1Χ2

Συνήθως δεν είμαι πολύ καλός στις προβλέψεις. Αν ήμουν, κάτι θα έπιανα στο στοίχημα και θα γλύτωνα την κρεβατομουρμούρα του τύπου "τι είναι πάλι αυτά τα 5-5-5 στην κάρτα;" (όπου τα 5-5-5 είναι τα τάλιρα που κατατίθενται στο βωμό της βελτίωσης των προβλεπτικών μου ικανοτήτων).

Βλέποντας όμως το σκηνικό που έχει στηθεί στα πεζοδρόμια των τραπεζών και των καναλιών διακινδυνεύω την πρόβλεψη (χωρίς μάλιστα να ξοδέψω τάλιρο) ότι η συμφωνία με τους εσμούς θα σκάσει στις καθυστερήσεις. Δεν ξέρω κιόλας γιατί, όλα τα τελευταία στοιχήματα που κέρδισα τα κέρδισα με γκολ στο 90' και βάλε.
Νομίζω ότι όλα συνηγορούν ότι η συμφωνία είναι δεδομένη και το μόνο που την καθυστερεί είναι η απόλαυση της διαδρομής μέχρι αυτή. Τουτέστιν:

• Ο φόβος έχει φτάσει στο όριο του κόκκινου αλλά δεν το έχει ξεπεράσει.
• Τα ΑΤΜ πολιορκούνται αλλά δεν έχουν στερέψει τελείως. Τελειώνουν τα εικοσάρικα αλλά μένουν ακόμα πενηντάρικα.
• Τα σούπερ μάρκετ ξεπουλάνε ζυμαρικά και ρύζια αλλά έχουν ακόμα επάρκεια.

Δεν έχει φτάσει ακόμα το κρίσιμο σημείο που μετατρέπει την ανησυχία σε πανικό, διότι υπάρχει ακόμα η ελπίδα της συμφωνίας. Στην κατάσταση αυτή βέβαια η ελπίδα απογυμνώνεται από απαιτήσεις. Είναι δηλαδή οι κατάλληλες συνθήκες για να μένει κι η πίτα γεμάτη κι ο σκύλος χορτάτος. Χμμ.., ατυχής παραλληλισμός, αφού εν προκειμένω η πίτα είναι νηστίσιμη, ή μάλλον δηλητηριώδης.

Η εθνική υπερηφάνεια είναι το αδύνατο σημείο μου (κι αυτό είναι μείον μου). Μόλις πάει να ξυπνήσει μέσα μου ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, του κοπανάω μία και τον ξαποστέλω από κει που ξεφύτρωσε. (Ακόμα όμως δεν έχω βρει που κρύβεται να τον ξεκάνω μια και καλή).

Γι' αυτό δυσκολεύομαι να εντοπίσω επαναστατικά χαρακτηριστικά στο ανφάς του πρωθυπουργού. Βλέπω, αντίθετα, έναν ικανότατο σοσιαλδημοκράτη, συμπαθή και μετρημένο, που ξέρει καλά να χρησιμοποιεί (μην πω χειραγωγεί και παρεξηγηθεί κανας Ανδρούτσος) το λαϊκό αίσθημα.

Ο ίδιος όμως συμπαθής τύπος, ταγμένος στην ευρωενωσιακή νομιμότητα, ήταν ο ίδιος που πρότεινε μέτρα ύψους 7,9δις προ πενθημέρου. Και για να λέμε τα σύκα σύκα, το 1δις εξ' αυτών (κάτι αμυντικές δαπάνες, τηλεοπτικές διαφημίσεις, VLTs και 4G-5G) δεν μοιάζουν με αυτό που λέμε "αντιλαϊκά".

Ούτε όμως οι υποσχέσεις για -2 μνημόνια μοιάζουν με το +1.

Κι επειδή φτάσαμε να ξεχνάμε τα βασικά, τα χρέη δεν τα δημιούργησε ο λαός, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων δεν τα τζόγαρα εγώ (για κάτι 5-5-5, ευχαρίστως να απολογηθώ), την παραγωγική βάση της χώρας δεν τη ρήμαξε ο Σήφης ο κροκόδειλος, τις καλλιέργειες δεν τις ξερίζωσαν οι ανεμομπούρμπουλες, τις επιδοτήσεις δεν τις ξεκοκάλισαν οι Ρομά.

Όλα τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα κεντρικών πολιτικών διαταγών της ΕΕ, εφαρμοσμένων από το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό τους, από τότε που αποφασίσαμε ότι ανήκομεν εις την Δύσιν.

Πρόκειται για διαχρονικά εγκλήματα κατά του έθνους (φύγε πάλι ρε Αντρούτσο), απαράγραπτα και υπεύθυνα για το σημερινό αδιέξοδο. Η αστική προπαγάνδα και τα βλήματα που την καταπίνουν μπορεί να κατηγορούν τους συνδικαλιστές, τις "σοβιετίες" και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, μπορεί να ορκίζονται ότι το ευρώ είναι μυρωμένο από την οσία Φραγκίσκη, μπορεί και να λένε ότι όποιος βγει από την ΕΕ θα πάθει όσα έπαθε η κυρα-Μαρία που δεν έβγαλε σε φωτοτυπίες το γνωστό χαρτάκι με τον Άγιο Νεκτάριο.

Αυτή την ίδια αποστολή, της εφαρμογής των διαταγών της ΕΕ, αυτή θα φέρει εις πέρας και η κυβέρνηση με την όποια συμφωνία, έστω κι αν γλυτώσει μερικά σουσαμάκια από το κουλούρι της υποτέλειας.
Τα υπόλοιπα είναι πλαστικά σημαιάκια με τη μορφή του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Το "'Οχι" και το "*Οχι"

Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση καταφέρνει να φέρνει με τα νερά της το λαϊκό αίσθημα και να εμφανίζει τις αερολογίες ως εθνική αντίσταση. Πρόκειται ασφαλώς για σπάνιο χάρισμα του πρωθυπουργού, για τον οποίο παρατηρώ ότι έχει βελτιωθεί πολύ στη ρητορική.

Έτσι, περάσαμε διαδοχικά από την διαγραφή του χρέους στην αναθεώρησή του και τελικά στην αναγνώρισή του.
Περάσαμε από το πρόγραμμα εθνικής σωτηρίας, στο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, στις κόκκινες γραμμές και φτάσαμε στην (αντι)πρόταση μέτρων 8δις.
Περάσαμε από την καταγγελία των μνημονίων και το διώξιμο της τρόικας στη μετονομασία τους.

Αυτά και μόνο, σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη χώρα, θα ήταν αρκετά για να χαρακτηρίσουν μια κυβέρνηση ως ...χμμ ..., αναξιόπιστη.

Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα ήρθαν τούμπα σε σχέση μ' ότι περιμέναμε. Ήμουν βέβαιος ότι η συμφωνία ήταν δεδομένη κι ότι απλώς έψαχναν τρόπο να τη σερβίρουν στους ψηφοφόρους της ελπίδας που έρχεται. Φαίνεται όμως ότι δεν είναι έτσι, ή μήπως είναι;

Για να φας ένα πακέτο μέτρων σαν αυτά που απαιτούν οι "θεσμοί", ή ακόμα και σαν αυτά που αντιπρότεινε η κυβέρνηση, και να πεις κι ευχαριστώ, πρέπει πρώτα να έχεις χεστεί πάνω σου κανονικά. Να έχεις δει ουρές στις τράπεζες και στα σούπερ μάρκετ. Να περιμένεις με τις ώρες για να κάνεις ανάληψη με το δελτίο. Και να έχεις πειστεί ότι η πτώχευση είναι θέμα ωρών και μαύρο φίδι μας έφαγε. Αν έχεις περάσει τέτοια λαχτάρα, η συμφωνία -με οποιοδήποτε όρο- θα μοιάζει θεόσταλτη σωτηρία. Τώρα, το αν η συμφωνία αυτή θα έρθει ως δείγμα της μεγαλοψυχίας των "θεσμών" ή ως αποτέλεσμα της λαϊκής βούλησης σ' ένα δημοψήφισμα, είναι ζήτημα μάλλον δευτερεύον.
Ίσως όμως και πάλι να απατώμαι και να μην παρακολουθούμε μια εικονική εκτέλεση της χώρας από το απόσπασμα των ευρωενωσιακών φίλων και συμμάχων της, αλλά μία με πραγματικά πυρά.

-Τουλάχιστον όμως η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα στο λαό να εκφραστεί, τιμά τις δημοκρατικές παραδόσεις του τόπου, μεταθέτει την εξουσία στο λαό.

Και μ' αυτά και μ' αυτά επανερχόμαστε στην πρώτη φράση, του πόσο εκπληκτικά καταφέρνει η κυβέρνηση να εμφανίζει τις αερολογίες ως εθνική αντίσταση. "Η Ελλάδα δεν χρειάζεται την άδεια ούτε του Γερούν Ντάισελμπλουμ ούτε του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για να προσφύγει στο λαό", λέει ο Αλέξης και ποιος μπορεί να διαφωνήσει μαζί του; Είναι μια διατύπωση που, αν μη τι άλλο, ικανοποιεί το θυμικό.

Το ερώτημα είναι, να προσφύγει στο λαό ρωτώντας τι; Η απάντηση είναι "αν ο λαός αποδέχεται την πρόταση των δανειστών". Μια πρόταση πραγματική καρμανιόλα, την οποία μπορούν να αποδεχτούν μόνο οι υστερικοί που "μένουνε Ευρώπη" και οι κατουρημένοι από το φόβο τους. Οι υπόλοιποι, που θα λέγαμε έτσι κι αλλιώς "όχι", τό 'παμε και καθαρίσαμε με τις καρμανιόλες;

Αξιοπρέπεια είναι να λες "όχι" στα τάδε μέτρα θανάτου, αλλά "ναι" στα μέτρα εξόντωσης και να εξακολουθείς να χαριεντίζεσαι με τους εμπνευστές τους; Ή να τους στέλνεις όλους στο διάολο, παρέα με τις Ενώσεις και τους θεσμούς τους;

Μια τέτοια απόφαση όμως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι μέσα στις προθέσεις αλλά ούτε και τις εξαγγελίες της κυβέρνησης. Ποτέ δεν υποσχέθηκε ρήξη. Κι αν την τολμούσε, θα έλεγε η ίδια το "όχι".

Καμιά φορά τα φαινόμενα απατούν...

Μ' όλα αυτά ξεχάσαμε τους γαλαζοπράσινους που ρήμαξαν τη χώρα και την οικονομία της, ξεπούλησαν τα πάντα και ψήφισαν τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους. Μέχρι που τους είδαμε να αγορεύουν απ΄το βήμα της βουλής με βλέμμα γεμάτο αθωότητα και αγωνία για το πλησίον τους. Είδαμε και το τμήμα του αστικού κατεστημένου που εξακολουθεί να τους στηρίζει, να παρουσιάζει την κυβέρνηση σχεδόν σαν εαμοβούλγαρους κομμουνιστοσυμμορίτες, λες και τα μέτρα των 8δις τα πρότεινε ο Ιωσήφ Στάλιν αυτοπροσώπως και όχι ο πρωθυπουργός.
Τέτοια πόλωση του κώλου καιρό είχαμε να δούμε.

...και άλλο θέλει να πει ο ποιητής

Το "όχι" είναι μια ωραία, ισορροπημένη λέξη, ιδίως όταν δεν είναι "ίσως" ή "θα δούμε".
Ιδίως όταν δεν φορά αστερίσκο αντί για τόνο.

Φωτομεζεδάκια

Σ' ένα παλιό κουτί παπουτσιών είναι στοιβαγμένες οι παλιές οικογενειακές φωτογραφίες. Είναι ένα κουτί που ανοίγει πάντοτε όταν βρισκόμαστε στα πατρώα. Μέσα του επικρατεί πλήρης αταξία, οι γενιές και τα σόγια ανακατεμένα, κι ανάμεσά τους κάμποσες παρείσακτες φωτογραφίες. Όσες φορές κι αν έχω ρωτήσει "ποιος είναι πάλι τούτος;" την απάντηση δεν θα τη συγκρατήσω ποτέ.

Δεν έχω ιδέα ποια είναι η ξενιτεμένη στο Αμέρικα κυρία, σόι μου πάντως δεν είναι αφού ούτε οι Β. ούτε οι Μ. έστειλαν ποτέ εκπρόσωπό τους εκεί. Απ' όσο γνωρίζω τουλάχιστον.

Το ζουμί βρίσκεται εξάλλου στο πίσω μέρος της φωτογραφίας:

Εδό ξεκουράζετε και βλέπι το τελεβίζιο και αυτή τη όρα που τη πίρα τη φοτογραφία ήχε μια καλί φοτογραφία αλά δεν ξεύρο διατή δεν βγίκε στην φοτογραφία.

Δεν είναι η ορθογραφία βέβαια το ζητούμενο. Πρόκειται για μια φωτογραφία ενθύμιο που κάποιος έστειλε, για λογαριασμό της εικονιζόμενης, στους συγγενείς στην πατρίδα. Εξηγεί ο χριστιανός τι είναι το κουτί που δεσπόζει στο χώρο (είναι τελεβίζιο ντε). Η "καλή φωτογραφία" που είχε, θα ήταν προφανώς κάποιο καρέ από την εκπομπή που προβαλλόταν. Ο φωτογράφος θα ήθελε να το αποτυπώσει αλλά είχε την ατυχία να φωτογραφήσει το ενδιάμεσο της ανανέωσης των καρέ, γι' αυτό φαίνεται μαύρο. Κι αναρωτιέται ο έρμος τι στην ευχή πήγε στραβά.

Υποθέτω πως πρόκειται περί τα μέσα της δεκαετίας του '50, αν κρίνω τουλάχιστον από τη συσκευή που γκουγκλάρισα ως RCA. Εποχή που μια συσκευή τηλεόρασης θα ήταν αξιοθέατο στην Ελλάδα. 

Ένα άλλο κομμάτι φωτογραφίας, από κάποιο γάμο αγνώστου.

Δείγμα εορταστικής υπόδεσης της εποχής. Κυριαρχεί το ασπρόμαυρο λουστρίνι του κυρίου που κουβαλά μάλλον κάποιο γαμήλιο δώρο.

Πρώτη φορά περιστερά

Νερόβραστο μου φαίνεται ν' ασχολείται κανείς με τις ανακολουθίες της νέας μας κυβερνήσεως σε σχέση με τα προεκλογικώς ταχθέντα, στη Θεσσαλονίκη και αλλούθε. Αξίζει ίσως ν' ασχοληθεί όποιος έδινε πίστη κι ελπίδα ή όποιος θεωρεί ότι η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά, ακόμα ακόμα και η "ριζοσπαστική" τύπου ΣΥΡΙΖΑ, θα αλλάξει τις καπιταλιστικές δομές μέσω σθεναρής αριστερής διαπραγμάτευσης.

Αυτό που έχει πλάκα, είναι η ταχύτητα με την οποία οι συριζαίοι πέρασαν από τον ανένδοτο κατά των μνημονιακών πολιτικών στην εκτίμηση της ψυχραιμίας και της υπομονής. Κι όταν λέω οι συριζαίοι δεν εννοώ μόνο τους αξιωματούχους αλλά και τους οπαδούς.

Ούτε ο ίδιος ο Σαμαράς δεν πέρασε τόσο γρήγορα από το αντιμνημόνιο στην "υπευθυνότητα". Κι αν πρέπει να γίνει ένας συγκριτικός απολογισμός των δύο τελευταίων κυβερνήσεων, τότε:

Οι σκατόφατσες της νουδού ήταν αντιμνημονιακοί αλλά μεταστράφηκαν για να σώσουν το έθνος.

Οι συμπαθητικοί τύποι του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αντιμνημονιακοί και παραμένουν, αφού απλά μετονόμασαν τα μνημόνια.

Αν γράφω τώρα, πάντως, δεν είναι για να κρούσω ανοιχτές θύρες αλλά για να δώσω έναν έπαινο. Στους συγκυβερνήτες συγκεκριμένα, που τρολάρουν έξοχα την κυβερνητική ρητορική με την πρόταση του Πάνου Καμμένου για δημιουργία νέας αεροπορικής βάσης του ΝΑΤΟ στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Η οποία στο κάτω κάτω μπορεί και να μην είναι βάση, όπως η τρόικα δεν είναι πια τρόικα και τα μνημόνια δεν είναι πια μνημόνια. Και τα νατοϊκά πτηνά δεν είναι πια όρνια αλλά περιστερές της ειρήνης.

Εσύ έβαλες φωτιά στο πηγάδι;

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι κατακεραυνώνουν το bullying ήταν παιδιά μάλαμα στο σχολείο. Καλά κάνουν και ομιλούν αλλά ας βγει και κανας αμαρτωλός να μιλήσει. Όπως του λόγου μου, που έχω υπάρξει τόσο θύμα όσο και θύτης σχολικού εκφοβισμού.

Ποια είναι τα όρια του bullying; "Ως σχολικός εκφοβισμός ορίζεται η εσκεμμένη και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την πρόκληση σωματικού ή και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου".

Υποθέτω ότι κριτήριο δεν είναι απαραίτητα η βιαιότητα της συμπεριφοράς αλλά περισσότερο ίσως η επίδραση στο θύμα.

Την πρώτη μου επαφή με το bullying την είχα πριν καν πάω σχολείο. Περπατούσα χαρωπός σε κάποιο καλντερίμι του νησιού όταν ένας άλλος πιτσιρίκος με πλησίασε και με ρώτησε: "Εσύ έβαλες φωτιά στο πηγάδι;". Δεν το έπιασα το υπονοούμενο, οπότε μετά κλήθηκα να απαντήσω στην εξής -γεμάτη άγνωστες λέξεις- ερώτηση: "Τσαμπουκά ρε μαλάκα;". Είναι ένα αστείο γεγονός που με έκανε να το βάλω στα πόδια και μου άφησε ψυχικό αποτύπωμα (για να το θυμάμαι ακόμα).

Φαίνεται εντυπωσιακό για τέλη δεκαετίας του '70, αλλά στο νησί εκείνη τουλάχιστον την εποχή, κάποιοι αγυιόπαιδες είχαν ανέβει επίπεδο. Χαρακτηριστικό άλλο γεγονός, όταν αντιμέτωπος απειλητικού τετατέτ, αισθάνθηκα ζέστη κάτω από το κοντοπαντέλονο, η οποία οφειλόταν στο ότι ο νεαρός νταής μού κατούραγε το πόδι.

Αργότερα αντιμετώπισα πρόβλημα με κάτι μεγαλύτερους συμμαθητές στο φροντιστήριο αγγλικών, οι οποίοι διασκέδαζαν κυνηγώντας με μετά το σχόλασμα. Για ένα διάστημα μου είχε γίνει εφιάλτης η επιστροφή από το φροντιστήριο. Μέχρι που τα ξέρασα όλα κλαίγοντας στο μπαμπά μου, ο οποίος φυσικά ήταν πολύ δυνατότερος από τους δικούς τους.

Τα παραδείγματα αυτά είναι σαχλαμαρίτσες. Κι όμως στο παιδικό μου μυαλό έπαιρναν διαστάσεις τερατώδεις.
Γι' αυτό μερικά χρόνια μετά, στο λύκειο, θεώρησα για ένα διάστημα γουστόζικο, παρέα με κάτι άλλες σαλαμαρίες, να τρομοκρατούμε ένα συμμαθητή που είχε λόξα με την παραψυχολογία. Είχαμε φτιάξει σενάρια ότι ανήκουμε σε σατανιστική οργάνωση και ότι θα τον μυούσαμε σε αυτή, αφού περνούσε βέβαια κάποιες δοκιμασίες. Εμείς χαχανίζαμε άλλα ο δυστυχής κόντεψε να τρελαθεί. Μέχρι που με περιέλαβε η μάνα του και με πέρασε γενεές δεκατέσσερις. Και καλά μου έκανε βέβαια.

Κλπ, κλπ.

Τα παιδιά αναζητούν τον αδύναμο ή τον διαφορετικό, κι όταν τον βρίσκουν τον χτυπούν δίχως έλεος. Είναι μία συμπεριφορά που έχει, ενδεχομένως, τις αναφορές της στη φύση, δεν παύει όμως να αντικατοπτρίζει τις προσλαμβάνουσες του οικογενειακού περιβάλλοντος.

Μετά από 20 χρόνια σε εργασιακούς χώρους, ανακάλυψα επιτέλους ότι η αναζήτηση και στοχοποίηση του διαφορετικού είναι μία δια βίου συμπεριφορά. Σε όλα τα εργασιακά περιβάλλοντα που υπήρξα, πάντα υπήρχε κάποιος συνάδελφος, είτε αυτός έδινε δικαιώματα, είτε όχι, που κατέληγε αποσυνάγωγος. Μήπως δεν είναι bullying η απομόνωση και η χλεύη; Η μόνη διαφορά με το σχολικό εκφοβισμό είναι ότι ο συνάδελφος "δίνει δικαιώματα".

Τα ίδια και στις παρέες αλλά και μεταξύ των γονέων σε μία οικογένεια.

Δεν είναι όμως πρωτάκουστα αυτά.

Οι ενήλικοι βέβαια, σε αντίθεση με τα παιδιά, διαθέτουν συναισθηματική νοημοσύνη και καταδικάζουν τη βία. Οι ενήλικοι επίσης, σε αντίθεση με τα παιδιά, διαθέτουν και μπόλικη υστερία, πράγμα που αποτυπώνεται και τηλεοπτικώς σε σειρές σαν το "The slap", στην οποία ένα χαστούκι σ' ένα παιδί αποτελεί αφορμή παγκοσμίου σύρραξης.

Οι ενήλικοι, τέλος, καταδικάζουν σε δεύτερο και τρίτο πρόσωπο ενικού, ή το πολύ πρώτο πληθυντικού.

Το φόβο και τη βία μάς τα διδάσκουν δωρεάν οι θεσμοί. Την υποκρισία και την υστερία τις έχουμε μάλλον έμφυτες. Μας μένουν τουλάχιστον τ' αφτιά. Με την κατάλληλη χρήση, ίσως μπορούν να αντιμετωπίσουν τις εκδηλώσεις του φαινομένου. Τα αίτια θα μπορούσε να τα αντιμετωπίσει οριζόντια μόνο η παιδεία. Όχι βέβαια η υπάρχουσα θεσμική.

Ευτυχώς όμως υπάρχει μια κάποια ευαισθητοποίηση. Μαθαίνω ότι θα υπάρξει τροποποίηση στον ποινικό κώδικα, ώστε το bullying να τιμωρείται:
"Αν δεν συντρέχει περίπτωση βαρύτερης αξιόποινης πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση όποιος με συνεχή σκληρή συμπεριφορά προξενεί σε τρίτον σωματική κάκωση ή άλλη βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αν το θύμα δεν συμπλήρωσε ακόμη το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ή δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και ο δράστης το έχει στην επιμέλεια ή στην προστασία του ή ανήκει στο σπίτι του δράστη ή έχει μαζί του σχέση εργασίας ή υπηρεσίας ή που του το έχει αφήσει στην εξουσία του ο υπόχρεος για την επιμέλειά του επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με κακόβουλη παραμέληση των υποχρεώσεών του προς τα προαναφερόμενα πρόσωπα γίνεται αιτία να πάθουν σωματική κάκωση ή βλάβη της σωματικής ή ψυχικής τους υγεία".

Την παράγραφο αυτή τη βρήκα αυτούσια σε ένα σωρό σάιτ. Όποιος βγάλει νόημα, από τις υπογραμμισμένες αρλούμπες ιδίως, κερδίζει μεταχειρισμένη γραμματική δευτέρας δημοτικού κι επιπλέον ένα κόμμα και δύο άνω τελείες.

Ο αντιγερμανισμός και οι τσόντες

Κάποτε οι τηλεοράσεις είχαν σχήμα σχεδόν κυβικό ώστε να δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό χαζοκούτια. Ίδιο σχήμα είχαν και οι οθόνες των υπολογιστών, αυτές όμως δεν τις κακολογούσε κανείς. Ίσως γιατί δεν πρόβαλλαν σαπουνόπερες, ενώ και το ίντερνετ ήταν ακόμα στην άγουρη φάση του.
Σήμερα όλες οι οθόνες έμειναν με δύο διαστάσεις, πολλαπλασιάστηκαν όμως οι διαστάσεις του ψηφιακού κόσμου, μαζί κι οι σκουπιδότοποι στους οποίους σε μεταφέρει ένα PC. Πολύ περισσότερους απ' ότι μια τηλεόραση. Κι όμως, το PC εξακολουθεί να απολαμβάνει καλύτερης φήμης, ως συσκευή, από την τηλεόραση. Ίσως λόγω της ποικιλίας, αλλά και πάλι μάλλον αδικαιολόγητα.

Για να μπω στο mailbox μου πρέπει να περάσω από την αρχική σελίδα του yahoo. Μια σελίδα, από τις εκατομμύρια αντίστοιχες, όπου εμφανίζονται ειδήσεις με τις οποίες μπορεί κανείς να χάσει αυτοστιγμεί την πίστη του στην ανθρωπότητα.

Πάω να μπω στο φέισμπουκ για να κάνω λίγο καμάκι (έχω βάλει στο προφίλ μου τη φωτογραφία ενός μοντέλου και σκίζω, ενώ με την αληθινή μου φάτσα τρώω μονίμως χυλόπιτες), και πέφτω σε τοίχους δημοσιεύσεων. Δέκα χιλιάδες χρόνια ανθρώπινου πολιτισμού πως κλείστηκαν ανάμεσα σε τόσα τούβλα; Που είναι το προφίλ του Σοπενχάουερ να το ταράξω στα λάικ;

Τελικά ποια ήταν ακριβώς η χρησιμότητα του ίντερνετ, τι προσέφερε στο μέσο χρήστη του; Εκτός δηλαδή από τη δυνατότητα στον κάθε μπουμπούνα να αποκτά δημόσιο βήμα, να βρίσκει κάμποσους εξίσου -ή περισσότερο- μπουμπούνες φόλοουερς και ενίοτε να βιοπορίζεται από αυτό;

Εντάξει, δεν θέλω να γίνομαι ισοπεδωτικός, μια χρησιμότητα μόλις τη βρήκα. Μπορείς πια να βρίσκεις ελεύθερα τσόντες για κάθε γούστο. Σκέψου τις εποχές που έψαχνες περίπτερο με αρσενικό περιπτερά για να πάρεις το τελευταίο τεύχος του Ταρατατά. Ήσουν και ντροπαλός πανάθεμά σε.
Να, το ίντερνετ καταργεί τη ντροπή.

Ξεκίνησα να γράψω κάτι για τον υστερικό αντιγερμανισμό που σέρνεται όπου ομιλείται η ελληνική, πως διάολο κατέληξα στις τσόντες; Άπατο το υποσυνείδητο. Κι ωστόσο, οι αντιγερμανικές υστερίες, η άγνοια περί ταξικών ανισοτήτων και του τρόπου που αυτές κουκουλώνονται από τεχνητές εθνοτικές διαφορές, οι συνομωσιολογίες, οι γεροντολογίες και οι νεομεσσιανισμοί είναι όλα τους χαρακτηριστικοί δείκτες του μίγματος σαχλαμάρας και υποκρισίας που ταλαιπωρεί το σύγχρονο άνθρωπο. Φαντάζομαι όχι μόνο τον Έλληνα. Ενώ οι τσόντες, είναι τόσο ανυπόκριτες και αθώες! Με μόνη ίσως εξαίρεση τις σιλικονούχες προσθήκες. Που είναι μεν στον αγώνα για την ομορφιά ότι οι ωδίνες στ' ανεμογκάστρι, αλλά δεν βλάπτουν κανέναν, όπως δεν βλάπτει η ηλικιωμένη που φτιασιδώνεται ματαίως.

Άσε που οι τσόντες προσφέρονται για να βγουν κοινωνιολογικά συμπεράσματα. Αρκεί να δει κανείς το επίπεδο της εγχώριας παραγωγής. Τη δεκαετία του '80 οι Έλληνες νομίζαμε ότι ήμασταν περήφανοι Γκουσγκούνηδες, αλλά αποδειχτήκαμε -ως συνήθως- κακέκτυπα αμερικανιάς.

Πόνοι, δάκρυα και βάλε

Δάκρυσε χτες ο Αντώνης Σαμαράς περιγράφοντας το τι τράβηξε για να σώσει τη χώρα από την καταστροφή. Και πως να μη δακρύσει ο άνθρωπος αφού, όπως είπε, πάλευε 24 ώρες το 24ωρο για την πατρίδα και ούτε στο σπίτι του δεν πήγαινε να αποστάσει. Δεν ξέρω, είμαι κάπως ευσυγκίνητος, όταν βλέπω κάποιον να δακρύζει δυσκολεύομαι να μη δακρύσω κι εγώ.

Μήπως όμως είναι σπάνιο να δακρύζει μπροστά στις κάμερες ένα δημόσιο πρόσωπο; Αντιθέτως. Κάθε δημόσιο πρόσωπο, ειδικά από το χώρο της πολιτικής, θεωρεί καθήκον του να δακρύσει δημοσίως έστω και μία φορά. Να δείξει ότι είναι κι αυτός άνθρωπος, ότι έχει αισθήματα, ότι δεν είναι κανα παχύδερμο που αδιαφορεί για το λαό.

Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Σιδηρά κυρία με καρδούλα βούτυρο.

Δεν κλαίει βέβαια μόνο για το λαό, αλλά και για την πρωθυπουργική οικία που δεν θα ξαναδεί.

Αν δεν κλάψει δημοσίως κι ο Μπάρακ, ποιος θα κλάψει;
(Πως διάολο δακρύζει από την έξω μεριά του ματιού;)

 Να ραγίζει η καρδιά σου από το σπαραγμό του.
Τα δάκρυα του στέρεψαν και κλαίει στεγνά.

Οι ασιάτες είναι πάντοτε πιο εκδηλωτικοί.

Ο Ιάπωνας Ριουτάρο Νονομούρα πλαντάζει στο κλάμα επειδή τον τσάκωσαν να έχει κάνει ατασθαλίες ύψους 23.000 (εικοσιτριών χιλιάδων, σκάρτων) ευρώ.

Η εικόνα του Αγίου Τσάρου Νικολάου δακρύζει μυροβλύζοντας.

Εκατό χρόνια μετά, ο τσάρος πονά ακόμα για το λαό του.

(Μόνο τα κομμούνια δεν κλαίνε δημοσίως, αλλά αυτοί είναι άνθρωποι δίχως αισθήματα)
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις την ανάγκη να μπινελικώσεις ένα πολιτικό πρόσωπο, θυμήσου τον ποιητή:
Άντε το μαλώνω το μαλώνω
Άντε κι ύστερα το μετανιώνω
Άντε το μαλώνω και το βρίζω
Άντε την καρδούλα του ραγίζω.

Αν είναι έντιμος να πω χαλάλι

Έχουμε στο σύλλογο έναν καθόλα συμπαθή συνάδελφο, ο οποίος συνήθιζε σε κάθε συνέλευση που έπαιρνε στραβό δρόμο να υψώνει στριγγή φωνή:
"Συνάαααδελφοι! Να κάνουμε έναν έντιμο συμβιβασμό".
Όπου συμβιβασμός σήμαινε συρραφή θέσεων. Ένα κομμάτι από την εισήγηση της μιας παράταξης, ένα κομμάτι της δεύτερης, η εισαγωγή της τρίτης και ο επίλογος της τέταρτης.
Το συνάδελφο, ο οποίος ήταν -και παραμένει- στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, θυμήθηκα διαβάζοντας για τη δημοσκόπηση που εμφανίζει τη μεγάλη πλειοψηφία των ερωτώμενων να τάσσεται υπέρ ενός "έντιμου συμβιβασμού" στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους.

Τι θα πει όμως "έντιμος συμβιβασμός";
Μην είναι μπριζόλα χωρίς χοληστερίνη;
Μην είναι τζατζίκι με άρωμα λεβάντας;
Είναι μία αρλούμπα που αποτελείται από δύο λέξεις. Το ουσιαστικό "συμβιβασμός" και το (κοσμητικό) επίθετο "έντιμος". Ο "συμβιβασμός", ως πολιτικός όρος, είναι ο ορισμός του κέντρου. Κι όπως είναι γνωστό, οι Έλληνες είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία κεντρώοι και γουστάρουν την ησυχία τους.
Ο "συμβιβασμός", αν και έννοια με θετικό πρόσημο, εκπέμπει μια απόχρωση που τείνει στο φούξια. Μπορεί να βγει κανας κακοήθης και να θίξει την αξιοπρέπειά σου. Ότι είμαστε κεντρώοι και φιλήσυχοι δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, δεν είμαστε όμως και τίποτα μαλάκες. Γι' αυτό είναι απαραίτητη η χρήση του προσδιορισμού "έντιμος".
Διότι, ναι, συμβιβαζόμεθα κύριε, δεν είμαστε δα τίποτα κολλημένοι, συμβιβαζόμεθα όμως έντιμα. Κάνουμε τις υποχωρήσεις μας, αλλά υποχωρήσεις σε ζητήματα τιμής και αξιοπρέπειας δεν κάνουμε ποτέ.

Τι δίλημμα ήθελες δηλαδή να σου βάλει η εταιρεία δημοσκοπήσεων; "Ρήξη" vs "άτακτης υποχώρησης"; Ή μήπως "ρήξη" vs "υπόκλισης";
Στου Έλληνα, ρε, τον τράχηλο που ζυγό δεν υποφέρει; Είπαμε, είμαστε κεντρώοι, αλλά είμαστε και Έλληνες. Κουβαλάμε μια ιστορία πίσω μας. Μην τα πάρουμε στο κρανίο και τα κάνουμε λαμπόγυαλο.



Ο λαός, είναι αλήθεια, εξέλεξε την κυβέρνηση για να κάνει τον έντιμο συμβιβασμό. Κι όπως η έννοια "συμβιβασμός" είναι κάπως ανελαστική, προκειμένου να εκτελεστεί η λαϊκή εντολή ίσως χρειαστεί να γίνει ένας ακόμα μικρός συμβιβασμός: σχετικός με την ελαστικότητα της λέξης "έντιμος".

Ακολουθεί κουίζ.
Ιδού οι εξής διάλογοι:

1. -Ψηλά τα χέρια ρε και δώσε το πορτοφόλι σου.
    -Κύριε κακοποιέ, δεν έχω να περάσω το μήνα. Ας κάνουμε έναν έντιμο συμβιβασμό.

2. -Παρατάσεις τέλος. Φέρε τη δόση αλλιώς θα φορέσεις τσιμεντένια παπούτσια.
    -Λυπήσου με κύριε φουσκωτέ, δεν έχω φράγκο. Δεν γίνεται να κάνουμε έναν έντιμο συμβιβασμό;

Ο ευρών τους κατάλληλους έντιμους συμβιβασμούς κερδίζει σακουλάκι Δρακουλίνια κοντά στην ημερομηνία λήξης.

Το ευρώ, η δραχμή και άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε

Απ' ότι φαίνεται ο Γιάνης θα γίνει ο πρώτος αποδιοπομπαίος τράγος της νέας κυβέρνησης. Ήδη έλαβε τις πρώτες δημόσιες δηλώσεις στήριξης, δηλώσεις που όταν αφορούν σε υπουργούς και προπονητές αποτελούν κατά παράδοση το προοίμιο του διαζυγίου. Ο Γιάνης είναι πολυλογάς αλλά όχι μπουμπούνας. Κι αν τον έχω εκτιμήσει σωστά δεν είναι τόσο άνετος όσο θέλει να δείχνει.
Αλλά αυτή είναι μάλλον μια εισαγωγή εκτός θέματος.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η κόντρα Βαρουφάκη-Λαπαβίτσα που συμπυκνώνει την αναμέτρηση ευρώ-δραχμής. Μια αναμέτρηση περισσότερο τεχνική παρά πολιτική, αφού έχει ως επίκεντρο το νόμισμα και όχι το πλαίσιο της άσκησης πολιτικής.
Ο πρώτος δήλωσε ότι η έξοδος από το ευρώ θα μας γυρίσει στη νεολιθική εποχή, ο δεύτερος εκτιμά ότι η έξοδος από το ευρώ θα σημάνει το τέλος της λιτότητας. Αμφότεροι είναι διακεκριμένοι οικονομολόγοι, οπότε η δική μου άποψη, ενός γουαναμπή καφετζή, δεν έχει την παραμικρή σημασία. Έχω όμως μερικές αμφιβολίες και το χώρο τούτονα για να τις καταγράψω.

Από τη μία είναι η παραμονή στην ευρωζώνη που στην ουσία είναι πάση-θυσία-παραμονή-στην-ευρωζώνη. Θα μπορούσε να είναι μια παραμονή αναίμακτη αν οι δανειστές ήταν χαϊβάνια και χαμπαριάζαν από τσαμπουκάδες καταχρεωμένων. Ή συγκινούνταν, έστω, από ανθρωπιστικές κρίσεις. Όμως αυτοί προτιμούν θεάματα σαν το "Λύκο της Γουόλ Στριτ" παρά σαν την "Απόκληρη της κοινωνίας".
Εξάλλου, δύο αιώνες κοντεύει ανεξάρτητη από τους Οθωμανούς η Ελλάς, αλλά ανεξάρτητη από τους δανειστές δεν κατέστη ούτε για δεκάλεπτο. Ούτε με δεκάρα, ούτε με δεκάλεπτο. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πάρουν λιγάκι τους βοστρύχους του χρέους, ακόμα κι αν παρατείνουν τη δανειακή σύμβαση μέχρι το 2099, πάλι από πάνω θα είναι. Και θα υπαγορεύουν την ουσία των μνημονίων "νέων ελληνικών συμφωνιών" που δεν είναι άλλη από την ουσία του καπιταλισμού. Η εκμετάλλευση ανθρώπων και εθνικών πλούτων υπέρ των λίγων. Των λίγων που δεν γνωρίζουν μεταξύ τους εθνικές διχόνοιες, σε αντίθεση με τους πολλούς.

Από την άλλη είναι η επιστροφή στη δραχμή με αποχαιρετισμό στη λιτότητα. Η λέξη "λιτότητα" μπήκε στο εθνικό λεξιλόγιο ήδη από το 1985. Που για να είμαστε ακριβείς, μόνο η πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, η εποχή της ΑΤΑ, ήταν περίοδος χωρίς λιτότητα για τους πολλούς. Αν δεχτούμε λοιπόν ότι η Ελλαδίτσα αποχωρεί από το ευρώ και ξαναφέρνει τη δραχμή, αν δεχτούμε δηλαδή ότι από σκληρό νόμισμα περνάμε σε νόμισμα μπαμπάκι, απορώ πως είναι δυνατόν να αποχαιρετίσουμε τη λιτότητα. Να βάλω στο δοκιμαστικό σωλήνα και λίγη από ευρωενωσιακή απάθεια; Τόμπολα. Τι είναι αυτό που θα αποτρέψει δανειστές και ευρωζωνικούς απ' το να τσακίσουν τη δύστυχη αποικία, όπως τσακίζει ο μπράβος του τοκογλύφου τον θρασύ κακοπληρωτή; Ο οίκτος ή η βαριεστημάρα; Πως θα πληρώνει για να εισάγει τα πανάκριβα φάρμακα μια καταχρεωμένη χώρα της οποίας το νόμισμα θα διολισθαίνει κουτρουβαληδόν;

Είναι μονόδρομος δηλαδή η παραμονή στην ΕΕ και το ευρώ; Είναι μόνο αν δεν είσαι αποφασισμένος για βίαιες ρήξεις. Αν νομίζεις ότι υπάρχει διέξοδος, στο ευρώ ή στη δραχμή, διατηρώντας όμως τα κολλητηλίκια με τους εταίρους, τα ΝΑΤΑ και τους λοιπούς ευαγείς μπράβους θεσμούς, βολέψου καλά και παρακολούθησε τη συνέχεια του έργου. Το έργο είναι γεμάτο από εμβόλιμα "προσεχώς". Στην περίπτωση όμως που δεν γουστάρεις τις ρήξεις, που προτιμάς το ραγιαδηλίκι βρε αδερφέ, κόψε τις μεγαλοστομίες περί εθνικής υπερηφάνιας και αξιοπρέπειας. Τουλάχιστον μη γίνεσαι γελοίος.

Όπως πάντα υπάρχουν δύο δρόμοι. Κακοτράχαλοι κι οι δυο.
Ο πρώτος -κακοτράχαλος αλλά φωτισμένος με πολύχρωμα λεντάκια- είναι ο δρόμος της πειθαρχίας στις καπιταλιστικές δομές. Προσφέρει 49% επιβίωση κουτσά-στραβά και 49% επιβίωση στην απόλυτη μιζέρια. Ε, ναι υπάρχει και το 2% αλλά αυτό δεν χολοσκά για τέτοια ζητήματα.
Ο δεύτερος -κακοτράχαλος και κακοφωτισμένος- είναι ο δρόμος της ρήξης. Καμιά σιγουριά δεν προσφέρει κι ασφαλώς όχι παρθένες και πιλάφια. Αν κάτι προσφέρει, αυτό είναι η μοναδική διέξοδος προς την απεξάρτηση από τοκογλύφους και ευρωδράκουλες. Μια απεξάρτηση που είναι εφικτή -ίσως και να μην είναι- αλλά στα πρώτα της βήματα θα είναι εφιαλτική.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Μόνο ο γνωστός "τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό" που είναι μια σύντομη παράκαμψη του πρώτου δρόμου.

Ποια μνημόνια;

Από τη στιγμή που η νέα ελληνική κυβέρνηση επέλεξε το δρόμο του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης, αντί της ρήξης, ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι τα μνημόνια θα έμεναν μνημόνια, ακόμα κι αν μετονομαζόνταν κατά το γούστο του καθενός. Μην ξεχνάμε ότι το λήμμα "μνημόνιο" μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ένα ψιλοαδιάφορο ουσιαστικό, συνδυαζόμενο με άλλα άχρωμα ουσιαστικά όπως η "συνεργασία", η "συμφωνία" κλπ. Κι έτσι άχρωμο κι ανυποψίαστο όπως ήταν, το "μνημόνιο" φορτώθηκε μεμιάς όλη την κακή φήμη των εφαρμοστικών νόμων, των δανειστών, της τοκογλυφίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της υπόλοιπης παρέας τους.

Κάπου την καταλαβαίνω την κυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς είχε δύο δρόμους. Ή θα ερχόταν σε ρήξη με τους δανειστές, ή θα πήγαινε με τα νερά τους. Για να έρθει σε ρήξη, δεν έχει ούτε τη θέληση, ούτε τα κότσια ούτε την εντολή. Τέτοιες αποφάσεις είναι ιστορικές. Κι απ' όσο ξέρω, ουδέποτε πάρθηκε ιστορική απόφαση με λαϊκή εντολή μέσω κοινοβουλευτικών εκλογών. Εξάλλου οι άνθρωποι δεν ήρθαν για να επαναστατήσουν. Για να διαχειριστούν "καλύτερα" ήρθαν. Το ότι κάποιοι επιμένουν να πιστεύουν ότι γίνεται να διαχειριστείς καλύτερα τον καπιταλισμό είναι ζήτημα για το οποίο, εγώ ο πτωχός, δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε καν η ιστορία δεν μπορεί να κάνει, αλλιώς μετά τα τόσα ιστορικά παραδείγματα θα είχε γίνει βίωμα.

Συμφώνησε λοιπόν η κυβέρνηση για την παράταση της δανειακής σύμβασης, παρουσίασε το γεγονός σαν νίκη και διευκρίνισε ότι "δεν υπέγραψε καμία νέα δανειακή σύμβαση, επέκτεινε απλώς την ημερομηνία λήξης της υπάρχουσας μέχρι το τέλος Ιουνίου". Κι αφού δεν υπέγραψε καμία νέα δανειακή σύμβαση, δεν θα φέρει τη συμφωνία για κύρωση στη βουλή. Είναι περιττό, υπάρχει και γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Αν βέβαια δεν υπήρχε ο σημειολογικός κίνδυνος της υπερψήφισης της συμφωνίας από το τσουρομαδημένο μνημονιακό τόξο, η κυβέρνηση δεν θα χολόσκαγε κιόλας να βρει δικαιολογίες.

Προσωπικά, ποσώς με ενδιαφέρει αν θα φέρει η κυβέρνηση τη συμφωνία για ψήφιση ή όχι. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που είναι πεπεισμένοι ότι έφτασε η ελπίδα και η μια-άλλη-Ευρώπη που είναι-εφικτή, θα συνεχίσουν να βρίσκουν φλουδίτσες ελπίδας ανάμεσα στις δασείες και τις περισπωμένες των κυβερνητικών δηλώσεων. Δηλώσεων σαν τη "σκληρή απάντηση" προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ότι "τα μνημόνια στην Ελλάδα τέλειωσαν στις 25 Γενάρη".

Μόνο που κατά έναν περίεργο τρόπο, οι εφαρμοστικοί νόμοι, αυτοί δηλαδή που αποτελούν την ουσία των μνημονίων σε φορολογικό, εργατικό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό επίπεδο, ζουν και βασιλεύουν. Αλλιώς θα ψηφιζόταν από την κυβέρνηση ένας νόμος ο οποίος θα έφερε στον τίτλο του ή σε κάποια υποπαράγραφο τέλος πάντων, το "από Χ/Χ/2015 παύουν να ισχύουν οι διατάξεις των νόμων 3833/2010, 3845/2010, 3986/2011 κλπ κλπ". Όσο οι νόμοι αυτοί παραμένουν σε ισχύ, παραμένουν μαζί τους και τα μνημόνια. Κι εδώ που τα λέμε, αν η κυβέρνηση είχε πρόθεση να τους καταργήσει, λίγο λίγο έστω, δεν θα έλεγε "τα μνημόνια στην Ελλάδα τέλειωσαν στις 25 Γενάρη".

Άλλο να λες στον αλυσσοδεμένο "Κάνε λίγο υπομονή γιατί δεν μπορώ να σου τις βγάλω μεμιάς" κι άλλο να ρωτάς "Ποιες αλυσσίδες;"

Τζάμπα τό 'χασα το υπουργείο

- Συγχαρητήρια για την εκλογή σας κύριε Τσίπρα.
- Ευχαριστώ κύριε πρόεδρε. Ευχαριστώ επίσης τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους πολιτικούς μου αντιπάλους όπως ο Στρατολάτης που σε ανύποπτο χρόνο προέβλεψε ότι θα γίνω πρωθυπουργός στα 39 μου. Έπεσε βέβαια ένα χρόνο έξω, γι΄αυτό δεν θα του δώσω υπουργείο.

Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη

Πριν από εικοσιέξι χρόνια, τον Ιούνιο του 1989, έγιναν οι εθνικές εκλογές με την παρθενική συμμετοχή του ενιαίου Συνασπισμού. Ήμουν τότε 17 ετών και τοποθετούσα τον εαυτό μου πολιτικά κάπως αόριστα, στην ευρύτερη αριστερά. Ο ενιαίος Συνασπισμός ήταν βέβαια πολύ θελκτικός και κουβαλούσε υψηλές προσδοκίες, για ποσοστά της τάξης του 20%. Απίστευτο ποσόν για εποχές ακραίου δικομματισμού.
Είναι οι πρώτες εκλογές που θυμάμαι έντονα, μάλλον γιατί μέχρι τότε δεν με πολυσυγκινούσε η πολιτική.

Δεν θα ξεχάσω την κορυφαία σκηνή σε προεκλογική συγκέντρωση έβερ, της ΝΔ συγκεκριμένα που την χαζεύαμε από μια ταράτσα, όταν κατά την ομιλία του Μητσοτάκη κάποιος παραχωμένος πασόκος (υποθέτω) πέταξε ανάμεσα στα "Ο λαός δεν ξεχνά ποιος του πήρε τα λεφτά" ένα "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Μέχρι να καταλάβουν τα μπλάρια τι έλεγαν, το επανέλαβαν μια-δυο φορές.

Στην κεντρική πλατεία της επαρχιακής μας πόλης γινόταν όλες οι συγκεντρώσεις. Ήρθε και ο Λεωνίδας Κύρκος για την προεκλογική συγκέτρωση του Συνασπισμού∙ μια συγκέντρωση που ξεπέρασε σε πλήθος ακόμα και τις γαλαζοπράσινες φιέστες πλαστικών σημαιών της εποχής. Όμως τελικά οι προσδοκίες αποδείχτηκαν υπεραισιόδοξες και ο Συνασπισμός έλαβε το 13,1% των ψήφων.

Όλη η παραπάνω πάρλα για να φτάσω στο εξής:
Την επόμενη μέρα το απόγευμα, γυρνούσαμε σ' ένα μπιλιαρδάδικο της πλατείας όταν μπούκαρε ο Γ. με ύφος που έσταζε φαρμάκι. Ο Γ. ήταν πασόκος, όχι γιατί στα 17 του είχε κατασταλάξει στην πεποίθηση ότι ο τρίτος δρόμος προς τον σοσιαλισμό ήταν ο σωστός, αλλά επειδή το ΠΑΣΟΚ είχε προ ολίγου διορίσει τον πατέρα του. Ο έρμος ο πατέρας του ήταν άνεργος επί χρόνια, λόγω ενός προβλήματος υγείας που είχε, και η οικογένειά του τα έφερνε πέρα δύσκολα. Ο διορισμός κι ένα κεραμίδι της Εστίας ήταν γι αυτούς θεία δώρα, έστω κι αν ήρθαν όπως ήρθαν. Η δε ήττα του ΠΑΣΟΚ τους προκάλεσε μεγάλη ανασφάλεια.
"Τι ψήφισες;", ρώτησε το Δ. με το ίδιο ύφος που είχε μπαίνοντας.
Ο Δ., είχε περάσει τα 18. Απάντησε με καμάρι "ΠΑΣΟΚ!".
Μετά γύρισε προς το μέρος μου.
"Εσύ ήσουνα με το Συνασπισμό;" (Κάπως όπως ρωτάς "Εσύ είσαι ΑΕΚτζης;")
"Ναι"
"Το μουνί των μανάδων σας κωλοσυνασπιστές".

Ο Γ. δεν πολυχρησιμοποιούσε τέτοιου είδους εκφράσεις. Φαίνεται όμως ότι τόσο πολύ τον στενοχώρησε η ήττα του ΠΑΣΟΚ που επιστράτευσε την πιο βαριά βρισιά που μπορούσε να σκεφτεί.
Είχε πάντως μια δικαιολογία. Το φόβο που είχαν στο σπίτι του ότι θα κερδίσει τις εκλογές η ΝΔ και θα χάσουν τα φρέσκα κεκτημένα. Ποιος έφταιγε κατά τον Γ. για την ήττα του ΠΑΣΟΚ;
Αυτοί που ψήφισαν ή υποστήριζαν το Συνασπισμό.

Αυτή η ανάμνηση έρχεται συχνά στο νου μου τελευταία, από το 2012 και μετά ιδίως, με την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούν να δουν το κόμμα τους στην εξουσία, αν και όχι (οι περισσότεροι) για να διοριστούν στο δημόσιο ή να πάρουν σπίτι απ' την Εστία, αλλά λόγω των ελπίδων που έχουν για ένα καλύτερο αύριο. Μέχρι εδώ καλά, γούστο τους καπέλο τους να τρέφουν ότι ελπίδες θέλουν. Μόνο που κάποιοι από αυτούς, ήδη από το 2012, θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμα φτάσει στην αυτοδυναμία (από το 5% στο 38% δηλαδή) λόγω του παλιοχαρακτήρα των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Πρέπει βέβαια να ομολογήσει κανείς ότι ακόμα και αυτοί δεν είναι λούμπεν πασόκοι. Δεν ασχολούνται, όπως ο Γ., με το μουνί της μάνας όσων θεωρούν ότι φταίνε για τη μη ακόμα αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, προτιμούν με πολιτισμένο τρόπο να χαρακτηρίζουν τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ ως έμμεσους υποστηρικτές της παρούσας συγκυβέρνησης, των μνημονίων, της τρόικας και του καπιταλισμού ευρύτερα. Λογικό. Αν δεν αυταπατάσαι μαζί μας, είσαι τσιράκι των άλλων. Τι μου θυμίζει;
Παρεμπιπτόντως δεν μιλάω για μία-δύο περιπτώσεις. Είναι κάτι που το συναντάς σχετικά συχνά, ιδίως σε νεοφώτιστους.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τελικά η συμπεριφορά του Γ. μου φαίνεται λιγότερο χυδαία.


(Να διευκρινίσω τα εξής:
Πρώτον: Θέλω να αναλάβει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ για δύο λόγους. Για να μη βλέπω άλλο τη φάτσα του Βορίδη, της Σπυράκη και Σία και για να δούμε πόσα φιλολαϊκά απίδια πιάνει το σοσιαλδημοκρατικό σακκουλάκι. Αν αυτοί είναι επαρκείς λόγοι ψήφου για άλλους, ασφαλώς δεν είναι για μένα. Αν επιτρέπεται βέβαια ακόμα η ψήφος κατά συνείδηση.
Δεύτερον: Δεν θα απαντήσω σε τυχόν σχόλιο, διότι αρκετά έχει γυρίσει το στομάχι μου)