Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Σκληρές εικόνες

Πάρε πάρεεεεεε, σκληρές εικόνες από εκτελέσεις ομήρων των τζιχαντιστών, διαφημίζει ο ένας.
Έχω πράμα που δε σαλεύει, σκληρές εικόνες από τους ξυλοδαρμούς των χουλιγκάνων, τσιρίζει ο άλλος.
Εδώωωωω οι πιο σκληρές εικόνες, από το φεστιβάλ κατανάλωσης σκυλίσιου κρέατος στην Κίνα, τάζει ο τρίτος.

Κρίμα είναι όλοι τούτοι οι έμποροι σκληρών εικόνων, υποφέρουν και ξεμένουν από κουράγιο (μπάτε με δικιά σας ευθύνη, εμείς κρέας δείχνουμε), μακάρι να μην ξανασκληρήνει τίποτα πάνω τους.

Έχω κι εγώ κάτι σκληρές εικόνες, να τις δείξω;
Είναι από το φεστιβάλ κατανάλωσης ανθρωπίνου κρέατος που γίνεται καθημερινά στην Ελλάδα, και αλλού:




Τι, δε σου φαίνονται αρκετά σκληρές;
Γιατί; Επειδή περισσεύουν τα χαμόγελα και οι γραβάτες; Επειδή μοιάζουν με διαφημίσεις από κάτι γραβατοψωραλέα κολλέγια που τάζουν διοικήσεις επιχειρήσεων και επιτυχημένες καριέρες;
Εκείνες κι αν είναι σκληρές.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Ρεκόρ

Είχα μια μικρή αμφιβολία ακόμα, που δεν έχω πια.
Έλεγα, δεν μπορεί, αυτοί δεν κρατούσαν τσεκούρια, δεν ήταν Ρέιντζερς, δεν πετούσαν νεράτζια με ξυραφάκια.
Κάποιοι από αυτούς ξεκίνησαν από την ΚΝΕ. Άλλοι ήταν Ρηγάδες. Όσο νά 'ναι, άλλο επίπεδο από ένα οννεδίτη. Τι στο διάολο, οπορτουνιστές ήταν, όχι νεοναζί, πως είναι δυνατόν να καταντήσουν έτσι;
(Το αναρωτιόμουν, αν και το έχω αποδείξει καραεπιστημονικά ότι γίνεται)

Δεν είναι τα μνημόνια που με έκαναν να ξεπεράσω αυτή τη μικρή αμφιβολία. Είναι κάτι τύπισσες σαν ετούνη:

Δελτίο Τύπου
Αθήνα, 15-06-2016
Ρεκόρ 15ετίας στις προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα
Με αφορμή τη σημερινή δημοσίευση των στοιχείων του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ για τη μισθωτή απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα για τον μήνα Μάιο, σύμφωνα με τα οποία το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης του πρώτου πενταμήνου του έτους 2016 αποτελεί την υψηλότερη επίδοση πρώτου πενταμήνου της τελευταίας 15ετίας, η Αναπληρώτρια Υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, δήλωσε:
«Για άλλη μια φορά τα επίσημα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ διαψεύδουν όλους εκείνους που από την αρχή του χρόνου φωνασκούν, τρομοκρατούν και παραπληροφορούν για βύθιση της οικονομίας και για απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας. Για τέταρτο συνεχόμενο μήνα το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα παραμένει θετικό και το πρώτο πεντάμηνο του έτους παρουσιάζει ρεκόρ 15ετίας στις προσλήψεις. Οι περισσότερες προσλήψεις έγιναν στα καταλύματα, σε δραστηριότητες υπηρεσιών εστίασης, ενοικίασης και εκμίσθωσης, στο λιανικό και χονδρικό εμπόριο, ενώ οι Περιφέρειες στις οποίες δημιουργήθηκαν οι 57.234 νέες θέσεις εργασίας σε σύνολο 76.591, είναι οι Νοτίου Αιγαίου, Κρήτης και Ιονίων Νήσων. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο κλάδος του Τουρισμού εξακολουθεί να είναι ο πρωταθλητής στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Παρά το γεγονός ότι τον Μάιο το ποσοστό των νέων θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης αυξήθηκε στο 51,06% από 46.7% που ήταν τον περασμένο Ιανουάριο, στο Υπουργείο Εργασίας συνεχίζουμε να επιδιώκουμε τη δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης, ώστε να μπει φρένο στη μερική απασχόληση και στην εκ περιτροπής εργασία.»


Ούτε ο Σαμαράς δεν τόλμησε να μιλήσει για ρεκόρ. Ούτε η "ομάδα αληθείας" του Μουρούτη δεν τόλμησε να μιλήσει για "φωνασκίες, τρομοκρατία και παραπληροφόρηση για βύθιση της οικονομίας και για απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε ο,τι πιο σιχαμένο έχει βγάλει το αστικό πολιτικό σύστημα.
Όχι μόνο αποκρύπτει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των προσλήψεων είναι προσλήψεις εκ περιτροπής ή μερικής απασχόλησης των διακοσίων ευρώ.
Όχι μόνο ξεπερνά ότι και οι θέσεις πλήρους απασχόλησης που σκαρφάλωσαν το Μάη στο δυσθεώρητο 51,06% αφορούν σε μισθούς των τετρακοσίων ευρώ.
Όχι μόνο ξεστομίζει ότι "συνεχίζει να επιδιώκει" τη δημιουργία θέσεων πλήρης απασχόλησης.
Όχι μόνο χαρακτηρίζει φωνασκίες, τρομοκρατία και παραπληροφόρηση αυτά που βλέπει ακόμα κι ένα νήπιο.
Αλλά πανηγυρίζει και για ρεκόρ δεκαπενταετίας.

Ρε σκουληκαντέρες, το πήρατε είδηση ότι σ' ενάμιση χρόνο γίνατε πιο σιχαμένοι κι απ' το Σαμαρά;
Αυτό κι αν είναι ρεκόρ.
Κουράγιο και φτάνετε το Μιχαλολιάκο.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

μ και @ μ@

Έχει σήμερα ο Σαραντάκος ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, την καταγωγή της λέξης "μαλάκας".
Ενδιαφέρον το ποστ αλλά ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιείται έτσι χύμα η λέξη "μαλάκας".
Τόσες ευπρεπισμένες μορφές υπάρχουν, μπορείς να γράψεις "μαλ@κας" ή και "μ@λ@κ@ς" και πάλι να καταλάβει ο άλλος τι γράφεις, χωρίς να προσβληθεί η ηθική του οπτικού του νεύρου.
Μπορείς πάλι να γράψεις και "μακάκας", όρος που καθιερώθηκε με την προτροπή του εθνικού μας αρχιμαλάκα. Ή και "μαγάκας", όπως προφέρουν οι γαλλογερμανοί το μαλάκα.

Όπου και να γυρίσεις, όλοι οι Έλληνες αποκαλούν ο ένας τον άλλο μαλάκα, χωρίς να τον λένε μαλάκα. Με τον τρόπο αυτό διατηρείται η συνέχεια της ιεράς εθνικής μας γλώσσας, χωρίς να θίγεται βάναυσα η πάνσεπτος εθνική μας ηθική.

Μπαίνεις σ' ένα σάιτ να διαβάσεις για τις μεταγραφές της Αεκάρας και βλέπεις κώλους και βυζιά να ξεχειλίζουν από παντού. Ωραίο πράγμα οι κώλοι και τα βυζιά, δε λέω, αν και ενίοτε τις ρώγες τις έχουν σκεπασμένες με *. Σωστό είναι αυτό, διότι μια ξεσκέπαστη ρώγα ή θα σου βγάλει το μάτι ή θα σε διαφθείρει (το γύρω γύρω δε μετράει). Τουλάχιστον όμως δεν βλέπεις κανένα μαλάκα. Μόνο μερικούς μακάκες, κάμποσους μαλ@κες κι ίσως κανα μ@^@κ@.

Είναι πολύ σημαντικό να τους κρύβουμε τους μαλάκες πίσω από @, ^ και #. Διότι αν πάρει χαμπάρι η Ευρώπη ότι είμαστε μαλάκες, κομμένα τα €. Γι' αυτό χαίρομαι διπλά όταν βλέπω να προστατεύεται η καθαρότητα του γραπτού μας λόγου κι από άλλες χυδαιότητες, όπως τις πούτ$ε$, τα αρ*ί§ια, τους μ¶ουμ¶ούνε$ και τις σ@χλ@μ@ρε$.

Στο κάτω κάτω, τι τά 'χει το πληκτρολόγιο τόσα σύμβολα; Να τα εντάξουμε κι αυτά στο αλφάβητο, να ξεπεράσουμε τους ευρωπαίους, που όταν εμείς φτιάχναμε αλφάβητα αυτοί μιλούσαν με κραυγές και τώρα έχει ο καθένας από τριάντα γράμματα αλφάβητο. Αν ψάξουμε, δεν υπάρχει περίπτωση, ασφαλώς θα εντοπίσουμε την αρχαιοελληνική καταγωγή του @ και του #.

Μόνο που ίσως η ορθογραφία να γίνει λίγο πιο δύσκολη:
Κυρία! Το "σκατά" γράφεται με α ή με @;

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Πως να ταπώνετε τους άλλους με τη βοήθεια προφητών και ηρώων του ΄21

Σε κάθε διάλογο, σε κάθε διαφωνία, σε κάθε σχόλιο που σκοπό έχει να αμφισβητήσει την άποψη κάποιου τρίτου, μεγάλη σημασία έχει η τακτική προσέγγιση. Εξίσου μεγάλη ή και μεγαλύτερη από τα ίδια τα επιχειρήματα.
Πως μπορούμε να ταπώσουμε τον άλλο; Πως μπορούμε να τραβήξουμε πάνω μας την προσοχή και να βγούμε αδιαφιλονίκητοι κυρίαρχοι στη μάχη των εντυπώσεων;
Μία αριστοτεχνική προσέγγιση του ζητήματος έκανε πριν από εννιά χρόνια και βάλε η Συκιά, στο ποστ "How to debate Greek style". Ο πεντάλογος της Συκιάς παρά την ηλικία του αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο διαλεκτικής.

Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ ιδιαίτερα στην εκδοχή της πρώτης μεθόδου που αφορά σε ιστορικές αναφορές. Αυτό διότι η συγκεκριμένη μέθοδος χρησιμοποιείται συχνά στις διαφωνίες, κυρίως με τη χρήση ιστορικών φράσεων και αποφθεγμάτων που έχουν διατυπωθεί από σημαίνουσες προσωπικότητες. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι κατά κανόνα τα αντλούμενα αποφθέγματα είναι "λόγια μεγάλων ανδρών"· για κάποιο λόγο τα "λόγια μεγάλων γυναικών" δεν είναι πολύ δημοφιλή στις διαφωνίες.
Γιατί όμως δεν αρκεί να πεις "τι μαλακίες είναι αυτές που μας λες;" και χρειάζεται να καταφύγεις στη βοήθεια του Σέξπιρ, του Ελύτη ή του Πλάτωνα; Είναι προφανές. Πρόκειται για ζήτημα διαμετρήματος. Ο αντίπαλός σου μπορεί εύκολα να σε αμφισβητήσει ή και να σε βρίσει, ιδίως όταν πρόκειται για ιντερνετικές διαφωνίες μεταξύ αγνώστων. Μπορεί όμως να αμφισβητήσει ή να βρίσει τον Σέξπιρ, τον Ελύτη και τον Πλάτωνα; Οι ανωτέρω θα σου δώσουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, ακόμα και αν τα επιχειρήματά σου είναι φτωχά.

Προσοχή, καλό είναι να αποφεύγεις τα πασίγνωστα αποφθέγματα. Με ένα ψαγμένο απόφθεγμα, όχι μόνο θα εντυπωσιάσεις τους γύρω σου και θ' αποκτήσεις το πλεονέκτημα, αλλά θα αποφύγεις και τον κίνδυνο της κοινοτοπίας. Μην παραγνωρίζεις ότι και ο τελευταίος βλαξ γνωρίζει τη φερόμενη ως φράση του Αϊνστάιν περί σύμπαντος και ανθρώπινης βλακείας. Αν δεν θέλεις να φανείς βλάκας, προσοχή, μην χρησιμοποιήσεις αυτή τη φράση. Είναι γενικός κανόνας ότι οι βλάκες χρησιμοποιούν αποφθέγματα που περιέχουν τα λήμματα "βλακεία"/"ηλιθιότητα"/"ανοησία" κ.α., ακριβώς για να ετεροπροσδιοριστούν. Ο αντίπαλος θα σε καταλάβει αμέσως και θα γίνεις περίγελος, ιδίως αν δεν σου περισσεύει και το χιούμορ.

Αν δυσκολεύεσαι να βρεις κάτι ψαγμένο, φτιάξτο μόνος σου. Επικαλέσου μια λατινική φράση που είπε ένας Ρωμαίος φιλόσοφος ή μια φράση στα μεσαιωνικά αγγλικά που είπε ο Σέξπιρ. Το google είναι σύμμαχός σας.
Ενδεικτικός διάλογος:
Αντίπαλος: "Η υπερφορολόγηση που εφαρμόζει η κυβέρνηση είναι ο απόλυτος κρατικός παρεμβατισμός στην αγορά. Ο Τσίπρας είναι φανατικός αριστερός και μισεί την ελευθερία της αγοράς"
Εσύ: "Δεν ξέρετε τι σας γίνεται. Μάλλον εσάς είχε στο νου του ο Λούκιος Απουήλιος όταν έλεγε "Argumentum dicendi uni rei deditus aut versus non intellegunt""
Εννοείται ότι η "λατινική φράση" θα είναι προϊόν συρραφής από άσχετα εδάφια, ώστε να μην ανιχνεύεται αυτούσια με γκουγκλάρισμα. Έτσι, όχι μόνο θα ταπώσεις τον αντίπαλο αλλά θα τον βάλεις να ψάχνει με τις ώρες τι ακριβώς εννοούσε ο "Λούκιος Απουήλιος" και γιατί τον αφορά.

Αυτά όταν έχεις να κάνεις με κάποιον -έστω στοιχειωδώς- αξιόλογο αντίπαλο. Τι γίνεται όμως όταν έχεις να αντιμετωπίσεις έναν πανηλίθιο, π.χ. ένα χρυσαυγίτη ή έναν ποταμίσιο;
Στην περίπτωση αυτή ενδείκνυται ακόμα περισσότερο η δημιουργική αποφθεγματική, χωρίς να είναι απαραίτητο να μπλέξεις λατινικά ή άλλη νεκρή γλώσσα. Ίσως μόνο λίγα αρχαία ελληνικά που κάνουν γκελ στους εθνόπληκτους.

Εννοείται ότι χρειάζεται προσοχή στην επιλογή των κατάλληλων προσωπικοτήτων, ανάλογα με την περίσταση. Αν έχεις πέσει στο σχόλιο ενός νεοφιληλίθιου που διατυπώνει την άποψη ότι ο Τσίπρας είναι κομμούνι και έκανε την Ελλάδα Σοβιετία, είναι μοιραίο λάθος να απαντήσεις σοβαρά, πόσο μάλλον να επικαλεστείς τον Μάρξ ή το Λένιν. Αντίθετα, θα τον αποδομήσεις εκ των έσω, με την ακούσια βοήθεια κάποιου εκπροσώπου του τριπτύχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

Επειδή δεν έχεις το χρόνο να ψάχνεις στο ίντερνετ για το κατάλληλο απόφθεγμα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάποια προσωπικότητα -αδιαμφισβήτητου κύρους- που να έχει γράψει εκτενή απομνημονεύματα, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να είναι ολόκληρα ανεβασμένα στο διαδίκτυο.
Από πλευράς έθνους κατάλληλοι είναι οι ήρωες του '21, που ήταν και αθυρόστομοι. Επίσης όλοι οι αρχαίοι Έλληνες, από φιλοσόφους μέχρι μαγείρους.
Από πλευράς θρησκείας τα πράγματα είναι εύκολα και σίγουρα, αφού υπάρχει πλήθος γερόντων-προφητών από το οποίο μπορείς να αντλήσεις. Απόφυγε τον Παΐσιο και όσους επικαλούνται ο Λιακόπουλος και η Ελεύθερη Ώρα, εκτός αν ο αντίπαλός σου είναι ντιπ στουρνάρι.
Από πλευράς οικογένειας τα εξηγεί θαυμάσια η μέθοδος συναισθηματικής φόρτισης της Συκιάς. Προσοχή, μην πεις "η γιαγιά μου, που τη σκότωσαν οι Γερμανοί", σε χρυσαυγίτη ή νεοφιληλίθιο απευθύνεσαι. Πες "ο παππούς του κολλητού μου, που τον σκότωσαν οι Τούρκοι", ή κάτι τέτοιο.

Προσοχή στη γλώσσα στην οποία θα αποδώσεις την ιστορική φράση. Δεν μπορείς να βάλεις σε απόφθεγμα του Σωκράτη το χαρακτηρισμό "καραγκιόζης", ή σε προφητεία του γέροντα Βεζούβιου τη λέξη "μουνόπανο". Χτύπα τον αντίπαλό σου με τα όπλα του. Αν πεις τον χρυσαυγίτη "φασισταριό" δεν θα στενοχωρηθεί. Πες τον "ανθέλληνα" ή "πατριδοπνίχτη".
Ενδεικτικός διάλογος:
Χρυσαυγίτης: "Μας έκανε Βενεζουέλα ο Τσίπρας, τα κομμούνια θα εξαφανίσουν την Ελλάδα".
Εσύ: "Τι λες βρε προδότη ανθέλληνα που θα πεις την Ελλάδα μας Βενεζουέλα, καλά έλεγε ο Κολοκοτρώνης ότι "όποιος λέει ότι η Ελλάδα θα αφανιστεί είναι τουρκόσπορος και προσκυνημένος""

Το χειρότερο για ένα τέτοιο αντίπαλο είναι να του την βγεις από δεξιά. Αέρα!

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Δε μενουμευρώπη κύριε έφορα

Μέχρι πριν από κανα χρόνο, έτσι κι έγραφες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο πράγμα με τη Νουδού, κινδύνευες να χαρακτηριστείς από κακοήθης και μικρόψυχος μέχρι τσάτσος της δεξιάς. Τα φάγαμε στη μάπα από παλιά και νεόκοπα συριζόπαιδα. Αν και ήμουν προσεκτικός στις διατυπώσεις μου, δεν άκουσα και ολίγα.

Άσε το τι μας έσουραν με την υπόθεση "δημοψήφισμα". Βαριέμαι και να τα θυμάμαι. Πάντως δεν είδα βρε αδερφέ ούτε ένα συριζόπαιδο, ένα από αυτά που έλεγε ότι η άκυρη ψήφος είναι συγκαλυμμένη ψήφος στο "ναι", να ψελλίσει μια απολογία. Ή να μην τα ρίξει οπουδήποτε αλλού εκτός από το αλάνθαστο πολιτικό του κριτήριο.
Όμως τίποτα δεν πάει χαμένο και το άκυρο που ρίξαμε στο δημοψήφισμα έρχεται η ώρα να το εξαργυρώσουμε. Αυτοί που την πάτησαν άσχημα είναι όσοι ψήφισαν "Ναι".

Έτσι τουλάχιστον αφήνει να εννοηθεί αυτός ο σεμνός άνθρωπος, ο Κυρίτσης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν λέει ότι η κυβέρνησή του ψηφίστηκε για να μετακυλήσει τα βάρη στους "μενουμεευρωπαίους". Αν λοιπόν καταλαβαίνω καλά τις ομορφιές που ξεστόμισε, όλα τα φορολογικά και ασφαλιστικά μέτρα της κυβέρνησης αφορούν στους ψηφοφόρους του "Ναι". Μόνο που δεν διευκρίνισε τι δικαιολογητικά πρέπει να εξασφαλίσουμε για να πάρουμε την φοροαπαλλαγή οι υπόλοιποι.
Το άκυρο ψηφοδέλτιο δεν το έχω, το έριξα στην κάλπη. Παρέλειψα μάλιστα να τραβήξω μια σέλφι την ώρα που το φακέλωνα. Ο λόγος μου μετρά κύριε Κυρίτση ή πρέπει να περάσω απ' τον ορό της αλήθειας;

Φυσικά μια γελοιότητα δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Γι' αυτό και το άλλο σεμνό αγόρι, ο Κουμουτσάκος της Νουδού σήμανε την "αντίσταση στα κηρύγματα κυνισμού, φθόνου και διχασμού". Με τον τρόπο αυτό ο Κουμουτσάκος απέδειξε ότι εκτός από εξίσου γελοίος είναι και κάτοχος πλούσιου λεξιλογίου.

(Εντάξει, περιττή ήταν η αναφορά στη Νουδού αλλά όποιος καεί στο χυλό φυσά και το γιαούρτι. Μέχρι πριν από κανα χρόνο, όταν ασκούσε κανείς κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να ρίχνει κι έναν εξάψαλμο στη Νουδού, για να μην τον πούνε τσάτσο της δεξιάς οι συριζοϊντερνετοφρουροί.
Αυτό που δεν θα αντέξω είναι να με πουν τσάτσο της Πρωτηφορααριστεράς)

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Πεταλούδες στην Κίνα

Για κάποιον περίεργο λόγο, τον οποίο δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίσει, όποτε μπαίνω στο καράβι της γραμμής Κυλλήνη-Ζάκυνθος η χώρα βρίσκεται σε δεινή θέση, οι διαπραγματεύσεις οδηγούνται σε ναυάγιο και η πτώχευση χτυπά την πόρτα. Μερικοί ίσως να αμφισβητήσουν τη σχέση που μπορεί να έχει το δρομολόγιό μου με τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης. Αν ήμουν όμως μια πεταλούδα που φτερούγιζε στην Κίνα, θα τους έπιανε σύγκρυο.

Πέρσι τον Ιούλη, την ώρα που ανέβαινα στο καράβι η διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα με τους δανειστές στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης κόντευε να τιναχτεί στον αέρα. Την ώρα που κατέβαινα όμως, η συμφωνία είχε κλείσει.

Σήμερα το κλίμα είναι παρόμοιο. Οι διαπραγματεύσεις πάνε κατά διαόλου κι εγώ αύριο θα πάρω το καράβι απ' την Κυλλήνη. Συγνώμη, τα σκιάζομαι τα αεροπλάνα, αλλιώς θα πήγαινα πετώντας και δεν θα κινδύνευε η χώρα να πτωχεύσει. Τέλος πάντων, μέχρι αύριο το μεσημεράκι τα πράγματα θα χειροτερέψουν, αλλά ησυχάστε. Την ώρα που θα κατεβαίνω από το καράβι όλα θα έχουν φτιάξει, και τα πολυπόθητα μνημόνια θα κλειδώσουν. Κι αν δεν σωθούμε αύριο, θα είναι γιατί η σύνδεση δρομολογίου μου με διαπραγμάτευση λειτουργεί τελικά μόνο όταν γυρίζω από Ζάκυνθο, κι όχι όταν πηγαίνω.
Τουτέστιν, υπομονή μέχρι την άλλη Τρίτη.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Η νέα Νουδού

Η κυβέρνηση της Αριστεράς με την οποία έπρεπε λέει να κάνουμε ενότητα και να συνεργαστούμε για να μην ξαναέρθει η Δεξιά, αλλά δεν συνεργαστήκαμε επειδή ήμασταν προδότες και στηρίζαμε υπογείως τη Νουδού, τα κατάφερε τελικά θαυμάσια. Τόσο θαυμάσια που η Δεξιά έχει φάει μια κρίση ταυτότητας στο κατακέφαλο και είναι αμφίβολο αν θα συνέρθει ποτέ ή θα μας αφήσει χρόνους.

Εκεί που νομίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, μας βγήκε τελικά ότι είναι η νέα Νουδού. Στη Νουδού άργησαν να το καταλάβουν, λογικό είναι άλλωστε, δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς για ολιγωρία και τώρα τρέχουν και δε φτάνουν. Όσο και να μαλλιοτραβιούνται οι δελφίνοι, τώρα είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ κοντεύει να ιδιωτικοποιήσει την αστυνομία και να καταργήσει το πενθήμερο.


Αυτό που μένει τώρα είναι να δούμε ποιο θα είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά τελικά δεν θα είναι. Δεν ξέρω αν θα σκάσει μύτη την πρώτη του μηνός, όπως προαναγγέλεται με τα χολιγουντιανά τρέιλερ του Βαρουφάκη, ή αν η Φώφη θα νεκραναστήσει το ορίτζιναλ ΠΑΣΟΚ.

Έτσι το λέω, φυσικά και ξέρω. Το νέο ΠΑΣΟΚ θα είναι η παλιά Νουδού. Αφού το ΠΑΣΟΚ ψόφησε και ο ΣΥΡΙΖΑ στρογγυλοκάθησε στη θέση της, η Νουδού δεν μπορεί παρά να μετατοπιστεί λιγουλάκι στη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ. (Σιγά τη μετατόπιση δηλαδή).
Έτσι θα μπορεί να ξαναγίνει αντιμνημονιακή και να αγκαλιάσει τους κεντρώους ψηφοφόρους, όλους δηλαδή τους μαλάκες που αποτελούν τη μικροαστική πλειοψηφία.

Θα μας πάρει λίγο καιρό να το συνηθίσουμε, διότι είχαμε μάθει ότι: κόκκινο και ροζ αριστερά, πράσινο κέντρο, μπλε δεξιά. Τώρα θα μάθουμε το: κόκκινο αριστερά, μπλε κέντρο, ροζ δεξιά.
Βαρουφάκη, αν θες τη γνώμη μου, για να προκόψεις να διαλέξεις το πράσινο για το κόμμα σου.
Έχει μείνει αμανάτι και σε περιμένει.

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Προ πάντων αισιοδοξία..

Χτες ανακαλύφθηκε νερό στον Άρη, προχθές κυκλοφόρησε το πρώτο αυτοοδηγούμενο φορτηγό στους γερμανικούς δρόμους κι αντιπροχθές έφτιαξαν αόρατο μανδύα, έστω και μικροσκοπικό.
Η τεχνολογία και η επιστήμη προοδεύουν με εκθετικό ρυθμό. Όση διαφορά είχε ο κόσμος του 500 μ.Χ. από αυτόν του 2000 π.Χ., είχε ο κόσμος του 1900 από αυτόν του 1800. Άλλη τόση έχει ο κόσμος του 2015 από αυτόν του 1980. Προφανώς η καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας ευνοεί την επιστήμη και την τεχνολογία, αν και μάλλον στον διηνεκή ιμπεριαλισμό πρέπει να δώσουμε τα "εύσημα", αφού οι μισές και βάλε έρευνες έχουν στόχο εκτός του κέρδους (αυτό το έχουν όλες) και τη βελτίωση της στρατιωτικής αποτελεσματικότητας.
Όχι πως δεν τα πήγε θαυμάσια και η Σοβιετική Ένωση στα χρόνια της ύπαρξής της, αντιθέτως, πολλές φορές έφαγαν τη σκόνη της οι ανταγωνιστές της. Η πρόοδός της ωστόσο συντελέστηκε στη βάση μιας μάχης για την επιβίωση και την τεχνολογική υπεροχή, τη στρατιωτική πρωτίστως.
Η πτώση της Σ.Ε. δεν σήμανε την ανάσχεση του ρυθμού ανάπτυξης της επιστήμης. Ο ιμπεριαλισμός, πατέρας των επιστημών, βρίσκει πάντα αφορμές και εχθρούς. Ή ακόμα και εφευρίσκει.

Χωρίς κέρδος δεν υπάρχει επιστήμη, ο "άνθρωπος" είναι καθαρά ευφημισμός και χρησιμοποιείται για ξεκάρφωμα. Την ώρα λοιπόν που η κατασταλτική ικανότητα των κραταιών δυνάμεων γίνεται όλο και πιο απόλυτη, την ίδια ώρα το κέρδος εξακολουθεί να εμποδίζεται από αναχρονιστικές δομές, όπως αυτή της μισθωτής εργασίας με κάποια κούτσικα δικαιώματα. Όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το καρπούζι, κι όποιος έχει την καπιταλιστική εξουσία έχει και τα μέσα να την επιβάλει. Αφού ο καπιταλισμός κατάφερε να παγιώσει στη συνείδηση της εργατικής τάξης ότι τα εργασιακά δικαιώματα εμποδίζουν την ανάπτυξη, δεν αποκλείεται αργά ή γρήγορα να περάσει και την πεποίθηση ότι η η ίδια η μισθωτή εργασία είναι βρόχος στο λαιμό της ανθρωπότητας. (Που είναι βέβαια αλλά από άλλη σκοπιά)

Στοιχηματίζω ότι αυτό είναι το επόμενο ζητούμενο για την ιδεολογία του κέρδους.
Το πρώτο βήμα επετεύχθη με σχετική ευκολία και σε απόλυτο βαθμό. Το παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα είναι ημιθανές και οι εναπομείνασες συνδικαλιστικές οργανώσεις συμπροβληματίζονται με τους εργοδότες για να χαλαλίσουν το επόμενο πλήγμα στα εργασιακά δικαιώματα, υπέρ της Ανάπτυξης πάντα.
Το επόμενο βήμα χρειάζεται ακόμα δουλειά. Η επιτυχία του θα έχει τελεστεί όταν κάποια μελλοντική φουρνιά απολυμένων κάποιας Ερ Φρανς δεν θα προπηλακίζει καναδυό μεσαία στελέχη, έτσι για το γαμώτο, αλλά θα αποχωρεί με σκυμμένο κεφάλι και μια ικανοποίηση πως τουλάχιστον η Εταιρεία θα κερδίσει από το χαμό τους. Καλά, δεν νομίζω ότι απέχει και πολύ.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κόσμος προχωρά και δεν μπορεί να σταματήσει για να κατέβει κανείς. Με τον ίδιο εκθετικό ρυθμό τα λογισμικά θα αντικαθιστούν εργαζόμενους και άντε, το πολύ πολύ να αναβιώσουν τίποτα λουδίτες ως φάρσα της ιστορίας, οι οποίοι και θα χρησιμεύσουν για δοκιμές νέων τεχνολογιών καταστολής. Η μισθωτή εργασία νομοτελειακά θα περιοριστεί, όπως τη γνωρίζουμε τουλάχιστον. Τι θα μείνει; Ένας κόσμος μπίζνεσμεν και παρίων, μια χαρά ισορροπημένος. Μια κοινωνία με 50% ανεργία μπορεί να ελέγχεται ακόμα και δίχως καταστολή. Μόνο μέσω προπαγάνδας. Σήμερα οι δυτικές οικονομίες έχουν ανεργία της τάξης του 5-10%. Τεράστιο περιθώριο κέρδους λοιπόν. Οι οικονομίες-παρίες δεν είναι ζήτημα, ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός εξάλλου δεν έχει εθνικά ενδιαφέροντα.

Αν δεν ανατραπεί ο καπιταλισμός η τεχνολογία θα μετατρέψει τον άνθρωπο σε μαρούλι. Η ταξική διαφορά θα αποκτήσει και γενετικά χαρακτηριστικά.
Γιγάντιο βάρος όμως η ανατροπή, στις πλάτες πολύ λίγων. Και με το χρόνο κόντρα.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Ενοτική Ενώτητα

Οι εκλογές ήταν μια καλή ευκαιρία για να σκοτώνει κανείς το χρόνο του με βαθυστόχαστες μπλογκοαναλύσεις. Τώρα όμως πέρασαν και οι επόμενες αργούν.
Αλίμονο, τι θ' απογίνουμε τώρα χωρίς βαρβάρους που πήραν τους δρόμους κι έφυγαν;
Που άλλος γι' Αμέρικα τράβηξε κι άλλος για Σαλαμίνα;

Ευτυχώς εμφανίστηκε ο πρώην φερόμενος για πρόεδρος της δημοκρατίας, ο Φώτης ο Κουβέλης και η νέα του πολιτική κίνηση για να δώσει τη λύση.
Η "Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς" είναι το νέο σοσιαλδημοκρατικό κωλοφούσκι* και καλώς το δεχτήκαμε.
Έρχεται για να φουντώσει τις φαβορίτες του ΣΥΡΙΖΑ και, αντάμα, να εμπλουτίσει τα ψευδώνυμα που τεκμηριώσαμε προσφάτως στο σχετικό αφιέρωμα. Με απλοχεριά ο Φώτης ο Κουβέλης μας προσφέρει δύο νέα κοσμητικά επίθετα: το "Ενωτική" και το "Ευρωπαϊκή". Ευχαριστούμε Φώτη.

Περισσότερο από τα δύο με συγκίνησε (ως συλλέκτη) το "Ενωτική". Για δύο λόγους:

Πρώτον διότι είναι πραγματικά συγκινητικό ότι όλα τα προϊόντα αλλεπάληλων διασπάσεων του χώρου της "ανανεωτικής αριστεράς" διακυρήσσουν την αφοσίωσή τους στην ενότητα.
Ιδέ "Λαϊκή Ενότητα", "Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο" (αυτός κι αν το ξεκώλιασε στην ενότητα), "Συνασπισμός πολλαπλών διασπάσεων", και τώρα "Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς".

Δεύτερον διότι με τον κατάλληλο τύπο της λέξης επιτυγχάνεται η διαφοροποίηση μεταξύ τους. Η Ενότητα γράφεται με όμικρον, ενώ η Ενωτική με ωμέγα. Κρίμα που δεν υπάρχει άλλο ο.


*Κωλοφούσκια: μακροί άκαρποι βλαστοί που αναπτύσσονται ταχύτατα πάνω στους ρόζους που σχηματίζουν οι ρίζες, ακριβώς στη βάση του κορμού της ελιάς. Κλαδεύονται όπως και τα λαίμαργα για να μην απομυζούν το δέντρο.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Έντεκα σταθμοί, τέσσερις ανατροπές, δύο προδοσίες και ένας μύθ που τον λιβ και ξαναλίβ ιν Γκρίς

Υπάρχουν καναδυό ιστολόγια υψηλής επισκεψιμότητας που παρακολουθώ για κοινωνιολογικούς λόγους. Τουτέστιν για να κατανοώ καλύτερα τι γουστάρει ο λαός, τι σχολιάζει, πως αποτιμά την επικαιρότητα. Κι όταν λέμε λαός, θα πει ο μέσος αναγνώστης και σχολιαστής, νεαρής έως μέσης ηλικίας, με πρόσβαση στο ίντερνετ.

Στο υπερσυμπυκνωμένο πολιτικά 2015, νομίζω ότι επηρέασαν πολύ κόσμο οι εξής τάσεις (με χρονική σειρά):

  • Η επίδραση της περίφημης στρατηγικής "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ" στο μέσο αριστερό μπλόγκερ / αναγνώστη / σχολιαστή.
  • Η συγκρατημένη έως ενθουσιώδη στήριξη στην προοπτική της "πρώτης-φοράς-αριστεράς".
  • Η ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα σε μίστερ "πολιτικός-με-αρχίδια-που-τον-χτυπά-με-λύσσα-η-διαπλοκή".
  • Η ενθουσιώδης έως υστερική αποδοχή του δημοψηφίσματος-απάτης του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Το πανηγύρι για το ηρωϊκό "όχι" του "περήφανου λαού".
  • Η συγκρατημένη έως ενθουσιώδη στήριξη του Τσίπρα στη διαδικασία των "σκληρών διαπραγματεύσεων".
  • Η πένθιμη έως υστερική αντιμετώπιση της συμφωνίας.
  • Η αποκαθήλωση του Τσίπρα από τον τίτλο μίστερ "πολιτικός-με-αρχίδια-που-τον-χτυπά-με-λύσσα-η-διαπλοκή" και η ένταξή του στο καστ των προδοτών.
  • Η βεβαιότητα για το πολιτικό του τέλος και την τιμωρία του από το λαό.
  • Η αποκαθήλωση του "περήφανου λαού", πλέον ως ραγιά και "χάπατο", μετά το αποτέλεσμα των εκλογών.
  • Η προκήρυξη νέου διαγωνισμού για τον μίστερ "πολιτικός-με-αρχίδια-που-τον-χτυπά-με-λύσσα-η-διαπλοκή". (Φαβορί μέχρι στιγμής φέρονται η μις Ζωή και η μις Ραχήλ).

Αυτά σταχυολογώ ως κυριότερους σταθμούς στον μικρόκοσμο των ιστολογίων υψηλής επισκεψιμότητας. Νομίζω ότι πρόκειται για μία σειρά "θετικών" και "αρνητικών" ανατροπών.

Πρώτη ανατροπή: ο λαός ανεβάζει το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, κόντρα στη διαπλοκή που δεν τον ήθελε.
Δεύτερη ανατροπή: ο λαός ψηφίζει ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών, κόντρα στη θέληση των τελευταίων και τις προβλέψεις για το αποτέλεσμα.
Τρίτη ανατροπή: ο Αλέξης Τσίπρας υπογράφει συμφωνία τύπου τα-ίδια-και-χειρότερα-σκατά-με-την-πρόταση, κόντρα στις κόκκινες γραμμές και τη σθεναρή διαπραγμάτευση.
Τέταρτη ανατροπή: ο λαός ξανανεβάζει το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, κόντρα στα ηρωϊκά όχι και τις προβλέψεις για τιμωρία του Αλέξη Τσίπρα.

Όπως βλέπουμε οι ανατροπές είναι όντως ανατροπές μόνο αν αποδεχτούμε τις κόντρες ως κόντρες.
Αν δηλαδή η διαπλοκή δεν ήθελε το ΣΥΡΙΖΑ.
Αν δηλαδή οι δανειστές σκιάζονταν τις λαϊκές ετυμηγορίες.
Αν δηλαδή υπήρξαν κόκκινες γραμμές και διαπραγμάτευση.
Αν δηλαδή ο λαός εννοούσε το όχι με την κακή έννοια.

Μόνο μ' ένα μαγικό τρόπο δένουν οι ανατροπές με τις κόντρες τους. Με τη λέξη "προδοσία".
Με την προδοσία δένει ότι η διαπλοκή δεν ήθελε το ΣΥΡΙΖΑ, ότι οι δανειστές σκιάζονταν τις λαϊκές ετυμηγορίες, ότι υπήρξαν κόκκινες γραμμές και διαπραγμάτευση, αλλά, ΤΣΟΥΠ, έσκασε η προδοσία του Τσίπρα.
Κι έπειτα, ξαναΤΣΟΥΠ, έσκασε η προδοσία του λαού στον εαυτό του.

Φυσικά η προδοσία είναι πολύ βολική εξήγηση, διότι βγάζει λάδι όποιον αδυνατεί να κοιτάξει μισό μέτρο πέρα από τη μύτη του.
Διότι αν δεν σ' εμποδίζει η μύτη σου, διαπιστώνεις ότι ποτέ δεν υπήρξε διαπλοκή που να σκιάζεται το ΣΥΡΙΖΑ, ποτέ οι δανειστές δεν ασχολούνταν με λαϊκές ετυμηγορίες ή σκληρές διαπραγματεύσεις, ποτέ, κανένα κυβερνητικό κόμμα δεν είχε κόκκινες γραμμές ή έκανε σκληρές διαπραγματεύσεις.
Και σίγουρα ο λαός εννοούσε το όχι με την καλή, με την καλύτερη έννοια.

Το μόνο κακό είναι ότι αν όντως δεν σ' εμποδίζει η μύτη σου, θα διαπιστώσεις ότι δεν έχει κανένα νόημα η ανάδειξη του νέου μίστερ "πολιτικός-με-αρχίδια-που-τον-χτυπά-με-λύσσα-η-διαπλοκή". Διότι δεν είναι στα αρχίδια το πρόβλημα αλλά στη δομή της εξουσίας.