Νέοι κι άφθαρτοι

Αφού εξαντλήθηκαν οι επιθετικοί προσδιορισμοί τύπου δημοκρατικός/ή/ό, σύγχρονος/η/ο, ανεξάρτητος/η/ο, πατριωτικός/ή/ό, ανανεωτικός/η/ο, ριζοσπαστικός/η/ο, κοινωνικός/ή/ό, προοδευτικός/ή/ό, κλπ. και σίτεψαν τα βαρέα ουσιαστικά τύπου κίνημα, δημοκρατία, μέτωπο, ρεύμα, ένωση, πατρίς, πολίτες, σωτηρία κλπ., έφτασε η ώρα των πιο ανάλαφρων τύπων. Θα ήταν μικροψυχία να μη σημειωθεί ότι πρωτοπόροι στη χρήση των ανάλαφρων τύπων ήταν η Χρυσή Αυγή και η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη του Σαμαρά.

Ο τόπος όμως χρειάζεται νέα κι άφθαρτα πρόσωπα, νέα κι αύθαρτα σύμβολα και νέα κι αύθαρτα ονόματα. Όπως άλλωστε λίγο πριν χρειαζόταν σταθερότητα, πιο πριν συναίνεση και διάλογο, παλιότερα εκσυγχρονισμό, ακόμα πιο παλιά αλλαγή και ούτω καθ' εξής, αναδρομικώς.

Δε γίνεται να κάνεις κόμμα με νέους κι άφθαρτους ανθρώπους και να το ονομάσεις "Προοδευτική Δημοκρατική Ένωση" ή "Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό Μέτωπο".
"-Αμάν, μια απ' τα ίδια" θα πει ο ψηφοφόρος, που έτσι κι αλλιώς περιορίζεται στο να κόβει μούρες, και τις ιδεολογίες τις καταναλώνει βλέποντας Χόλυγουντ, Σιεσάι Μαϊάμι και συνεντεύξεις διασήμων.

Η "Ελιά" χτυπάει όμορφα. Ο ψηφοφόρος κάνει τις αναγωγές του: φύση, πουλάκια στα κλαδιά, λαδάκι (για το αντεράκι), ροδαλές χωριατοπούλες με βέργες και καλάθια.
Το "Ποτάμι" το ίδιο: φύση, γεφυράκια, κελαρυστό νερό, πικ νικ στην ακροποταμιά, ράφτινγκ, ροδαλές χωριατοπούλες που δροσίζονται στις όχθες.
Ταυτόχρονα, τέτοιου είδους ονόματα-σύμβολα ληξιαρχούν ιδανικά το "τέλος των ιδεολογιών" και στρογγυλοκάθονται σ' έναν ασαφή πολιτικά χώρο, απόλυτα συμβατό με την ιδεολογική θολούρα του ψηφοφόρου. Ο αστικός πολιτικός χώρος είναι σαν ένα τεράστιο δοχείο νυχτός. Δύσκολα ισορροπείς στο χείλος κι εύκολα κολυμπάς στη μέση.

Είμαι νέος, άφθαρτος και βάζω και τρίποντα.

Είμαστε νέοι, άφθαρτοι και καλοχτενισμένοι

Δεν κάνουν βέβαια όλα τα δέντρα για πολιτικά σύμβολα, ούτε κι όλα τα γεωμορφολογικά στοιχεία. Εσύ, αθλητή, τραγουδιστή, άνκορμαν, σελέμπριτι τέλως πάντων, που θα ιδρύσεις σύντομα το κόμμα σου, αν το ονομάσεις "Κυπαρίσσι" εγώ θα σε εκτιμήσω γιατί αγαπώ τα κυπαρίσσια, εκλογικά όμως θα πας άπατος. Όπως κι αν το πεις "Συκιά", "Γαϊδουράγκαθο", "Χαράδρα" ή "Έρημο".
Δεν θα το πεις όμως έτσι γιατί δεν είσαι και μαλάκας. Θα το πεις "Χελιδόνι", "Θυμάρι", "Εύδρομο" ή έστω "Γαρύφαλλο".
Τώρα, που κολλάνε οι ελιές, τα ποτάμια και τα χελιδόνια με το δοχείο νυχτός, τι σημασία έχει όταν είσαι άφθαρτος;

Καλή χρονιά, χωρίς ομίχλη

Καλή χρονιά με καλή υγεία.
Τώρα που ολοκληρώθηκαν οι λαμπρές τελετές και φχαριστήθηκε ο λαός πυροτεχνήματα, αριστεύοντα περιδινιζόμενα χοροξέκωλα και αγιοβασιλοσκουφωτές παρουσιάστριες, ας ευχηθούμε τουλάχιστον να διαφέρει κατάτι από το 2013 στο κοινωνικό πεδίο. Όσο κι αν έχει άπνοια, όσο κι αν μας έπνιξε η βλακεία, ίσως κάποια στιγμή να φυσήξει τόσο όσο χρειάζεται για να διαλυθεί η κοινωνική αιθαλομίχλη και η εγκεφαλομίχλη.


Καμιά φορά αρκεί ν' αλλάξει κανείς σακάκι.

Καλή χρονιά λοιπόν, χωρίς ψευτομπλέ και μιλημένους βαλέδες.

Γκαρσόν, ένας λιάπης στη σούπα μου

Κάτι αστραπόγιαννοι σαν τον Λιάπη είναι τόσο χρήσιμοι για το σύστημα όσο κι ο ίδιος ο Πρετεντέρης. Ο τελευταίος και οι συνάδελφοί του σερβίρουν στον κόσμο τη συνταγή του μονόδρομου: δυο πρέζες υπευθυνότητα , τρεις κουταλιές της σούπας τρομοκρατία, μπόλικη υπομονή και πασπάλισμα με καβουρδισμένη ελπίδα. Ο πρώτος παριστάνει τη μύγα πού 'πεσε στην κατσαρόλα. Μερικές φορές η μύγα είναι πιο χρήσιμη απ' το περιεχόμενο της κατσαρόλας. Διότι ακριβώς αποσπά την προσοχή από το περιεχόμενο αυτό. Κι αηδιάζεις που έπεσε η μύγα στο φαΐ, όχι που αυτό είναι σιχαμερότερο.

Όπως ο μάγειρας βάζει προσεχτικά το κουταλάκι και αφαιρεί το απρόσεχτο έντομο, έτσι η νουδού έσπευσε να διαγράψει το Λιάπη. Τον έβγαλε και καθάρισε, μπορείς να συνεχίσεις.

Δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι οι δοσίλογοι, οι προδότες, οι γερμανοί, η Μέρκελ κι ο Λιάπης. Αν τους βγάλεις αυτούς ο καπιταλισμός θα είναι πεντανόστιμος.

Χούφτωστη!

Πίστευα πως είμαστε πολύ καθυστερημένος λαός, τίγκα στα απωθημένα και τα ενοχικά, αλλά χαζεύοντας το δέντρο μου ξέφευγε το δάσος. Έπρεπε να διαβεί ο Μαντέλα για να καταλάβω ότι όλο το ανθρώπινο είδος υποφέρει από ψυχικό μικροτσουτσουνισμό. Άσπροι, μαύροι, κόκκινοι, μπλε, είμαστε όλοι κομπλεξικά αδέρφια. Αφορμή ήταν βέβαια τα σορόπια του Ομπάμα με την πωστηλένε δανέζα πρωθυπουργό και η παγκόσμια κατακραυγή που ακολούθησε. Μιλάμε για μαζική υστερία, ιδίως στα αμερικάνικα μέσα.
Ο Ομπάμα είναι νέος άνθρωπος και το αίμα του βράζει. Κι όμως περιορίστηκε στα χαμόγελα. Εγώ είμαι πιο νέος και το αίμα μου βράζει περισσότερο. Ασφαλώς θα τη χούφτωνα. Ποιος δεν θα συγκινούνταν δίπλα σε μια σκανδιναβή καλλονή; Που νά 'ταν δηλαδή παραδίπλα κι ο Μπερλουσκόνι!
Όμως:
1. Ο Ομπάμα είναι παντρεμένος.
2. Η γυναίκα του καθόταν παραδίπλα.
3. Παντρεμένη είναι κι η πωστηλένε.
4. Οι ηγέτες οφείλουν να είναι πρότυπα σοβαρότητας και ηθικής.
και κυρίως:
5. Δεν κάνει να τσιλιμπουρδίζει κανείς σε δημόσιες τελετές. Αν και ενίοτε συμβαίνει.

Πάντως οι αμερικάνοι δημοκρατικοί είναι κατά παράδοση τσαχπίνηδες. Ο Κλίντον πιτσίλισε την ιστορία με τα κατορθώματά του. Αλλά κι ο Ομπάμα έχει τις επιτυχίες του. Και τις απολαμβάνει.

Η θεία του Κιμ Γιονγκ Ουν χουφτώνει τον Ομπάμα λίγο πριν εκτελεστεί ομαδικά με άλλους 50.347 βορειοκορεάτες εφαψίες. Με πράσινο σακάκι ο γιος της που εκτελέστηκε με τους ηδονοβλεψίες (αγνώστου πλήθους)

Η ανθρωπότητα γουστάρει "καλό" και "κακό"
Γουστάρει τάξη, ηθική και καθωσπρεπιλίκια.

Όλα τα πλάσματα της γης είναι γενετικά προγραμματισμένα να επιδιώκουν την αναπαραγωγή προς διαιώνιση του είδους. Με ανθρώπινα κριτήρια ο άνθρωπος είναι το σοφότερο ον κι έχει προ πολλού εξασφαλίσει τη διαιώνισή του. Έτσι ενδιαφέρεται περισσότερο για την βελτίωση των συνθηκών και του προσδοκίμου της ζωής του. Είναι επιπλέον ένα είδος που απολαμβάνει το σεξ, πράγμα που δεν συμβαίνει σε όλα τα ζωντανά. Υποθέτω ότι η γενετήσια απόλαυση κλιμακώνεται ανά τα είδη συναρτήσει της νοημοσύνης τους. Κατ' επέκταση, στην ανθρώπινη εξελικτική πορεία η σεξουαλική απόλαυση ακολούθησε αύξουσα τάση. Όταν όμως ο άνθρωπος οργανώθηκε σε εξουσιαστικές δομές, σπάρθηκαν τα ενοχικά ως μέθοδος άσκησης των εξουσιών αυτών. Όσο πιο δεσποτική η εκάστοτε εξουσία, τόσο πιο κολάσιμο το τσιλιμπουρδίζειν (και κατ' επέκταση το ξενογαμείν). Εννοείται βέβαια ότι η εμπορική πορνογραφία ουδεμία σχέση έχει με το τσιλιμπούρδισμα.

Σα να μη φτάνει η απογοήτευσή μου για την στυτική ανεπάρκεια της ανθρωπότητας, διάβασα ότι μια κάπως φρέσκια επιστημονική θεωρία περί σύμπαντος ισχυρίζεται ότι το σύμπαν είναι ένα ολόγραμμα και ο βίος ψευδαίσθηση. Αν είναι έτσι τότε η Γη είναι ο μόνος υπαρκτός τόπος στο σύμπαν κι οι άνθρωποι τα μόνα νοήμονα όντα. Ή, ακόμα χειρότερα, τα πάντα είναι μια ψευδαίσθηση και το μόνο υπαρκτό ον είμαι ΕΓΩ. Τότε όλοι οι άλλοι είστε είτε πλάσματα της φαντασίας μου είτε -στην καλύτερη- δημιουργήματά μου. Πως διάολο σας έφτιαξα έτσι ρε γαμώτο; Μάλλον πρέπει να σας φτιάξω απ' την αρχή...
Μέχρι να αποδειχτεί η θεωρία ας συνεχίσω σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Πρέπει πάντως να ανασκευάσω μια απάντηση που έδωσα χτες βράδυ στο γιο μου. Όσοι έχουν παιδιά γνωρίζουν ότι ξεκινά κανείς να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους π.χ. τα ρεβύθια μας φέρνουν αέρια και φτάνει στις απαρχές της δημιουργίας του σύμπαντος. Φορούσα λοιπόν χτες βράδυ ένα (ιστορικό) τισέρτ που γράφει "I love Athens", πράγμα που τσίγκλισε το παιδικό ενδιαφέρον. Ώσπου να εξηγήσουμε τι είναι το "Athens", γιατί "Athens" κι όχι "Athen", πόσες τέλος πάντων είναι οι Αθήνες, γυρίσαμε μερικά εκατομμύρια χρόνια πίσω. "Μπαμπά", με ρώτησε ο υιός, "ο άνθρωπος έρχεται από τους πιθήκους;". "Όχι ακριβώς", απάντησα, "είχαμε όμως κοινό πρόγονο, την εποχή που δεν υπήρχαν ούτε άνθρωποι, ούτε πίθηκοι. Μετά από χιλιάαααδες χρόνια κάποιοι απόγονοι αυτού του προ-προ-προ-πάππου έγιναν πίθηκοι και κάποιοι άλλοι εξελίχτηκαν περισσότερο κι έγιναν άνθρωποι, όπως εμείς".
Τα μικρά επέμεναν: "Στην αρχαία Αθήνα ζούσαν πίθηκοι;"
"Όχι", είπα, "πρίν από 2-3 χιλιάδες ζούσε ήδη ο σύγχρονος εξελιγμένος άνθρωπος".

Εξελιγμένος;
Πως να εξηγήσει κανείς στα παιδιά ότι δεν το λες και εξελιγμένο ένα είδος που καταπιέζεται προσπαθώντας να καλουπωθεί στη χέστρα της ηθικολογίας;
Αλλά σάμπως θα βρω συμμάχους; Αφού όταν τους ανακοινώνω ότι θέλω να παντρευτώ τη Στόγια ή τη Λέιντι Γκάγκα μου λεν με μια φωνή: "Όοοοοχιιιιι, τη μαμάαααα".

Ο Λένιν κι ο Λενίν

Μια έκδοση του Ελευθερουδάκη του 1930 τονίζει το όνομα του Λένιν στο γιώτα: Λενίν. Χίλια εννιακόσια τριάντα, όπερ έξι χρόνια μετά το θάνατο του Λένιν, δεκατρία χρόνια μετά τη ρωσική επανάσταση και ογδοντατρία χρόνια πίσω από το σήμερα. Πρόκειται για μια συρραφή άρθρων του Μαξίμ Γκόρκι, δημοσιευμένων στον ρωσικό τύπο από το 1917 έως το 1920, μεταφρασμένων από τον ΑΡΙΣΤ. ΣΙΔΕΡΗ. Είναι πρωτοβουλία του τελευταίου ο τονισμός ή συνηθίζονταν ο τύπος "Λενίν" την εποχή εκείνη; Το αγνοώ. Δυο Αριστ. Σιδέρηδες βρίσκω, τον Αριστείδη Σιδέρη, μάλλον άσχετο με το θέμα και τον Αριστοτέλη Σιδερή, βουλευτή το 1915 με τη Φεντερασιόν, μέλος του ΣΕΚΕ και αποχωρήσαντα το 1924. Μάλλον αυτός θα έκανε τη μετάφραση. Άρα δεν είναι άσχετος με το θέμα.

Το "Λένιν" ήταν ψευδώνυμο και προήλθε, καθώς φαίνεται, από τον ποταμό Λένα της Σιβηρίας, όπου ο Λένιν εξορίστηκε από το 1897 ως το 1900. Τουτέστιν, αν ήταν έλληνας θα είχε το ψευδώνυμο Λενιώτης ή Λεναίος. Ομοίως κι ο τονισμός στα ρώσικα είναι στην παραλήγουσα, όπως σε κάθε δισύλλαβο ρωσικό επώνυμο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Μου το βεβαιώνει και η ρωσομαθής Έφη. Ευχαριστώ Έφη!
Το "Λενίν" παραπέμπει σε γαλλικό τύπο· θα δικαιολογούνταν αν ο Λένιν είχε ζήσει στη Γαλλία ή η φήμη του είχε ξεκινήσει από αυτή. Όπως, ας πούμε, αν κάποιος μη αγγλομαθής συνηθίσει το "Δαρβίνος", το Darwin θα του μοιάζει περίεργο: Ντάργουιν=Δάρβινος. Όμως ο Λένιν δεν έζησε ποτέ στη Γαλλία, ή έτσι τουλάχιστον νομίζω.

Ο τύπος "Λενίν" συναντάται κι αλλού. Ο Κώστας Καρυωτάκης γράφει εν έτει 1921 την επιθεώρηση "Πελ-Μελ":
-Εδώ μέντα καραμέλα, έχω αρωματικιά.
-Αχ, μικρή μου, έλα, έλα, και μη γίνεσαι κακιά!
-Καραμέλα στο χαρτάκι, της κανέλας, ρωσική.
-Το απαλό σου σωματάκι, καραμέλα στο χαρτί.
-Αν ο κύριος εζητούσε, καραμέλα φραμπουάζ…
-Κι ο Λενίν θα σ’ αγαπούσε, και ας είσαι μπουρζουάζ.
(Εδώ το υπόλοιπο)
Το "Λένιν" θα χαλούσε το μέτρο του στίχου, αντίθετα το "Λενίν" το εξυπηρετεί. Δεν αποκλείεται πάντως να μην πρόκειται για ποιητική άδεια αλλά για υπαρκτό, τελικά, τύπο της εποχής.


Χτες το βράδυ ουκρανοί διαδηλωτές γκρέμισαν το άγαλμα του Λένιν στο Κίεβο. Αιτία ήταν η μη υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης Ουκρανίας-ΕΕ από τον πρωθυπουργό της Ουκρανίας Γιανούκοβιτς και αφορμή η ρωσική υπηκοότητα του Λένιν. Το άγαλμα επιβίωσε της "πορτοκαλί επαναστάσεως" που έφερε στην ουκρανική εξουσία ηγέτες διαμετρήματος σαν της Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία εσχάτως κατοικοεδρεύει στις ουκρανικές φυλακές. Η πορτοκαλί επανάσταση αποτέλεσε εξαγώγιμο είδος που καταναλώθηκε σε κάμποσες χώρες, σε ποικιλία αποχρώσεων και τους έφερε τη δημοκρατία που επιζητούσαν -κι απ' ότι φαίνεται άξιζαν- οι πολίτες τους. Οι 200.000 ουκρανοί διαδηλωτές ζητούν σύνδεση με την ΕΕ και κάποιοι σπάνε το άγαλμα του Λένιν. Ποθούν τη δημοκρατία της ΕΕ και ζητούν απαγκίστρωση από τη Ρωσία. Αντί όμως να κάψουν καμιά ρώσικη σημαία ή τη ρώσικη πρεσβεία ξεσπούν στο Λένιν. Ίσως στη θέση του να ανεγείρουν κάνα άγαλμα του Μπαρόζο ή του Βαν Ρομπάι, όπως οι κοσσοβάροι ανέγειραν άγαλμα του Μπιλ Κλίντον στην Πρίστινα.

Τρώγεται ο βράχος απ' το σκουλήκι;

Το μίσος μου για τους σχεδιαστές της μετατροπής των προλεταρίων σε θλιβερά αγελαία δίποδα συγκρίνεται μόνο με το θαυμασμό μου για την επιτυχία του σχεδίου τους. Ειδικά το "εθνικό κράτος" αποδείχτηκε το πιο πετυχημένο κόνσεπτ καθυπόταξης στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Όσοι απόμειναν να επιμένουν στο ότι υπάρχουν δύο μόνο κόσμοι, αυτός των εκμεταλλευτών κι αυτός των εκμεταλλευόμενων αντιμετωπίζονται από τα δίποδα μηρυκαστικά ως παλαιολιθικοί ή ως εξωγήινοι. Είναι όμως μια μοναξιά που θα την αντέξουμε. Κάλλιο κουτσός κι απόκληρος παρά καμαρωτό σκουλήκι.
Όσο αποτελεσματικές κι αν είναι οι βαριοπούλες των απανταχού "ευρωπαϊστών", ο Λένιν (ή έστω Λενίν) θα φωτίζει αιώνια το μέλλον που ο φτωχός δικαιούται αλλά δυστυχώς δεν αξίζει. Διότι προτιμά τις πλαστικές χάντρες με σήμα CE, βαμμένες σε εθνική διχρωμία.

Δικαιολογημένες αθλιότητες

"Καλή" αθλιότητα είναι αυτή που έχει μια καλή δικαιολογία.

Το Υπουργείο Υγείας, Ευρωκλινικής, Μετροπόλιταν και Πάσης Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας αποφάσισε ότι οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ που απεργούν, αν ταυτόχρονα έχουν και ιδιωτικό, συμβεβλημένο με τον ΕΟΠΥΥ ιατρείο στο οποίο δέχονται ασθενείς, θα τιμωρούνται με καταγγελία της σχετικής σύμβασης.
Με μια πρώτη ματιά φαίνεται παράδοξο να εργάζεται κανείς στον ΕΟΠΥΥ και να διαθέτει και συμβεβλημένο ιδιωτικό ιατρείο. Με μια δεύτερη ματιά στους μισθούς των εργαζομένων γιατρών στον ΕΟΠΥΥ, γίνεται κατανοητό γιατί τους επιτρέπεται αυτή η δυνατότητα. Οι γιατροί που μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος (όπως και οι δάσκαλοι άλλωστε) αμείβονται λιγότερο από τους υπαλλήλους ΔΕ των υπουργείων. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να γλυτώσουν από το λασπόλουτρο της καθεστωτικής προπαγάνδας.

Ο άθλιος αυτός εκβιασμός δημιουργεί ένα βολικό προηγούμενο κατά του δικαιώματος της απεργίας. Αύριο οι δημόσιοι υπάλληλοι που απεργούν θα μπαίνουν στην "κινητικότητα" (για να βρουν άλλη θέση από την οποία δεν θα έχουν παράπονο). Μεθαύριο οι πάσης φύσεως απεργοί που διαδηλώνουν στο οδόστρωμα θα υποχρεούνται σε καταβολή διοδίων, ενώ αν στέκουν στο πεζοδρόμιο θα καταβάλουν δημοτικό τέλος τραπεζοκαθισμάτων. Αντιμεθαύριο οι απεργοί στις βιομηχανίες θα πρέπει να καταβάλουν αποζημίωση για διαφύγοντα κέρδη στα αφεντικά.

Κι όλα αυτά απολύτως "δικαιολογημένα". Κυρίως στη συνείδηση του καημένου, θλιβερού μικροαστού. Που έχει κι αυτός πολλές καλές δικαιολογίες.

Από δω η γυναίκα μου κι από δω το αίσθημά μου

Τι σκατολαός είμαστε θε μου;

Τι μάζα του κερατά;

Από που ν'αρχίσει κανείς;

Απ' την πολιτική; Πότε θα κάνει ξαστεριά πότε θα φλεβαρίσει. Θέμε ανατροπές, θέμε λύσεις, θέμε και σωτήρες. Χωρίς σωτήρες ξεχνάμε ανατροπές, ξαστεριές, φλεβαρίσματα και λύσεις. Νά 'χαμε ένα Τρικούπη, έναν Ελβενιζέλο, έναν Αντρέα, έναν πολιτικό με αρχίδια βρε αδερφέ και θα λυνόταν όλα. Βρε δεν πα νά 'ταν και Μεταξάς. Διότι τα ηγετικά αρχίδια μας λείπουν, δεν είναι ότι είμαστε λαός χατζηαβάτηδων και λακέδων. Φταίνε οι "πολιτικοί", διότι μας πρόδωσαν και τα φάγανε και και... Προδότες και λαμόγια παντού αλλά ο "απλός λαός" αθώος. Σιχαμάρα, εμετός. Αν τουλάχιστον μες στους ανθρώπους αυτούς ένας πέθαινε από αηδία.

Απ' τον πολιτισμό; Εντάξει, τουλάχιστον εδώ κάπως αναπνέουμε. Έχουμε τέλος πάντων μια Σώτη, έναν Τατσό, κάπως τη βολεύουμε πολιτισμικώς.

Απ' τον αθλητισμό; Έγινε χτες το δουσού του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας για το γήπεδο της ΑΕΚ. Όλες οι παρατάξεις βαρέσαν προσχές μπροστά στο νέο ΑΕΚάρχη, αυτόν που θα αναγεννήσει την ομάδα, θα χτίσει γηπεδάρα, θα αναβαθμίσει το δήμο, κουλουπού κουλουπού. Ημιανάπαυση τώρα. Όλες εκτός από τη μόνη παράταξη που δεν φοβάται ούτε τους -άρχες ούτε τους όχλους. Κι έτσι ο όχλος των ΑΕΚτζήδων που κλήθηκαν ως χειροκροτητές του Σωτήρα τραμπούκισαν τους συμβούλους της παράταξης του ΚΚΕ που τολμάνε να ζητούν λαϊκό αθλητισμό, γνωρίζοντας ήδη με ποιους έχουν να κάνουν. Αλλά σάμπως ήταν μόνο οι παριστάμενοι τραμπούκοι; Στα σημερινά ΑΕΚτζήδικα μήντια μπορεί κανείς να διαπιστώσει -διαβάζοντας τα σχόλια- ότι ο έλλην συμμετέχει μόνο στο άθλημα της χριστοπαναγίας επί κερκίδας. Όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες. Ξέρετε ρε τι τραβάω για να βρω συμπαίχτες στο 5 επί 5;

Στο γήπεδο, τώρα, μου λες πως να πάω; Δυο ματσάκια έχασα πέρισυ κι αυτά λόγω ανωτέρας βίας. Και φέτος έχω πάει ήδη σε δύο. Σα να μου φαίνεται όμως ότι θα πάρω διαζύγιο. Διότι η "σύζυγος" απέκτησε νταβατζή.

Διακοπή για διαφημίσεις

Βασική αρχή της διαφήμισης:
Δεν μετράει τόσο το περιεχόμενο του μηνύματος όσο το ποιος το ξεστομίζει.

Θέλω κι εγώ μία (όχι κρέμα)

Οποιαδήποτε ομοιότης είναι τυχαία και οφείλεται στο δαίμονα του φωτοσοπείου.

Κουίζ: Η κούκλα της δεύτερης φωτό πως μπορεί να διαφημίσει καλύτερα την κρέμα Pipinex;
α. Η ομορφιά μου οφείλεται στο ότι περιποιούμαι καθημερινά το πρόσωπό μου με κρέμα Pipinex!
β. Απαπα, προτιμώ να μπω σ' ένα αεροπλάνο και να φύγω, παρά να χρησιμοποιήσω την καταστροφική κρέμα Pipinex!
γ. Οι αποστάτριες που θα εγκαταλείψουν την βελούδινη κρέμα Vouvalex και θα αγοράσουν Pipinex θα βρεθούν δαρμένες και βρεγμένες!

Για το δημόσιο συμφέρον ρε γαμώτο

Η ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε ότι η υπουργική απόφαση με την οποία καταργήθηκαν οι 1349 θέσεις διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ είναι νόμιμη, για "λόγους δημοσίου συμφέροντος". Η κατάργηση των θέσεων "συνάπτεται με τις μνημονιακές υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η χώρα μας για την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, με τις συμβάσεις χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, καθώς και με το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο".

Τα δικαστήρια υπάρχουν καθαρά για διεκπεραιωτικούς λόγους. Είναι σαν τον υπάλληλο που μόνο του καθήκον είναι να κρατά τη "στρογγυλή" σφραγίδα, αυτή με τα εθνόσημα και κτουπ κτουπ κτουπ να την πατά στα χαρτιά που αραδιάζουν μπροστά του.

Όταν ήμουν μικρός θαύμαζα όσους κρατούσαν σφραγίδες. Όλη αυτή η πολύπλοκη διαδικασία: πιάσε τη σφραγίδα, έλεγξε αν είναι όρθια, πίεσέ τη στο ταμπόν, χτύπα τη δυνατά στο χαρτί, μου φαίνονταν πολύ σημαντική. Έχει ασφαλώς μια κάποια επισημότητα, όπως πρέπει να έχει και το μούτρο του χειριστή της σφραγίδας. Χωρίς το κατάλληλο ύφος η σφραγίδα δεν αποδίδει καλά στο χαρτί.
Όταν ξεκίνησα να δουλεύω χρειάστηκε να εκπαιδευτώ κι εγώ στη διαδικασία, γραφιάς γαρ. Σήμερα μπορώ να πω -με καμάρι- ότι είμαι άριστος γνώστης της επιστήμης του σφραγίσματος.
Γι' αυτό καταλαβαίνω πολύ καλά τους συναδέλφους σφραγιδορίχτες της δικαστικής εξουσίας. Δεν είναι δουλειά αυτό που κάνουν, είναι λειτούργημα.

Ρίχτη τη γαμημένη

Για το δημόσιο συμφέρον ρε γαμώτο

Ο λαγός και η (πειραγμένη) χελώνα

Πως γίνεται μια Porsche να φάει τη σκόνη ενός Lada;

Η απάντηση στο 0:30 του βίντεο. Στο πίσω παράθυρο χαμηλά, για την ακρίβεια.

Οι πνευματικοί άνθρωποι ξύπνησαν κι έπιασαν σφυρί και πρόκες

Με συγκίνησε πολύ η ενέργεια του καλλιτέχνη από τη Ρωσία να καρφώσει τα μπαλάκια του στις πλάκες της Κόκκινης Πλατείας. Η Τέχνη και η Επανάσταση θέλουν θυσίες κι ο ρώσος καλλιτέχνης το έχει εμπεδώσει άριστα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο οι ρώσοι όσο και οι ουκρανοί αναδεικνύονται εσχάτως σε μετρ των διαμαρτυριών. Ειδικά οι ουκρανές Femen έχουν αναδείξει διάφορα κοινωνικά ζητήματα, ζωγραφίζοντας το σώμα τους και κάνοντας συχνές ξώβυζες επιθέσεις κατά επώνυμων στόχων. Αντικειμενικά αν το δει κανείς, όλοι αυτοί οι περφόρμερ επενδύουν στη δύναμη της εικόνας και των ιντερνετικών επικεφαλίδων της ομοταξίας: "ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΙΝΤΕΟ! Ρώσος καλλιτέχνης καρφώνει μπλα μπλα .." ή "ΣΟΚ! η ρώγα μιας Femen σκάλωσε στο σήμα του αστυνομικού που ...". Τέτοιου είδους ειδήσεις θα κάνουν μερικά εκατομμύρια χτυπήματα στα λάιφσταϊλ σάιτς της οικουμένης αλλά είναι ζήτημα αν το 0,5% των επισκεπτών θα ασχοληθεί με κάτι περισσότερο από τα καρφωμένα μπαλάκια και τα ζωγραφισμένα βυζάκια. Κι όπως κάθε ντόρος που αντιλαλεί στο μαλακό υπογάστριο, έτσι κι αυτός σταδιακά θα φθίνει αν δεν υπάρχει ποικιλία στα χάπενινγκς. Δεν θα μπω στον πειρασμό να σκεφτώ τι είδους κλιμάκωση θα μπορούσαν να έχουν τέτοιοι "ακτιβισμοί". Τι διάολο όμως μένει να καρφώσει δημοσίως ο ρώσος καλλιτέχνης;

Σε κάθε περίπτωση είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ ότι η χώρα μας αποτελεί ουραγό της Ευρώπης και στην ευρηματικότητα των διαμαρτυριών. Δυστυχώς ως λαός υποφέρουμε από έλλειψη ιδεών. Είναι κρίμα γιατί με τις κυβερνήσεις που έχουμε θα έπρεπε να είμαστε πιο ευρηματικοί. Όταν έχεις για υπουργό υγείας έναν τηλεβιβλιοπώλη είναι δυνατόν να περιορίζεσαι σε πορείες με πανώ; Όταν έχεις για πρωθυπουργό έναν τύπο σαν το Σαμαρά κι υπαρχηγό του το Βενιζέλο είναι δυνατόν να κάνεις σκέτα συλλαλητήρια;

Η συγκυβέρνηση όπως την προείδε ο σκηνοθέτης του καλτ αριστουργήματος Total Recall (1990) με πρωταγωνιστή τον ταλαντούχο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Σημειωτέον ότι και στο Total Recall το τερατάκι ήταν ο αρχηγός.

Πρέπει επιτέλους να αναλάβει δράση ο πνευματικός κόσμος της χώρας. Καλές, δε λέω, οι πρωτοβουλίες προσωπικοτήτων για τη συναίνεση, την αλλαγή νοοτροπίας ή τη νεκρανάσταση της κεντροαριστεράς αλλά χωρίς γνήσια έμπνευση η χώρα δεν θα πάει μπροστά. Οι καλλιτέχνες μπορούν και πρέπει να οδηγήσουν το λαό, όχι απαραίτητα καρφώνοντας τα μπαλάκια τους ή βάφοντας τα βυζιά τους. Η αντιγραφή στην Τέχνη, εξάλλου, είναι απολύτως κατακριτέα. Μπορούν, αν θέλουν, πολλοί πνευματικοί άνθρωποι μαζί να κάνουν ομαδική χαλάουα διαμαρτυρίας ή να διαγωνιστούν στο ποιος κατουρά μακρύτερα (στοιχηματίζω η Σώτη). Ή απλά μπορεί να αναλάβει κάποιος, π.χ. ο διάσημος γλύπτης Κουνέλης (εκ των 32) να διατυπώσει -με τον περίφημο απλό και κατανοητό του λόγο- το καλλιτεχνικό του μανιφέστο ενώπιον της κυβέρνησης.

Αλλά η τελευταία μάλλον παραείναι σκληρή τιμωρία. Ακόμα και για αυτή τη σιχαμερή συγκυβέρνηση.

Μανάρι μου τα spread σου..

Η κυβέρνηση πέρασε αλώβητη μέσα από τις συμπληγάδες της πρότασης μομφής και συνεχίζει ακάθεκτη το εθνοσωτήριο έργο της.

Χτες ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Σταϊκούρας επιβεβαίωσε ότι το 2014 θα είναι το έτος επιστροφής της Ελλάδας στις αγορές. "Πρώτη προτεραιότητα η διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων" δήλωσε ο υφυπουργός.

Κι όμως σήμερα, λίγες ώρες μετά την εξασφάλιση της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση από τη βουλή και αρκετά πριν εισέλθει το 2014, η Ελλάς εθεάθη να βαδίζει με βήμα θαρρετό προς τις Αγορές, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι οι θυσίες μας πιάνουν τόπο.

Η Ελλάς βαδίζουσα προς τις Αγορές με εμφανή (δες βέλος) τα σημεία του πρωτογενούς πλεονάσματος.