Οι υπουργοί εξωτερικών έξι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ανήκαν κάποτε στο ανατολικό μπλοκ ζητούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή την διαμόρφωση κοινής ευρωπαϊκής θέσης για τα "εγκλήματα του κομμουνισμού". Προτείνουν μεταξύ άλλων την άσκηση ποινικής δίωξης κατά όποιων "δικαιολογούν, αρνούνται ή υποβαθμίζουν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων".
Ήδη από τις 14 Δεκεμβρίου του 2005 η πολιτική επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης υιοθέτησε σχέδιο απόφασης με τίτλο "Ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων" το οποίο οδήγησε στο ψήφισμα της ολομέλειας με αριθμό 1481 της 26 Ιανουαρίου 2006. Τότε το ψήφισμα συγκέντρωσε τις θετικές ψήφους 85 μελών του Συμβουλίου έναντι 50 αρνητικών και 11 λευκών. Από τα υπόλοιπα 315 μέλη απείχαν τα 169. Η απόφαση δεν συγκέντρωσε τα 2/3 των ψήφων και δεν εισήχθη προς συζήτηση στο Συμβούλιο Υπουργών. Φαίνεται όμως πως η ανάγκη των χατζηαβάτηδων του καπιταλισμού να ξεμπερδέψουν με τον εκλιπόντα -υποτίθεται- "κομμουνιστικό κίνδυνο" αναζωπυρώνει διαρκώς την αντικομμουνιστική εκστρατεία και επιταχύνει το κυνήγι μαγισσών με ευρωδημοκρατικές διαδικασίες. Πρόθεσή τους φυσικά δεν είναι μόνο να κάνουν ιστορικές αναδρομές αλλά μάλλον να ετοιμάσουν τα λευκά κελιά του αύριο. Η εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό δεν είναι απλά μια βρώμικη μεθόδευση σπίλωσης του κομμουνισμού, η σχετική φιλολογία αναπτύχθηκε αμέσως μετά την πτώση των καθεστώτων των ανατολικών χωρών και αναπτύσσεται επιθετικά. Ενδεικτική πάντως της έγνοιας των αυτόκλητων δικαστών είναι η κάτωθι παράγραφος του επεξηγηματικού μνημονίου της απόφασης: "Φαίνεται ότι σε ορισμένες χώρες είναι ζωντανό ακόμα ένα είδος νοσταλγίας για τον κομμουνισμό. Αυτό το γεγονός δημιουργεί τον κίνδυνο ο κομμουνισμός να κερδίσει την εξουσία στη μία ή στην άλλη χώρα".
Μπροστά σ'αυτά που μας ετοιμάζουν οι ευνομούμενες καπιταλιστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μας πρέπει να τοποθετήσουν έναν κακομούτσουνο μπαμπούλα με σκουριασμένο κονσερβοκούτι για αντιπερισπασμό. Σήμερα οδηγούν τον πληθυσμό στην φτώχεια και την εξαθλίωση, γκρεμίζουν στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα, μοιράζουν δημόσιο χρήμα στους εργοδότες για να καταπολεμήσουν τάχα την ανεργία, εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα χωρών σε χρηματοοικονομικά τραστ μαφιόζων κι όλα αυτά με την πολύτιμη συνδρομή μιας καθολικής προπαγανδιστικής εκστρατείας των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Η κερδοφορία είναι η υπέρτατη θεά, στο βωμό της οποίας οφείλουμε όλοι να αφιερώσουμε κανα χέρι ή κανα πόδι γιατί αλλιώς θα μας κατασπαράξει ολόκληρους το τέρας της ύφεσης. Τελικά υπάρχει καμία διαφορά με τη δουλεία; Αλλά, όλα για όλα, ο κομμουνισμός είναι ο απάνθρωπος. Μας έχουν κάνει να νιώθουμε μονίμως υποχρεωμένοι να απολογούμαστε για τις όποιες ατέλειες των κομμουνιστικών καθεστώτων αλλά μέχρι εδώ, κάποτε πρέπει να περάσουμε στην αντεπίθεση!
Αργά η γρήγορα θα ξαναγίνει παράνομο να είναι κανείς κομμουνιστής. Αργά η γρήγορα θα μπουζουριαστεί ο πρώτος μπλόγκερ που θα αμφισβήτησει την ύπαρξη των "εγκλημάτων του κομμουνισμού" μετά τη ψήφιση κάποιου νόμου που θα ακολουθήσει υποχρεωτικά κάποια ευρωπαϊκή ντιρεκτίβα. Το χειρότερο δε είναι ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς, αφού οι διαστρεβλωτικές ικανότητες του συστήματος είναι πανίσχυρες. Ο καπιταλισμός αλλάζει μακιγιάζ, στο νέο του λουκ κυριαρχούν οι μαύρες σκιές. Δεν αρκεί να τον ξεβάψουμε, πρέπει να τον ξεκάνουμε.
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Τέτοια εύσημα να μας λείπουν
Δεν μπορώ να τα καταπιώ τα εύσημα του υπουργού "προστασίας του πολίτη" Χρήστου Σάμινα στο ΚΚΕ με τίποτα. Ο υπουργός τα πήρε στο κρανίο που γρατσουνίστηκε το καλλίγραμμο κρανίο ενός πολίτη σαν τον Κ.Χατζηδάκη και τά'βαλε με το ΣΥΡΙΖΑ, την είχαν δοκιμάσει την τακτική κι άλλοι πρώην συνάδελφοί του με επιτυχία. Οι διαδηλωτές βέβαια δεν εμπίπτουν στην κατηγορία του πολίτη, αυτών τα κρανία μπορούν να ανοίγουν ελεύθερα.
Σύντροφοι καλή η συζήτηση περί οπορτουνισμού και καινών διαμονίων αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως φτάσαμε να μας θεωρούν τα ήσυχα παιδιά του συστήματος. Μήπως όταν η περιφρούρηση δεν στρέφεται κατά του καθεστώτος στρέφεται τελικά εναντίον μας; Πως γίνεται τη μια να κάνουμε πόλεμο στις μπουκαπόρτες με τους λιμενόμπατσους για να στηριχτεί η απεργία των ναυτεργατών και την άλλη να μας θωπεύει ο υπουργός των ΧουντοΜΑΤ;
Σύντροφοι καλή η συζήτηση περί οπορτουνισμού και καινών διαμονίων αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως φτάσαμε να μας θεωρούν τα ήσυχα παιδιά του συστήματος. Μήπως όταν η περιφρούρηση δεν στρέφεται κατά του καθεστώτος στρέφεται τελικά εναντίον μας; Πως γίνεται τη μια να κάνουμε πόλεμο στις μπουκαπόρτες με τους λιμενόμπατσους για να στηριχτεί η απεργία των ναυτεργατών και την άλλη να μας θωπεύει ο υπουργός των ΧουντοΜΑΤ;
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Συζητώντας για το μεταπεργιακό κλίμα
Υπάρχει σήμερα διάχυτη στα μπλογκ μια ενθουσιώδης αποτίμηση της χτεσινής απεργιακής κινητοποίησης και πορείας με την οποία δεν συμφωνώ απόλυτα. Διαβάζω εκτιμήσεις περί 150 έως 200 χιλιάδες διαδηλωτών τις οποίες θεωρώ υπεραισιόδοξες. Ο κόσμος ήταν πολύς αλλά νομίζω ότι ο πήχυς των απαιτήσεων θα έπρεπε να έχει ανέβει πολύ ψηλότερα. Τόσο από το προηγούμενο της τεράστιας διαδήλωσης του Μαίου όσο, περισσότερο, από την αγρίως κλιμακούμενη αντεργατική κυβερνητική πολιτική. Απεργία βέβαια δεν είναι μόνο η πορεία, η απεργία δεν εξαντλείται στο "επικοινωνιακό" κομμάτι αλλά πρωτίστως στην μάχη που δίνεται στους χώρους εργασίας, τους ιδιωτικούς κυρίως, ώστε αυτοί να παραμείνουν κλειστοί και το προσωπικό να απεργήσει. Πόσο μάλλον που οι καιροί είναι δύσκολοι και ο ιδιωτικός υπάλληλος ή ο εργάτης, καλώς ή κακώς, αποφεύγει τα ρίσκα. Σ'αυτή την κατεύθυνση είναι χρήσιμες οι παραστάσεις απεργιακών επιτροπών του ΠΑΜΕ στους χώρους δουλειάς και οι όποιες διαμαρτυρίες υπερασπιστών της ελευθερίας στην απεργοσπασία μπορούν κατατεθούν ως παραδείγματα εθελοδουλείας στη συζήτηση περί έννοιας της ελευθερίας. Γι'αυτό το λόγο θεωρώ ότι οι πρόσφατες πολυήμερες απεργίες των ναυτεργατών με την ενεργητική στήριξη του ΠΑΜΕ είχαν μεγαλύτερη σημασία για το κίνημα απ' ότι μια γενική μονοήμερη απεργία με την ευλογία της κυβερνητικής πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ.
Δεν ξέρω πως εξελίχτηκε η χτεσινή απεργία στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, τουλάχιστον αυτές που διαθέτουν πρωτοβάθμια σωματεία, υποθέτω όμως πως στο λεκανοπέδιο εργάζονται πολλοί μισθωτοί του ευρύτερου δημοσίου και πως στις δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις η απεργία θα πήγε καλά· αν οι μισοί από αυτούς κατέβαιναν στους δρόμους η Αθήνα θα βούλιαζε.
Τι κρατά τον κόσμο από την μαζική κάθοδο στους δρόμους; Η αδιαφορία είναι το ένα.
Οι συγκεντρώσεις ήταν παραδοσιακά δύο. Μια του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, μια των πρωτοβάθμιων σωματείων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο Μουσείο και μια της ΓΣΕΕ στο Πεδίο του Άρεως. Όχι 1+1+1 δεν κάνει 3, αφού η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ δεν λογίζεται ούτε καν σαν συνάντηση για κουμκάν, εξάλλου, αν δεν κάνω λάθος, ο Παναγόπουλος ήταν κρυμμένος γιατί γνωρίζει πως όσο είναι στόχος οι πολιτικάντηδες του κυβερνητικού φάσματος άλλο τόσο και περισσότερο είναι ο ίδιος. Η ΓΣΕΕ φρόντισε να απορρίψει πρόταση του ΠΑΜΕ για οργάνωση 48ωρης απεργίας με έναρξη την Τρίτη και ως τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο (άρα αρμόδιο για την προκήρυξη πανεργατικών απεργιών) περιόρισε την απεργία στα μεθεόρτια της ψήφισης του νομοσχεδίου. Πάλι καλά δηλαδή που δεν την οργάνωσε στο εννιαήμερο ώστε να έχει επίσημο χαρακτήρα μνημοσύνου των εργατικών κατακτήσεων. Όλα αυτά συντελούν στο να γίνεται μια σχεδόν εθιμοτυπική απεργία και πορεία που ελάχιστα μπορεί να θίξει την κυβερνητική αταραξία. Όμως ο ρόλος της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ είναι πασίγνωστος πια και παρ'όλα αυτά παραμένει πλειοψηφία. Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει το ζήτημα της σύγκρουσης με τις κυβερνητικές επιλογές μέσα από το ευρύτερο πρίσμα της κατάκτησης της λαϊκής εξουσίας. Το θέμα όμως είναι ότι η κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας δεν φαίνεται στον συννεφιασμένο ορίζοντα κι αυτή η τακτική έχει μεν πλεονεκτήματα αλλά στερεί από επικοινωνιακά κέρδη που δεν γνωρίζω πόσο πρόσκαιρα θα μπορούσε να είναι. Αναφέρομαι τόσο στις συνεργασίες στο επίπεδο των κινημάτων όσο και σε επιμέρους επιλογές που έχουν ίσως μικρή σημασία σε επίπεδο ουσίας αλλά ισχυρή σε επίπεδο σημειολογίας. Τη στιγμή που το καθεστώς σε βομβαρδίζει με το βαρύ επικοινωνιακό πυροβολικό δεν γίνεται να μην χρησιμοποιείς επικοινωνιακά αντίμετρα, έστω κι αν αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις κεντρικές στρατηγικές σου επιλογές. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει αύριο και σίγουρα όχι από μια διαδήλωση των 50-60 ή έστω 100 χιλιάδων. Εν τω μεταξύ θα γκρεμίζει τις εργατικές κατακτήσεις αφού κύριος στόχος της δεν είναι η μείωση του ελλείματος και οι λοιπές δικαιολογίες του κώλου αλλά η μείωση του εργατικού κόστους προς όφελος της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Καλή η περιφρούρηση των απεργιών και η ενεργητική συμπαράσταση των απεργών αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα της κλιμάκωσης της σύγκρουσης με το καθεστώς. Γιατί να περνά μια περαστική πορεία του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα και κατόπιν να διαλύεται κι όχι να περικυκλώνει ας πούμε το Υπουργείο Οικονομικών επ' αορίστω; Τι διάολο, η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είναι υποδειγματική, να μπουκάρουν τίποτα εγκάθετοι ή μη κουκουλοφόροι αποκλείεται, γιατί να μην προκληθεί το καθεστώς, να καταλάβει ότι υπάρχουν και όρια στην ανοχή;
Σχετικά με το ζήτημα των κουκουλοφόρων πρέπει να πω ότι είμαι τελείως μπερδεμένος. Χτες το μεσημέρι στην κάθοδο της Πανεπιστημίου βρέθηκα μέσα σ'ένα κυκεώνα ανταλλαγών μαρμάρων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης των κουκουλοφόρων με τα ΜΑΤ. Πλήθος νεαρών κουκουλοφόρων έμπαιναν στο σώμα της πορείας και εκτόξευαν τα μάρμαρα που είχαν "συλλέξει" από τα γύρω κτίρια ενώ τα ΜΑΤ πετούσαν τις χειροβομβίδες τους πάνω στον κόσμο και ψέκαζαν όπου έβρισκαν. Παρατήρησα πάντως ακόμα και μεσήλικες ακάλυπτους ανθρώπους να σηκώνουν θραύσματα μαρμάρου και να τα πετούν στα ΜΑΤ. Δεν είναι απλό το θέμα, η οργή οπλίζει πια και τα χέρια των παππούδων! Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν όλα αυτά τα κουκουλωμένα πιτσιρίκια είναι εγκάθετοι της αστυνομίας ή αν απλά εκφράζουν μια ολοένα αυξανόμενη λαϊκή οργή.
Το μόνο θετικό από τη χτεσινή επίθεση στον Χατζηδάκη είναι ότι κανένας κυβερνητικός πολιτικάντης της τελευταίας 30ετίας δεν θα τολμά να περπατήσει στους δρόμους. Είναι πάντως δυσάρεστο το θέαμα ενός να δέχεται επίθεση από πολλούς, εδώ που τα λέμε πάντως αν στη θέση του ήταν ο Πάγκαλος, ο Παπουτσής ή κανένας μεγαλοδημοσιογράφος δεν ξέρω αν θα είχα την ίδια σπουδή περί άνισης μάχης.
Δεν ξέρω πως εξελίχτηκε η χτεσινή απεργία στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, τουλάχιστον αυτές που διαθέτουν πρωτοβάθμια σωματεία, υποθέτω όμως πως στο λεκανοπέδιο εργάζονται πολλοί μισθωτοί του ευρύτερου δημοσίου και πως στις δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις η απεργία θα πήγε καλά· αν οι μισοί από αυτούς κατέβαιναν στους δρόμους η Αθήνα θα βούλιαζε.
Τι κρατά τον κόσμο από την μαζική κάθοδο στους δρόμους; Η αδιαφορία είναι το ένα.
Οι συγκεντρώσεις ήταν παραδοσιακά δύο. Μια του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, μια των πρωτοβάθμιων σωματείων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο Μουσείο και μια της ΓΣΕΕ στο Πεδίο του Άρεως. Όχι 1+1+1 δεν κάνει 3, αφού η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ δεν λογίζεται ούτε καν σαν συνάντηση για κουμκάν, εξάλλου, αν δεν κάνω λάθος, ο Παναγόπουλος ήταν κρυμμένος γιατί γνωρίζει πως όσο είναι στόχος οι πολιτικάντηδες του κυβερνητικού φάσματος άλλο τόσο και περισσότερο είναι ο ίδιος. Η ΓΣΕΕ φρόντισε να απορρίψει πρόταση του ΠΑΜΕ για οργάνωση 48ωρης απεργίας με έναρξη την Τρίτη και ως τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο (άρα αρμόδιο για την προκήρυξη πανεργατικών απεργιών) περιόρισε την απεργία στα μεθεόρτια της ψήφισης του νομοσχεδίου. Πάλι καλά δηλαδή που δεν την οργάνωσε στο εννιαήμερο ώστε να έχει επίσημο χαρακτήρα μνημοσύνου των εργατικών κατακτήσεων. Όλα αυτά συντελούν στο να γίνεται μια σχεδόν εθιμοτυπική απεργία και πορεία που ελάχιστα μπορεί να θίξει την κυβερνητική αταραξία. Όμως ο ρόλος της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ είναι πασίγνωστος πια και παρ'όλα αυτά παραμένει πλειοψηφία. Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει το ζήτημα της σύγκρουσης με τις κυβερνητικές επιλογές μέσα από το ευρύτερο πρίσμα της κατάκτησης της λαϊκής εξουσίας. Το θέμα όμως είναι ότι η κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας δεν φαίνεται στον συννεφιασμένο ορίζοντα κι αυτή η τακτική έχει μεν πλεονεκτήματα αλλά στερεί από επικοινωνιακά κέρδη που δεν γνωρίζω πόσο πρόσκαιρα θα μπορούσε να είναι. Αναφέρομαι τόσο στις συνεργασίες στο επίπεδο των κινημάτων όσο και σε επιμέρους επιλογές που έχουν ίσως μικρή σημασία σε επίπεδο ουσίας αλλά ισχυρή σε επίπεδο σημειολογίας. Τη στιγμή που το καθεστώς σε βομβαρδίζει με το βαρύ επικοινωνιακό πυροβολικό δεν γίνεται να μην χρησιμοποιείς επικοινωνιακά αντίμετρα, έστω κι αν αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις κεντρικές στρατηγικές σου επιλογές. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει αύριο και σίγουρα όχι από μια διαδήλωση των 50-60 ή έστω 100 χιλιάδων. Εν τω μεταξύ θα γκρεμίζει τις εργατικές κατακτήσεις αφού κύριος στόχος της δεν είναι η μείωση του ελλείματος και οι λοιπές δικαιολογίες του κώλου αλλά η μείωση του εργατικού κόστους προς όφελος της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Καλή η περιφρούρηση των απεργιών και η ενεργητική συμπαράσταση των απεργών αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα της κλιμάκωσης της σύγκρουσης με το καθεστώς. Γιατί να περνά μια περαστική πορεία του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα και κατόπιν να διαλύεται κι όχι να περικυκλώνει ας πούμε το Υπουργείο Οικονομικών επ' αορίστω; Τι διάολο, η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είναι υποδειγματική, να μπουκάρουν τίποτα εγκάθετοι ή μη κουκουλοφόροι αποκλείεται, γιατί να μην προκληθεί το καθεστώς, να καταλάβει ότι υπάρχουν και όρια στην ανοχή;
Σχετικά με το ζήτημα των κουκουλοφόρων πρέπει να πω ότι είμαι τελείως μπερδεμένος. Χτες το μεσημέρι στην κάθοδο της Πανεπιστημίου βρέθηκα μέσα σ'ένα κυκεώνα ανταλλαγών μαρμάρων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης των κουκουλοφόρων με τα ΜΑΤ. Πλήθος νεαρών κουκουλοφόρων έμπαιναν στο σώμα της πορείας και εκτόξευαν τα μάρμαρα που είχαν "συλλέξει" από τα γύρω κτίρια ενώ τα ΜΑΤ πετούσαν τις χειροβομβίδες τους πάνω στον κόσμο και ψέκαζαν όπου έβρισκαν. Παρατήρησα πάντως ακόμα και μεσήλικες ακάλυπτους ανθρώπους να σηκώνουν θραύσματα μαρμάρου και να τα πετούν στα ΜΑΤ. Δεν είναι απλό το θέμα, η οργή οπλίζει πια και τα χέρια των παππούδων! Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν όλα αυτά τα κουκουλωμένα πιτσιρίκια είναι εγκάθετοι της αστυνομίας ή αν απλά εκφράζουν μια ολοένα αυξανόμενη λαϊκή οργή.
Το μόνο θετικό από τη χτεσινή επίθεση στον Χατζηδάκη είναι ότι κανένας κυβερνητικός πολιτικάντης της τελευταίας 30ετίας δεν θα τολμά να περπατήσει στους δρόμους. Είναι πάντως δυσάρεστο το θέαμα ενός να δέχεται επίθεση από πολλούς, εδώ που τα λέμε πάντως αν στη θέση του ήταν ο Πάγκαλος, ο Παπουτσής ή κανένας μεγαλοδημοσιογράφος δεν ξέρω αν θα είχα την ίδια σπουδή περί άνισης μάχης.
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Στους δρόμους
Βρέχει.
Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.
Να μαυρίσουν οι δρόμοι απ' τις ομπρέλες.
Να μαυρίσει το καθεστώς απ' τα αναθέματα.
Να πάνε στον αγύριστο τα καθήκια που λέγαν χτες βράδυ στη βουλή "ναι σε όλα τα άρθρα" ή "ναι στα 4, 14, 18 και όχι στα 2, 3, 12, 15", σα να διάβαζαν τις επιτυχίες του Τζόκερ.
Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.
Να μαυρίσουν οι δρόμοι απ' τις ομπρέλες.
Να μαυρίσει το καθεστώς απ' τα αναθέματα.
Να πάνε στον αγύριστο τα καθήκια που λέγαν χτες βράδυ στη βουλή "ναι σε όλα τα άρθρα" ή "ναι στα 4, 14, 18 και όχι στα 2, 3, 12, 15", σα να διάβαζαν τις επιτυχίες του Τζόκερ.
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Κομμένο το χοιρινό
Το ΠΑΣΟΚ αγωνίζεται για το δίκαιο, γι'αυτό δεν χωρά αμφιβολία. Διάβασα ότι το παχύδερμο που έχει καθήκοντα αντιπροέδρου της κυβέρνησης δήλωσε τα εξής:
«Υπάρχουν ομάδες στην Ελλάδα, οι οποίες έχουν παρά πολύ ισχυρή φωνή. Πεντακόσιοι υπάλληλοι ή εκατό ή διακόσιοι, που είναι ικανοί να κλείσουν το κέντρο της Αθήνας και να αγωνιστούν μέχρι θανάτου από τις τηλεοράσεις για τα 500 ή τα 1.000 ευρώ τα οποία αδίκως απέκτησαν και θέλουν να διατηρήσουν».
Το συγκεκριμένο "αδίκως" μπορεί να ερμηνευτεί με ποικίλους τρόπους. Πρώτον ότι οι "εκατό ή διακόσιοι" απέκτησαν αδίκως τα 500 ή 1.000 ευρώ αφού στην πραγματικότητα αξίζουν να αμοιβονται με 50 ή 100 ευρώ. Δεύτερον ότι απέκτησαν τα 500 ή 1.000 ευρώ αδίκως αφού το χοιρινό δίκαιο καλύπτει μόνο όσους αποκτούν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μέσα από την καταλήστευση του δημοσίου και την ανταλλαγή μιζών δημοσίου χρήματος μεταξύ κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και πολιτικών.
Τα ΠΑΣΟΚικά και τα γαλάζια σκουλήκια εμπορεύτηκαν (και ακόμα το κάνουν) πλήθος από θεσούλες στο τσιφλίκι που ο κωλολαός μας τους εκχώρησε (και ακόμα το κάνει) για νά 'χουν να το ξεσκίζουν και τώρα ζητούν τα ρέστα απ' τους συμβαλλόμενούς τους αλλά κι απ' όλους τους άλλους.
Αυτό το μπουρδελοκράτος που έφτιαξαν και που στηρίζεται στην κοινοβουλευτική τσιγκολελέτα έχει μια προμετωπίδα για πρόφαση που την αποκαλεί "Σύνταγμα". Το δε Σύνταγμα έχει ένα άρθρο υπ' αριθμόν 22 που γράφει στην πρώτη του παράγραφο πως "η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Kράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού".
Το Σύνταγμα η κυβέρνηση το κατέλυσε, ήρθε η ώρα τους να καταλυθούν κι αυτοί.
«Υπάρχουν ομάδες στην Ελλάδα, οι οποίες έχουν παρά πολύ ισχυρή φωνή. Πεντακόσιοι υπάλληλοι ή εκατό ή διακόσιοι, που είναι ικανοί να κλείσουν το κέντρο της Αθήνας και να αγωνιστούν μέχρι θανάτου από τις τηλεοράσεις για τα 500 ή τα 1.000 ευρώ τα οποία αδίκως απέκτησαν και θέλουν να διατηρήσουν».
Το συγκεκριμένο "αδίκως" μπορεί να ερμηνευτεί με ποικίλους τρόπους. Πρώτον ότι οι "εκατό ή διακόσιοι" απέκτησαν αδίκως τα 500 ή 1.000 ευρώ αφού στην πραγματικότητα αξίζουν να αμοιβονται με 50 ή 100 ευρώ. Δεύτερον ότι απέκτησαν τα 500 ή 1.000 ευρώ αδίκως αφού το χοιρινό δίκαιο καλύπτει μόνο όσους αποκτούν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μέσα από την καταλήστευση του δημοσίου και την ανταλλαγή μιζών δημοσίου χρήματος μεταξύ κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και πολιτικών.
Τα ΠΑΣΟΚικά και τα γαλάζια σκουλήκια εμπορεύτηκαν (και ακόμα το κάνουν) πλήθος από θεσούλες στο τσιφλίκι που ο κωλολαός μας τους εκχώρησε (και ακόμα το κάνει) για νά 'χουν να το ξεσκίζουν και τώρα ζητούν τα ρέστα απ' τους συμβαλλόμενούς τους αλλά κι απ' όλους τους άλλους.
Αυτό το μπουρδελοκράτος που έφτιαξαν και που στηρίζεται στην κοινοβουλευτική τσιγκολελέτα έχει μια προμετωπίδα για πρόφαση που την αποκαλεί "Σύνταγμα". Το δε Σύνταγμα έχει ένα άρθρο υπ' αριθμόν 22 που γράφει στην πρώτη του παράγραφο πως "η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Kράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού".
Το Σύνταγμα η κυβέρνηση το κατέλυσε, ήρθε η ώρα τους να καταλυθούν κι αυτοί.
Παιδιά στο κλουβί
Ένα τρίχρονο αγγελούδι στην Παλαιστίνη παρακολουθεί πίσω από το τζάμι του λεωφορείου το τείχος που έχει διαιρέσει τα παλαιστινιακά εδάφη σε γκέττο και εποικισμούς ισραηλινών.
Ένα παιδί-βιομηχανικός εργάτης στη Ντάκα του Μπαγκλαντές κάνει ένα διάλειμμα στην 14ωρη εργασία του για να ποζάρει στον φωτογράφο πίσω από τα κάγκελα.
Σήμερα κατατίθεται προς ψήφιση στην ολομέλεια της Βουλής το πολυνομοσχέδιο που σαρώνει πλήθος εργασιακών κατακτήσεων και επιστρέφει την εργατική νομοθεσία κάμποσες δεκαετίες πίσω. Υποθέτω ότι για να φτάσουμε σε εργασιακές συνθήκες σαν την αμέσως παραπάνω θα χρειαστούν κανα-δυό ακόμα πολυνομοσχέδια, όμως έχω εμπιστοσύνη στους "κοινωνικούς εταίρους". Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση και η συνδικαλιστική ηγεσία το παλεύουν, τα παιδιά μας θα βρουν δουλειά πολύ νωρίτερα απ' ότι φανταζόμαστε.
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Κατεδαφιζόμεθα
Χρόνια τώρα ήταν προαποφασισμένο κι ήταν γνωστό. Η αρχική επαγρύπνηση των ενοίκων σιγά-σιγά έδωσε τη θέση της στον εφησυχασμό. Τους έλεγαν πως δεν είναι ένοικοι αλλά ιδιοκτήτες. Έσπειραν ανάμεσά τους τη διχόνοια. "Γιατί αυτός να μένει στο ρετιρέ κι εσύ στον ημιόροφο"; Βάλαν δικό τους θυρωρό κι ένα πρωί άνοιξε την αυλόπορτα στους ανθρώπους των κατεδαφιστών για να ετοιμάσουν το σχέδιο της κατεδάφισης. Ένα πρωί ήρθαν οι μπουλντόζες, γκρέμισαν τη μάντρα και τσαλαπάτησαν το γκαζόν και τους φίκους της εισόδου. Την άλλη μέρα ξεκίνησαν να γκρεμίζουν έναν-έναν τους ορόφους. Οι ένοικοι παρακολουθούσαν μουδιασμένοι απ' τα παράθυρά τους, τα τζάμια έσπαγαν και τους έκοβαν μα αυτοί στέκονταν πάντα εκεί, σαν κούκλες βιτρίνας. Κι ο θυρωρός πότιζε αμέριμνος τα ξεριζωμένα λουλούδια σαν να μη συνέβαινε τίποτα γύρω του.
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Να μην είχε ναυαγήσει τουλάχιστον το "Κουρτουλούς".
Οι χτεσινές δηλώσεις του Dr.Strauss-Kahn μπορεί να θύμιζαν κάτι από δηλώσεις φρούραρχου κατεχόμενης πόλης αλλά είχαν τουλάχιστον φιλικό τόνο:
"Δεν ερχόμεθα ως εχθροί, αλλά ως φίλοι φέροντες την ειρήνην εις την Ελλάδα. Η μακρά φιλία, η οποία μας συνδέει με την Ελλάδα, θα αναζωπυρωθή εντός ολίγων ημερών".
Στιγμιότυπο από τη χτεσινή συνάντηση Τσολάκογλου Γ.Παπανδρέου με Dr.Strauss-Kahn, λίγο πριν τη συνέντευξη τύπου.
Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
Η προφητεία επαληθεύτηκε!
Κάποιο βράδυ πριν από εικοσικάτι χρόνια ανέβαινα την οδό Παπαστράτου παρέα με μερικούς φίλους, συζητούσαμε για το μέλλον μας με την αφέλεια των 16χρονων. Λίγο αργότερα μάλλον θα παίξαμε "αμερικάνικο" στο "Μόντε Κάρλο" ή θα φάγαμε πίτες με γύρο στην "Κληματαριά". Θυμάμαι τη συζήτηση εκείνης της βραδυάς λόγω των δηλώσεων-προβλέψεων που έκανα πως στο μέλλον θα αποκτούσα δυο κόρες κι ένα γυιο. Τα χρόνια πέρασαν, το μέλλον έγινε παρόν και το προηγούμενο Σάββατο, στις 27 του Νοέμβρη γεννήθηκε η δεύτερη κόρη μου και η "προφητεία" επαληθεύτηκε αφού το καλό τρίτωσε!
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
Μούδιασμα και άλλα συμπτώματα
Πως να αντιμετωπίσει κανείς τον πόνο του ακρωτηριασμού με αναβράζον depon όταν δεν παραδέχεται καν οτι πονά;
Πως να αντιμετωπίσει κανείς το νεοφιλελεύθερο τσουνάμι με τρίωρη στάση εργασίας όταν δεν θέλει να ξεκουνηθεί ούτε καν γι'αυτή;
Τα βίαια μέτρα χρειάζονται βίαιη αντίδραση, βλέπω τους βρετανούς φοιτητές και τους πορτογάλους εργάτες κι αναρωτιέμαι πως και πότε μπορεί κι εμείς να συνέλθουμε απ' το καθολικό μούδιασμα, απ΄τη μαλθακότητα που μας έχει βουλιάξει στη μιζέρια.
Μούδιασμα
Μαλθακότητα
Ευτυχία το μνημόνιο για τον τόπο...
Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Έ; Έ; Έ;
Πως να αντιμετωπίσει κανείς το νεοφιλελεύθερο τσουνάμι με τρίωρη στάση εργασίας όταν δεν θέλει να ξεκουνηθεί ούτε καν γι'αυτή;
Τα βίαια μέτρα χρειάζονται βίαιη αντίδραση, βλέπω τους βρετανούς φοιτητές και τους πορτογάλους εργάτες κι αναρωτιέμαι πως και πότε μπορεί κι εμείς να συνέλθουμε απ' το καθολικό μούδιασμα, απ΄τη μαλθακότητα που μας έχει βουλιάξει στη μιζέρια.
Μούδιασμα
Μαλθακότητα
Ευτυχία το μνημόνιο για τον τόπο...
Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Έ; Έ; Έ;
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Δυο ποιητικές προκηρύξεις
Σαν προχθές, στις 21 Νοεμβρίου του 1998 πέθανε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός (κι εγώ αντί γι'αυτόν ασχολούμουν με τα νεοφιλελεύθερα τσόκια...) Ο λόγος του είναι σήμερα όσο επίκαιρος ήταν την εποχή του, ίσως μάλιστα περισσότερο αφού πληθύνονται οι φιλήσυχοι πολίτες κι οι φύλακες.
Εδώ το αφιερωματικό Μονόγραμμα, απ' το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.
Ο Δούλος
Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται μ' αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θά'ταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θά'ταν κατάσκοπος που δε φοβάται.
Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες από παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Αμές δε γ' εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ' αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δε μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ᾿ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θά'χετε δει κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δεν θά'χετε δει το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ' ασβέστη κίτρινο απ' την πολυκαιρία.
Το ζήτημα πια έχει τεθεί:
Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.
Θα σας περιμένω
Εδώ το αφιερωματικό Μονόγραμμα, απ' το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.
Ο Δούλος
Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται μ' αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θά'ταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θά'ταν κατάσκοπος που δε φοβάται.
Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες από παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Αμές δε γ' εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ' αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δε μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ᾿ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θά'χετε δει κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δεν θά'χετε δει το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ' ασβέστη κίτρινο απ' την πολυκαιρία.
Το ζήτημα πια έχει τεθεί:
Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.
Θα σας περιμένω
Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Νεοφιλελεύθερος απόπατος
Περίεργο...
Όταν πεθαίνει κάποιος άνθρωπος της τέχνης ή της πολιτικής, σημαντικός αλλά ξεχασμένος από το ευρύ κοινό βγαίνουν καραβάνια γυμνοσάλιαγκων του lifestyle και της στρογγυλεμένης κουλτούρας και ξεσηκώνουν ένα σύντομο θόρυβο γύρω από το μακαρίτη.
Αυτή η έρμη η δημοκρατία έχει ψοφήσει εδώ και τόσο καιρό, πως κι αρχίσαν τώρα ξαφνικά να ξεπετιώνται τα "δημοκρατικά", αριστερά και εσχάτως συμμαχικά; Άιστε στον αγύριστο σιχαμένοι νεοφιλελεύθεροι που θέτε να αποπατήσετε κάτω απ' την ελιά. Αποπατημένους σας έχει η ιστορία και θα το βρούμε τελικά το ρημάδι το καζανάκι.
Όταν πεθαίνει κάποιος άνθρωπος της τέχνης ή της πολιτικής, σημαντικός αλλά ξεχασμένος από το ευρύ κοινό βγαίνουν καραβάνια γυμνοσάλιαγκων του lifestyle και της στρογγυλεμένης κουλτούρας και ξεσηκώνουν ένα σύντομο θόρυβο γύρω από το μακαρίτη.
Αυτή η έρμη η δημοκρατία έχει ψοφήσει εδώ και τόσο καιρό, πως κι αρχίσαν τώρα ξαφνικά να ξεπετιώνται τα "δημοκρατικά", αριστερά και εσχάτως συμμαχικά; Άιστε στον αγύριστο σιχαμένοι νεοφιλελεύθεροι που θέτε να αποπατήσετε κάτω απ' την ελιά. Αποπατημένους σας έχει η ιστορία και θα το βρούμε τελικά το ρημάδι το καζανάκι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)