Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (10/10)

Έχω ξαναγράψει για το πόσο αγαπώ τον Morrissey. Τον γνώρισα στα δεκαπέντε μου, όταν ανατρίχιαζα με τα χιτάκια των Αχά και της Σάντρα και είναι το μόνο κοινό που διατηρώ με τον έφηβο εαυτό μου.
Ο Morrissey τραγουδά πικρoύς στίχους με το καταδικό του ύφος, που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν εκπέμπει ταπείνωση ή υπεροψία.



But then you open your eyes
And you see someone that you physically despise

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (9/10)

Δεδομένου ότι το 10/10 είχε ήδη κλειδώσει από την πρώτη στιγμή, το 9/10 αποτελεί τη δυσκολότερη επιλογή της σειράς. Που να χωρέσει σε μια δεκάδα εννιάδα το ελληνικό τραγούδι; Σάμπως μπορείς να βάλεις το συγκινησιόμετρο και να μετρήσεις βαθμούς συγκίνησης;
Προφανώς είναι μια ενδεικτική δεκάδα, με πολλές παραλείψεις. Από αυτές που όταν συναντηθείς με το τραγούδι που ξέχασες, θα αναρωτηθείς πως είναι δυνατόν να λείπει από δω. Τέλος πάντων, γράφω χωρίς ακόμα να έχω αποφασίσει ποιο θα είναι το 9/10.

Λοιπόν, κάπου γύρω στο 1980 στο γήπεδο του ΑΟ Σύρου έγινε μια συναυλία της Οπισθοδρομικής Κομπανίας με τραγούδια του Τσιτσάνη. Αυτά είναι τα βέβαια γεγονότα. Τα θυμάμαι καλά, τα διασταύρωσα και στο ίντερνετ. Διότι η μνήμη είναι μεγάλη μαμή. Θυμάμαι ότι ήταν κι ο ίδιος ο Τσιτσάνης παρών, αλλά αυτό δεν μπορώ να το διασταυρώσω, ενώ ποτέ δεν μπορείς να είσαι απολύτως σίγουρος για την ακρίβεια όσων θυμάσαι απ' την παιδική ηλικία.
Τι μου έμεινε από εκείνο το βράδυ; Πολλές εικόνες και ένας ήχος. Αυτός:



Α, η Μπέλλου δε συμμετείχε στη συναυλία. Αυτή όμως η εκτέλεση με συγκινεί περισσότερο από κάθε άλλη.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (8/10)

Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί, χωρίς να χρειάζονται πολλές επεξηγήσεις. Νομίζω ότι οι δυο στίχοι κάτω απ' το βίντεο αποτελούν την κορύφωση του τραγουδιού. Επιπλέον, όπως το προηγούμενο, πυροδοτεί μία υπερσύνδεση με ένα διήγημα, αυτή τη φορά το "Θάνατος παλληκαριού" του Κωστή Παλαμά.



κι η μανούλα του στον Άδη
τράβηξε μια χαρακιά

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (7/10)

Νομίζω ότι ο κύριος λόγος που το συγκεκριμένο τραγούδι με συγκινεί είναι ότι όποτε το ακούω, αν και δεν υπάρχουν έρωτες στην πλοκή του, μου φέρνει στο νου το διήγημα του Παπαδιαμάντη "Ο έρωτας στα χιόνια".
Το ίδιο ισχύει με ένα ακόμα τραγούδι, το αυριανό "8/10".



Σαν κάναν το καθήκον τους
ήσυχοι πια οι γειτόνοι
γυρίσανε στο σπίτι τους
κι αφήσανε στο χιόνι
της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο' Χάρα κόκαλο

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (6/10)

Μέχρι τα είκοσί μου δε γνώριζα τραγουδίστρια με όνομα Μαρία Δημητριάδη. Πόσο μάλλον το Γιώργο Μεράντζα.
Κάποια χρόνια αργότερα, κι αφού την πρώτη την είχα γνωρίσει και αγαπήσει, απέκτησα τα "Τροπάρια για φονιάδες" του Θάνου Μικρούτσικου και του Μάνου Ελευθερίου. Και αγάπησα και το Γιώργο Μεράντζα.
Αν θα' πρεπε να διαλέξω δέκα δίσκους και να μην ξανακούσω άλλον, ο ένας από τους δύο του Θάνου Μικρούτσικου θα ήταν αυτός.



Ποιος είναι ο φονιάς και ποιος δικάζει;

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (5/10)

Το Μάουτχάουζεν γράφτηκε πριν από μισό αιώνα. Ήταν η πρώτη εμφάνιση της Μαρίας Φαραντούρη και μια από τις πρώτες φορές που ο Μίκης Θεοδωράκης επένδυσε στην ηλεκτρική κιθάρα ως έγχορδο πρωταγωνιστή.
Τελικά πως να ξεκολλήσει κανείς από τις δεκαετίες του '60 και του '70; Μουσικά τουλάχιστον.



και μια φωνή, φριχτή φωνή
"κρυφτείτε από τον δραπέτη"

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (4/10)

Το 1899 υπηρετούσα στον Έβρο. Ήμουν δόκιμος και τα περισσότερα απογεύματα γύριζα στο σπίτι που νοίκιαζα. Έτσι είχα την τύχη να αποφεύγω τις μουσικές των καψιμί και την ατυχία να διαθέτω ένα σαράβαλο κασετόφωνο με ελάχιστες κασέτες.
Μια μέρα έλαβα ταχυδρομικώς φάκελο με κασέτα κιντερέκπληξη, τουτέστιν χωρίς διακριτικά. Ο αποστολέας γνώριζε ότι προτιμώ τους κύκλους τραγουδιών από τις ποικιλίες, οπότε κάθισα να την ακούσω με περιέργεια.
Στην κασέτα ήταν αντιγραμμένος ένας δίσκος που γνώριζα και αγαπούσα, αλλά δεν τον είχα. Έτσι το πρώτο κομμάτι, η εισαγωγή, με ξένισε με τον ηλεκτρικό του ήχο. Μέχρι που αναδύθηκε ξαφνικά το μουσικό μοτίβο της μίας από τις δύο μεγάλες επιτυχίες του Αγίου Φεβρουαρίου.



1:52


Θα έπαιξε δεκάδες φορές ο Άγιος Φεβρουάριος εκείνες τις μέρες.
Tο χάνεϊμουν των πρώτων ακροάσεων συνέπεσε με την άφιξη ενός νέου δοκίμου στο στρατόπεδο, τον οποίο πρωτοείδα ενώ περπατούσε και τραγουδούσε το ρεφρέν του τραγουδιού "Ο χάρος βγήκε παγανιά". Μ'ένα επιπλέον φωνήεν που προσέθετε, το επώνυμο του συναδέλφου έμπαινε στο ρεφρέν.
Ενδεχομένως αυτή η σύμπτωση να συντέλεσε στο ότι τον θυμάμαι με μεγάλη συμπάθεια. Καλά νά 'σαι όπου είσαι Α.Σ.



βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς
ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς


Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (3/10)

Η "Πολιτεία Γ'" κυκλοφόρησε το 1994. Στο σημείωμα του δίσκου ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει μία σύντομη αναδρομή στις Πολιτείες Α' και Β' και μιλά στη συνέχεια για τη Γ', τονίζοντας ότι την παρουσιάζει τριάντα χρόνια μετά τη Β'.
Όμως κάπου στη μέση της διαδρομής από τη Β' στη Γ', το 1978, υπήρξε μια άλλη άτυπη Γ', η οποία δεν πήρε τελικά το χρίσμα λόγω του ότι τα μισά της τραγούδια ήταν επανεκτελέσεις.
Ωστόσο ο τίτλος "Πολιτεία Γ'" ξέμεινε σαν υπότιτλος στο εσώφυλλο του δίσκου "Οκτώβρης '78", της τελευταίας δισκογραφικής συνεργασίας Θεοδωράκη - Μπιθικώτση.



Αχ! μόνος μπαίνεις στη ζωή
και ξαναφεύγεις μόνος


Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (2/10)

Ένας από τους αγαπημένους μου κύκλους τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη είναι οι "Λιποτάκτες".

Όταν ακούει κανείς ένα τραγούδι το μετατρέπει νοερά σε εικόνες.
Το "μεσημέρι" είναι μια από τις ισχυρότερες εικόνες που φυτρώνουν στην κεφαλή μου. Μόνο που δεν είναι ακριβώς εικόνα. Έχει χρώμα, τεθλασμένες γραμμές αλλά και θερμοκρασία, ήχο. Το μεσημέρι τελικά είναι τόπος, μία σύνθεση πραγματικών και φαντασιακών τόπων.
Ένα ανοιχτό στο φως καταφύγιο.



αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (1/10)

"Ο καθένας μας έχει εκείνους τους πολύ προσωπικούς του στίχους, τα γυρίσματα εκείνα στα τραγούδια που φέρνουν πάντα μια ιδιαίτερη συγκίνηση. Δεν μιλάμε για τραγούδια ολόκληρα, αλλά για στιγμές τραγουδιών, για μερικά δευτερόλεπτα που όσες φορές κι αν τ' ακούσεις κουβαλάνε την ίδια ανατριχίλα"

Η παραπάνω εισήγηση ανήκει στον Ηρ.Οικ. των Μουσικών Προαστίων, η ιδέα του οποίου πολύ μου άρεσε και την ξεπατικώνω.
Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η ανατριχίλα μένει ίδια όσες φορές και ν' ακούσω τα αγαπημένα μου γυρίσματα των αγαπημένων τραγουδιών. Για το λόγο αυτό κάποια τα ακούω όταν η ανάγκη να τα ακούσω μου το επιβάλει.

Λοιπόν, δέκα στιγμές τραγουδιών με τυχαία σειρά και με την ελπίδα να βρεθούν στο γιουτιούμπ.



Αχ! Τόσο λίγο να βαστάξει
Τουτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Σκληρές εικόνες

Πάρε πάρεεεεεε, σκληρές εικόνες από εκτελέσεις ομήρων των τζιχαντιστών, διαφημίζει ο ένας.
Έχω πράμα που δε σαλεύει, σκληρές εικόνες από τους ξυλοδαρμούς των χουλιγκάνων, τσιρίζει ο άλλος.
Εδώωωωω οι πιο σκληρές εικόνες, από το φεστιβάλ κατανάλωσης σκυλίσιου κρέατος στην Κίνα, τάζει ο τρίτος.

Κρίμα είναι όλοι τούτοι οι έμποροι σκληρών εικόνων, υποφέρουν και ξεμένουν από κουράγιο (μπάτε με δικιά σας ευθύνη, εμείς κρέας δείχνουμε), μακάρι να μην ξανασκληρήνει τίποτα πάνω τους.

Έχω κι εγώ κάτι σκληρές εικόνες, να τις δείξω;
Είναι από το φεστιβάλ κατανάλωσης ανθρωπίνου κρέατος που γίνεται καθημερινά στην Ελλάδα, και αλλού:




Τι, δε σου φαίνονται αρκετά σκληρές;
Γιατί; Επειδή περισσεύουν τα χαμόγελα και οι γραβάτες; Επειδή μοιάζουν με διαφημίσεις από κάτι γραβατοψωραλέα κολλέγια που τάζουν διοικήσεις επιχειρήσεων και επιτυχημένες καριέρες;
Εκείνες κι αν είναι σκληρές.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Ρεκόρ

Είχα μια μικρή αμφιβολία ακόμα, που δεν έχω πια.
Έλεγα, δεν μπορεί, αυτοί δεν κρατούσαν τσεκούρια, δεν ήταν Ρέιντζερς, δεν πετούσαν νεράτζια με ξυραφάκια.
Κάποιοι από αυτούς ξεκίνησαν από την ΚΝΕ. Άλλοι ήταν Ρηγάδες. Όσο νά 'ναι, άλλο επίπεδο από ένα οννεδίτη. Τι στο διάολο, οπορτουνιστές ήταν, όχι νεοναζί, πως είναι δυνατόν να καταντήσουν έτσι;
(Το αναρωτιόμουν, αν και το έχω αποδείξει καραεπιστημονικά ότι γίνεται)

Δεν είναι τα μνημόνια που με έκαναν να ξεπεράσω αυτή τη μικρή αμφιβολία. Είναι κάτι τύπισσες σαν ετούνη:

Δελτίο Τύπου
Αθήνα, 15-06-2016
Ρεκόρ 15ετίας στις προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα
Με αφορμή τη σημερινή δημοσίευση των στοιχείων του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ για τη μισθωτή απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα για τον μήνα Μάιο, σύμφωνα με τα οποία το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης του πρώτου πενταμήνου του έτους 2016 αποτελεί την υψηλότερη επίδοση πρώτου πενταμήνου της τελευταίας 15ετίας, η Αναπληρώτρια Υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, δήλωσε:
«Για άλλη μια φορά τα επίσημα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ διαψεύδουν όλους εκείνους που από την αρχή του χρόνου φωνασκούν, τρομοκρατούν και παραπληροφορούν για βύθιση της οικονομίας και για απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας. Για τέταρτο συνεχόμενο μήνα το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα παραμένει θετικό και το πρώτο πεντάμηνο του έτους παρουσιάζει ρεκόρ 15ετίας στις προσλήψεις. Οι περισσότερες προσλήψεις έγιναν στα καταλύματα, σε δραστηριότητες υπηρεσιών εστίασης, ενοικίασης και εκμίσθωσης, στο λιανικό και χονδρικό εμπόριο, ενώ οι Περιφέρειες στις οποίες δημιουργήθηκαν οι 57.234 νέες θέσεις εργασίας σε σύνολο 76.591, είναι οι Νοτίου Αιγαίου, Κρήτης και Ιονίων Νήσων. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο κλάδος του Τουρισμού εξακολουθεί να είναι ο πρωταθλητής στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Παρά το γεγονός ότι τον Μάιο το ποσοστό των νέων θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης αυξήθηκε στο 51,06% από 46.7% που ήταν τον περασμένο Ιανουάριο, στο Υπουργείο Εργασίας συνεχίζουμε να επιδιώκουμε τη δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης, ώστε να μπει φρένο στη μερική απασχόληση και στην εκ περιτροπής εργασία.»


Ούτε ο Σαμαράς δεν τόλμησε να μιλήσει για ρεκόρ. Ούτε η "ομάδα αληθείας" του Μουρούτη δεν τόλμησε να μιλήσει για "φωνασκίες, τρομοκρατία και παραπληροφόρηση για βύθιση της οικονομίας και για απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε ο,τι πιο σιχαμένο έχει βγάλει το αστικό πολιτικό σύστημα.
Όχι μόνο αποκρύπτει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των προσλήψεων είναι προσλήψεις εκ περιτροπής ή μερικής απασχόλησης των διακοσίων ευρώ.
Όχι μόνο ξεπερνά ότι και οι θέσεις πλήρους απασχόλησης που σκαρφάλωσαν το Μάη στο δυσθεώρητο 51,06% αφορούν σε μισθούς των τετρακοσίων ευρώ.
Όχι μόνο ξεστομίζει ότι "συνεχίζει να επιδιώκει" τη δημιουργία θέσεων πλήρης απασχόλησης.
Όχι μόνο χαρακτηρίζει φωνασκίες, τρομοκρατία και παραπληροφόρηση αυτά που βλέπει ακόμα κι ένα νήπιο.
Αλλά πανηγυρίζει και για ρεκόρ δεκαπενταετίας.

Ρε σκουληκαντέρες, το πήρατε είδηση ότι σ' ενάμιση χρόνο γίνατε πιο σιχαμένοι κι απ' το Σαμαρά;
Αυτό κι αν είναι ρεκόρ.
Κουράγιο και φτάνετε το Μιχαλολιάκο.