Βιαιόμετρο

Ποια βία είναι βιαιότερη;
Η βία αυτού που ρίχνει χαστούκι;
Η βία αυτού που ριχνει μερικώς αποβουτυρωμένο επιδόρπιο γιαουρτιού;
Η βία του εγγράμματου μπούλη με το βαβά από ρίψη τούρτας σεράνο;
Η βία της αγράμματης καριόλας με το πνευματικό εγκεφαλικό;
Η βία του εμφανώς φέροντος παιδικά τραύματα από φατούρα πρώην υπουργού;

Ή η μη βία του Κατρούγκαλου που κρατά την ψυχραιμία του;



Πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους που είναι ψύχραιμοι απέναντι στην αλητεία και τη βλακεία.
(Διότι εγώ στη θέση του θα κατέληγα στο κρατητήριο)

Πως του παν καλέ τα μπλε!

Ο έλληνας είναι γαλανόλευκος, ο τούρκος κόκκινος κι ο ιταλός κοκκινοπρασινόλευκος -εκτός αν παίζει μπάλα οπότε είναι ατζούρος, τουτέστιν μπλε.
Ο ολυμπιακός είναι κοκκινόλευκος, ο παναθηναϊκός πρασινόλευκος κι ο ΑΕΚτζής κιτρινόμαυρος.
Ο νεοδημοκράτης είναι γαλανόλευκος, ο πασόκος πράσινος κι ο κομμουνιστής κόκκινος.
Η χάινεκεν είναι πράσινη, η κοκακόλα κόκκινη κι η χιούλετ-πάκαρντ μπλε.
Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες θέλουν το χρωματάκι τους. Πράγμα που είναι λογικό. Αν δυο αντίπαλες ποδοσφαιρικές ομάδες είχαν το ίδιο χρώμα φανέλας θα έδινες πάσα στον αντίπαλο κι αυτός θα έβαζε αυτογκόλ για το οποίο θα πανηγύριζαν και οι δύο ομάδες.
Είναι ωστόσο προφανές ότι ένα χρώμα δεν σημαίνει για όλους το ίδιο. Το κόκκινο, ας πούμε, ταιριάζει υπέροχα με το σφυροδρέπανο αλλά είναι απαίσιο στη γαυροφανέλα.
Γι αυτό από μόνο του το χρώμα δεν αρκεί.

Ο ΟΣΦΠ έχει τον έφηβο, ο ΠΑΟ το τριφύλλι κι η ΑΕΚ το δικέφαλο.
Ο νεοδημοκράτης έχει τη δάδα, ο πασόκος τον ήλιο κι ο κομμουνιστής το σφυροδρέπανο.
Το σύμβολο χρειάζεται για να συνοψίζει αυτό που κάνει τον έναν να διαφέρει από τον άλλο.
Εντάξει, είναι μάλλον ανθρώπινο να χρησιμοποιεί κανείς έναν συμβολικό ευφημισμό. Αν είσαι κρεοπώλης δεν θα ζωγραφίσεις στην ταμπέλα σου μπαλτάδες και κομμένες βοϊδοκεφαλές. Θα ζωγραφίσεις τα τρία ανέμελα γουρουνάκια. Αν πάλι έχεις βυτίο εκκένωσης βόθρων θα ζωγραφίσεις λουλουδάκια και λοιπά εύοσμα.

• Ο κομμουνιστής έχει παραδοσιακά το σύμβολο της ιδεολογίας του.
• Ο νεοδημοκράτης -που έτσι κι αλλιώς δεν έχει ιδεολογία- έχει τη δάδα για να βλέπει τη νύχτα που περπατεί και σκατά πατεί. Ταυτόχρονα τιμά τη μνήμη των λαμπαδηδρόμων της εμφυλιακής περιόδου.
• Ο ακροδεξιός έχει ως ιδεολογία του την αρχαιοελληνορωμαιοχριστιανικότητα, γι' αυτό εξαρχαιίζει σταυρούς (ή εκσυγχρονίζει μαιάνδρους).
• Ο πασόκος είχε έναν ανατέλλοντα μισοήλιο -ο αθεόφοβος- αλλά σουρούπωσε και στη θέση του βγήκε κάτι σαν πριονόδισκος.
• Ο Συριζαίος έχει μια τριπλή σημαία που την ανεμίζει τυπωμένη πάνω σε λευκές σημαίες. Η σημειολογία είναι καταπληκτική αλλά του βγαίνει αυθόρμητα και όχι αυτοσαρκαστικά.

Όπως φαίνεται, όσο πλησιάζει κανείς το κέντρο τόσο πιο θολά γίνονται τα σύμβολα (η θεωρία των δύο άκρων δικαιώνεται!). Η ΕΠΕΚ του Πλαστήρα είχε μια τιμονιέρα, η Ένωση Κέντρου του παπατζή είχε ένα "ΕΚ" με στάρια και λιόφυλλα, η ΕΔΗΚ ένα σκούφο κι η Ένωση Κεντρώων το γκροπλάν του αρχηγού. Θα έβγαζα το καπέλο σ' ένα κεντρώο κόμμα που θα είχε για σύμβολο τη δίνη (για λόγους κοσμιότητας δεν προτείνω τη σούφρα). Η δίνη -όπως και η σούφρα- με την ελκτική της δύναμη είναι το ιδανικό σύμβολο του κέντρου. Το οποίο καμία άλλη πολιτική υπόσταση δεν έχει.
Στην Ιταλία πάντως που έχει σχεδιαστική παράδοση οι κεντρώοι υιοθέτησαν την ελιά. Στην Ελλάδα εκ παραδόσεως αντιγράφουμε το ιταλικό ντιζάιν, γι' αυτό βάφτισαν "ελιά" την πρωτοβουλία των 59 "προσωπικοτήτων" (σαν τη Σώτη, το Μπέζο, το Μπίστη και το Χριστοδουλάκη) που ζητά την ανασυγκρότηση της "υπευθυνοκεντροαριστεράς". Δηλαδή ένα νέο κέντρο που νομίζει πως θα χωθεί ανάμεσα σε Νουδού και ΣΥΡΙΖΑ. Και θα γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ πριν τους λοιπούς ΠΑΣΟΚίζοντες. Μαζί τους κι ο Σημίτης, ο οποίος όπου βλέπει κέντρο χειροκροτεί.

Η ελιά βέβαια είναι δέντρο ιερό (για το λαδάκι της, όχι για τα στεφανώματα) αλλά σε μια χώρα αμόρφωτων μεγαλοϊδεοκληρονόμων καταντά γελοίο να μιλάς για ιερά.
Στο κάτω κάτω στις ελιές είναι που φυτρώνουν τα λαίμαργα και τα κωλοφούσκια.

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

Διευκρινίζω ότι εξακολουθώ να μην είμαι καθόλου σίγουρος για τα ψυχανεμίσματά μου.
Όμως,

• η πρωτοφανής δίωξη μαθητών για κατάληψη σχολείου, η οποία οδήγησε σε καταδίκη τους με ποινές φυλάκισης και άνευ δικαιώματος έφεσης,
• ο γκεσταπίτικης έμπνευσης εκβιασμός του υπουργού παιδείας προς τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων να σκάψουν μόνοι τους το λάκκο τους συμπληρώσουν μόνοι τους τούς καταλόγους διαθεσιμότητας επί ποινή αργίας,
• οι γκεσταπίτικης έμπνευσης απειλές προς τους διευθυντές υπηρεσιών προσωπικού και τους πρυτάνεις που δεν έστειλαν μέχρι χτες τους καταλόγους,
• η ύποπτη χρονικά αποκάλυψη -μετά "καυτών" διαλόγων μάλιστα- της περίεργης δωροδοκίας του πασοκοσυνδικαλιστή,

αν ανακατευτούν με την ξαφνική φούρια που έπιασε τη δικαιοσύνη να πακτώσει τη χρυσαυγίτικη συμμορία, μου γεννούν τον εξής χρησμό:
Τα δακρυγόνα χαλούν το κεντρώο προφίλ της κυβέρνησης ενώ καθόλου δεν το χαλούν οι τήβεννοι.

Οι τήβεννοι μπορούν να δράσουν κατά των απέναντι της χρυσής αυγής "άκρων", ως εξής:

• όποιος μαθητής / συνδικαλιστής / απεργός / διαδηλωτής τολμά να πατήσει στα χωράφια οποιουδήποτε νόμου (δεν πα νά'ναι κι ο νόμος 4000) να χτυπιέται αλύπητα από τη δικαστική εξουσία (ως άκρο)
• να οργανωθεί μια ή περισσότερες προβοκάτσιες στις οποίες -με τη σύγχυση που επικρατεί-πανεύκολα κάποιοι θα τσιμπήσουν και θα γίνουν το πακτωμένο αντίβαρο.

Τη δεύτερη άποψη την κατέθεσε και ο ΣΥΡΙΖΑ και θεωρώ πως έχει όση βάση έχει και η πρώτη. Δεν αμφιβάλω για την ειλικρίνεια των ανησυχιών του. Μάλλον όμως θα διαφωνήσω με το πνεύμα της ανησυχίας, όπως περίπου την θέτει κι απ' την πλευρά του ο Δελαστίκ. Ότι δηλαδή ο Σαμαράς επιθυμεί να ζωγραφίσει ένα δίπολο άκρων το οποίο θα αποτελείται δεξιώς από τη χρυσή αυγή και αριστερώς από το "αντιμνημονιακό τόξο". Ποτέ και κανένα κόμμα εξουσίας δεν στάθηκε χωρίς νόμιμο αντίζηλο της εξουσίας, ακόμα κι αν τον σιχαινόταν.

Το πραγματικό "άκρο" που στοχεύει η κυβέρνηση είναι η δράση. Κυρίως δε η συνδικαλιστική δράση. Και για να γίνομαι σαφέστερος, η ταξική συνδικαλιστική δράση.

Λόγω τεχνικών προβλημάτων, η επισύναψη εικόνας αναβάλλεται.

Βατουλιάς πεσούσης

Αφού το κράτος αποφάσισε να μπουζουριάσει (μέχρι νεωτέρας) τμήμα του παρακράτους κι αφού το τοπίο γέμισε αντιφασίστες, λογικό ήταν να κελαηδήσει αντιφασιστικά άσματα κι ο απολιθωμένος πτεροδάκτυλος.
Προχτές η Ντόρα χαρακτήρισε τους χρυσαυγίτες "κότες τρίλιρες και μακροπουπουλάτες". Λίγο παλιότερα όμως καμάρωνε που οι κότες της απευθυνόταν "με το σεις και με το σας".
Σήμερα ένας λιμοκοντόρος βουλευτής της νουδού -ο υιός του οσιολογιότατου πρώην διοικητού Αγίου Όρους- εξανέστη λόγω της παρουσίας χρυσαυγιτών βουλευτών και δήλωσε ότι "δεν ανέχεται να βρίσκεται στην ίδια αίθουσα με δολοφόνους, μ' αυτούς που δολοφονούν τη δημοκρατία".
(Σημειωτέον ότι αυτό το μαλακιστήρι το ψήφισε ο κυρίαρχος λαός, όπως εξάλλου και τους χρυσαυγίτες)

Είμαι πολύ προβληματισμένος... Οι δεξιοί ανέκαθεν ήταν τόσο προκλητικοί όσο και ηλίθιοι, σε σύγκριση τουλάχιστον με τους κεντρώους (πολλοί εκ των οποίων ήταν μεγάλες πουτάνες). Παρ' όλα αυτά δεν μπορώ να δεχτώ ότι η κοσμοσυρροή στα καλλιστεία αντιφασισμού οφείλεται σκέτα σε κουτοπονηριά. Η κουτοπονηριά συνοδεύεται από ισχυρό τεκμήριο αθωότητας και γι'αυτό πολλές πουτάνες εσχάτως παριστάνουν τους ηλιθίους.

Βλέπεις τα όρνια να παριστάνουν τους antifa και λες: γαμώ τη φάρα τους, οι χρυσαυγίτες τουλάχιστον είναι ανυπόκριτα όρνεα.
Ταυτόχρονα πληροφορείσαι ότι οι ανακριτές προσανατολίζονται να απαγγείλουν κατηγορία "εσχάτης προδοσίας". Οι "αλήτες-προδότες-πολιτικοί", δηλαδή, κατηγορούν το παρακράτος για προδοσία. Άντε μετά να διαλέξεις ποιον "προδότη" θα υποστηρίξεις...

Μήπως η διαδικασία "σοβαροποίησης" της χρυσής αυγής διέρχεται μέσα από μια καλοστημένη "κάθαρση";
Για ποιον αντηχεί η καμπάνα της "εσχάτης προδοσίας λόγω κατάλυσης πολιτεύματος";

Η καιόμενη βάτος που και άκαφτη έμεινε και εντολές μοίρασε 

(Μαρκ Σαγκάλ, 1966)

Οι μέρες είναι πονηρές

Όταν κάποτε οι εργάτες ξεκίνησαν να οργανώνονται σε σωματεία, η εργοδοσία αντιμετώπισε την θρασύτητα αυτή με ωμή βία. Με τις ευχές της κρατικής και παρακρατικής εξουσίας. Οι πρώτοι, ηρωικοί, συνδικαλιστές αντιμετώπιζαν στην καλύτερη περίπτωση την απόλυση (μπλεμαρεδόν) και στη χειρότερη το υποβρύχιο τσιμέντωμα.

Όμως άλλαξαν οι καιροί. Ο καπιταλισμός κυριάρχησε, ωρίμασε και μέσα από δύο παγκοσμίους και πολλούς περιφερειακούς πολέμους έφτασε στο απώγειο της ακμής του. Η ακμή αυτή, που αφορούσε βέβαια κατ' εξοχήν τους καπιταλιστές, επέτρεψε τη βελτίωση των συνθηκών και για τους εργάτες. Κι όταν ο εργάτης χορταίνει είναι πιο παραγωγικός και λιγότερο απαιτητικός. Οι καπιταλιστές πάντως δεν επαναπαύτηκαν στιγμή. Η αποικιοκρατία εξάλλου αποτελεί εγγύηση για το ότι η εργατική τάξη θα αντιμετωπίζεται άλλοτε (αλλού) με το μαστίγιο κι άλλοτε (κι αλλού) με το καρότο. Το μαστίγιο ποτέ δεν εξαλείφθηκε. Στην Ευρώπη όμως ανακαλύφθηκαν νέες αναίμακτες αλλά ακόμα πιο αποτελεσματικές μέθοδοι αντιμετώπισης των ανυπότακτων. Σχετιζόμενες κυρίως με το καρότο.

Ο συνδικαλισμός είναι καθαρά πολιτική δράση. Φυσικό είναι η οργάνωσή του να επηρεάζεται από τους εκάστοτε πολιτικούς και κομματικούς συσχετισμούς. Οι συσχετισμοί αυτοί στην Ελλάδα επέτρεψαν τον σχηματισμό μιας τετράπαχης συνδικαλιστικής αριστοκρατίας, με κύριο εκφραστή της το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Όσο ο καπιταλισμός επέτρεπε τη διατήρηση ενός ικανοποιητικού βιοτικού επιπέδου στην εργατική τάξη, η κυριαρχία της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας δεν έβλαψε εμφανώς τα συμφέροντα της τάξης που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Έβλαψε όμως με τον πιο καταστροφικό τρόπο τον ίδιο το θεσμό του συνδικαλισμού. Δεν ξέρω αν η ζημιά ήταν σκόπιμη ή αν προέκυψε ως φυσικό επακόλουθο του δομικού ασύμβατου του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Είναι εύκολο να υποθέσει κανείς τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο. Ασφαλώς όμως ο συνδικαλισμός, από τη φύση του, δεν μπορεί παρά να έχει ως ορίζοντα την εργατική εξουσία. Αλλιώς οι εργατικές ενώσεις καταντούν "κοινωνικοί εταίροι". Να τους κλαιν οι προλεταρέγγες.

Όμως η ενσωμάτωση δεν είναι πάντα επαρκές μέτρο χειραγώγησης του συνδικαλισμού. Πάντα θα υπάρχουν εστίες συνδικαλιστικής δράσης μη ελεγχόμενες από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία και τους πάτρωνές της. Στις περιπτώσεις αυτές αξιοποιείται η δύναμη των ΜΜΕ. Έτσι κατασυκοφαντήθηκαν οι δράσεις των ναυτεργατών, των χαλυβουργών, των συνδικαλιστών που "έσπασαν" το υπουργείο εργασίας κλπ. Κύριος στόχος: ο εργάτης να μισεί τα όπλα του. Να πηγαίνει στον πόλεμο άοπλος εκ πεποιθήσεως.

Με την πάρλα όμως κόντεψα να ξεχάσω γιατί γράφω αυτό το ποστ. Αφορμή είναι η σύλληψη του "45χρονου" συνδικαλιστή του Νοσοκομείου Σωτηρία. Λίγες μέρες μάλιστα μετά την "εξάρθρωση" της χρυσής αυγής και ταυτόχρονα με την καταδίκη Τσοχατζόπουλου. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν ο συλληφθείς πασοκοσυνδικαλιστής είναι αθώος ή ένοχος. Ο οποίος -κατά τα νέα ήθη- ήταν ανανηφθείς εκ βαθεοπασοκισμού και αντιμνημονιακός. Έχω όμως πολλές απορίες:

• Πως μπορεί να εκβιάσει κανείς τον διοικητή ενός νοσοκομείου; Με τι θα τον πληρώσει αυτός, με κίκια;
• Πως θα εκταμιεύσει οποιοσδήποτε δημόσιος υπόλογος 50.000,00€ χωρίς ένταλμα πληρωμής;
• Πως και ο πρώτος συνδικαλιστής-εκβιαστής έτυχε (οποία σουρπρί!) στο χώρο της Υγείας;
• Ο επόμενος θα εκβιάσει καμιά διευθύντρια νηπιαγωγείου;

Με λίγα λόγια (γιατί έγραψα πολλά), και ανεξαρτήτως της ενοχής ή αθωότητας του "45χρονου", πιστεύω ότι πρέπει κανείς να είναι καχύποπτος για τα πάντα. Ο καπιταλισμός αποφάνθηκε ότι η δημόσια Υγεία και Παιδεία είναι περιττά χουβαρνταλίκια. Κι ως καπάτσος που είναι, χτυπά ύπουλα. Ξεκινώντας από την άμυνα. Η οποία, αρέσει-δεν αρέσει, συνίσταται στην εργατική συσπείρωση στα συνδικάτα.

Είναι αυτά κουτσά; Αναμφίβολα είναι. Στο χέρι του εργάτη είναι να τα σηκώσει.

Στο κάτω-κάτω καλύτερα να πολεμάς με ελαττωματικό όπλο παρά με ανοιχτά πουκάμισα.

Όλα καλά

Αμάν γιαβρούμ, έλεος, δεν αντέχω άλλο δικαστικό ρεπορτάζ... Το εμπέδωσα για τα καλά, ορίστε:

• Έξω απ' τη χρυσή αυγή δεν υπάρχουνε ναζί.
• Ο Άκης σάρωσε μόνος του όλες τις μίζες.
• Ο Μάκης έστησε όλους τους αγώνες.

Η χρυσή αυγή συνετρίβη με εντολή πρωθυπουργού. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Καβοντόρος της Δημοκρατίας.
Ο Άκης μόλις καταδικάστηκε.
Ο Μάκης είναι ήδη μέσα (αν και για καταδίκη χλωμό το βλέπω αφού κρατά πολλούς από τ'αρχίδια).

Τέλος οι φασίστες.
Τέλος οι μίζες.
Τέλος οι παράγκες.
Στο εξής αναμένονται πρωτογενή πλεονάσματα και επενδύσεις. Αν όχι αμέσως, το πολύ σε καμιά πενταετία.

Τι μου λείπει για να ευτυχήσω;
Ψιλοπράματα. Μέσα πάμε καλά. Μερικά εξωτερικά μερεμέτια μένουν.
Να, σιχάθηκα πια να βλέπω τις σκατόφατσες της τρόικας. Σαν μέλη της Γραμματείας Λουξεμβούργου της Πολιτικής Άνοιξης μοιάζουν. Τι καλά να μπορούσε να γίνει ένας τροϊκανασχηματισμός.

(Θα μπορούσες τουλάχιστον να φαντασιώνεσαι μια εκδίκηση)

Άσε που δεν αντέχω αυτό το κούρεμα-playmobil της Μέρκελ. Ίσως να ανεβάσω μια petition μπας και πειστεί να κουρευτεί αλά Miley Cyrus.

Αυτά τα ολίγα και θ'αντέξω μια χαρά μέχρι να ξεμπουμπουκιάσει η ανάπτυξη. Όταν νιώθεις ασφαλής αντέχεις κάθε προσωρινή δυσκολία.

Αχ, είναι τόσο ωραία να κάθομαι και οι λύσεις να έρχονται μόνες τους.

Η θεωρία των δύο άκρων για αρχαρίους

Ο άνθρωπος έχει δύο πόδια κι άλλα δύο χέρια. Για να μην τα μπερδεύει τα ονόμασε "δεξί" και "αριστερό". Δεν είναι αστείο, θα υπήρχαν σοβαρές δυσκολίες αν δεν είχαν ένα όνομα να τα ξεχωρίζει. Σκέψου π.χ. να κάνεις τηλεφωνικό σεξ:
-"Που έχεις τώρα το χέρι σου μανάρι μου;"
-"Ποιο απ' τα δύο μωρό μου;"
-"Αυτό που κρατά το μαχαίρι όταν καθαρίζεις φασολάκια μανίτσα μου"
-"Αχ, χαϊδεύω το πόδι με το οποίο πατάω το πεντάλ του σκουπιδοτενεκέ, μπουμπούκε μου"
-"Και το άλλο χέρι, αυτό που κρατά τα φασολάκια;"
-"Αυτό τρίβει τη ρώγα μου, μωρό μου"
-"Και το τηλέφωνο με τι το κρατάς;"
 ....
Μάλλον τον έχει σε ανοιχτή ακρόαση. Η δυσκολία ωστόσο θα ανέκυπτε αν το ερώτημα ήταν:
Ποια ρώγα από τις δύο;
Έλα ντε.. Με τη ρώγα δεν κάνεις κάτι που θα βοηθούσε στον προσδιορισμό της σε σχέση με την άλλη. Οπότε θα υπήρχε πρόβλημα ακριβείας με καταστροφικές συνέπειες για το τηλεφωνικό σεξ. Εκτός βέβαια αν η ρώγα είχε κανα πίρσινγκ ή γειτόνευε με καμιά ελιά.
Γι' αυτό λοιπόν ο άνθρωπος ανακάλυψε τα επίθετα "αριστερός/ή/ό" και "δεξιός/ά/ό".

Ο άνθρωπος όμως δεν έχει μόνο άκρα. Έχει κορμό, λαιμό και κεφάλι. Τα οποία, με τη σειρά τους, μοιράζονται σε αριστερά και δεξιά μέρη. Δύο στήθη, δύο μάτια, δύο ρουθούνια, δύο κωλομέρια, κλπ. Όλα αριστερά ή δεξιά. Το μόνο μέρος του ανθρωπίνου σώματος που είναι ακριβώς στη μέση είναι η κωλοτρυπίδα. Είναι, τρόπον τινά, το κέντρο. Χωρίς αριστερά και δεξιά μέρη, εκτός ίσως από καμιά εξωτερική αιμορροΐδα.
Σε αντίθεση με τα άκρα, το κέντρο είναι σταθερό. Ενώ τα άκρα μπορούν να αγγίξουν, να κλωτσήσουν, να χαστουκίσουν, να χουφτώσουν, να χαϊδέψουν, το κέντρο στέκει στη θέση του χωρίς να συμμετέχει με τρόπο δραστικό. Το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κοπρίζει. Αυτός εξάλλου είναι ο ρόλος του κέντρου.
Γι' αυτό γεννήθηκε μέσα του ένας φθόνος για τα άκρα. Ανέπτυξε λοιπόν τη θεωρία των δύο άκρων, μια θεωρία σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δεν πρέπει να έχει άκρα, διότι αυτά οδηγούν στο κακό. Ακόμα κι αν έχουν καλές προθέσεις.
Σου λέει το κέντρο, μπορεί ν'αρχίσουν τα άκρα να χαϊδολογούν, να ερεθιστεί το απρόβλεπτο πέμπτο άκρο, που κινείται αυτόνομα μια αριστερά, μία δεξιά και να φάω κι εγώ το φιλήσυχο καμιά ξώφαλτση.
Διά της θεωρίας των δύο άκρων το κέντρο αποσκοπεί στο να μετατραπεί ο άνθρωπος σε μια τεράστια κωλοτρυπίδα. Την θεωρία του όμως την καλοβλέπουν και οι φυσικοί γείτονες του κέντρου, το αριστερό δηλαδή και το δεξί κωλομέρι. Κι αυτό διότι όταν αλληλοεξοντωθούν τα άκρα και η κωλοτρυπίδα κυριαρχήσει, κάποιοι θα πρέπει να την καθορίζουν εκ' κεντροδεξιών κι εκ' κεντροαριστερών. Εξάλλου δεν νοείται τρύπα χωρίς τρύπια ύλη.

Για να επανέλθουμε λίγο στα άκρα, είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο το δεξί τους άκρο, πόδι ή χέρι. Επιπλέον ο άνθρωπος επηρεάζεται πολύ από τις τάσεις της πλειοψηφίας. Έτσι, επικράτησε παλαιόθεν η θεωρία ότι το δεξί πόδι ή χέρι είναι το "καλό". Εξ' αντιδιαστολής το αριστερό είναι μοιραία το "κακό". Τα παλαιότερα χρόνια, μάλιστα, που οι άνθρωποι ήταν πιο άγαρμποι, χρησιμοποιούσαν συχνά αμφιλεγόμενες -έως απάνθρωπες- μεθόδους για να κάνουν τους αριστερόχειρες να γράφουν με το δεξί. Από απειλές μέχρι δέσιμο του χεριού, ακόμα και ξύλο. Μπαϊδεγουέι η βίαιη αναμόρφωση του αριστερού σε δεξί ήταν εθνικό ζητούμενο σε μακρές χρονικές περιόδους στη χώρα μας.

Η θεωρία των δύο άκρων είναι μεν σύλληψη της κωλοτρυπίδας, αποτελεί ωστόσο κεντρική φιλοσοφία της ευρωπαϊκής ένωσης. (Σαν λίγο πλεονασμός ακούγεται αυτό). Ο κομμουνισμός επιχειρείται να ταυτιστεί με το φασισμό, με προφανή στόχο την ηθική του καταδίκη. Αυτά τα δύο "άκρα" επιχειρεί να ταυτίσει η εν λόγω "θεωρία" του κώλου, κι όχι τα άκρα στο πάνελ του Σκάι.
Όσο για τις γηγενείς παπαρολογίες που ταυτίζουν μία τον τάδε και μία τον δείνα με τα άκρα, αυτές είναι καθαρά για λαϊκή κατανάλωση. Για να συσπειρώνονται τα κόμματα εξουσίας ή να το παίζουν απόκεντρα, ανάλογα με τις ανάγκες. Τα κωλομέρια στο κάτω κάτω δεν πρέπει νά 'ναι καταμεσής, γιατί θα τα ρουφήξει η τρύπα. Και θα την πάθουν σαν το ΠΑΣΟΚ. Η θεωρία των δύο άκρων είναι εξαιρετικά χρήσιμη τόσο για την κωλοτρυπίδα, όσο και για τα κωλομέρια.

Δείγμα ισχυρής κοινοβουλευτικής ισορροπίας (δικωλομερισμός)

Τα σχέδια της κωλοτρυπιδοποίησης του ανθρώπου μπορούν να ανατραπούν μόνο μ' ένα γερό (ακρο)αριστερό χαστούκι.

Οι κομμουνισταί θα σας πάρουν τα σπίτια

Πως προέκυψαν οι δεξιοί στη χώρα μας; Η συνταγή νομίζω ότι έχει τέσσερα συστατικά:
1. Τους έχοντες (μικρότερο ή μεγαλύτερο) ταξικό συμφέρον,
2. Τους αναντάμ παπαντάμ βασιλικούς,
3. Μεγάλο μέρος των μικροαστών.
4. Μούχλα με τη σέσουλα.
Οι μικροαστοί (που είναι το κυρίαρχο συστατικό) χωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες, οι οποίες βέβαια κάλλιστα μπορούν να αλληλοεπικαλύπτονται:
-Στους μικροαστούς που τρέμουν μην και "ξεπέσουν" στην εργατική τάξη.
-Στους μικροαστούς που τρέμουν μην τους πάρει τα σπίτια η εργατική εξουσία.

Απ' τις πολυπληθείς γραμμές των μικροαστών ξεπήδησαν οι περισσότεροι χίτες, ταγματασφαλίτες και τραμπούκοι της αχαλίνωτης δεξιάς. Επί πολλά χρόνια, ακόμα και μετά την "εθνική συμφιλίωση", οι δεξιοί μικροαστοί δεν κατάφεραν να ξελυσσάξουν. Μία βέβαια από τις αιτίες ήταν η θριαμβευτική επέλαση των "αριστερών" μικροαστών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι κάλυψαν το χαμένο έδαφος με ενθουσιασμό. Κάποια στιγμή επιτέλους, μετά από πολλές εναλλαγές στην κάλυψη χαμένου εδάφους, επήλθε η εθνική συμφιλίωση. Μεταξύ των μικροαστών τουλάχιστον. Κι αν ξανακινδυνεύει σήμερα, είναι διότι το έδαφος εξαντλήθηκε κι έσφιξαν οι κώλοι. (Βγήκαν κι οι κληρονόμοι των χιτών κι έκαναν την αποδοχή κληρονομίας που είχαν κρύψει στο ερμάριο μετά το '74). Φυσικά από δεξιό, πόσο μάλλον μικροαστό, αυτοκριτική δεν περιμένει κανείς. Δεν πρόκειται κανείς να βγει να πει: "Ρε πούστη μου, μπουρδέλο την κάναμε τη χώρα με τη δικομματική ρεμούλα". Αντίθετα, αυτό που ξέρουν να λένε είναι: "Όλοι έχουμε τις ευθύνες μας, εξάλλου εμείς δεν ξέραμε, μας εξαπάτησαν οι κομματάρχες". Προδόθηκαν κι αυτοί...

Κι αφού όλοι μας έχουμε τις ευθύνες μας, αυτοί που δεν κυβερνήσαμε έχουμε περισσότερες. Αστοδιάλο, σκόντο θα κάνουμε στις ευθύνες; Τι φταίει λοιπόν για τη σημερινή κατάντια; Μα το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης. Φταίει ο κρατισμός που εμποδίζει τις αναδιαρθρώσεις και η άτυπη κομμουνιστοειδής κυβερνητική γραφειοκρατία που διώχνει τους υγιείς επιχειρηματίες. Η Ελλάς είναι σοβιετία και μάλιστα επιζήσασα! (Σύντροφοι, νικήσαμε και δεν το πήραμε χαμπάρι;).
Παλιά βέβαια η σχετική ρητορική αλλά ζει και βασιλεύει. Κι επ' αφορμή των νέων σχεδίων της κομμουνιστικής κυβέρνησης Σαμαρά για την είσπραξη φοροοφειλών, ήτοι να μπορεί ο οφειλέτης του δημοσίου να πλερώνει σε είδος (ακίνητο), με τη διαφορά όμως της αξίας να μην επιστρέφεται (harder baby), έπεσα σε σχετικό αρθρίδιο. Ακολουθούμενο, ως συνήθως, από σχόλια θλιβερών μικροαστών που ονειρεύονταν να γίνουν αστοί αλλά τους συνέτριψε η βδελλυρά οθωμανοσοβιετία.
Και νά 'σου μέσα στον εσμό ένα σχόλιο με το οποίο γέλαγα επί τρίλεπτο:
"Έρχεται η ευλογημένη ώρα
που οι κομμουνιστές
θα δώσουν πίσω τα σπίτια
που θά 'παιρναν οι κομμουνιστές
αλλά τα πήραν οι νεοφιλελεύθεροι"


Στο επόμενο επεισόδιο: Η θεωρία των δύο άκρων για αρχαρίους

Εξτρίμ σοκ

Προσοχή! Το παρακάτω πρωτοσέλιδο εκφράζει την συναισθηματική δοκιμασία του εκδότη και του δημοσιογραφικού του τιμ. Είναι καταφανώς σοκαρισμένοι.
Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πλάγια διαφήμιση της ταινίας. Ούτε βέβαια καλεί τους σοκαρισμένους αναγνώστες να ψάξουν εντός του εντύπου για σοκαριστικές λεπτομέρειες και φωτογραφίες από τη σοκαριστική ταινία.

Το παρόν ποστ ως πρελούδιο της φούγκας που θα ακολουθήσει μετά τις δηλώσεις Αντώνη Σαμαρά περί "συντριβής εξτρεμισμού". Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε το καθήκον του κι αμόλυσε τη μύγα. Ο ετεροπροσδιοριζόμενος πρώτος τη μύγα βαλέτω.

(Στο ρόλο του υπερομοφοβικού ο Φαήλος)

Ε τότε, τι διάολο να κάνουμε;

Μακάρι νά 'ξερα...

Νομίζω ότι δεν υπάρχει μία απάντηση, κοινή για όλους. Κοινή είναι η ανάγκη και το δικαίωμα στην επιβίωση. Ακόμα και ακροδεξιός να είσαι, έχεις δικαίωμα να επιβιώσεις (υπό προϋποθέσεις!).
Το ερώτημα όμως της ανάρτησης δεν απευθύνεται σε ακροδεξιούς.
Ας πούμε, χάριν αριστερολογίας, ότι απευθύνεται σ' αυτούς που κινούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την άκρη του αριστερού φάσματος. Γι αυτό θα γίνω -όσο αντέχω- αμερόληπτος.

Τι μας ενώνει;
-Ζητάμε ανατροπή της ακολουθούμενης πολιτικής;
-Ναι.
-Ζητάμε δουλειά, δημόσια παιδεία και υγεία;
-Ναι.
-Ζητάμε η εξουσία να υπηρετεί το λαό και όχι τους καπιταλιστές;
-Ναι.
-Η αντίρρηση του κυρίου στο βάθος σχετικά με τον ξύλινο όρο "καπιταλιστές" κατεγράφη στα πρακτικά.
Μέχρι εδώ όλα καλά.

Τι μας χωρίζει;
Μας χωρίζει η αντίληψη για τον δρόμο που πρέπει να πάρουμε ώστε να πετύχουμε τα κοινά μας ζητούμενα.
Οι συντασσόμενοι με τον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο της ανατροπής της δεξιάς κυβέρνησης και να κατακτήσουμε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, σχηματίζοντας μια "Κυβέρνηση της Αριστεράς" η οποία θα αναιρέσει τις αντιλαϊκές πολιτικές.
Οι του ΚΚΕ πιστεύουν ότι η κατάκτηση της εξουσίας χωρίς ανατροπή του οικονομικού συστήματος δεν μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή της ασκούμενης πολιτικής. Πιστεύουν ότι η ανατροπή θα επιτευχθεί μόνο με την ταξική συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης, τη μαζική συσπείρωση στα συνδικάτα και την επαναστατική ετοιμότητα.
Άλλοι πιστεύουν ότι το μέσο της ανατροπής είναι η επίθεση κατά μέτωπο με όπλο απεργίες διαρκείας που θα οδηγήσουν την κυβέρνηση σε κατάρρευση. Ως απώτερο στόχο θέτουν κι αυτοί την ανατροπή του οικονομικού συστήματος.
Τέλος, οι αναρχικοί / αντιεξουσιαστές απορρίπτουν κάθε οργανωμένη μορφή εξουσίας και επιδιώκουν μια διαρκή σύγκρουση με την όποια έκφρασή της, μέχρι εγκαθίδρυσης της αταξικής κοινωνίας.

Παρακαλώ για επιείκια σε τυχόν σουτ στο δοκάρι και άουτ.

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, κατάτι στρογγυληδόν:

1. Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια ο πιο βατός από όλους. Το να πέσει η δεξιά κυβέρνηση και να κυβερνήσει μια "αριστερή" είναι τεχνικά εφικτό. Έχει συμβεί και αλλού. Μειονέκτημα είναι το ότι οι ασκούμενες πολιτικές δεν συμβαίνουν καθ΄εφαρμογή ενός αμιγώς "εθνικού" καπιταλιστικού σχεδίου. Είναι τα τσουνάμι που προκαλούν οι δονήσεις του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και σκάνε στις εθνικές ακτές. Το να κατακτήσεις την κοινοβουλευτική εξουσία έχοντας τις καλύτερες των φιλολαϊκών προθέσεων δεν σημαίνει ότι θα έχεις και τα εργαλεία για να τις υλοποιήσεις. Πόσο μάλλον σε μια χώρα βαθιά εξαρτημένη τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά από διεθνείς, καυλωμένους καπιταλιστές. Εκ των πραγμάτων λοιπόν θα βρεθείς ενώπιον του διλήμματος ενσωμάτωση ή ευθεία ρήξη.

2. Οι θέσεις του ΚΚΕ έχουν ως ζητούμενο την κατάκτηση της εξουσίας από αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Ταυτόχρονα διαθέτουν επαρκή τεκμηρίωση, κατά συνέπεια οι προβλέψεις του κόμματος επαληθεύονται πάντα. Μειονέκτημα είναι η -παραδεχτή άλλωστε- απροθυμία του λαϊκού παράγοντα να συνδράμει στην ανατροπή του οικονομικού συστήματος, παρά το ότι υποφέρει από τις πολιτικές του. Είναι επίσης η ευρύτερη διεθνής συγκυρία (ποιές θα ήταν οι δυνητικές συμμαχίες, οι εμπορικοί εταίροι κλπ.) αλλά και η αμφιλεγόμενη (όπως και βιαίως διαστρεβλούμενη) εμπειρία από τις χώρες που εφάρμοσαν τον σοσιαλισμό. Εξάλλου οι συνθήκες που θα πυροδοτήσουν την επαναστατική διαδικασία δεν έχουν καταγραφεί σε συνταγή ώστε να τις προβλέψει κανείς χρονικά με ασφάλεια.

3. Η θέση για ανατροπή μέσω κατά μέτωπο επίθεσης είναι επίσης αρκετά φιλόδοξη και μάλλον δεν στερείται ευγενών προθέσεων. Παραβλέπει όμως εντελώς τους σημερινούς συσχετισμούς και την προαναφερθείσα απροθυμία του λαϊκού παράγοντα, του οποίου η συμμετοχή στην ανατροπή είναι απαραίτητη. Επιπλέον επικεντρώνεται κυρίως στην κυβερνητική ανατροπή, σχηματίζοντας έτσι ένα υβρίδιο των δύο πρώτων θεωριών, χωρίς επαρκή πρόβλεψη για την επόμενη μέρα.

4. Τέλος, η τακτική των αντιεξουσιαστών είναι αναμφισβήτητα ριζοσπαστική, δεδομένου ότι μερίδα αντιεξουσιαστών απολαμβάνει ήδη την κρατική "φιλοξενία". Δίνει ωστόσο την λιγότερο σαφή απάντηση στο επίπεδο της μετάβασης, αφού παραπέμπει σε μια κοινωνία που δεν την έχει δει ποτέ κανείς. Είναι δε η λιγότερο αρεστή στον μέσο μικροαστό (πόσο μάλλον τον λούμπεν), ο οποίος είναι κατά κανόνα και παράδοση αντιδραστικός στις ριζικές αλλαγές. Πόσο μάλλον στις πολύ ριζικές.

Το κύριο ερώτημα:

Αν ομαδοποιήσουμε τις παραπάνω πολιτικές σε πιο αδρές γραμμές θα εντοπίσουμε μια στρατηγικής σημασίας διαφορά: Ανατροπή εντός του κοινωνικοοικονομικού συστήματος ή ανατροπή του συστήματος;
Πόσο άλλο να στρογγυλέψω τις γωνίες μου; Δεν νομίζω ότι οι γραμμές αυτές μπορούν να συναντηθούν.

α. Αμερόληπτη εξέταση του μάρτυρος που επιθυμεί την ανατροπή εκ των έσω:
Είπε ο μάρτυς της πρώτης γραμμής: "Ας ρίξουμε την κυβέρνηση αυτή ώστε να πάρει ο λαός μια ανάσα και βλέπουμε παρακάτω".
Μπορεί να έχει δίκιο και ν' αναπνεύσει προσωρινά ο λαός. Δεν ανάσανε βαθιά κατά την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ; Πως θα μπορέσει, όμως, αυτή η καλοπροαίρετη κυβέρνηση να δώσει την ανάσα αυτή; Είναι πολύ διαφορετική η σημερινή συγκυρία σε σχέση με το 1981. Η χώρα έχει χρεωκοπήσει και ελέγχεται πλήρως από τους δανειστές. Με τις δεδομένες συνθήκες δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς δάνεια. Δεν θά 'χει η αριστερή κυβέρνηση να κάνει με τους ίδιους εταίρους; Γι' αυτό άλλωστε δεν ψαλιδίζει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ τη ρητορική του περί χρέους από "διαγραφή" σε "κούρεμα";  Πως θα μπορέσει μια τέτοια κυβέρνηση να ακυρώσει απερίσπαστη μια πολιτική που αποτελεί κεντρική στρατηγική του νοσούντος καπιταλισμού;
Και το κυριότερο: Ποιο θα είναι το τοπίο μετά από την κατάρρευση των τελευταίων προσδοκιών;

β. Αμερόληπτη εξέταση του μάρτυρος που επιθυμεί την ανατροπή του συστήματος:
Είπε ο μάρτυς της δεύτερης γραμμής: "Να ανατρέψουμε το σύστημα για ν'αναπνεύσει ο λαός μια κι έξω".
Δίκαιο και λογικό. Ενώ όμως η πρώτη γραμμή προβληματίζει για την επόμενη μέρα, η δεύτερη γραμμή έχει δυσκολίες κυρίως στην υλοποίηση. Ο καπιταλισμός είναι, εδώ και χρόνια, άρρωστος. 'Οχι όμως του θανατά. Θα ήταν πολύ βολικό να ψόφαγε μόνος του αλλά ελάχιστα πράγματα χαρίζονται στη ζωή. Πρέπει λοιπόν να τον ψοφήσεις, κι αν όχι ολοκληρωτικά, τουλάχιστον να εξασφαλίσεις ότι δεν θα δημιουργήσεις μια σοσιαλιστική νησίδα σε μια άγρια καπιταλιστική θάλασσα. Χρειάζεται, τρόπον τινά, ένα σοσιαλιστικό αρχιπέλαγος. Αλλά ακόμα και για τη νησίδα, ακριβώς επειδή άνευ χειραφετημένης εργατικής τάξης δεν μπορείς να φτιάξεις ούτε ύφαλο, χρειάζεται υπομονή και πολύ δουλειά στη χειραφέτηση.


Μερικές πρόσθετες παρατηρήσεις (μειωμένης αμεροληψίας):
Οι γνωστές μπουρδολογίες περί "κρίσης χρέους" καμουφλάρουν στα μάτια της αόμματης πλειοψηφίας την ολοκληρωτική επίθεση του συστήματος κατά της εργατικής τάξης, αποσπώντας την προσοχή από τα δόντια του ασθμαίνοντος τέρατος και μεταθέτοντάς την στην περμανάντ του. Τα δόντια όμως μασουλάνε το βιοτικό της επίπεδο, τις δημοκρατικές της ελευθερίες, το δικαιώμά της να συνδικαλίζεται και να αμύνεται, τη δημόσια υγεία και παιδεία. Και μάλιστα "δικαιολογημένα". Το βιοτικό επίπεδο κατακρημνίζεται διότι "μαζί τα φάγαμε" και πρέπει επιτέλους να νοικοκυρευτούμε. Ο συνδικαλισμός είναι η αιτία κάθε κακού, αφού διώχνει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη ενώ οι συνδικαλιστές είναι χαραμοφάηδες, προδότες και τραμπούκοι. Η φτώχεια δεν είναι εγκληματικό απότοκο του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά ιδιώνυμο αδίκημα. Κι όταν μάλιστα συνδυάζεται με τη μετανάστευση είναι λέπρα.
Δεν χρειάζεται τετραψήφιο αϊκιού για να τα δει κανείς τις μεθοδεύσεις αυτές. Κι όμως το γεγονός ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της ίδιας της εργατικής τάξης συντάσσεται ηθικά με τον επιτιθέμενο καπιταλισμό και τα χυδαία εργαλεία του και όχι με την ίδια του την τάξη, αποδεικνύει ότι τα εργαλεία αυτά είναι εξαιρετικής αποτελεσματικότητας. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που αποδίδουν το γεγονός στα φαντάσματα και την αβασκανία.

Υπάρχει καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο; Εξημερώνεται ο καπιταλισμός; Μπορείς να τον βάλεις να κάνει και τούμπες στο τσίρκο;
Όχι.
Τότε πως θα κυβερνήσεις φιλολαϊκά βρε έρμε;
Η πλάκα είναι ότι πολλοί από αυτούς που τρέφουν τέτοιες αυταπάτες ακούγονταν μέχρι πρόσφατα να λένε το σύνθημα "Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες". Για να μην πω το "Να καεί το μπουρδέλο η βουλή".
(Το πρώτο εννοοείται ότι το συμμερίζομαι κι εγώ).

Και τότε τι διάολο να κάνουμε;
Αν πιστεύεις στην "ανατροπή εντός συστήματος" τότε είσαι καταδικασμένος να προσπαθήσεις να πείσεις το μικροαστό ότι θα γίνεις κεντρώος στη θέση του κεντρώου. Ειδάλλως ο μικροαστός θα μείνει σ'αυτά που ξέρει. Τι να κάνει ο δόλιος; Έχει αγαπήσει το κελί του και θα το άλλαζε μόνο για ένα παρόμοιο, μόνο λίγο πιο ευρύχωρο.
Λυπάμαι που δεν μπορώ, ως μονάδα, να σε ακολουθήσω σ'αυτό. Μακάρι τελικά να τα καταφέρεις το ακατόρθωτο και το κελί να έχει θέα.

Αν πιστεύεις στην ανατροπή του συστήματος χρειάζεσαι κυρίως να υποστείς μια εσωτερική διεργασία. Να αναμετρηθείς πρώτιστα με το μικροαστό που σέρνεται μέσα σου και δευτερευόντως με αυτόν των άλλων. Να αναμετρηθείς με το φόβο του αγνώστου, της ριζικής αλλαγής. Να απαρνηθείς το "κάλλιο πέντε -ή εστω τέσσερα- και στο χέρι". Χρειάζεται σε τελική ανάλυση να απαντήσεις με ειλικρίνεια στο ερώτημα "Είμαι εγώ έτοιμος για την ανατροπή;".
Κι αν τα καταφέρεις, τότε θα χρειαστείς γερό στομάχι. Γιατί απέναντί σου, εκτός από τους άλλους, θα έχεις πολλούς από αυτούς που συνειδητοποίησαν ότι η ανατροπή είναι ωραία μόνο ως σύνθημα.
Δεν νομίζω πάντως ότι η απάντηση είναι εύκολη.

Μάνα, όνομα είναι αυτό που μού 'δωσες;

-Νεφέλη πρόσεχε το παιδάκι.
-Μπαμπά, ο Κρίτων δεν κατεβαίνει από την κούνια.
-Ορφέα σε πέντε λεπτά φεύγουμε.
Τρία ονόματα άκουσα στην παιδική χαρά και ήταν τα παραπάνω. Ψέμματα, ήταν κι ένα κοριτσάκι που το φώναζαν Ζωρζινέλλα, Ζιγκουάλα, κάτι τέτοιο. Επίσης, δεν ορκίζομαι, ίσως ήταν ο Ορφέας που δεν κατέβαινε από την κούνια κι όχι ο Κρίτων. Αν όμως συνδυάσω το γεγονός ότι στα 7 τελευταία χρόνια που πηγαίνω στις παιδικές χαρές (παλιότερα δεν μ' άφηνε η μαμά μου) δεν έχω ακούσει να φωνάζουν ούτε έναν (1) Κώστα (ενώ έχω ακούσει αμέτρητους Κωνσταντίνους), συμπεραίνω ότι:

• Σε λίγα χρόνια οι Κωστάδες θα είναι λιγότεροι κι από τους Γοτφρίδους. Οι Κωνσταντίνοι όμως θα κονταροχτυπιούνται με τους Αλέξανδρους για την πρωτιά.
• Οι Νεφέλες είναι περισσότερες απ' τις Μαρίες και τις Κατερίνες μαζί.
• Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει Αθανασία. (Υπάρχουν όμως Νάνσες)
• Που 'σαι Θανάση; (Αν τον βρεις δείχτον μου)
• Παππούδες και γιαγιάδες χωρίς μεγαλειώδες όνομα την πάτησαν.
• Τουλάχιστον από ονόματα χεστήκαμε στο μεγαλείο.

Πως ξέμειναν έτσι αυτοί και δεν τους φωνάζουν Γεώργιους;

Ευπειθώς,
Αλεξιπόρδιππος

Υ.Γ. Ζητείται Λεμονιά για σοβαρή σχέση.

Παρααντιφασιστέψαμε

Μετά το μπουζούριασμα της χρυσής αυγής, αν τελικά ολοκληρωθεί, νομίζω πως ένα μήνυμα που περνάει η κυβέρνηση είναι το εξής:
Κανονίστε τώρα την πορεία σας εσείς του άλλου άκρου διότι πλέον ανοχή μηδέν στα άκρα.
(Ταυτόχρονα εμείς στην κυβέρνηση -ετεροπροσδιοριστικά- προφανώς δεν είμαστε άκρο αλλά κέντρο).
Ως γνωστόν τα άκρα πολλοί εμίσησαν, το κέντρο ουδείς.
Προηγήθηκε ένας άνευ προηγουμένου αντιφασιστικός άνεμος στα αστικά ΜΜΕ. Όπως και ένα υπερβολικό τζέρτζελο για την κωμική υπόθεση των εφέδρων που κλείναν ραντεβού για πραξικόπημα. Όμως τα πραξικοπήματα στην Ελλάδα γίνονται απαραιτήτως από συνταγματάρχες. Οι οποίοι δεν συνήθιζαν μέχρι τώρα να ποστάρουν τις προθέσεις τους σε μπλογκς.

Ίσως να είναι πολύ απλό: Η κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι του "κινδύνου αποσταθεροποίησης" διότι το χρειάζεται άμεσα. Και μέσα σ' αυτό χρειάζεται και μια "δικαιοσύνη με πυγμή".
Σε κάθε περίπτωση, όταν το αστικό κράτος μπουζουριάζει το παρακράτος κάτι ύποπτο συμβαίνει.