Απαγορεύστε τις διαδηλώσεις

Η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη τις καταστροφές που "αμαύρωσαν" (πανάθλιο ρήμα, πως ξέφυγες από το Βήμα και τρύπωσες εδώ;) τις διαδηλώσεις της Κυριακής, φόρεσε την ευρωπαϊκή της τήβεννο και αποφάσισε να νομοθετήσει αυστηρά. Μπορεί μεν να έχει οδηγήσει το λαό καμιά πενηνταριά χρόνια πίσω, όσον όμως αφορά στις διαδηλώσεις θα μας κάνει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Πέρα τώρα από τις μαλακιούλες, μια τέτοια απόφαση από μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να προκαλεί την παραμικρή έκπληξη. Δικαιολογημένη έκπληξη θα προκαλούσε αν δεν μιλούσαμε για ένα καθαρά ολοκληρωτικό καθεστώς, τόσο ολοκληρωτικό που θεωρεί απαραίτητο να οχυρώνεται πίσω από παπαρολογίες "σοβιετισμού" ως αίτια κακού κι από την τύχη του "βορειοκορεατισμού" που μας περιμένει αν το καθεστώς καταρρεύσει. Η αγέλη των κοντυλοφόρων της έχει αμολυθεί κυρήσσοντας το ρεαλισμό με τον οποίο δικαιολογεί τα πάντα. Τον ίδιο ρεαλισμό επικαλούνταν πάντα οι προσκυνημένοι κι οι καιροσκόποι. Από τους τράγους του '21 που ήθελαν να διατηρήσουν τις προνομιακές τους σχέσεις με το κοτζαμπασοπασάδικο σύστημα μέχρι τους σφουγγοκωλάριους των ναζήδων.
Εγώ πάντως είμαι υπέρ του μέτρου της απαγόρευσης διαδηλώσεων. Για να μην πω πως το θεωρώ και απαραίτητο. Πρέπει να καταρρεύσουν τα τελευταία παραβάν της δημοκρατικής επίφασης, να εκτεθεί η πατσόκοιλη σιλουέτα του "ρεαλισμού".
Και στο κάτω κάτω, αν υποθέσουμε πως παραβαίνουμε το μέτρο απαγόρευσης συνάθροισης και πραγματοποιούμε παράνομη διαδήλωση. Τι ακριβώς θα πρέπει να φοβηθούμε; Σάμπως κινδυνεύουμε να μας διαλύσουν οι φρουροί της τάξης με χειροβομβίδες κρότου και δακρυγόνα; Συμμετέχοντας σε μια παράνομη διαδήλωση θα εφαρμόσουμε κι εμείς επιτέλους αυτό που κατά καιρούς λέμε "ο νόμος θα ακυρωθεί στην πράξη". Γιατί τελικά η νομιμότητα των διατάξεων συνδέεται ευθέως με την νομιμοποίηση που έχουν τα καθεστώτα που τις θεσμοθετούν. Κι όσο βαδίζουμε με το γράμμα του αστικού νόμου τόσο θα χάνουμε τη δική μας, επαναστατική νομιμοποίηση.

Δυο ιστορίες πτώσης

Άνοιξες το παράθυρο και πέρασες το πόδι πάνω από την κουπαστή. Το χέρι σου γαντζωμένο στο κούφωμα δοκίμασε την αντοχή του. Σιγουρεύτηκες πως θα αντέξει τη λαβή σου. "Για όσο χρειαστεί". Ξεθάρρεψες κι έριξες λίγο περισσότερο βάρος πάνω απ' το κενό. Οι κλειδώσεις σου έτρεμαν, προσπάθησες να τις ελέγξεις. Πίσω σου κάποιος θόρυβος. Κάποιος μπήκε στο γραφείο σου. Σε είδε και κάτι ψέλλισε μην πιστεύοντας αυτό που έβλεπε.
"Μην πλησιάζεις" φώναξες ρίχνοντάς του μία μόνη ματιά. Για κάποιο λόγο αυτή η ματιά ήταν το πρώτο πράγμα που φοβόσουν εξαρχής. Η ματιά που θα συναντούσε το βλέμμα του πρώτου θεατή. "Θα πέσω, δεν αντέχω άλλο", είπες σχεδόν έξαλλος. Για δυο δευτερόλεπτα αφουγκράστηκες για κάποιον αντίλαλο της φράσης σου που δεν ήρθε ποτέ. Άλλο; Γιατί; Πως ζυγίζεται ότι έχεις αντέξει;
Ένας περαστικός σ'έπιασε στην άκρη του ματιού του. "Τι κάνει αυτός;". Τό'πε δυο τρεις φορές. Την τρίτη το άκουσες συμπληρωμένο μ' ένα "Θα πέσει ο μαλάκας". Κοίταξες κάτω τους διαβάτες σα νά'ταν αυτοί το θέαμα κι όχι εσύ. Κάποιοι στάθηκαν, κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν αδιάφοροι. Τα αυτοκίνητα περνούσαν με απαράλλαχτη ροή. Δεν ήσουν του ενδιαφέροντός τους. Μέτρησες τους περαστικούς που μαζεύονταν. Ξαφνικά ένιωσες το δέος του πρωτόβγαλτου σε ακροατήριο. Δεν ήσουν καλός σ'αυτά. Προτιμούσες να ακούς παρά να μιλάς. Κι όμως ήδη το κοινό σου σε περίμενε. Ίσως και να σε χειροκροτούσε αν έμενε ικανοποιημένο. Για κάποιους το αδιέξοδό σου ήταν ήδη μια κάποια διέξοδος. Κοίταξες προς τα μέσα. Στην πόρτα στριμώχνονταν μουγγοί τέσσερις πέντε συνάδελφοι. Πίσω τους σούσουρο. Μπήκε η Σ. σπρώχνοντας και σε κοίταξε κάτωχρη. Είχατε μια σχέση κάπως πιο ζεστή, μιλούσατε για τα παιδιά σας, μάλλον μονολογούσατε εδώ που τα λέμε, χαμογελώντας κι ανταλλάσοντας τυπικά εγκώμια. Πιάνατε που και που και τα πολιτικά, τα συμφωνούσατε κι εκεί για κλέφτες και προδότες, ήταν να πάτε και στη διαδήλωση αλλά έτυχαν άλλα. Καπνίζατε κι ίδια μάρκα τσιγάρα.
"Τι πας να κάνεις;" σου είπε τρέμοντας. "Τα παιδιά σου τα σκέφτηκες;"
Όχι πως δεν τά 'χες σκεφτεί. Αλλά σάμπως τό 'χες προετοιμάσει κιόλας; Περίμενες μήπως πως θα βρισκόσουν έτσι, με μια μονοκοντυλιά στο δρόμο; Με σκάρτες δυο δραχμές στην άκρη και τις υποχρεώσεις να σε πνίγουν, να σε λυγίζουν, να σε ρουφάνε στον ξύπνιο και στον ύπνο. Κάτι πήγες να πεις μα γύρισες απότομα απ' την άλλη. Σφίχτηκες. "Όχι ρε πούστη μου, δε θα κλάψεις". Το επανέλαβες μέσα σου επιτακτικά, πολλές φορές. Δεν μπόρεσες να το ελέγξεις. Η εικόνα έσπρωξε τα "μη" και κατέλαβε τη σκέψη σου. Στη μέση τα παιδιά σου, σε πόζα αναμνηστικής φωτογραφίας. Γύρω τους θρύψαλα ο κόσμος σου, αυτός πού 'χες στήσει με κρύσταλλα πολύχρωμα, στοιχισμένα με προσοχή. Μόνο που είχες ξεχάσει να τον στερεώσεις. Μόνο που πιο πολύ είχες ξεχάσει να στερεώσεις εσένα. Αγκάλιασες το κούφωμα του παραθύρου κι έγειρες πάνω του. Ακόμα και τώρα έκλαιγες και για τα κρύσταλλα. Αν λίγο χαλάρωνες το σφίξιμο του χεριού, αν λίγο έγερνες πιο έξω. Τα υπόλοιπα θα τά 'κανε το βάρος σου. Είκοσι μέτρα πιο κάτω θά 'σπαζες, γυάλινος και συ. Κι από πάνω σου τα βάρη σου θα γίνονταν καπνός. Κι έτσι δεν θα σου έλλειπε πια ο αέρας κι ο ύπνος. Και τα παιδιά σου; Κι η μάνα σου; Κι η γυναίκα σου;
Δεν τό' χες προετοιμάσει καλά. Δεν ήσουν τόσο αποφασισμένος όσο απελπισμένος. Είπες θά 'ρθουν τα κανάλια, να μάθει ο κόσμος. Να μάθει ο κόσμος, να "ξυπνήσει" κι έπειτα να κατέβεις. Τώρα, μισοκρεμασμένος, τό 'βλεπες πιο καθαρά. Θά 'σουν το θέαμα των μία και μισή. Μετά διαφημίσεις κι εκπομπές μαγειρικής, σ' έμαθαν, σε ξέχασαν. Αν έπεφτες στο κενό θά 'χες σίγουρο μερίδιο στο δελτίο των οκτώ. Το πλήθος κάτω σε κοιτούσε, απαιτούσε να αποφασίσεις. Ποιο θέαμα θες νά 'σαι; Άντε γιατί έχουμε και δουλειές. Στο βάθος ακούγονταν σειρήνες. Πυροσβεστική ή αστυνομία; Ποτέ δεν το ξεχώριζες.
Σά ν' άκουσες γέλια. Αν έκανες πίσω θα γινόσουν περίγελως. Όχι, κλάματα ήταν. Των λίγων που θά 'κλαιγαν για σένα αν έκανες μπρος.
Έστρεψες το κεφάλι σου στον ουρανό. Τη μόνη διαφυγή απ' τα σαγόνια που κομμάτιαζαν τις σάρκες σου.

________________________________________________________________

Ο εικοσιεξάχρονος νεοϋορκέζος John Warde έμελε στις τελευταίες έντεκα ώρες της ζωής του να αποτελέσει -ακούσια- το υπερθέαμα της ημέρας για δέκα χιλιάδες συμπολίτες του. Το πρωί της 26ης Ιουλίου 1938 βγήκε στο περβάζι του 17ου ορόφου του ξενοδοχείου Gotham απειλώντας να πέσει στο κενό. Παρά τις προσπάθειες αστυνομικών, ψυχολόγων και ειδικών διαπραγματευτών τελικά έπεσε το βράδυ της ίδιας ημέρας. Έντεκα ώρες μετά την έξοδό του.
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε τηλεοπτική κάλυψη των γεγονότων αλλά η τεχνολογία εκδικείται. Πρόσφατα βγήκε στις αίθουσες χολυγουντιανή ταινία "εμπνευσμένη" από το γεγονός, από την οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και το απαραίτητο μανούλι.
Οι παρακάτω φωτογραφίες αλιεύτηκαν στο μπλογκ του FirstTimeUser.

(Αυτονόητο είναι πως το ποστ αυτό ανεβαίνει μόνο αφού επιβεβαιώθηκε πως αμφότεροι οι παρ' ολίγο αυτόχειρες του ΟΕΚ αποχώρησαν χωρίς να πραγματοποιήσουν την απειλή τους. Επιπλέον δεν αποτελεί αφ' υψηλού κριτική, ούτε έχει να κάνει με τις άγνωστες σ' εμένα προσωπικές ιστορίες τους. Ελπίζω να είναι σαφές το -προφανές σ' εμένα!- αντικείμενο του σχολιασμού του)

Η σοβιετική Ελλάς και η Μάχη του CNN

Λίγες ώρες μετά την υπερψήφιση του πιο καταστροφικού νομοθετήματος της νεότερης ιστορίας του ελληνικού κράτους, οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος χαριεντίζονται τσαχπίνικα μεταξύ τους και αποδίδουν την κατάντια της χώρας στο ότι είναι η "τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης".
Χτες το βράδυ σε εκπομπή της ΝΕΤ οι μαυρομετωπίτες ομοτράπεζοι Μπεγλίτης, Κεδίκογλου και Βορίδης αντήλλασαν χαμογελάκια και τσαχπίνικες ματιές επιχειρώντας να παίξουν το "κορόιδο" με τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ. Γεγονός είναι πως για να μην γίνει κανείς λεία μιας τέτοιας παιχνιδιάρικης συμμαχίας χρειάζεται νά 'χει λόγο περισσότερο αγκαθωτό και λιγότερο ορθολογικό απ' ότι ένας τυπικός κομματικός στρατιώτης. Διότι αν και οι επικοινωνιακές νίκες είναι δευτερεύουσες, κανείς δεν μπορεί να υποτιμά τον αντίχτυπο των παρά φύση ιδεολογημάτων όταν αυτά αναπαράγονται με φόντο μοντέρνες γραβάτες και γυαλιστερά στούντιο. Το τερατώδες ενός τέτοιου, ή οποιουδήποτε σχετικού ισχυρισμού δεν είναι εμπόδιο, αντιθέτως έρχεται να στοιχηθεί στο σωρό των συνωμοσιολογικών μπουρδολογιών και των ατάκτως ερριμένων -από νικητές- παραγράφων ιστορίας. Η Ελλάς πτωχεύει γιατί είναι σοβιετική, όχι γιατί από ιδρύσεως ελληνικού κράτους οι ντόπιοι λεφτάδες και οι κατρουλοκανάτιοί τους, οι ξένοι τοκογλύφοι και οι ενώσεις τους, τής ρουφάνε -άκουσον άκουσον- το μεδούλι. Γι' αυτό κι οι Μπεγλίτηδες, οι Κεδίκογλοι κι οι Βορίδηδες ψήφισαν το μνημόνιο, μπας και αποσοβιετοποιηθεί επιτέλους το έρμο γαλανόλευκο ξεφτίδι παραπετάσματος.

Αλλά ταυτόχρονα η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει και κάνει τα μούτρα κρέας στους εχθρούς της (κι ας μην τους αναγνωρίζει ούτε με ειδική σήμανση). Να, καλή ώρα, κάποιοι ύπουλοι επιβουλείς της πατρίδος ψηφίζουν μαζικά σε δημοσκόπηση του CNN για το αν η Ευρώπη έχει φερθεί αρκετά σκληρά στην Ελλάδα. "Για να υπερισχύσει το «ΟΧΙ», ώστε να μην υπάρξει καμία μορφή αλληλεγγύης και να δρομολογηθούν νέα αισχρά και ανήθικα μέτρα", όπως αποκαλύπτουν οι αστραπόγιαννοι του "Έθνους", καταδεικνύοντας τον μύχιο τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι ευρωπαϊκές αποφάσεις. Αέρα λοιπόν αδέρφια, μπάτε όλοι να ψηφίσετε "ΝΑΙ", όχι μία, τριανταμία φορές έκαστος. Από το πλήκτρο σας κρέμεται η σωτηρία της πτωχής πατρίδος. Κι αν κάτι πάει στραβά και φανεί πως χάνουμε τη μάχη, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να κρατήσουμε όλοι μαζί, συγχρονισμένοι ως προς την έναρξη, την αναπνοή μας. Να σκάσουμε έτσι κατά ριπάς συγκλονίζοντας μ' αυτό τον τρόπο την οικουμένη και κερδίζοντας τελικά τη Μάχη του CNN.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ

Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου έχουν ίδια πείρα από τα χτεσινά γεγονότα, περιττεύουν οι επιπλέον σχολιασμοί για το πλήθος των διαδηλωτών και το ταλέντο των προβοκατόρικων μηχανισμών.
Ας μου επιτραπεί να αναφερθώ σε δύο πολύ συγκεκριμένα περιστατικά, δευτερεύοντα ίσως, σημαντικά ωστόσο κατά την άποψή μου. Ίσως να στενοχωρήσω κάποιους από τους φίλους που εξακολουθούν να πιστεύουν πως η έλλειψη "ενότητας" είναι που εμποδίζει τη γιγάντωση του λαϊκού κινήματος.

Ήταν εννιά παρά δέκα όταν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί άρχισαν να απωθούν τους χιλιάδες συγκεντρωμένους της Σταδίου χαμηλότερα προς την Ομόνοια η οποία ήταν πλημμυρισμένη προς όλες τις κατευθύνσεις από το ΠΑΜΕ. Η εκκένωση του Συντάγματος είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα, ενώ ήδη καιγόταν η τράπεζα στη Σταδίου. Όταν οι εκρήξεις και οι καπνοί έφτασαν στη Σανταρόζα ακούστηκε από τα μεγάφωνα της Ομόνοιας έκκληση να προχωρήσουν οι συγκεντρωμένοι του ΠΑΜΕ προς 3ης Σεπτεμβρίου και Πειραιώς για να μπορέσουν να έρθουν προς την πλατεία "κι οι άλλοι συναγωνιστές". Λίγα λεπτά μετά οι σημαίες των "δεν πληρώνω" και τα πανώ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κυμάτιζαν μέσα στο ατέλειωτο ποτάμι του ΠΑΜΕ.

Μιάμιση ώρα μετά βρισκόμουν στο ύψος της Πύλης του Αδριανού όπου είχαν απωθηθεί χιλιάδες διαδηλωτές του Συντάγματος. Ανάμεσά τους, στη γωνία με την Όλγας βρισκόταν μια ομάδα δυο-τριών χιλιάδων διαδηλωτών του ΠΑΜΕ. Όταν οι στρακαστρούκες και το πέπλο των δακρυγόνων κατηφόρισαν αργά την Αμαλίας αναγκάζοντας τους διαδηλωτές να οπισθοχωρήσουν, η ομάδα του ΠΑΜΕ κατηφόρισε κι αυτή συντεταγμένη στο ρεύμα ανόδου. Στο ρεύμα καθόδου στεκόταν το μπλοκ του ΚΚΕ μ-λ το οποίο ενοχλήθηκε από τη διέλευση του ΠΑΜΕ πολύ περισσότερο απ' ότι ενοχλήθηκε από το γιουρούσι της αστυνομίας. Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ πέρασαν χωρίς να απαντούν στα συνθήματα των μουλάδων μουλούδων ή τις χυδαιότητες μεμονωμένων ουλτραεπαναστατών. Την ίδια ψυχραιμία απέναντι σε διατεταγμένους τραμπούκους και μεμονωμένους συμπαρασυρόμενους ηλιθίους είχε δείξει και η εμπροσθοφυλακή της πορείας της Πανεπιστημίου όταν στις επτά και μισή άρχισε να οπισθοχωρεί προς Ομόνοια και για να μην παγιδευτούν και ποδοπατηθούν οι χιλιάδες διαδηλωτές που κατηφόριζαν από το Σύνταγμα καταδιωκόμενοι από ομάδες ένστολων και κουκουλοφόρων ματατζήδων. Βρέθηκα ακριβώς στο σημείο της συνάντησης της άτακτης αυτής υποχώρησης του τεράστιου πλήθους με την κεφαλή της πορείας του ΠΑΜΕ.

Ότι -πολύ σύντομα- περιγράφω παραπάνω το είδα με τα μάτια μου και δεν έχει καμία δόση υπερβολής. Η χτεσινή μέρα μέσα στα πολλά σημαντικά γκρέμισε και δυο -ήδη ραγισμένες- πλάνες. Η μια έχει να κάνει με τη δυνατότητα επιτυχούς περικύκλωσης της βουλής. Αποδείχτηκε πως η κρατική καταστολή συνδυάζοντας το ανελέητο ψέκασμα των ένστολων και την καταστροφική μανία των μασκαράδων της μπορεί να διαλύσει διακόσιες και τρακόσιες και χίλιες χιλιάδες διαδηλωτών χωρίς να χρειαστεί να πυροβολήσει στο ψαχνό. Η δεύτερη έχει να κάνει με το ποιος είναι τελικά ο εχθρός κάποιων από αυτούς με τους οποίους το ταξικό κίνημα "επιβάλλεται" να επιδιώκει την ενότητα και την συμπόρευση. Διότι ενότητα και συμπόρευση με "επαναστάτες" που προτιμούν να τα βάζουν με το ΠΑΜΕ παρά με το κράτος δεν γίνεται. Διότι χορτάσαμε από επαναστάτες του κώλου που όταν το ΠΑΜΕ πάει μπρος λένε πως "πάει να προστατέψει το αστικό κράτος" κι όταν πάει πίσω το βρίζουν ότι "το βάζει στα πόδια". Χορτάσαμε από αριστεριστές και ορίτζιναλ κομμουνιστές που αποστάζουν το επαναστατικό τους ζητούμενο στις προκλήσεις κατά των "τραμπούκων" (κατά τα άλλα) του ΚΚΕ. Σαν τους στηλίτες που επιζητούσαν τον καθαγιασμό περνώντας τη ζωή τους σε όρθια παλούκια στην έρημο, έτσι κι αυτοί επιδιώκουν την επαναστατική τους ανάταση ξυνόμενοι στη γκλίτσα του τσοπάνη.

Συγκρούσεις

Η Αμερική και η Ευρασία οδηγούνται σύμφωνα με σημερινά επιστημονικού ενδιαφέροντος δημοσιεύματα σε σύγκρουση και σχηματισμό μιας νέας υπερηπείρου, αντίστοιχη της πάλαι ποτέ Παγγαίας. Η σύγκρουση θα γίνει στον Αρκτικό Ωκεανό σε καμιά εκατοστή εκατομμύρια χρόνια και βάλε.

Επειδή όμως σε εκατό εκατομμύρια χρόνια πιθανότατα δεν θα ζούμε για να απολαύσουμε το συγκρουσιακό υπερθέαμα, ας ελπίσουμε να μην περιμένουμε άλλα τόσα για να ζήσουμε τη σύγκρουση της εργατικής τάξης με το αστικό κράτος προκειμένου να οικοδομηθεί το σοσιαλιστικό υπερκράτος. Μήπως να ξεκινούσαμε από αύριο σιγά σιγά;

Έλα, ο νους σου αμέσως πάει στο ΚΚΕ και στην ενότητα της αριστεράς που θα έκανε τις ηπείρους επαναστατικές δυνάμεις να τρέχουν με χίλια. Κάτσε όμως πρώτα να μετρήσουμε αν μας πονάει περισσότερο ο ποδαρόδρομος ελλείψει Μετρό ή το μνημονιακό φραγγέλιο κι έπειτα συζητάμε τα υπόλοιπα.

(Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά η Ναυτεμπορική έχει το δημοσίευμα στην κατηγορία Ειδήσεις/Πολιτικά!)

Να τελειώνουμε με τα προκαταρκτικά

Παρασκευή: Κατάθεση του νέου μνημονίου στη Βουλή, σε ένα μόνο άρθρο και με κατεπείγουσα σήμανση.
Σάββατο: "Συζήτηση" του μονόαρθρου νομοσχεδίου.
Κυριακή: Ψήφιση του νομοσχεδίου στην ολομέλεια του σώματος.
Δευτέρα: Βασικός μικτός μισθός στα 586 ευρώ, 511 για τους νέους ως 25, επίδομα ανεργίας στα 360 ευρώ. Πολυτεκνικά επιδόματα τέλος. Ντε φάκτο κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Επικύρωση του νόμου της ζούγκλας που πάντα προηγείται των επισήμων διατάξεων. Εναρκτήριο λάκτισμα νέων περικοπών, πιο άγριων, από εργοδότες πιο ξεθαρρεμένους. Για νέα πετσοκόμματα που θα νομιμοποιηθούν τυπικά σε δυο ή τρεις μήνες.

Έχουν ήδη οργανωθεί τα σημερινά συλλαλητήρια, προκυρήχθηκε κι η σαρανταοκτάωρη απεργία. Όποιος λείπει θα είναι συνυπεύθυνος, δε χωράνε πια άλλα χάδια στ' αραχνιασμένα αυτάκια της εργατικής τάξης. Στο 20,9% η επίσημη καταγραμμένη ανεργία για το Νοέμβρη. Κι έχουμε Φλεβάρη, έτσι;

Μη γελιόμαστε. Ακόμα κι αν καταφέρουμε να γκρεμίσουμε το θεσμικό τους ικρίωμα, αυτοί που θα σταθούν απέναντί μας δεν θα είναι οι γκρεμισμένοι δήμιοι του μαύρου μετώπου. Θα είναι οι μικροαστοί, αυτοί που συνωστίζονται να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις, αν και γνωρίζουν πως μεταξύ τους επιλέγονται τα θύματα. Ένα μπουλούκι ατόμων, χωρίς συναίσθηση συλλογικότητας. Αυτοί οι πολλοί, που θα έχουν παραμείνει μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, πιστοί στα πρωτόκολλα των καθημερινών τους δραστηριοτήτων. Να μην έχουμε αυταπάτες για το ρόλο τους. Ελάχιστοι θα δουν το γκρέμισμα σαν νίκη, ακόμα λιγότεροι θα ψελλίσουν τις λέξεις "λαϊκή εξουσία". Οι πολλοί θα βιώσουν το σοκ του ισοβίτη που του πετούν ξαφνικά στα μούτρα το απολυτήριο. Κι έπειτα θα αναζητήσουν -ως συνήθως- υπευθύνους. Για να πάρουν εκδίκηση απ' όσους έχουν το θράσσος ν' αγωνίζονται και για τους άλλους, για να πνίξουν βαθιά μέσα τους ό,τι είχε απομείνει που λεγόταν κάποτε συνείδηση. Ό,τι ακόμα καμιά φορά ξεμυτίζει στιγμιαία και τους δίνει μια ανοίκεια συναίσθηση κατάντιας.
Αλλά δε θα κολώσουμε κιόλας με τα μικροαστικά ναζάκια.

Τώρα είναι η ώρα να ρίξουμε τη γροθιά στο μαχαίρι. Η καταιγίδα δεν είναι περαστική. Ότι κι αν γίνει στη βουλή, το ζητούμενο είναι τι θα γίνει έξω από αυτή και πόσο θα διαρκέσει.
Τέρμα στις -ωρες απεργίες. Να γίνει η απεργία γενική και διαρκής, μέχρι να ξεκουμπιστούν οι δήμιοι.

Δοσολογία καθρεφτίσματος άνευ χτένας

Η κυβέρνηση μαριονετών είναι γερά γαντζωμένη στους σπάγγους της και δεν την ταράζουν οι εικοσιτετράωρες απεργίες σαν τη σημερινή, όσο δυναμικές και πετυχημένες κι αν είναι αυτές (που όντως ήταν σήμερα). Ένα από τα καραγκιοζάκια της ισχυρίστηκε νωρίτερα πως η "απαραίτητη" δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης είναι δεδομένη, αφού αν γινόταν εκλογές (κι αν η θεια μου είχε αμορτισέρ) την ίδια παράσταση θα επέλεγε το φιλοθεάμων κοινό. Άρα δε χρειάζονται περιττές πολυτέλειες. Οι διορισμένοι έχουν τέτοια σιγουριά για τον εαυτό τους που δεν διστάζουν πλέον να προαναγγέλουν τα επόμενα και μεθεπόμενα μέτρα, ενώ στην αρχή των παραστάσεων παρίσταναν τις τσουτσουνόφοβες παρθένες. Και δικαίως την έχουν τη σιγουριά αφού βλέπουν τους θεατές να παρακολουθούν μ'ανοιχτό το στόμα απ' την αγωνία το θεατρικό και να τρέμουν ταυτόχρονα στην ιδέα μήπως ξεμείνουν από νταβατζήδες.

Ο κοινοβουλευτισμός τά 'φαγε πλέον τα ψωμιά του. Το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο, χρήσιμο μόνο για την προεδρική ακράτεια, αφού το σκυλολόι που κατσικώθηκε με τσαμπουκά στο σβέρκο μας δεν έχει καμιά πρόθεση να ξεκουνηθεί αν πρώτα δε μας ρημάξει μια για πάντα. Δε χρειαζόταν βέβαια τα γαβγίσματα του κάθε μπεγλίτη για να το καταλάβουμε.
Πρέπει να ρίξουμε γροθιά στο μαχαίρι κι ότι θέλει ας γίνει. Έτσι κι αλλιώς μόνο οι βαρεμένοι πιστεύουν πια πως έχει καμιά σημασία για το λαό το αν θα πάρουμε ή όχι την έκτη έβδομη όγδοη δόση κι αν θα μείνουμε ή όχι στην ευρωζώνη και στη ζώνη του Κάιπερ.

Μπλόγκερ είμαι βέβαια, κι επιπλέον ανώνυμος, άρα ό,τι θέλω γράφω (μέχρι να μας το κόψουν κι αυτό οι μαυρογαλαζοπράσινοι σύμμαχοι). Σ' αυτό το πράμα που από συνήθεια λέμε ακόμα βουλή αλλά μας προέκυψε κομμαντατούρ των τοκογλύφων και των ντόπιων αφεντικών, το ΚΚΕ δεν έχει πια θέση. Ούτε τα "όχι" του εκεί μέσα μπορούν κάτι ν' ανατρέψουν. Ας καταθέσει πρόταση μομφής, κι όταν το μαυρομετωπίτικο μπουλούκι πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τον εαυτό του και αυτοχειροκροτηθεί, ας σηκωθεί να φύγει μουτζώνοντας τον κοινοβουλευτικό μπερντέ. Ας συνεχίσει τον αγώνα εκεί που μετράει, ας κλιμακώσει μ'απεργίες και διαδηλώσεις κι όποιος θέλει ας ακολουθήσει. Κι όποιος δε θέλει ας κάτσει στ' αυγά του να τα ζεσταίνει μέχρι να σκάσουν μύτη τα φιδόπουλα. Γιατί όσο περιμένουμε την εργατική τάξη ν' αναγνωρίσει τον εαυτό της στον καθρέφτη, τόσο αυτή μπερδεύει το ταξικό με το εθνικό. Αλλά πού να τον αναγνωρίσει πού 'χει κορακιάσει στον καθρέφτη η εθνική μουτζούρα.

Ίσως πάλι να βιάζομαι πολύ και να πρέπει κάποιος να μου διδάξει καρτερία.

Γενική απεργία διαρκείας

Σώθηκε ευτυχώς ο 13ος κι ο 14ος μισθός μετά από τιτάνια μάχη της κυβέρνησης. Δυστυχώς στην προσπάθεια της διάσωσής τους εξέπνευσαν ο 9ος, ο 10ος, ο 11ος και ο 12ος, ενώ ο 5ος, ο 6ος, ο 7ος και ο 8ος βρίσκονται σε κώμα.
Αυτό δε σημαίνει πως δεν πρέπει να πανηγυρίσουμε για τους διασωθέντες. Έστω κι αν δεν προβλέπεται να επιζήσουν μέχρι την ώρα που θα πρέπει να πληρωθούν.

Αύριο απεργούμε και πάλι. Φαίνεται όμως πια πως οι τακτικές εικοσιτετράωρες απεργίες δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω. Καθημερινά οι λίστες των ανέργων μεγαλώνουν. Κάθε λίγο μαθαίνουμε πως κάποιος γνωστός ή φίλος έμεινε χωρίς δουλειά. Είτε γιατί τον σχόλασαν, είτε γιατί -σπανιότερα- δεν λύγισε στους εργοδοτικούς εκβιασμούς. Γιατί την ώρα που τα "οικονομικά επιτελεία" και οι "κοινωνικοί εταίροι" συζητούν για μειώσεις του βασικού μισθού φορώντας πένθιμες μουτσούνες και σκουπίζουν στα μεταξωτά τους μαντήλια τον ιδρώτα της προσπάθειάς τους να διασώσουν τα επιδόματα εορτών και αδείας, οι περισσότεροι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα έχουν ήδη επιβάλλει μειώσεις είκοσι, εικοσπέντε και τριάντα τοις εκατό.

Εδώ και καιρό οι χαλυβουργοί δείχνουν το μόνο δρόμο. Την απεργία διαρκείας. Η κλιμάκωση είναι ο μόνος δρόμος. Δεν εγγυάται όμως απαραίτητα τη λύση. Το σκηνικό του τρόμου είναι πια εδώ και οι απελπισμένοι που θα αρπάξουν την πρώτη δουλειά που θα τους δοθεί έστω και με σκάρτο πεντακοσάρικο δεν θα λογαριάσουν την τύχη του προκατόχου της. Η απελπισία αγριεύει τον άνθρωπο και οι δικές μας γενιές ελάχιστα έχουν γνωρίσει τη φτώχεια και το αδιέξοδο. Μέχρι χτες.
Ο λαός δεν πρόκειται να γεμίσει τους δρόμους. Δεν θέλει να χειραφετηθεί, δεν πιστεύει σε τίποτα παρά μόνο στην επιβίωση με τους όρους που τη γνώριζε. Μέχρι χτες. Το απόλυτο αδιέξοδο του είναι πρωτόγνωρο, είναι ο τρόμος του θρίλερ που κοβόταν με τηλεκοντρόλ και ξεχνιόταν μ' εκατόν ογδόντα μοίρες στο μαξιλάρι. Μέχρι χτες. Όμως τώρα συνεχίζεται και το πρωί.
Ίσως μια ενδεχόμενη γενική απεργία διαρκείας να έχει περιορισμένη συμμετοχή. Ίσως να προϋποθέτει την οριστική ρήξη του ταξικού κινήματος με τα θεσμικά συνδικαλιστικά απολειφάδια. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που μας έχει απομείνει. Δε χωρούν "αν" και "μάλλον". Είναι το τελευταίο μέσο που μπορεί να πυροδοτήσει τη συλλογικότητα. Την όποια συλλογικότητα μπορεί να διασφαλίσει η ταξικά αναλφάβητη εργατική τάξη. Την όποια συλλογικότητα έχει επιβιώσει μετά από το ακατάσχετο τσαλαβούτηγμα της τάξης μας στην λασπουριά του "όλοι είναι ίδιοι κι εσύ κοίτα την πάρτη σου". Αν αποτύχει κι αυτό θα μπούμε στην πιο αυτοκαταστροφική και σκοτεινή περίοδο για την εργατική τάξη μετά την αυγή του εικοστού αιώνα. Κι αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πως θα γεννούνε τα σκοτάδια φως;

Κατατονία σε ντο ματζόρε

Αρκετά μετά την πρόσκρουση του κρουαζιερότσουφλού μας στο παγόβουνο και με το φούντωμα των φημών πως το πλοίο όντως θα βυθιστεί και πως κανένα παραπλέον υπερωκεάνειο δεν προτίθεται τελικά ν'αλλάξει ρότα για να σπεύσει σε βοήθεια, οι επιβάτες της τρίτης θέσης στέκονται σχεδόν κατατονικοί ελπίζοντας πως το ναυάγιο θα μεταμορφωθεί μαγικά σε υποβρύχιο. Την ίδια ώρα οι επιβάτες της πρώτης εργάζονται πυρετωδώς για το καπάρωμα των πιο στεγνών θέσεων στις ελάχιστες σωτήριες λέμβους.

Βλέπω σε δημοφιλές λογιστικό σάιτ διαφήμιση (καμουφλαρισμένη σε άρθρο περί του ρόλου του λογιστή) όπου -κατονομαζόμενη και λινκαριζόμενη- "εξειδικευμένη εταιρεία με πολύχρονη εμπειρία και συνεργασίες στο διεθνή τραπεζικό χώρο" κάνει σύσταση ιδιωτών σε τράπεζες του εξωτερικού. Αναλαμβάνει δηλαδή την παρουσίαση του προφίλ του πελάτη και διευκολύνει τη μεταφορά των καταθέσεών του στην τράπεζα του εξωτερικού, έτσι ώστε τα χρήματά του να διασφαλίζονται έναντι του κινδύνου της χρεωκοπίας και του φοβήτρου της δραχμής. Το κλειδί είναι βέβαια η σύσταση, καθώς είναι αμφίβολο αν ο οποιοσδήποτε μεσάζοντας θα ασχοληθεί με τα δυόμισι χιλιάρικα των αποταμιεύσεων της θεια-Γιώργαινας και το υπόλοιπο (λέμε τώρα) του μισθοδοτικού λογαριασμού του κάθε προλετάριου.
Αφού φύτρωσε κι αυτό το φρούτο θα πει πως η στάθμη των υδάτων ανεβαίνει.
Τι ανεβαίνει, δηλαδή.. Τρέχει.
Και που θα στα-μα-τή-σει;
Και ποιο χρώ-μα θα ζη-τή-σει;
Μην το ψάχνεις, εγώ κι εσύ θα τα φυλάξουμε. Και μη νομίζεις πως θα πούμε "φτου και βγαίνω".


Απορία άσχετη με τα παραπάνω: Τι διάολο φοβούνται οι καναλάρχες από το 2-3% του μεριδίου της ΕΤ1 και βάλανε τον χαρτογιακά που ήθελε να την κλείσει να λυσσάξει κατά της απόφασης του ΔΣ της ΕΡΤ; Νά 'ναι τα χιλιάδες μηνύματα τηλεθεατών που απαιτούν να πληρώνουν ανταποδοτικό τέλος υπέρ μέγκα κι αντέννα αντί για ΕΡΤ;

Οι ρούφουλες ποτέ δεν είχαν εθνικές αναστολές

Ένα ιστορικό λουκουμάκι για αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως η συναίνεση, ο κοινωνικός διάλογος και τα λοιπά χνουδωτά φρούτα της οσφυοκαμψίας μπορούν να χορτάσουν τη βουλιμία του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου. Και, με την ευκαιρία, αφιερωμένο σε όσους συνταράχτηκαν από ιερή αγανάκτηση στο άκουσμα του σεναρίου περί ξένου κυβερνήτη στην Ελλάδα.

"Οι κάτοικοι των μικρών νήσων του αρχιπελάγους είναι μερικώτερον το υποκείμενον των καταδρομών του Δραγομάνου του Ναυτικού¹· διότι, ενώ ο Τουρκικός στόλος εξακολουθεί τον γύρον του, ούτος εμβάς εις Κορβέταν τινά και συνοδευόμενος από τινας Βοϊάριδας² Φαναριώτας διατρέχει τα νησιά ταύτα, έχων την άδειαν από τον Καπουδάν-πασάν³ να παραλάβη τα χρονικά δοσίματα⁴. Οι νησιώτες προλαμβάνουν ομοίως τας επιθυμίας του, διά να αποφύγουν τας οποίας φοβούνται από το μέρος του αβαρίας. Αλλά μάταιαι προφυλάξεις! Ο Δραγομάνος, επί προφάσει ότι έχουν διχονοίας αναμεταξύ των, κυρήττεται, δυνάμει της εξουσίας του, κριτής των προκειμένων τούτων διαφορών· και υπερβαίνων προς τους ομοθρήσκους του το αυτεξούσιον των κριτών του βασιλέως φέρεται προς αυτούς με σκληρότητα τρομεράν. Ματαίως οι δυστυχείς ούτοι Είλωτες θέλουν να τον πείσουν ότι αι μεταξύ των διχόνοιαι έπαυσαν! Ματαίως τον παρακαλούν γονατιστί φιλούντες τους πόδας του και δίδοντές τον αγαπητά επίθετα! ούτος δεν ακούει τίποτα· ειδόν τινας ότι ανωφελώς εταπεινώθησαν εις τοιούτον βαθμόν, ώστε να τον ειπούν "Εφέντημ Σουλτανούμ⁵, Σε μετά τον Θεόν γνωρίζομεν πατέραν μας εις την Γην, λυπήσου τας δυστυχίας μας". Όσον τον παρακαλούν ούτοι οι δυστυχείς τόσον ολιγότερον απολαμβάνουν χάριν και η ταπείνωσίς των άλλο δεν κάμνει παρά να καταστένη τον Δραγομάνον πλέον υπερήφανον και αυθάδη!"

Εκ του "Συγγράματος περί Φαναριωτών" του Μάρκου Ζαλλώνη (1831)

Σημειώσεις:
¹ Ο δραγουμάνος εδώ δεν έχει την έννοια του μεταφραστή αλλά του υπουργού Ναυτικών. Θέση που κατά παράδοση διεκδικούνταν από τις φαναριώτικες οικογένειες και αποτελούσε το πρώτο σκαλί στην ανέλιξή τους στη θέση του Μεγάλου Διερμηνέα κι αργότερα του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας (Γ.Σκαρίμπας)
² Με μια μικρή επιφύλαξη, νομίζω πως το "Βοϊάριδες" σχετίζεται με τη λέξη βογιάρος, δηλαδή το μέλος ανώτερης φεουδαρχικής τάξης. Καθώς ο όρος βογιάρος αφορά σε ευγενείς των παραδουνάβιων ηγεμονιών πιθανότατα αναφέρεται σε φαναριώτες που είχαν ήδη λάβει σχετικά οφφίσια.
³ Ο αρχιναύαρχος της αυτοκρατορίας
⁴ Τακτικοί φόροι προς το οθωμανικό κράτος (Οι "έκτακτες εισφορές" ήταν τα τυχερά του δραγουμάνου)
⁵ Κύριε και σουλτάνε μου

Αμελέτητα

Βασική πασοκική αρχή: Ότι κι αν έχεις κάνει, πάντα μπορείς να επικαλεστείς την αθωότητα λόγω βλακείας.

Η ομφάλια αλυσσίδα μας

Αργά την Παρασκευή το βράδυ η ΕΤ1 προέβαλε την ταινία του Αλέξη Δαμιανού "Μέχρι το πλοίο". Η ταινία γυρίστηκε το 1966, εποχή που η ελληνική ύπαιθρος ερήμωνε καθώς ο αγροτικός πληθυσμός μετανάστευε μαζικά στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αυστραλία. Κορμός της ταινίας είναι η πορεία ενός βουνίσιου από το χωριό μέχρι το λιμάνι απ' όπου αναχωρεί το πλοίο για την Αυστραλία. Ο Δαμιανός χωρίζει την ταινία σε τρία επεισόδια τα οποία διαδραματίζονται στο ορεινό χωριό, στον κάμπο και στην πόλη. Τρεις γεωγραφικοί σταθμοί με τρεις διακριτές ιστορίες στις οποίες κυριαρχούν τρεις διαφορετικές γυναικείες μορφές με τον αρχικό πρωταγωνιστή να παίζει μάλλον δεύτερο ρόλο.

Το 1966 που γυρίστηκε η ταινία του Δαμιανού γυρίζονταν με το κιλό, εκατοντάδες, ταινίες οι οποίες έκοβαν πολλαπλάσια εισιτήρια. Ταινίες οι οποίες μακιγιάριζαν τη σκληρή πραγματικότητα της επαρχίας με πατσουλιό ρομαντικής "ηθογραφίας" κι από την ταξική διαπάλη κρατούσαν τον αγώνα του τίμιου φτωχόπαιδου να διεκδικήσει το πλουσιοκόριτσο ή τούμπαλιν. Το 1966 θριάμβευσε άλλωστε με 660 χιλιάδες εισιτήρια "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια".
'Ομως.. Το 1966 ηχογραφήθηκαν ή κυκλοφόρησαν η "Ρωμιοσύνη", "Το τραγούδι του νεκρού αδερφού", ο "Επιτάφιος", το "Μάουτχάουζεν", το "Χρυσοπράσινο φύλλο" κι ο "Ένας όμηρος" του Μίκη Θεοδωράκη, η "Μυθολογία" κι ο "Καπετάν Μιχάλης" του Χατζηδάκη, το "Ένα μεσημέρι" του Ξαρχάκου, η "Ανάσταση Ονείρων" του Λεοντή κι ένα πλήθος σημαντικών δίσκων 45 στροφών.

Σαρανταέξι χρόνια μετά, η πνευματική δημιουργία στην Ελλάδα καταπιάνεται σχεδόν αποκλειστικά με τον ..έρωτα. Για να είμαστε λίγο πιο δίκαιοι όταν μιλάμε για "πνευματική δημιουργία" εννοούμε τη δημιουργία που κοινωνείται στο πόπολο, αυτή δηλαδή που περνά με επιτυχία τις σύγχρονες επιτροπές λογοκρισίας. Οι οποίες βέβαια δεν έχουν πια σκοπό να εμποδίσουν τη διασπορά δυνητικά επικίνδυνων ιδεολογιών και ιδεολογημάτων, αλλά να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα της ασημαντότητας τόσο την προσφορά όσο και τη ζήτηση. Πράγμα το οποίο έχουν καταφέρει προ πολλού ευνουχίζοντας ενεργητικά και παθητικά (πως λέμε "θα σε αυτοκτονήσω";) τους δημιουργούς, πλην εξαιρέσεων. Και τρέποντας βέβαια τους καταναλωτές κουλτούρας στην κατανάλωση πολτούρας. Κάποτε, όχι και τόσο παλιά, τα περίπτερα πουλούσαν τα Άρλεκιν, τα Νόρα και τα Βίπερ πλάι πλάι με τα Ζάκουλα, τα Διαβασέμε και τη Βαβούρα. Σήμερα οι συγγραφείς άρλεκιν καμαρώνουν στις βιτρίνες των κεντρικών βιβλιοπωλείων και μοιράζουν με απλοχεριά τις βιπεριές τους, επί παντός ζητήματος, από μονόχρωμων (ιδεολογικά) τηλεοπτικών πάνελ. Δεν είναι πως σίγησε ο "πνευματικός κόσμος" από τον οποίο πολλοί αναζητούν το σάλπισμα της αντίστασης. Είναι πως αν κάποιος σκηνοθέτης σήμερα γύριζε μια ταινία για το αδιέξοδο του ανέργου ή κάποιος έγραφε ένα βιβλίο για την αγωνία του καταχρεωμένου μικροαστού θα βίωναν στη συνέχεια αναγκαστικά τα πάθη των ηρώων τους.

Γιατί αναζητά στη βλακεία ο κακομοίρης μικροαστός τη διέξοδο; Γιατί θέλει την πρέζα του κι αρνείται να σηκώσει το βλέμμα και ν'αντικρύσει κατάματα την πραγματικότητα;
Γιατί φοβάμαι/φοβάσαι/φοβάται;
Διότι έχω/έχεις/έχει ακόμα πράγματα να χάσει.
Τον ψωρομισθό του.
Το σπίτι του ίσως.
Το άιφον.
Την ψευδαίσθηση της κοινωνικής ανέλιξης.
Την αυτοεκτίμησή του που συναρτάται ευθέως από τα παραπάνω.
Και πιο πολύ απ' όλα την οικειότητα των αλυσσίδων του.
Δεν αποκόπτεται η ομφάλια αλυσσίδα χωρίς αίμα.