Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Ανοίγοντας κουτάκια

Ξεσκονίζοντας κάτι παλιά ποστ μ' έπιασε ένα επίμονο φτάρνισμα. Νά 'ταν ο μπουχός που σηκώθηκε; Να με γυρνοφέρνει κανα κρυολόγημα; Σημειωτέον δε πως είμαι και λίγο αλλεργικός στη γύρη, δεν πιστεύω ν' ανάδεψα τίποτα κόκκους περασμένων ανοίξεων. Δεν ξέρω μην ελλοχεύουν και τίποτα ακάρεα, κρυμμένα ανάμεσα σε αγνές προθέσεις και κοινοτοπίες. Ομολογώ πάντως, μ' αρέσει να ψαχουλεύω παλιά κουτιά. Όταν ήμουν μικρός αναζητούσα τον κρυμμένο θησαυρό στα γεμιστά με λογιώ λογιώ μοδιστρικά, μπιμπελό της μάνας μου. Άσχετο, αλλά γιατί δεν έγινα ράφτης τόσο που μ' αρέσουν οι δαχτυλήθρες; Μετά έκανα τη δική μου γεμιστή κούτα και την παράτησα στην πατρίδα φορτωμένη παλιά μου αντικείμενα. Από φωτογραφίες μέχρι σκονάκια, κι από ζωγραφισμένα πορτατιφόπανα μέχρι τις γόπες που θα δίπλωνα, αν κάπνιζα τότε. Την ανοίγω κάθε κάμποσα χρόνια, λέω κάτι θα βρω για να πάρω μαζί μου, αλλά πολύ γρήγορα βαριέμαι και την ξανακλείνω ώστε να μπορώ να την ξανανοίξω. Κι αναρωτιέμαι, τι χρειάζεται θέληση πιο ατσάλινη; Να κόψεις το τσιγάρο ή να πετάξεις τη σαβούρα;
Είναι μια λέξη που όλο την ξεχνάω. Θέλω να τη θυμηθώ να την πετάξω στα μούτρα κάποιου, ή έστω στα δικά μου, μα δε μού 'ρχεται ποτέ εγκαίρως. Να, πάλι την ψάχνω και μου κρύβεται. Από "μ" αρχίζει, ε; Θα τη θυμηθώ κι ας που πάρει χρόνο τρισέλιδου ποστ. Πότε ήταν που πάνω σε μια συζήτηση έψαχνα να θυμηθώ το όνομα του Αντριάνο Τσελεντάνο; Τρεις ώρες μου πήρε αλλά το θυμήθηκα. Να τη βρήκα αλλά δεν αρχίζει από "μ". Από "υ", "υποχόνδριος", όχι που δεν θα σε ξετρύπωνα μαρή. Μόνο που ξέχασα τι την ήθελα. Μάλλον με τις κούτες θά 'χει να κάνει.

Κι εκεί που άνοιγα κάτι κουτάκια από την εποχή που το παλιό ΠΑΣΟΚ είχε ψοφήσει και το νέο έκανε υγρά όνειρα εξουσίας -έξι χρόνια πριν, πως περνά έτσι η μόδα στις γραβάτες;- έπεσα σε σωρούς σχολίων των τότε εποχικών σχολιαστών, τύπου:

"Αφού στις 18 ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγεί ΠΑΣΟΚ,δε μας λες γιατί έχουν λυσάξει όλα τα συφέροντα εντός και εκτός,εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ?"

"δεν αξίζει το κόπο να ασχοληθεί κανείς με αυτά που λές."ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ"όπως λές είναι συγκεκριμένοι σ'αυτά που λένε,και ούτε διαστρέφουν,ούτε κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους.
Καλύτερα ελπίδα και λάθος,παρά άρνηση των πάντων (αντίδραση)και εγκατάληψη του λαού.
Πες αλεύρι....η Τρέμη σας γυρεύει.
...για το θίασο του mega"


"El"/"ανώνυμε"/"doct"/"ΜΑΡΤΥΡΑ"/"lab", που κλωνοποιούσες τον εαυτό σου, "Ζ1977", "caps", ανοίγετε άραγε ποτέ τα κουτάκια σας ή είστε αλλεργικοί στα ακάρεα;

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Ξεσκόνισμα

Δεν ξέρω πως μού 'ρθε ξαφνικά, μπας κι είναι που έπλενα χτες βράδυ κατσαρόλες και τηγάνια μέχρι τις μιάμιση; Άσε το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα της κουζίνας, αν δε ρίξω ένα κάθε βράδυ δεν πάω για ύπνο. Γερνάω και παραξενεύω, δεν μπορώ την ακαταστασία, τις σκόνες και τους αραχνοϊστούς. Κι όταν μιλάμε για μπλογκ, είναι τόσο εύκολο, πατάς ένα "δημοσίευση" και φεύγει όλη η σκόνη μεμιάς.
Το μπλογκ, είπα.
Μα ποιος γράφει πια σε μπλογκ;
Μα ποιος διαβάζει πια μπλογκ;
Τη σκόνη, είπα.
Μα έχει κανένα νόημα να τη σαρώσεις; Θα διαλυθεί στον αέρα, θα κάνει κάποιους γρήγορους στροβιλισμούς αναστατωμένη κι έπειτα θα αιωρηθεί σε ηρεμία. Μπορεί πάλι να διασταυρωθεί με καμία ηλιαχτίδα, έτσι και μόνο για να γελάσει το μάτι σου που θα πλανηθεί στους χιλιάδες αιωρούμενους κόκκους, εστιάζοντας που και που στιγμιαία σε μικρά φωτεινά σημεία. Κι έπειτα η σκόνη, με υπομονή πολύ μεγαλύτερη από τη δική σου θα ενωθεί πάλι στην ίδια, άλλοτε ξεσκονισμένη επιφάνεια στην οποία ανήκει. Και θα πρέπει να ξεσκονίσεις απ' την αρχή, με το θράσος και την αλαζονεία αυτού που νομίζει ότι μπορεί να παρέμβει στη φυσική ροή.
Δε γαμιέται, που είναι το ξεσκονόπανο;

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (10/10)

Έχω ξαναγράψει για το πόσο αγαπώ τον Morrissey. Τον γνώρισα στα δεκαπέντε μου, όταν ανατρίχιαζα με τα χιτάκια των Αχά και της Σάντρα και είναι το μόνο κοινό που διατηρώ με τον έφηβο εαυτό μου.
Ο Morrissey τραγουδά πικρoύς στίχους με το καταδικό του ύφος, που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν εκπέμπει ταπείνωση ή υπεροψία.



But then you open your eyes
And you see someone that you physically despise

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (9/10)

Δεδομένου ότι το 10/10 είχε ήδη κλειδώσει από την πρώτη στιγμή, το 9/10 αποτελεί τη δυσκολότερη επιλογή της σειράς. Που να χωρέσει σε μια δεκάδα εννιάδα το ελληνικό τραγούδι; Σάμπως μπορείς να βάλεις το συγκινησιόμετρο και να μετρήσεις βαθμούς συγκίνησης;
Προφανώς είναι μια ενδεικτική δεκάδα, με πολλές παραλείψεις. Από αυτές που όταν συναντηθείς με το τραγούδι που ξέχασες, θα αναρωτηθείς πως είναι δυνατόν να λείπει από δω. Τέλος πάντων, γράφω χωρίς ακόμα να έχω αποφασίσει ποιο θα είναι το 9/10.

Λοιπόν, κάπου γύρω στο 1980 στο γήπεδο του ΑΟ Σύρου έγινε μια συναυλία της Οπισθοδρομικής Κομπανίας με τραγούδια του Τσιτσάνη. Αυτά είναι τα βέβαια γεγονότα. Τα θυμάμαι καλά, τα διασταύρωσα και στο ίντερνετ. Διότι η μνήμη είναι μεγάλη μαμή. Θυμάμαι ότι ήταν κι ο ίδιος ο Τσιτσάνης παρών, αλλά αυτό δεν μπορώ να το διασταυρώσω, ενώ ποτέ δεν μπορείς να είσαι απολύτως σίγουρος για την ακρίβεια όσων θυμάσαι απ' την παιδική ηλικία.
Τι μου έμεινε από εκείνο το βράδυ; Πολλές εικόνες και ένας ήχος. Αυτός:



Α, η Μπέλλου δε συμμετείχε στη συναυλία. Αυτή όμως η εκτέλεση με συγκινεί περισσότερο από κάθε άλλη.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (8/10)

Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί, χωρίς να χρειάζονται πολλές επεξηγήσεις. Νομίζω ότι οι δυο στίχοι κάτω απ' το βίντεο αποτελούν την κορύφωση του τραγουδιού. Επιπλέον, όπως το προηγούμενο, πυροδοτεί μία υπερσύνδεση με ένα διήγημα, αυτή τη φορά το "Θάνατος παλληκαριού" του Κωστή Παλαμά.



κι η μανούλα του στον Άδη
τράβηξε μια χαρακιά

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (7/10)

Νομίζω ότι ο κύριος λόγος που το συγκεκριμένο τραγούδι με συγκινεί είναι ότι όποτε το ακούω, αν και δεν υπάρχουν έρωτες στην πλοκή του, μου φέρνει στο νου το διήγημα του Παπαδιαμάντη "Ο έρωτας στα χιόνια".
Το ίδιο ισχύει με ένα ακόμα τραγούδι, το αυριανό "8/10".



Σαν κάναν το καθήκον τους
ήσυχοι πια οι γειτόνοι
γυρίσανε στο σπίτι τους
κι αφήσανε στο χιόνι
της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο' Χάρα κόκαλο

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (6/10)

Μέχρι τα είκοσί μου δε γνώριζα τραγουδίστρια με όνομα Μαρία Δημητριάδη. Πόσο μάλλον το Γιώργο Μεράντζα.
Κάποια χρόνια αργότερα, κι αφού την πρώτη την είχα γνωρίσει και αγαπήσει, απέκτησα τα "Τροπάρια για φονιάδες" του Θάνου Μικρούτσικου και του Μάνου Ελευθερίου. Και αγάπησα και το Γιώργο Μεράντζα.
Αν θα' πρεπε να διαλέξω δέκα δίσκους και να μην ξανακούσω άλλον, ο ένας από τους δύο του Θάνου Μικρούτσικου θα ήταν αυτός.



Ποιος είναι ο φονιάς και ποιος δικάζει;

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (5/10)

Το Μάουτχάουζεν γράφτηκε πριν από μισό αιώνα. Ήταν η πρώτη εμφάνιση της Μαρίας Φαραντούρη και μια από τις πρώτες φορές που ο Μίκης Θεοδωράκης επένδυσε στην ηλεκτρική κιθάρα ως έγχορδο πρωταγωνιστή.
Τελικά πως να ξεκολλήσει κανείς από τις δεκαετίες του '60 και του '70; Μουσικά τουλάχιστον.



και μια φωνή, φριχτή φωνή
"κρυφτείτε από τον δραπέτη"

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (4/10)

Το 1899 υπηρετούσα στον Έβρο. Ήμουν δόκιμος και τα περισσότερα απογεύματα γύριζα στο σπίτι που νοίκιαζα. Έτσι είχα την τύχη να αποφεύγω τις μουσικές των καψιμί και την ατυχία να διαθέτω ένα σαράβαλο κασετόφωνο με ελάχιστες κασέτες.
Μια μέρα έλαβα ταχυδρομικώς φάκελο με κασέτα κιντερέκπληξη, τουτέστιν χωρίς διακριτικά. Ο αποστολέας γνώριζε ότι προτιμώ τους κύκλους τραγουδιών από τις ποικιλίες, οπότε κάθισα να την ακούσω με περιέργεια.
Στην κασέτα ήταν αντιγραμμένος ένας δίσκος που γνώριζα και αγαπούσα, αλλά δεν τον είχα. Έτσι το πρώτο κομμάτι, η εισαγωγή, με ξένισε με τον ηλεκτρικό του ήχο. Μέχρι που αναδύθηκε ξαφνικά το μουσικό μοτίβο της μίας από τις δύο μεγάλες επιτυχίες του Αγίου Φεβρουαρίου.



1:52


Θα έπαιξε δεκάδες φορές ο Άγιος Φεβρουάριος εκείνες τις μέρες.
Tο χάνεϊμουν των πρώτων ακροάσεων συνέπεσε με την άφιξη ενός νέου δοκίμου στο στρατόπεδο, τον οποίο πρωτοείδα ενώ περπατούσε και τραγουδούσε το ρεφρέν του τραγουδιού "Ο χάρος βγήκε παγανιά". Μ'ένα επιπλέον φωνήεν που προσέθετε, το επώνυμο του συναδέλφου έμπαινε στο ρεφρέν.
Ενδεχομένως αυτή η σύμπτωση να συντέλεσε στο ότι τον θυμάμαι με μεγάλη συμπάθεια. Καλά νά 'σαι όπου είσαι Α.Σ.



βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς
ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς


Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (3/10)

Η "Πολιτεία Γ'" κυκλοφόρησε το 1994. Στο σημείωμα του δίσκου ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει μία σύντομη αναδρομή στις Πολιτείες Α' και Β' και μιλά στη συνέχεια για τη Γ', τονίζοντας ότι την παρουσιάζει τριάντα χρόνια μετά τη Β'.
Όμως κάπου στη μέση της διαδρομής από τη Β' στη Γ', το 1978, υπήρξε μια άλλη άτυπη Γ', η οποία δεν πήρε τελικά το χρίσμα λόγω του ότι τα μισά της τραγούδια ήταν επανεκτελέσεις.
Ωστόσο ο τίτλος "Πολιτεία Γ'" ξέμεινε σαν υπότιτλος στο εσώφυλλο του δίσκου "Οκτώβρης '78", της τελευταίας δισκογραφικής συνεργασίας Θεοδωράκη - Μπιθικώτση.



Αχ! μόνος μπαίνεις στη ζωή
και ξαναφεύγεις μόνος


Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (2/10)

Ένας από τους αγαπημένους μου κύκλους τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη είναι οι "Λιποτάκτες".

Όταν ακούει κανείς ένα τραγούδι το μετατρέπει νοερά σε εικόνες.
Το "μεσημέρι" είναι μια από τις ισχυρότερες εικόνες που φυτρώνουν στην κεφαλή μου. Μόνο που δεν είναι ακριβώς εικόνα. Έχει χρώμα, τεθλασμένες γραμμές αλλά και θερμοκρασία, ήχο. Το μεσημέρι τελικά είναι τόπος, μία σύνθεση πραγματικών και φαντασιακών τόπων.
Ένα ανοιχτό στο φως καταφύγιο.



αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

10 στιγμές τραγουδιών που πολύ με συγκινούν (1/10)

"Ο καθένας μας έχει εκείνους τους πολύ προσωπικούς του στίχους, τα γυρίσματα εκείνα στα τραγούδια που φέρνουν πάντα μια ιδιαίτερη συγκίνηση. Δεν μιλάμε για τραγούδια ολόκληρα, αλλά για στιγμές τραγουδιών, για μερικά δευτερόλεπτα που όσες φορές κι αν τ' ακούσεις κουβαλάνε την ίδια ανατριχίλα"

Η παραπάνω εισήγηση ανήκει στον Ηρ.Οικ. των Μουσικών Προαστίων, η ιδέα του οποίου πολύ μου άρεσε και την ξεπατικώνω.
Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η ανατριχίλα μένει ίδια όσες φορές και ν' ακούσω τα αγαπημένα μου γυρίσματα των αγαπημένων τραγουδιών. Για το λόγο αυτό κάποια τα ακούω όταν η ανάγκη να τα ακούσω μου το επιβάλει.

Λοιπόν, δέκα στιγμές τραγουδιών με τυχαία σειρά και με την ελπίδα να βρεθούν στο γιουτιούμπ.



Αχ! Τόσο λίγο να βαστάξει
Τουτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά