ζήσε το όνειρο σου στην Αθήνα".
Αν επιθυμείς κάτι ιδιαίτερο τηλεφώνησε μου.Σε 3 ώρες έχω συνάντηση με τους διευθυντές των συνεργατών μας και των ταγμάτων για τις τελευταίες οδηγίες.
Φιλιά πολλά εκεί που ξέρεις από Αθήνα
φον Ραϊχούφτεν"


Σημ.Στη φωτο ο θείος του φον Ραϊχούφτεν ,φον Σφάχτενφάτενσκάτεν

Βρέχει εκατομμύρια και φορώ αδιάβροχο...

Ένα βασικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καταδικασμένο να ξεχωρίζει από αυτόν στον οποίον έχουν μείνει τρία γραμμάρια ελπίδας ψυχικής επιβίωσης, είναι η έλλειψη ή μη του χιούμορ. Ο καταδικασμένος έχει αποτινάξει το χιούμορ του κι έχει τραβήξει το καζανάκι. Ο άλλος, που και που, σπάει τη σκουριασμένη κρούστα και το επιστρατεύει.

Μου ήρθαν δυο τρία σπαμαλακοmail, από αυτά που ζμπρώχνονται από σπαμοφώτιστους λίσταρχους, που με καλούν να ξυπνήσω διότι 9 αδελφά έθνη (ή ομογενείς ή κάτι τέτοιο) επιθυμούν να επενδύσουν 600 εκατομμύρια ευρώ στον έρημο τούτο τόπο αλλά σκοτεινές δυνάμεις τους εμποδίζουν. Δεν ξέρω ποιος πρωτοέβγαλε τούτη τη φήμη. Σίγουρα πάντως ή έχει τσουχτερό χιούμορ ή κάνει έρευνα για την νοητική κατάντια των ελλήνων. Το υπουργείο οικονομικών (αν δεν βρίσκεται αυτό πίσω από την τερατολογία) άδραξε την ευκαιρία και διέψευσε την "πληροφορία" διανθίζοντας τη διάψευση με αναστεναγμούς ψυχής για τα λαϊκά πάθη.

Ψιλοξεκάρφωτη η δέυτερη παράγραφος σε σχέση με την πρώτη. Να δω αν θα καταφέρω να τις συνδέσω.
Πόσο μαλάκας πρέπει νά 'ναι κανείς για να πιστεύει σε τσουβάλια με εκατομμύρια που χάνονται εξαιτίας σκοτεινών δυνάμεων; Και καλά ο βαθμός της μαλακίας. Το πλήθος είναι που εντυπωσιάζει. Τι ωθεί όλους αυτούς που μπαίνουν μέσα σε φόρουμ και αμολάν γαμωστραβίδια στους "πολιτικούς" για τη νέα έσχατη προδοσία; Ένα είναι σίγουρα η έλλειψη χιούμορ. Η ύπαρξη του οποίου συνδέεται μυστικά με την ανάγνωση του δικαίωματος στην επιβίωση ως απαραβίαστου φυσικού δικαιώματος, με μόνη υποχρέωση την προσπάθεια. Όταν δεν θες να προσπαθήσεις πιστεύεις σε εκατομμύρια εξ΄ουρανού, πετρελαιωκεανούς κάτω απ' το Ποντικονήσι και σκοτεινές δυνάμεις που εποφθαλμιούν τα κρυφά σου πλούτια. (Βέβαια όταν σου βουτάνε τα πραγματικά πλούτια -βλέπε Αγροτική- βάφεις τα νύχια σου και σιγοτραγουδάς) Είναι σα νά 'σαι παρθένα που βλέπει ξαφνικά στο δωμάτιό της μια ντουζίνα νταρβαντισμένους μαντράχαλους και νομίζει πως μπήκαν για να της κλέψουν το κινητό. (Εντάξει, θα το πάρουν κι αυτό μετά)
Πρέπει πρώτα να έχεις συναίσθηση του ποιος θέλει να σε φάει κι έπειτα να αναρωτιέσαι αν θα ξεκινήσει με μπούτι ή στήθος.

Αλλά:

Ο λαός τραγούδι θέλει
φτάνουν τα προβλήματα
χόρεψε το τσιφτετέλι
κι όλα πια βλάστημα τα.

Ο σεφ προτείνει :"Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει"

Υπενθύμιση περισσότερο και στον εαυτό μου,ότι πρέπει να δούμε αυτή τη ταινία.Λόγω overdose από το φεστιβάλ,την άφησα λίγο.Κι επειδή ξέρω ό,τι και σεις θα θέλετε να ξεχαρμανιάσετε το Σαβ/κο και να δείτε το κόσμο με άλλα μάτια,ας τιμήσουμε τους τελευταίους από τους μεγάλους Ιταλούς σκηνοθέτες τους αδελφούς Ταβιάνι ("Χάος","η νύχτα του Σαν Λορέντζο" κ.α.)

Η ταινία είναι βραβευμένη και έχει διθυραμβικές κριτικές.Θα προβάλλεται για λίγο ακόμη στο Δαναό 2 και στο Άστυ.

Κρατούμενοι σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στη Ρώμη,προετοιμάζουν μια παράσταση του έργου του Σαίξπηρ "Ιούλιος Καίσαρας".

Όπως είπα την ταινία δεν την έχω δει ακόμη.Το συγκεκριμένο έργο του Σαίξπηρ όμως-ο οποίος αντλεί από τους βίους του Πλουτάχου όπως ξέρουμε όλα τα παιδάκια-,εξετάζει τα θέματα της εξουσίας,της τυραννίας,του φόνου του τυράννου αλλά και τη στάση του "περιλάλητου" λαού απέναντι σ' αυτά.
Στη σημερινή μεταλλαγμένη και συγκαλυμμένη πολυπλόκαμη τυραννία το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο.

Cinema-Νύχτες πρεμιέρας 2012

Με την ολοκλήρωση του φεστιβάλ λίγα λόγια και εντυπώσεις για τις ταινίες-απ' όσες είδα.

• Ο θεσμός εδώ και χρόνια είναι σημαντικός  προβάλλοντας ταινίες ,που το πιθανότερο, δεν θα προβληθούν ξανά στην Ελλάδα,αφού τα πλαστικά του Χόλιγουντ δεν αφήνουν χώρο.
• Συνεχίζουν οι Σκανδιναβοί και ιδιαίτερα η Δανία να δίνουν κάθε χρόνο μικρά διαμάντια για να μη πούμε αριστουργήματα. Η παράδοση του Ντράγιερ και του Μπέργκμαν έχει άξιους συνεχιστές.
• Και οι Γερμανοί κάνουν μερικές εκπλήξεις
• Η νέα γενιά Ελλήνων αν κρίνουμε από τις μικρού μήκους έχει νέα οπτική και δίνει ελπίδες,ότι απομακρύνεται από τη γενιά του δήθεν και του χασμουρητού.Κρατάμε όμως μικρό καλάθι, αφού ο κινημ/φος θέλει λεφτά και απόσταση ασφαλείας από το δημόσιο-κράτος.
• Ερωτηματικό για την απουσία ταινιών από την ανατολική Ευρώπη, ιδιαίτερα τη Ρωσία με τη μεγάλη παράδοση.  

"Μνήμη του λαού μου σε λένε..."

Περιπλανώμενος επί μακρόν,σε τούτη την αγνώριστη χώρα με τους σκυφτούς και απελπισμένους ανθρώπους,είπα να ψάξω να βρω σημάδια ταυτότητας.Να μερικά

εγκαταλειμμένες χιλιόχρονες ελιές,που μόνο τη περιφρόνηση τους αξίζουμε














Πέτρα στη πέτρα οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος που ενέπνευσαν και προβλημάτισαν διάφορους

"Εϊ που πας γυναίκα με το μυτερό καπέλο?
-Στις Τζιτζιφιές τις κόκκινες,στα κρεμαστά νερά που βαφτισμένο σ' έχω....(Οδ.Ελύτης)

Στα κλαδιά του έλατου αυτού κρύφτηκε ένα παιδί 20 χρονών το ΄49 στις εκκαθαριστικές του παρακράτους.Προδόθηκε και εκτελέστηκε στη ρίζα του.Διόνος (Διόνυσος) τ΄'ονομα του.

Και δυνατούς τραβέρσωσαν πύργους,για τα δύσκολα,σκοτεινά και άγρια χρόνια που δε σταμάτησαν ποτέ.

Το κόκκινο σουτιέν της παπαδιάς

Τα εγκλήματα πάθους ανέκαθεν μαγνήτιζαν το ενδιαφέρον. Σχεδόν όσο τα σκάνδαλα σεξουαλικής φύσης. Εν αρχή βέβαια οι σχετικές πληροφορίες έρρεαν (σταγονηδόν) μόνο απ' τις εφημερίδες. Η επίφαση ηθικής δεν επέτρεπε σκάνδαλα παρά μονάχα στο ημίφως. Στην πορεία τους βέβαια, απ' την ανάγνωση του φύλλου μέχρι τα πηγαδάκια στις ασβεστωμένες αυλές, γινόταν η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα. Οι καιροί άλλαξαν και η πληροφόρηση -ως γνωστόν- είναι πια ελεύθερη και ακηδεμόνευτη, οπότε μαθαίνουμε τα πάντα μεμιάς, με όλες τους τις γαρνιτούρες. Η ασβεστωμένη αυλή στρώθηκε με εμπριμέ πλακάκι και διατίθεται έντυπη και ψηφιακή. Τα σκάνδαλα αποτελούν μέρος της ιλλουστρασιόν πραμμάτειας, δίπλα σε λιοκαμμένα κωλαράκια και εκ βαθέων συνεντεύξεις.
Βρε μπας και προόδευσε η κοινωνία μας; Μπας κι αποτινάξαμε την ψευτοηθική και την υποκρισία;
Έτσι φαίνεται με την πρώτη ματιά, ισχύει όμως το ακριβώς αντίθετο.

Πριν από καμιά βδομάδα η κοινή γνώμη ασχολήθηκε με κυλοτάκια τους παιδεραστάς. Ήταν τότε που αποκαλύφθηκε η υπόθεση του καθηγητή που βιντεοσκοπούσε τα εσώρουχα των μαθητριών του. (Έκανε κι άλλα, περιέργως όμως τα κυλοτάκια ήταν που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον). Κάποια τσαχπίνικα μέσα γεμάτα ζήλο και ταχύτητα έγραψαν για "καθηγητή που βιντεοσκοπούσε ερωτικές περιπτύξεις ανήλικων μαθητριών που μιλούσαν ελληνικά". Μα τον όσιο Ποτάπιο, δεν τό'γραφαν για να καυλώσουν και ν'αυγατίσουν το αναγνωστικό κοινό τους, από απέχθεια για το αποτρόπαιο έγκλημα τό'καναν. Απόδειξη της απέχθειάς τους η διατύπωση ενός άλλου μέσου: "Ο διεστραμμένος καθηγητής ικανοποιούσε το αρρωστημένο πάθος του για ηδονή"!!! Καθηγητής μπορεί να μην είμαι, ομολογώ όμως πως η φράση αυτή με συντάραξε. Κι αυτό διότι μέχρι τότε το αρρωστημένο μου πάθος για μάτι με ανάγκαζε να στρέφω το λιγωμένο μου βλέμμα σε κάθε περαστικό καλοσχηματισμένο ποπό. Ένιωσα όμως πως όφειλα πρώτα να διασφαλίζω ότι το θύμα των οπτικών μου θωπειών πρέπει να έχει κλείσει τα 18.

Σήμερα η κοινή γνώμη ασχολείται με το κόκκινο σουτιέν της διαβολοπαπαδιάς. Και πως να μην ασχολείται; Δεν ντρέπεται να είναι παπαδιά και να φορά κόκκινα εσώρουχα; Πως τολμά να είναι φόνισσα και να φορά κόκκινα εσώρουχα; (Μεταξύ μας, αν ηταν γκομενάρα οι αντιδράσεις θα ήταν σαφώς μικρότερες αλλά μη φύγει παραέξω και φανούν διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με το λουκ).

Η κοινωνία μας είναι εντυπωσιακά καθυστερημένη. Κάτω από τις διαδοχικές (αλλά ειρηνεμένες) επιφανειακές στρώσεις ψευτοαπελευθέρωσης και ψευτοηθικής βράζει η υποκρισία κι η καθυστέρηση. Γενιές και γενιές καταπιεσμένων σεξουαλικά προγόνων, βουτηγμένων στον πουριτανισμό και τις ενοχές (που νά'χαμε και τον καθολικισμό, βίρτζιν Μαίρη μου) έχουν αφήσει την κληρονομιά τους. Κι όταν αυτή συγκρούστηκε με την υποτιθέμενη σεξουαλική απελευθέρωση, αντί να σαρωθεί δημιούργησε ένα περίεργο υβρίδιο: Μπορούμε πια ελεύθερα να καταναλώνουμε σεξ: στην εφημερίδα, στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στο ίντερνετ, στην πιτσαρία, παντού. Απαγορεύεται όμως να δείξουμε ότι είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Δεν τό'βαλε το κωλαράκι στο εξώφυλλο για να πουλήσει η εφημερίδα, κι εγώ που την πήρα ήθελα απλώς να δω τις τιμές των μετοχών.

Λίγο πριν δε που έψαχνα για τη φωτογραφία με το κόκκινο σουτιέν της διαολοπαπαδιάς το έκανα για να δω πόσο ξετσίπωτη και πόρνη είναι. Φτου της! Και τον τίτλο δεν τον έβαλα για να τραβήξω επισκέπτες αλλά γιατί μισώ την υποκρισία. Φτου της και πάλι!

Τρία σφάλματα

Η πολιτική νεκρανάσταση του φασισμού ήταν τελικά ζήτημα χρόνου και συνθηκών. Γιατί δεν την είχαμε προβλέψει; Γιατί, ως συνήθως, κάνουμε το μόνιμο σφάλμα να θεωρούμε την πρόσφατη εμπειρία μας ως εχέγγυο του μέλλοντος. Η ίδια σιγουριά δημιουργούσε την ψευδαίσθηση του κορεσμού της λύσσας των λυσσασμένων, της προσέγγισης σ'ένα σημείο ισορροπίας. Οι σιγουριές όμως κατέρρευσαν κι η κατηφόρα κλίνει κι άλλο.

Το άλλο μας σφάλμα είναι η υπερβολική μας εμπιστοσύνη στη συλλογική μνήμη του λαού. Όχι πως δεν υπάρχει συλλογική μνήμη. Απλά, δεν είναι δεδομένα συμβατή μ'αυτό που ο καθένας θεωρεί ως Άξιο.

Κι αυτό που περισσότερο υποτιμήσαμε, αν και το Ξόανό του έστεκε θεόρατο, είναι η ισχύς του εύκολου.
Ήταν εύκολο να μουτζώνεις τη βουλή και τους κομματικούς εκφραστές της "μεταπολίτευσης" μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να βαυκαλίζεσαι με ογκώδεις λαοσυνάξεις μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να πουλάς πολιτικά άρλεκιν μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να συμβάλλεσαι με το αρεστό μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να περιμένεις τη λύση από τους αυτουργούς του προβλήματος μας πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Έτσι αξία απόκτησε το εύκολο κι ότι δύσκολο απαξιώθηκε.

Είναι εύκολο να φταίει ο "λαθρο"μετανάστης, είναι εύκολο να πουλάς το φόβο στο φοβισμένο μικροαστό, είναι εύκολο να σερβίρεις έναν-έναν τους "εχθρούς", νά'ναι κι αδύναμοι για να τους καθαρίζουν οι φουσκωτοί νεο-νεοναζί.
Είναι εύκολο ακόμα και το να στραβομουτσουνιάζεις στη θέα των φασιστών και να κουνάς το κεφάλι που δεν γνώρισαν αγάπη.

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να το πάρεις απόφαση πως ο εμφύλιος δεν τέλειωσε ποτέ. Απλά οι νικητές κατάλαβαν πως το μπρουτάλ είναι μόδα που έρχεται και παρέρχεται. Βρήκαν τον τρόπο να συλλέγουν αναίμακτα, εθελοντικά πια, τις δηλώσεις κι επιπλέον να διαιρέσουν οριστικά τους μη εθελοντές. Τώρα όμως η μόδα του μπρουτάλ επανήλθε. Κι ίσως δεν πρέπει να στηριχτούμε πάλι σε απατηλά εχέγγυα.

"Παράνομες" ζωές

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις από το "παράνομος";

Του Λώρενς Ντάουνς

Είμαι μια ανθρώπινη στίβα παρανομίας. Παράνομος οδηγός, ο οποίος παρκάρει παράνομα, μέχρι και παράνομος διαβάτης που έχει κατά καιρούς δοκιμάσει ή και σπάσει τα όρια διάφορων νόμων και κανονισμών που διέπουν τη ζωή. Τα αδικήματα ήταν ασήμαντα κι είμαι βέβαιος πως θ' άντεχα τις συνέπειες -πρόστιμα και ποινές- και θα συνέχιζα τη ζωή μου. Κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί την ευκαιρία να επανορθώσω. Να ας πούμε η Μάρθα Στιούαρτ, παράνομη χρηματιστής κι ο Τζορτζ Στάινμπρέννερ, παράνομος δωρητής πολιτικών εξορμήσεων, έτσι για να ονοματίσω δυο παράνομους με εγκλήματα χειρότερα των δικών μου.

Πάλι καλά που δεν είμαι παράνομος μετανάστης. Από ένα τέτοιο δόκανο δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι ένα έγκλημα που δεν παίρνει διορθώσεις. Τίποτα λιγότερο από την απέλαση δεν μπορεί να σ' ελευθερώσει απ' αυτό, αυτή είναι η κυρίαρχη αίσθηση στη χώρα. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Η Αμερική έχει μεγάλο πρόβλημα με τη παράνομη μετανάστευση, ένα μεγάλο μέρος του οποίου πηγάζει από το λήμμα "παράνομος". Καθώς μολύνει τον σχετικό διάλογο. Κι εμποδίζει τις λύσεις. Αν το δεις ψύχραιμα και τεχνικά, ο όρος δεν έχει τίποτα το κακό. Χρησιμοποιούμενος όμως ως όχημα για τη διάκριση μιας μεγάλης και δεόντως αξιοπρεπούς μερίδας του πληθυσμού, λειτουργεί βλαπτικά. Κι ως συνθηματικό φυλετικού κι εθνικού μίσους είναι αποτρόπαιος.

Η λέξη "παράνομος" είναι ακριβής στο βαθμό που περιγράφει τις διαδικασίες κατά τη μετανάστευση κάποιου. Περί το 60% των ανθρώπων στους οποίους αναφέρεται εισήλθαν στη χώρα παράνομα. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που μπήκαν νόμιμα αλλά δεν έφυγαν όταν θα έπρεπε να φύγουν. Οι νομικές συνέπειες που σχετίζονται με αυτά δεν είναι αμελητέες αλλά ούτε κι ακραίες. Αν συλληφθείς σε στέλνουν πίσω.

Καθώς η λέξη δεν καταλαμβάνει μόνο το αδίκημα αλλά το ίδιο το πρόσωπο, ξεφεύγει της ετυμολογίας της. Εξαπλώνεται, σαν ανεξίτηλος λεκές. Μειώνει την ανθρώπινη υπόσταση του στόχου της, αφήνοντάς τον ισόβιο μέλος μιας δυνητικά εγκληματικής τάξης. Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται όταν ακούν πως οι παράνομοι μετανάστες έχουν δικαιώματα. Σοβαρά; Συνταγματικά δικαιώματα; Μα αφού είναι παράνομοι! Ασφαλώς έχουν δικαιώματα: έχουν το τεκμήριο της αθωότητας και τις πολιτικές ελευθερίες που το Σύνταγμα σοφά παραχωρεί σε όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους πολίτες.

Πολλοί άνθρωποι πάλι αντιτίθενται στον εναλλακτικό όρο "μη έχων έγγραφα" ως πολιτικά ορθό ευφημισμό, κι έχουν αλήθεια το δίκιο τους. Κάποιος που ξεγλύστρησε από τα σύνορα κι εξασφάλισε πλαστό αριθμό κοινωνικής ασφάλισης δεν θά 'χει δίκιο να πει: "Ουπς, δεν έχω έγγραφα. Κάπου εδώ τά'χω τα χαρτιά μου".

Τουλάχιστον όμως ο όρος "μη έχων έγγραφα" -ή ακόμα καλύτερα "μη έχων άδεια"- εμπεριέχει τη δυνατότητα της επανόρθωσης και της εξιλέωσης και προδιαθέτει για μια λογική αντίδραση, ανάλογη του αδικήματος. Η παραλυσία του Κογκρέσου και της χώρας στην επικαιροποίηση των μεταναστευτικών νόμων πηγάζει απ' την αδυναμία μας να επικεντρωθούμε στις δραστικές αλλαγές που χρειάζονται στο να νομιμοποιείς κάποιον παράνομο. Σκεφτείτε να συμβαίνει κάτι τέτοιο μ' ένα αδίκημα σαν το εμπόριο κοκαΐνης ή τον εμπρησμό. Αδιανόητο!

Έτσι, άνθρωποι που θέλουν να ασκήσουν ευαίσθητες μεταναστευτικές πολιτικές ώστε να βοηθήσουν τους πάντες -να κάνουν τους δρόμους ασφαλέστερους, όπως θα τους έκανε ο κυβερνήτης Έλιοτ Σπίτσερ με το σχέδιό του για τις άδειες οδήγησης ή να επιτρέψουν στα παιδιά των μεταναστών να φοιτήσουν στο κολλέγιο ή να υπηρετήσουν στο στρατό- αντιμετωπίζουν μοιραία τη δυσπιστία και την οργή. Πως τολμάτε; Είναι παράνομοι!

Εντωμεταξύ, οι έχοντες ακραίες θέσεις -θέσεις που τείνουν καθημερινά περισσότερο στην κυρίαρχη ιδεολογία- φανατικοί, χρωματίζουν τη λέξη με την απέχθειά τους για τους ισπανόφωνους. Ουρλιάζουν για "παράνομους" -τους αποκαλούν εκ γενετής εγκληματίες, λεπρούς, κλέφτες, βρωμιάρηδες- κι ο κόσμος νεύει καταφατικά και χειροκροτεί. Θα στείλουν χρήματα στον ιστότοπό σου και θα σ' έχουν από κοντά ώστε να κατακλυστούν οι νομοθέτες από τηλεφωνικές κλήσεις και φαξ. Τα νούμερά σου θα εκτοξευτούν.

Δεν είναι μόνο απωθητικό, είναι αντιπαραγωγικό, παραλύει κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση της μεταρρύθμισης του μεταναστευτικού. Κάθε προσπάθεια δίκαιης νομοθέτησης στο Κογκρέσο, κάθε ευαίσθητη πολιτική σε κρατικό και περιφερειακό επίπεδο έχει βρει απέναντί της τους αντιπολιτευόμενους και πάντα θα συμβαίνει αυτό, όσο κάθε τι θετικό θα χαρακτηρίζεται ως "αμνηστεία για τους παρανόμους".

Έχουμε κολλήσει σε μια κίβδηλη και απατηλή στρατηγική: έναν φράχτη 700 μιλίων επί συνόρων μήκους 2.000 μιλίων προκειμένου να αναχαιτήσουμε ένα κλάσμα από το 60% του προβλήματος που είναι αυτοί που παραβιάζουν τα σύνορα και σκόρπιες επιδρομές για να συλλάβουμε μερικές χιλιάδες εκ των 12 εκατομμυρίων.

Καμία από αυτές τις πολιτικές πυγμής δεν έχει ίχνος ειλικρίνειας και ρεαλισμού. Τουλάχιστον όμως δεν επιβραβεύουν τους παρανόμους κι αυτό, για την ώρα, είναι αυτό που θέλει η χώρα αυτή.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε την 28η Οκτωβρίου του 2007 στους Νιου Γιορκ Τάιμς. Μου κίνησε το ενδιαφέρον κυρίως διότι ένας αρθρογράφος μιας συντηρητικής αμερικανικής εφημερίδας δείχνει να προσεγγίζει το ζήτημα της "λαθρο"μετανάστευσης και τη χρήση του όρου "παράνομος" (κατ' αναλογία "λαθρο-") με πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία από αυτή των ελλήνων ομολόγων του. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την συγγραφή του άρθρου κι ενώ η ελληνική κοινωνία κατρακυλά στη μισαλλοδοξία, νομίζω πως έχει μια κάποια επικαιρότητα. Ελπίζω να μην το ρήμαξα στη μετάφραση.

Μού' κανες τα τρία πέντε

Το κλίμα γενικού ξεπουλήματος δε σ'αγγίζει αν και όσο έχεις την τύχη να κάνεις μακροβούτια και πατητές, κάποτε όμως οι διακοπές -ακόμα και των τυχερών- τελειώνουν κι η τηλεόραση είναι στην ίδια θέση στο διαμέρισμα. Κάπου εκεί γύρω το τηλεκοντρόλ περιμένει χαδάκια στα κουμπιά του. Και τότε η επικαιρότητα ορμά με κρυστάλινη ψηφιακή διαύγεια.
"Το 184 άλλαξε". Ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα επιστρέφοντας στην τηλεοπτική πραγματικότητα. Δεν μού'χε περάσει απ' το νου πως ένας τριψήφιος αριθμός μπορεί να ξεπουληθεί μέχρι που πρωτοέσκασαν κάποτε μύτη οι πενταψήφιοι στη θέση των 131 και 141. Αν και αυτοί ήταν μάλλον αριθμοί "πολυτελείας". Το 141 το έπαιρνες για να ρυθμίσεις το σωσμένο από μπαταρία ξυπνητήρι που σ' άφησε να κοιμάσαι ως τις 10 ή για να ακούσεις τον επόμενο τόνο: τουτ. Αντί δε να καλέσεις το 131 μπορούσες να ξεφυλλίσεις τον κατάλογο με τις σελίδες που μύριζαν αυτή την ευχάριστη τηλεφωνοκαταλογίλα. Κι αν πάω ακόμα πιο πίσω στις οσμές και τις εποχές προ ευκολιών θα θυμηθώ την περίεργη αίσθηση και την οσμή των ηχομονωμένων τηλεφωνικών θαλάμων του ΟΤΕ απ' όπου κάποτε, σαββατόβραδα συνήθως, μιλούσαμε με τη γιαγιά και τον παππού. Πριν να μας βάλουν το τηλέφωνο βέβαια. Κι επειδή -ως συνηθίζει- η μύτη μου με τράβηξε εκτός θέματος, επανέρχομαι στο 184 του οποίου η αλλαγή είναι ενδεικτική της έννοιας της "αποκρατικοποίησης". Δίνω μια ζωτικής σημασίας υπηρεσία στους ιδιώτες με την πρόφαση της καλύτερης εξυπηρέτησης και της εξοικονόμησης. Το κόστος της υπηρεσίας μετακυλίεται (σαν χιονοστιβάδα στην πλαγιά) στον καταναλωτή (εν προκειμένω αυξάνει από 0,03€ σε 1€, κι άστο -μην αρχίσω τα καντήλια- αν παίρνεις από κινητό) ενώ το μισθοδοτικό κόστος των τηλεφωνητών των ιδιωτών είναι πλέον το μισό. Τα άλλα μισά καταλήγουν σε τσέπες μετόχων, πράγμα το οποίο είναι καθ' όλα θεμιτό και θεάρεστο. Αθέμιτο, γαμώ το ...(όχι δε θα βλαστημήσω) είναι να αμείβεται ανθρωπίνως ο εργαζόμενος.

Αυτό πάντως που μ'εντυπωσιάζει είναι που το κράτος εξακολουθεί να κινείται με ρυθμούς χελώνας. Γιατί την εποχή της πενταψηφιοποίησης παραμένουν τριψήφια και αναξιοποίητα το 100, το 166 και το 199; Πότε θα γίνουμε κράτος ρε πούστη μου; Γαμώ το πεντακάθαρο εθνικό μου γονιδίωμα. Εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι όλα;

Ορίστε, έχω έτοιμη και τη διαφήμιση:
"Το 166 άλλαξε"
Και μετά τραγουδάκι (για την ερμηνεία του οποίου προτείνω τους αξιολύπητους που ρουθουνίζουν σε ρυθμό αερόμπικ το σχετικό 184 της βόδιαφον):
"Για εμετούς, διάρροιες, λουμπάγκο και ζαλάδα
μπουκάλια που σφηνώσανε σ' ευρύχωρο πρωκτόοοο
Καλέστε τους πιο γρήγορους σε όλη την Ελλάδα
Δεκάξι έξι στην αρχή και ογδονταοκτώωωω"

Ή πάλι:
"Το 100 άλλαξε"
Αυτή θά'ναι διαφήμιση με σενάριο. Ένας μασκοφορεμένος ληστής από πακιστανό πατέρα και αλβανίδα μάνα μπαίνει σ'ένα σπίτι για να ληστέψει. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τον τεράστιο σάκκο που κρατά με το ένα του χέρι. Με το άλλο χέρι κρατά ένα φακό και με το παράλλο ένα μπιστόλι. Γεμίζει το σάκκο με βίντεο, τηλεοράσεις και πλεϊστέισον ενώ η κάμερα ζουμάρει στο χαιρέκακο χαμόγελό του και τα χρυσά δόντια που φύτεψε σε ρουμάνο οδοντίατρο. Μια διαφήμιση βέβαια δεν μπορεί να πετύχει αν δεν έχει τσόντα. Λίγο μπουτάκι, λίγο βυζάκι, τελοσπάντων. Ο διαρρήκτης λοιπόν ανοίγει μια πόρτα και βλέπει μια νεγκλιζέ νοικοκυρά στο κρεβάτι να τον κοιτά με έκπληξη και τρόμο. Αυτός πετά το σάκκο κι επιτίθεται χουφτώνοντάς την ευδιακρίτως, ενώ αυτή με τη σειρά της τσιρίζει με χάρη. Τότε η κάμερα με απότομο ζουμ εντός της παρακείμενης ντουλάπας ρίχνει ένα γκρο πλαν σε κοντόχοντρο φαλακρό κύριο (για ν' ανεβαίνει το ηθικό του άρρενος τηλεθεατή) ο οποίος λέει:
"Ναι 100-69 εκεί; Τρέξτε γρήγορα! Βιάζουν τη γυναίκα του γείτονα".

Μασημένη τροφή μιλάμε. Για το 199 το αφήνω για χόμγουορκ.
Άντε και καλή μας σχολική χρονιά.

η ΔΗ.ΜΑΡ. γυμνή στη σκηνή

Με ψεύτικη φωτό νεαράς παρθένας,παλιά έμπειρη πουτάνα,έναντι αδράς αμοιβής,προσφέρει τις υπηρεσίες της σε κάθε είδους όργια. Κυβερνητικά,τραπεζικά,τηλεοπτικά,ραδιοφωνικά πασοκο-κομματικά, συνδικαλιστικά, φορολογικά, διοικητικά,παρακρατικά. Μεγάλη ποικιλία στάσεων,έμπειρο προσωπικό.Απόλυτη εχεμύθεια θράσος και καμουφλάζ πελατών.

με το παππού σου mazi-ta-fagaTe Πάγκαλε ?

Είναι γνωστός ο βίος και η πολιτεία του συνονόματου παππού. Γνήσιας Αρβανίτικης καταγωγής εκ πατρός και μητρός. Δικτάτορας 1925 που έμειναν παροιμιώδη,το μέτρημα της φούστας, και τα οικονομικά σκάνδαλα.Λιγότερα γνωστά τα πεπραγμένα του 1941-1945 με εξίσου οικονομικό ενδιαφέρον. Εμπνευστής δημιουργός και άτυπος αρχηγός των ταγμάτων ασφαλείας.Η εγκληματική τους δράση γνωστή. Επίσης όμως οι "αρχηγοί τους"εκβιαστικά ζητούσαν και εισέπρατταν λίρες και ακίνητα από συγγενείς αιχμαλώτων και κρατουμένων για να μη τους εκτελέσουν,και τις περισσότερες φορές αφού εισέπρατταν,τους εκτελούσαν.Ο παππούς Πάγκαλος επίσης Τον Νοέμβριο του 1941 με ειδική ρύθμιση  άρχισε να λαμβάνει σύνταξη ως πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, η οποία συνεχίστηκε και μετά την κατοχή.

Με την αποχώρηση των Γερμανών Οκτώβρη 1944 φυλακίστηκε Ως ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ , για να τον απελευθερώσει το Δεκέμβρη του '44 ο άλλος δωσίλογος Γ.Παπανδρέου (των Εγγλέζων διορισμένος πρωθυπουργός),και να φτάσουμε το 2010 των μνημονίων και της χρεοκοπίας να έχουμε τα εγγόνια τους πρωθυπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.

Από τον εγγονό Πάγκαλο τι να θυμηθούμε? Τα Ίμια ή τον Οτσαλάν.Μια απορία μόνο.Πόσα από τα 50 ακίνητα που δηλώνει ότι έχει, προέρχονται από τις προδοτικές και εγκληματικές ενέργειες του παππού του εναντίον του της χώρας και του  λαού?

mazi-ta-fagaTe για 85 χρόνια.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α

Α-υπάρχει το βιβλίο αυτό,αλλά δε το έχω διαβάσει.Μου φαίνονται λίγες οι 146 σελίδες του για να περιγράψουν το μεγάλο φαγοπότι.Μόνο για Κωσκοτά θα ήθελε 100.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β

Ένα κείμενο

22/9/2010 fililogos10.blogspot-Του Θανάση Ι. Νικολαΐδη

ΤΟ…σόι. Ευθύνονται τα χρωμοσώματα. Με τα κληρονομούμενα γνωρίσματα απ’ τον πρόγονο στον εξ αίματος επίγονο. Μη χαθούν ιδιότητες ατομικές είτε με «εγκυκλιότητα». Κι αν γίνεις δικτάτορας, αλίμονο στους αντιπάλους σου, στο λαό που «κυβέρνησες», στην ιστορία που κατέγραψε τα «έργα» σου............................

..........ΤΑ χρόνια πέρασαν και οι απόγονοι του στρατηγού δεν χάθηκαν. Με τις αντιλήψεις, τις μεθόδους, το φρόνημα στο μυαλό και με τα χρωμοσώματα στο κορμί. Δεν έγινε στρατηγός ο εγγονός-έγινε πολιτικός. Μια κοψιά…μπαρόκ, με μασέλες να λειτουργούν ασταμάτητα και με λόγο ξερό που ενθουσιάζει κι άλλοτε προκαλεί. Ενίοτε, με μεγάλο «βεληνεκές», που τον αναγκάζει να ζητάει «συγγνώμη» από «γίγαντες με μυαλό παιδιού».

«ΜΑΖΙ τα φάγαμε» ξεστόμισε ο Θόδωρος κι εμείς κοιταχτήκαμε. Ύστερα, η ματιά έπεσε στην κοιλιά μας και στην κοιλιά του. Τραγικά άνισα τα ποσά και η σύγκριση οδηγεί σε απελπισία. Κατά περιεχόμενο και δικαιώματα σ’ αυτήν τη ζωή, που τη ζει ο πολιτικός με τα προνόμιά του, τη «ζει» και ο κοινός…θνητός με τα άγχη του. Στα 58 ακίνητα του κ. Πάγκαλου σταματά η σκέψη, για να πάει στα σκουπίδια και στα ληγμένα. Εκεί ψάχνει για τροφή μερίδα Ελλήνων, όταν ο «εγγονός» αγωνίζεται να κάνει δήμαρχο τη γυναίκα του. Πότε άλλοτε; Όταν συνεδριάζει με άλλα ντόπια και διεθνή…λουλούδια στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

....

Τα άλατα και η αντίσταση

Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις επιλεκτικές δωρεές,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στο λινκ που οδηγεί στις πληροφορίες για το νέο έρωτα της Κέιτ Πέρι,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις κολακείες, τις ευχές, τις τόσες υποκλίσεις,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς σ'αυτούς που κάνουν τους φίλους σου,

Θ'αντισταθείς σ'αυτούς που υποδύονται τον εχθρό σου;

Η αντίσταση του πλυνητρίου σου είναι η μόνη αντίσταση που γνωρίζεις. Και την φροντίζεις με Calcor.