Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Γιατί δεν ενισχύεται εκλογικά το ΚΚΕ; (μέρος Β')

Όταν έχεις μια ευρύτερη επιρροή της τάξης του 20%, δικαιούσαι να ελπίζεις ότι κάποια στιγμή θα συναντήσεις ένα αξιόλογο μέρος της στην κάλπη.

Έλα όμως που έχεις κολλήσει στο πεντέμισι.
Γιατί ρε γαμώτο έχεις κολλήσει στο πεντέμισι;

1. Διότι όλοι εκτιμούν τις θέσεις σου αλλά τις θεωρούν ανεφάρμοστες.
Ποιος είναι τόσο στραβός ώστε να μη βλέπει ότι οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ δικαιώνονται; Ποιος εργάτης δεν θέλει να ανακοπεί η διαδικασία ευτελισμού των δικαιωμάτων του; Ποιος άνεργος δεν θέλει σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά; Η αντίληψη ότι το ΚΚΕ έχει δίκιο σ' αυτά που λέει ξεπερνά τα όρια της ευρύτερης -που αυθαίρετα εκτιμώ στο 20%- επιρροής του. Αυτό όμως που φαίνεται ότι υπολείπεται ακόμα και των εκλογικών ποσοστών του, είναι η πίστη ότι οι προτάσεις είναι εφαρμόσιμες και μπορούν να οδηγήσουν σε ένα σταθερό και βιώσιμο καθεστώς. Μην παραβλέπουμε ότι το πεντέμισι περιλαμβάνει μεν συνειδητές ψήφους, περιλαμβάνει όμως και συναισθηματικές, παραδοσιακές, επιβραβευτικές, ακόμα και ψήφους διαμαρτυρίας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ένας πυρήνας, εκατό χιλιάδων ανθρώπων ίσως, είναι που πιστεύει ακράδαντα στο κομμουνιστικό όραμα.

2. Διότι οι άνθρωποι παραβλέπουν τις αρλούμπες και τα ψέματα των γελοίων αλλά δε συγχωρούν τα στραβοπατήματα των σοβαρών.
Είναι παρατηρημένο. Κάποιον που συνηθίζει να δίνει δικαιώματα, οι γύρω του σταδιακά τον συνηθίζουν, θεωρούν τη συμπεριφορά του αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα του και τελικά τον απομακρύνουν ή τον αποδέχονται ως είναι. Κάποιον όμως σοβαρό, πολύ δύσκολα τον συγχωρούν για το όποιο του στραβοπάτημα. Το ΚΚΕ δίνει την εικόνα ενός πειθαρχημένου και σοβαρού κόμματος. Κάθε στραβοπάτημα, ακόμα και κάθε ύπουλη τρικλοποδιά, έχουν τον αντίκτυπο που έχει το σαβούριασμα ενός κυρίου με κοστούμι.

3. Διότι το μίσος είναι ευκολότερος αντίπαλος από τη λοιδορία.
Ο χοντροκομμένος αντικομμουνισμός βρίσκει ευήκοους μόνο τους έχοντες προκατάληψη (και μυαλό κουνάβι). Η λοιδορία, όμως, είναι σαν τις κατσαρίδες. Μπαίνει κι εκεί που λες ότι δεν χωρά. Γι' αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται ευρέως από τους σύγχρονους αντικομμουνιστές. Κι όχι τόσο για να χτυπήσει το κόμμα, όσο κυρίως το σοσιαλιστικό ιδεώδες. Τι σχέση έχει, για παράδειγμα, ο Κιμ Γιονγκ με το ΚΚΕ; Απλούστατα, ταυτίζοντας τη Βόρεια Κορέα με το σοσιαλιστικό ιδεώδες, κι ανακατεύοντας τις τερατολογίες της νοτιοκορεάτικης προπαγάνδας με τις παραξενιές του βορειοκορεάτικου γιουτσεϊσμού, γελοιοποιείς αποτελεσματικά το στόχο σου.

4. Διότι κάποιοι φοβούνται ότι δεν μιλάς σοβαρά και εάν αποκτούσες την εξουσία θα έκανες το πρόγραμμά σου κουρελόχαρτο.
Καλά τώρα, αυτός δεν είναι σοβαρός λόγος. Τον έγραψα μόνο για να προετοιμάσω τον αποκάτω.

5. Διότι κάποιοι φοβούνται ότι μιλάς σοβαρά και εάν αποκτούσες την εξουσία θα εφάρμοζες επακριβώς το πρόγραμμά σου.
Τι, μοιάζει οξύμωρο; Μόνο όταν συγχέει κανείς την επιφάνεια με την ουσία. Είναι πολλοί αυτοί που συγκινούνται από τα σοσιαλιστικά ιδεώδη. Χωρίς να σημαίνει ότι αν μπορούσαν να πατήσουν ένα κουμπί και να βρεθούν στη "Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ελλάδας" θα το έκαναν. Είναι πολλοί όσοι αποζητούν την κοινωνική δικαιοσύνη, την κατάργηση της εκμετάλλευσης, την τιμωρία της καπιταλιστικής ασυδοσίας. Όσο όμως τ' αποζητούν, άλλο τόσο τα φοβούνται. Φοβούνται (δικαίως, δε λέω) τη διαδικασία μετάβασης, τη βιαιότητά της, φοβούνται πολύ τα λάθη του χτες, φοβούνται ακόμα-ακόμα και την απώλεια των υλικών αγαθών που απέκτησαν μέχρι τώρα.

6. Διότι όλοι φοβούνται το γολγοθά της αυτοδιάθεσης.
Πρόκειται ουσιαστικά για συνέχεια του προηγούμενου, καθώς είναι η αιτία με το μεγαλύτερο βάρος απ' όλες.
Στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων, των αριστερών Ελλήνων, είναι χαραγμένη η ήττα. Τα απόνερα αυτής της ήττας, μαζί με αυτά μιας ακόμα μεγαλύτερης και πιο πρόσφατης ήττας, της κατάρρευσης της Σοβιετικής ένωσης, χτυπούν εναλλάξ την επιχειρηματολογία υπέρ ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος. Ο μισός -και παραπάνω ίσως- ελληνικός λαός πάντα έβλεπε με συμπάθεια την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Σήμερα γνωρίζει ότι αυτή απέτυχε, γνωρίζει επίσης την ιστορία που του διδάσκουν οι νικητές. Ακόμα κι όταν υπερπηδά αυτά τα τείχη, ακόμα κι αν δεν αμφιβάλλει για τις προθέσεις, ή και την ικανότητα των κομμουνιστών, έχει να αντιμετωπίσει το δυσκολότερο εμπόδιο. Πως θα μπορέσει να επιβιώσει μια σοσιαλιστική χώρα μέσα σ' ένα περιβάλλον αποθράσυνσης του ιμπεριαλισμού; Πως θα αντιμετωπίσει τις εσωτερικές απόπειρες αποσταθεροποίησης; (εδώ πλανώνται και τα φαντάσματα του Στάλιν και του Μπέρια) Πως θα αντιμετωπίσει τυχόν ενδεχόμενα νταηλίκια από υποκινημένες γειτονικές δυνάμεις; Πως θα βρει συμμάχους; (καραμελίτσα κανείς;) Πως θα εξασφαλίσει τους πόρους που απαιτούνται για την εξασφάλιση ενός σταθερού βιοτικού επιπέδου;
Απαντήσεις έχουν δοθεί, αλλά όπως φαίνεται δεν πείθουν.

7. Διότι το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε λήθαργο.
Εργατικό κόμμα είσαι, όσο νά 'ναι σ' επηρεάζει η στάθμη του ηθικού του εργατόκοσμου. Ο εργάτης απειλείται με λιτότητα ήδη από τη δεύτερη τετραετία του Αντρέα. Λιτότητα ακούγαμε επί εικοσιπέντε χρόνια, σε σχέση όμως με το σήμερα ήταν μπατσάκια στον αέρα. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο εργάτης σοκαρίστηκε, φορτώθηκε με ευθύνες που δεν του αναλογούν, διχάστηκε, έχασε τα δικαιώματά του, τη δουλειά του, το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Ο συνδικαλισμός πολεμήθηκε από το σύστημα όσο τίποτα άλλο. Όπως είχε προβλέψει η Αλέκα, ο εργάτης δεν ριζοσπαστικοποιήθηκε, αντίθετα συντηρητικοποιήθηκε. Το μόνο του όπλο, το συνδικαλισμό, το αντιμετωπίζει πλέον ως αντίπαλό του.

8. Διότι η ελπίδα θα επιβιώσει μετά από έναν πυρηνικό όλεθρο (παρέα με τις κατσαρίδες)
Έστω κι αν δεν έχει απομείνει έμβιο ον (εξαιρούνται πάντα οι κατσαρίδες). Πως να αντιμετωπίσεις τα ανθρώπινα; Ο άλλος πνίγεται, κι από τη μία του φωνάζει ένα τσούρμο καννίβαλων "ανέβα βρε στη σχεδία να μην πνιγείς, κι έννοια σου, δεν θα σε φάμε". Από την άλλη του φωνάζεις εσύ "έλα να σε μάθω να κολυμπάς μόνος σου". Κι ενώ ήδη έχουν αρχίσει να τον δαγκώνουν, αυτός ανεβαίνει στη σχεδία, διότι δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

9. Διότι you can not teach an old dog new tricks
Ο ψηφοφόρος έχει μάθει να αντιμετωπίζει κάθε εκλογική αναμέτρηση ως ντέρμπι που πρέπει να δώσει νικητή. Νικητή για να πανηγυρίσει μαζί του, ή νικητή για να του ρίχνει καντήλια. Η ακυβερνησία -για κάποιο λόγο που δεν πολυκατανοώ- προκαλεί το φόβο. Το ΚΚΕ βρίσκεται λόγω φιλοσοφίας και εκλογικού μεγέθους έξω από το παιχνίδι αυτό. Ούτε πρόκειται ποτέ να μπει, όχι γιατί "δεν θέλει να κυβερνήσει" (πολλοί ψέγουν τη φράση της Αλέκας που οδήγησε στην παραποίηση αυτή, προσωπικά δεν τη θεωρώ καθόλου εσφαλμένη), αλλά γιατί άλματα σαν αυτό του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τα πραγματοποιεί με εσωτερικές μεταγγίσεις μόνο η σοσιαλδημοκρατία.

10. Διότι πληρώνεις τον άγαρμπο τρόπο με τον οποίο ξέκοψες με την "ενότητα της αριστεράς".
Έλα τώρα, το ξέρεις πολύ καλά ότι η "ενότητα της αριστεράς" είναι το απωθημένο κόσμου και κοσμάκη. Σάμπως όλοι δεν έχουμε τα απωθημένα μας; Να, εγώ έχω απωθημένο να χαϊδολογήσω τη Μίλι Σάιρους. Είναι σωστό από μέρους σου να μου πεις: "Σιγά ρε μη σε κοιτάξει εσένα η Μίλι με τα μούτρα πού 'χεις"; Πες το μου πιο γλυκά βρε αδερφέ. Πες μου πως είναι μαλακία να παρατήσω τη Σκάρλετ Γιόχανσον για τα μάτια αυτής της κάργιας.
Από την άλλη βέβαια, επειδή ο άλλος προσπαθεί ν' αθροίσει μήλα με πορτοκάλια και γαρύφαλλα με τσουκνίδες δε σημαίνει ότι θα κάνεις μπάνιο στα τσουκνιδόφυλλα.

11. Διότι η γυναίκα του Καίσαρα δε φτάνει να είναι τίμια αλλά και να το δείχνει.
Είσαι τίμιο κόμμα και στον κύκλο επιρροής σου τουλάχιστον κανείς δεν το αμφισβητεί. Όμως η τιμιότητα από μόνη της δεν αρκεί. Για να μεταστραφεί ένας ψηφοφόρος, να σου δείξει εμπιστοσύνη, να πειστεί ότι δεν μένεις στα λόγια, χρειάζεται να αρθούν όχι μόνο οι αμφιβολίες του αλλά και οι προκαταλήψεις που επιχορηγεί η κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν ο πολίτης σε βλέπει σε ανύποπτο χρόνο, όχι μόνο επετειακά, να παλεύεις για τα καθημερινά του ζητήματα επιβίωσης. Προέχει πάντα η συνδρομή στον εργάτη στο χώρο δουλειάς του, χρειάζεται όμως να φαίνεσαι παντού, όπου αυτός κατατρέχεται.

12. Διότι ο αριστερισμός είναι ο συντομότερος δρόμος (όταν σε τρώει η πατούσα σου)
Η ανυπομονησία του αδικημένου είναι κακός σύμβουλος. Θα μου πεις, ο άλλος καίγεται (στο 8 τον έπνιγα, μήπως έπρεπε να τον κάψω νωρίτερα;), είναι δυνατόν να κάνει υπομονή; Λογικό είναι πάνω στον βρασμό της ψυχής του να καταφεύγει εκεί απ' όπου ακούει τις δυνατότερες κραυγές, τα βιαιότερα συνθήματα. Έστω κι αν αυτοί που τα φωνάζουν φαντάζονται ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει με τα ντεσιμπέλ.

Τα παραπάνω φυσικά είναι προσωπικές απόψεις, κάποιες τουλάχιστον από αυτές που μου ήρθαν στο μυαλό. Προφανώς δεν αφορούν στους λόγους για τους οποίους δεν ενισχύουν το κόμμα πολίτες πέραν του κύκλου επιρροής του. Δεν έχει νόημα να ψάχνει κανείς γιατί δεν στηρίζουν όσοι καταλογίζουν στο ΚΚΕ προδοσίες, βαρκιζισμούς, σεχταρισμούς, αριστερισμούς, δεξιισμούς, γιαχωβισμούς, προστασίες της βουλής, βρώμικα 89', λιμούς και καταποντισμούς. Κατά τη γνώμη μου, πλην εξαιρέσεων βέβαια, πρόκειται για περιπτώσεις συναισθηματικών επιπλοκών. Ούτε βέβαια αφορούν σε όσους εντάσσονται στην αντίπερα όχθη του πολιτικού φάσματος. Ειδικά δε, δεν αφορούν σε "κεντρώους", τους οποίους προσωπικά απεχθάνομαι περισσότερο ίσως κι απ' τους ακροδεξιούς.

Φυσικά και δεν πρόκειται για αφορισμούς. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι προσπάθεια γίνεται, μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Συμπέρασμα:

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποτιναχτεί η ταμπέλα του κόμματος διαμαρτυρίας. Κατανοώ τις προσκλήσεις τύπου "ελάτε μαζί μας ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε μαζί μας σε όλα" αλλά νομίζω ότι παραπέμπουν περισσότερο σε πρόσκληση ευκαιριακά διαμαρτυρόμενων, παρά συνοδοιπόρων. Ο λαός είναι ψυχικά κουρασμένος, όχι μόνο από τα δεινά που του έχουν φορτώσει αλλά κι από τις διαμαρτυρίες, εκλογικές ή κάθε τύπου, τις οποίες θεωρεί αναποτελεσματικές και -συχνά- εκφράσεις του θεαθήναι.
Νομίζω πάντως ότι το κρισιμότερο όλων είναι να δοθούν σαφείς απαντήσεις, μετρημένα κουκιά:
Πως θα φτάσεις στην ανατροπή των σχέσεων ιδιοκτησίας στην Ελλάδα.
Πως θα οργανώσεις τη διακυβέρνησή σου (κάτι ξέρουν οι παλιές δικομματικές κουφάλες που όριζαν σκιώδεις υπουργούς, εγκαθιστώντας τους σκιωδώς και στο πίσω μέρος του μυαλού των ψηφοφόρων).
Πως θα εξασφαλίσεις την επάρκεια τροφής, φαρμάκων, καυσίμων.
Πως θα αντιμετωπίσεις εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους.

Αν έχει κάποια σημασία η εκλογική επιβράβευση, το χτίσιμο ενός οράματος που πατά στη γη έχει πολλαπλάσια.

5 σχόλια:

Γκεόργκυ Ζούκωφ είπε...

ολα καλα ρε σφε στρατ(η)λατη (που σε ειπε κι ο αλλος) ...εκτος απο το γουστο σου στις γυναικες ...
http://laikhexousia.blogspot.gr/2015/09/blog-post_47.html

ένας στρατολάτης είπε...

Ε, τουλάχιστον οι διαφορές στα γούστα στις γυναίκες δύσκολα θα σταθούν εμπόδιο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Cos είπε...

"Φοβούνται (δικαίως, δε λέω) τη διαδικασία μετάβασης, τη βιαιότητα της, φοβούνται πολύ τα λάθη του χτες, φοβούνται ακόμα-ακόμα και την απώλεια των υλικών αγαθών που απέκτησαν μέχρι τώρα."
Σωστά, ο λαός φοβάται, αλλά όχι όλος ο λαός. Υπάρχουν και αυτοί που δεν φοβούνται και αυτούς πρέπει να συναντήσουμε. Είναι οι εργάτες, έλληνες και μετανάστες, που ζουν καθημερινά το (φτωχό) μεροκάματο του τρόμου, οι άνεργοι που ούτε ξέρουν πότε μπορεί να ξαναβρούν δουλειά, οι νέοι άνθρωποι που βλέπουν το μέλλον τους σκοτεινό και αβέβαιο. Όλοι αυτοί; Όχι όλοι, αλλά αρκεί να κερδηθούν οι πιο οργισμένοι, οι πιο θαρραλέοι, οι πιο τίμιοι. Με αυτούς θα γίνει η μαγιά για να ακολουθήσουν, είτε ενεργά είτε όχι, και οι υπόλοιποι.
Σε αυτούς λοιπόν πρέπει να βρούμε τον τρόπο να απευθυνθούμε, αυτούς πρέπει να πείσουμε και για να το κάνουμε πρέπει να μας δουν να βγαίνουμε μπροστά. Εδώ λοιπόν τίθεται, κατά την άποψη μου, ένα θέμα: μήπως φοβόμαστε και εμείς;

"Πως θα μπορέσει να επιβιώσει μια σοσιαλιστική χώρα μέσα σ' ένα περιβάλλον αποθράσυνσης του ιμπεριαλισμού; Πως θα αντιμετωπίσει τις εσωτερικές απόπειρες αποσταθεροποίησης; Πως θα αντιμετωπίσει τυχόν ενδεχόμενα νταηλίκια από υποκινημένες γειτονικές δυνάμεις; Πως θα βρει συμμάχους; Πως θα εξασφαλίσει τους πόρους που απαιτούνται για την εξασφάλιση ενός σταθερού βιοτικού επιπέδου;
Απαντήσεις έχουν δοθεί, αλλά όπως φαίνεται δεν πείθουν."
Έχουν πράγματι δοθεί; Ποιες;

ένας στρατολάτης είπε...

"Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά".
Και για να το προσαρμόσω λίγο, χωρίς τον κίνδυνο να με βρίσει ο Χατζηδάκις που το είπε, αν το πρόσωπο του καπιταλισμού είναι όπως είναι τώρα, σκέψου πως θα είναι όταν ψυχορραγεί.
Για το ζήτημα της κατάκτησης της εξουσίας νομίζω ότι θα ήταν λίγο αφελές να περιμένει κανείς επίσημο εγχειρίδιο. Προφανώς διαφέρει πολύ από την κοινοβουλευτική διαδικασία.
Για τα λοιπά υπάρχουν (μάλλον ανεπαρκείς) αναφορές ακόμα και στις ομιλίες. Αυτό που δεν ξέρω είναι με τι ανάλυση έχουν καταγραφεί π.χ. στην ΚΟΜΕΠ.
Αλλά στο κάτω κάτω αυτό είναι το νόημα του σχολίου μου, ότι πρέπει να γίνουν πιο πλατιά, πιο αναλυτικά διατυπωμένες. Να μην χρειάζεται ο μέσος ψηφοφόρος να ανατρέξει στην ΚΟΜΕΠ.

Cos είπε...

Τα ερωτήματα μου ήταν μάλλον ρητορικά. Το νόημα του δικού μου σχολίου ήταν ότι οι δυσκολίες είναι πολλές και λίγο - πολύ γνωστές. Αυτό δεν αναιρεί θεωρώ το καθήκον μας ως κομμουνιστές και πρωτοπορία της Ε.Τ. να βαδίσουμε σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο ξεπερνώντας, πριν από όλα, τους δικούς μας φόβους.