Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Οι βάνδαλοι του ΠΑΜΕ

Δεν πολυβλέπω ειδήσεις ήδη από την εποχή που ο Αιμίλιος Λιάτσος εγκατέλειψε το Μέγκα, πράγμα που δεν του συγχώρεσα ποτέ. Όμως χτες βράδυ παρακολούθησα τμήμα του δελτίου ειδήσεων της ΕΤ3 για να δω πως καλύφτηκαν τα χτεσινά γεγονότα στο υπουργείο εργασίας. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι πληροφορίες που συνέλεξε ρεπόρτερ από εργαζόμενο του γραφείου του υπουργού, σύμφωνα με τις οποίες το ΠΑΜΕ τα έκανε λαμπόγυαλο και καρπάζωσε συμβούλους και ιδιαίτερες.

Ποτέ δεν αμφέβαλα για τη φιλαλήθεια των μέσων και ο εν λόγω ρεπόρτερ έμοιαζε πολύ καθώς πρέπει. Επειδή όμως αρχή της δημοσιεύσεως είναι η διασταύρωση (που λέμε κι εμείς οι μπλόγκερ) κι αφού, έτσι κι αλλιώς, είμαι πολύ δικτυωμένος και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη γοητεία μου, αποφάσισα να μάθω μόνος μου τι συμβαίνει και να το μοιραστώ με τους αναγνώστες μου.

Πριν ξεπορτίσω λοιπόν σήμερα το πρωί έβαλα διπλή δόση αποσμητικού, έκοψα με το ψαλιδάκι τις τρίχες που χαλάνε τη γοητεία των κρεατοελιών μου κι έβαλα ρότα προς το υπουργείο εργασίας. Ανέβηκα στον όροφο των βανδαλισμών όπου με υποδέχτηκαν με κάποια επιφυλακτικότητα δύο από τις ιδιαίτερες του υπουργού. Η γοητεία μου πάντως δεν άργησε να κομματιάσει τον πάγο. Μισή ώρα αργότερα οι δύο νέες προφασίστηκαν αδιαθεσία και βγήκαν κρατώντας με αλαμπρατσέτα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία και δεν πρόκειται να βάψω το μπάκγκραουντ του μπλογκ μου σε ροζέ απόχρωση.
Παραθέτω όμως ακλόνητα φωτογραφικά τεκμήρια της βαρβαρότητας που επέδειξαν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στα αθώα κορίτσια, όπως αυτά μου τα αποκάλυψαν:

Ντροπή! Ναυτεργάτης του ΠΑΜΕ εξάντλησε το ταξικό του μίσος στον αθώο ποπουλίνο της γραμματέως.
Προσωπικά καταδικάζω τα κωλοσκάμπιλα απ' όπου κι αν προέρχονται.

Καλσόν που κομματιάστηκε στην αγωνιώδη προσπάθεια της γραμματέως να διασωθεί ελισσόμενη ανάμεσα σε πίπτοντα κλασσέρ, σπασμένα κουφώματα, σκουριασμένα κονσερβοκούτια και άξεστες χερούκλες συμμοριτών.


Update:
Προ ολίγων λεπτών ο Σκάι μετέδωσε νεότερα φωτογραφικά τεκμήρια από άλλους πρόσφατους βανδαλισμούς του ΠΑΜΕ:


Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Παζλ για συναχωμένους

Νέο πολιτικό σχηματισμό ετοιμάζονται να ιδρύσουν οι αντάρτες των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Η ανάγκη για ίδρυση νέων πολιτικών σχημάτων σε αντικατάσταση των παλιών και φθαρμένων είναι, όπως ξέρεις, πιο αναγκαία σήμερα παρά ποτέ. Μαζί με την ανάγκη αποδόμησης του σοβιετικού κράτους, την ανάγκη να βγούν στον αφρό νέα και άφθαρτα πρόσωπα και την ανάγκη να εργαστούμε σκληρά για να δείξουμε στους ευρωπαίους πως δεν είμαστε τεμπέληδες, η ανάγκη για νέα πολιτικά σχήματα αποτελεί το πατερημόν κάθε υπεύθυνου παπαγάλου πολίτη.

Κάπως έτσι όμως αρχίζει και δυσκολεύει το πράγμα. Ποιο κομμάτι να διαλέξεις πρώτο για να λύσεις το κυβερνητικό παζλ;
Πριν από μια πενταετία όταν ζητούσες εκσυγχρονισμό και ευρωπαϊκή προοπτική είχες δύο μόλις κομμάτια στη διάθεσή σου. Έπιανες πρώτα το ένα, έπιανες μετά το άλλο, λυνόταν το παζλ.
Να, κάπως έτσι:
Ο λαός όμως σιχάθηκε το σικέ παιχνίδι. Είναι κι αυτή η ανθρώπινη φύση που δε σηκώνει τη ρουτίνα. Δε γίνεται ρε αδερφέ να τρως καθημερινά αστακό-καραβίδες, καραβίδες-αστακό. Όπως δε γίνεται να χουφτώνεις συνέχεια τη Μόνικα Μπελούτσι. Χρειάζεται και μια αλλαγή στο μενού. Ο λαός απήυδησε με τα ίδια και τα ίδια και απαίτησε ένα πιο περίπλοκο παζλ. Με επιμονή και ατσάλινη αποφασιστικότητα διεκδίκησε και πέτυχε την κατάτμηση του παζλ σε περισσότερα κομμάτια. Διεκδίκησε και εξασφάλισε φαρδύτερο καπάκι στη λεκάνη για να μπορεί να απιθώνει τα κομμάτια του. Είναι κι αυτές λαϊκές νίκες, (αφού οι άλλες είναι ξεπερασμένες).


Κομμάτια νά'χεις να παίζεις. Μην σου μπει καμιά ιδέα να ξεκολλήσεις απ' το καπάκι της λεκάνης και να βγεις από το WC. Κι όταν πεινάσεις φάε το παζλ σου.

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

Σοκ για τσόκαρα

Σοκ προκαλεί στην κοινή γνώμη της Δύσης η είδηση από τους Sunday Times ότι οι πολίτες της Βόρειας Κορέας τρώνε τα παιδιά τους για να επιβιώσουν από την πείνα. Το δημοσίευμα της έγκριτης βρετανικής εφημερίδας έτυχε θερμής υποδοχής από κάθε μέσο που πορεύεται αναδημοσιεύοντας σεμνό πορνό. Το ίδιο το δημοσίευμα αποκλείεται να έχει σχέση με τις απειλές που εκτοξεύει η Βόρεια Κορέα προς τη Νότια, ή να εντάσσεται στο πλαίσιο μιας πάγιας παρουσίασης των κατοίκων των χωρών του "άξονα του κακού" ως εξαθλιωμένων (μεν) υπανθρώπων (δε).

Κάπως έτσι πάντως μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τους λαούς σε αναλώσιμους ή μη. Τι έγινε μωρέ κι αν πνίγηκαν πενήντα πακιστανοί; Υπάνθρωποι είναι, έχουν και τη σαρία και πετροβολούνε όσους διαβάζουν κόμικς. Σκάρτο το εμπόρευμα, 85% έκπτωση στη ζαχαρένια για τους πνιγμένους ταλιμπανοαλκάιντες. Άσε που είναι και πολλοί. Νά 'τανε κανα είδος προς εξαφάνιση· να ψοφήσει κανας φούξια κροκόδειλος του Γάγγη πού 'χουν μείνει τρεις-τέσσερις, να δακρύσουμε από περιβαλλοντική ευαισθησία.
Πόσο μάλλον λοιπόν για τους σχιστομάτηδες που τρώνε τα παιδιά τους. Άντε να επέμβει το ΝΑΤΟ να ξεβρωμίσει ο πλανήτης από δαύτους. Να μείνουν μόνο οι αραπάδες της Αφρικής που ψοφάνε αξιοπρεπώς και δέχονται και δωρεές για να ξεβουλώνει η ανθρωπιστική αποχέτευση του Δυτικού.

Λογικό είναι πάντως να σοκαριζόμαστε όταν διαβάζουμε για περιστατικά ανθρωποφαγίας, αφού στη Δύση, εδώ και κάμποσα χρόνια, η πείνα έχει εξαφανιστεί και η κοινή γνώμη έχει εθιστεί στο να καταναλώνει αμάσητα τα σκατά που της σερβίρει η μαζική ενημέρωση.
Και να ζητά και δεύτερο πιάτο.

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Επόμενη στάση: Σκύψτε Ευλογημένοι

Τι να γράψει κανείς για το λαοπρόβλητο ηγέτη Σαμαρά και το φωτισμένο υπουργό Χατζηδάκη; Δάκρυα μού 'ρχονται στα μάτια κι αέρια στα άντερα όταν συλλογίζομαι τον αγώνα που δίνουν για να κουμαντάρουν την "τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης". Για να τσακίσουν τις συντεχνίες που ταλαιπωρούν τον αθώο κοσμάκη. Για να κρατήσουν στα στιβαρά τους μπράτσα τα κωλομέρια της πατρίδας, μην τυχόν και πέσει και πάει αγάμητη.
Κι όμως για το Χατζηδάκη είχα ξαναγράψει και προ διετίας: "Το μόνο θετικό από τη χτεσινή επίθεση στον Χατζηδάκη είναι ότι κανένας κυβερνητικός πολιτικάντης της τελευταίας 30ετίας δεν θα τολμά να περπατήσει στους δρόμους. Είναι πάντως δυσάρεστο το θέαμα ενός να δέχεται επίθεση από πολλούς". Αυτό τό 'γραφα το Δεκέμβριο του 2010 με αφορμή τις κατραπακιές στο αρρενωπό του ξέφωτο. Συχνά το παθαίνω να μπερδεύω τον ανθρωπισμό με την πιτυρίδα.

Η κυβέρνηση λοιπόν επιστράτευσε τους απεργούς του Μετρό. Καλά ξηγήθηκε, γαμήθηκα στον ποδαρόδρομο τόσες μέρες. Τόση χοληστερίνη ξοδευμένη στα πεζοδρόμια. Και τόσος φόβος μη με κάνει τσακ το αφεντικό για την αργοπορία. Το Μετρό πάλι το βαρέθηκα. Με αφορμή την επιστράτευση να θυμηθούμε και λίγο τα παλιά.



Όσο για τους απεργούς:



Πόσα τραγούδια έχω αγαπήσει στη ζωή μου; Αμέτρητα. Αυτό όμως έχει μια συγκεκριμένη πρωτιά. Το έχω ακούσει σε καθημερινή βάση, χωρίς να το χορτάσω, για το μακρύτερο χρονικό διάστημα από όλα. Αυτά πριν από καμιά εικοσαετία. Ακόμα όμως παραμένει αγαπημένο.
Αφιερωμένο σε όσους αγωνίζονται κόντρα στη δυσωδία των Κεδίκολων.

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2013

Αυτός που φτύνει κι αυτός που γλύφει

Ποιος είναι πιο σιχαμένος;

Ο φαλακρός υπουργός που καταγγέλει "απεργίες-μαϊμούδες" για να πυροδοτήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό, ή αυτός που χάφτει ότι του ρίχνουν από πάνω;
Αυτός που κάνει τις βρωμιές ή αυτός που τις καταναλώνει;

Αφού έλιωσε το γλυφιτζούρι της "ανάπτυξης" και ξέμεινε η κυβερνώσα αγέλη από γλυφιτζούρια, βαφτίζει τώρα τις ψωριασμένες της πληγές "νομιμότητα" και τις περιφέρει για γλύψιμο.
Ποιος είναι πιο σιχαμένος; Το ψωριάρικο κακό σκυλί ή αυτός που το γλύφει;

Το κακό σκυλί μπορεί και νά'ναι αθώο. Είναι στη φύση του να γαβγίζει και να δαγκώνει. Είναι στη φύση του νά 'ναι πιστό μόνο στο αφεντικό που του κλήρωσε. Δεν είναι αμάρτημα νά 'σαι πιστό σκυλί. Αντίθετα, σε κάνει απαραίτητο.
Αλλά κι αυτός που το γλύφει αθώος είναι. Το πιπίλισμα είναι εθιστικό, πιο πολύ κι απ' το τσιγάρο. Άσε που και στο ίδιο το τσιγάρο, το πιπίλισμα είναι ο πραγματικός εθισμός. Κι είναι κάποιοι τόσο εθισμένοι που δε διστάζουν να πιπιλίσουν οτιδήποτε. Αρκεί νά χουν κάτι να πιπιλάνε. Ε, δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον εξαρτημένο. Να, κι εγώ τώρα που γράφω, όλο και κάτι βρίσκω και πιπιλάω. Μια μασώ τα νύχια μου, μια δαγκώνω το καλαμάκι. Θα προτιμούσα να πιπιλάω τον άγγελο της Asia ή έστω ένα τσιγάρο. Κι όταν δεν πιπιλάς αυτό που θες, γίνεσαι γκρινιάρης.



Αθώος κι αυτός που φτύνει, αθώος κι αυτός που γλύφει. Αθώοι εκ φύσεως. Και οι απεργίες "παράνομες" και "καταχρηστικές".

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

Μαρμαρυγές σε φρουί ζελέ

Σκέφτομαι, αμαρτία είναι να το παρατήσω τελείως. Από την άλλη, τι να γράψει πια κανείς και τι να σχολιάσει; Ξεθύμαναν οι λέξεις. Δεν μπορούν πια να χωρέσουν τη γελοιότητα των γεγονότων:

Ο πρώην άνκορμαν Κεδίκογλου ανησυχιομετρά την αξιωματική αντιπολίτευση.
Ο Δένδιας ραπίζει την ανομία.
Ο πρώην άνκορμαν Κουίκ μηνύει την τρόικα.
Ο Λοβέρδος θα κάνει το ρίκσσυ κόμμα πριν από το καλοκαίρι.
Ο Στουρνάρας παραπονείται για τη δουλειά του.
Οι καταδίκες δίνουν και παίρνουν.
Να μην ξεχάσω να καταδικάσω τη διακοπή του ρεύματος απ' όπου κι αν προέρχεται.

Τι να γράψεις που δεν θα έχεις ξαναπεί;


Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013

Τρόμος

Ένας αναρχικός στη βουλή.
Εκατό χούλιγκανς στη Βίλα Αμαλία.
Εξήντα χιλιάδες φαντάσματα στα Ταμεία.

Δέκα εκατομμύρια κατουρημένα εσώρουχα.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012

Ωραία πού 'ναι η Κυριακή!

Μουσική: Γιάννης Στουρνάρας
Στίχοι: Ένας Στρατρολάριος
Από την ταινία: "Η κόρη μου η τροϊκανίστρια"

Ε.α.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Μικρόψυχοι έως θανάτου...

Απεβίωσε χτες, σε ηλικία 82 χρόνων, ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Γεννημένος στην Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες. Στα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός, μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στο ΕΑΜ, ενώ πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε «στέγη» στη λεγόμενη «ανανεωτική» Αριστερά.
21/11/12 Ριζοσπάστης σελ.25

Χρόνη περατζάδες έκανες 25 χρόνια;μήπως καταδικάστηκες σε θάνατο; μήπως βασανίστηκες; που ήσουν και τι έκανες από το '47 έως το '73;
Σήμερα έγινε η κηδεία του.Χρόνη καλό ταξίδι.
Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.Oύτε αυτοί,ούτε οι εξουσίες.


AΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ "...ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ"

".Τέλος ο Νικόλας που λες δεν άντεξε στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση στο κοτέτσι, όλα του βγαίναν ανάποδα....άμα που λες έβλεπε τη καθοδήγηση,ήταν σα  το ταύρο που βλέπει κόκκινο πανί. Εγώ όλο από δίπλα τον είχα να μην εκτραπεί που λένε...Ώσπου μια μέρα-ήμαστε τρελά χαρμάνια,δεν είχαμε ούτε τριτάκι να φουμάρουμε,μας μίλαγε ένας από την καθοδήγηση,τραβάει που λες ο τύπος κι ανάβει ένα δοκάρι, ολόκληρο τσιγάρο σου λέω...Γλάρωσαν τα μάτια μας. Γυρίζει ο Νικόλας και του λέει,δηλαδή ρε συναγωνιστή ,στον αγώνα ενωμένοι,στο τσιγάρο χωριστά; το'πε έτσι για να  τον καρφώσει,ξέρεις τώρα πόσο περήφανος ήταν.Τι του απαντάει που λες το κωλόπαιδο; "Τι να γίνει συναγωνιστή,στις συνθήκες του καπιταλισμού δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε τον κομμουνισμό" Σκέτη χαμούρα σου λέω.Και να φανταστείς,όλοι ήμαστε μελλοθάνατοι, κάθε βράδυ περιμέναμε να μας πάρουν για την απομόνωση..."
*****
"Κοίτα να δεις,ύστερα από κάθε ήττα ή στραπάτσο που παθαίνουμε, κάνουμε πολιτικές αναλύσεις για τις αιτίες,κριτική και αυτοκριτική και τα ρέστα.Κατ'αρχήν υπάρχει ένα κόλπο που το λένε διαλεκτική. Αυτό είναι να πούμε,σαν της πουτάνας το μαγκάλι.Όλοι ανάβουνε,όλοι ζεσταίνονται,τα λένε όλα και τίποτα.Σου γανώνουνε το μυαλό και στο τέλος φάβα η ιστορία.Το ίδιο και η κριτική και η αυτοκριτική. Μαστουριάζουμε στο λακιρντί και στο ντοκουμέντο,και στο τέλος βγαίνει ότι λίγο πολύ όλοι φταίμε..ούτε κανένας παραιτείται......Τι μαλακίες τρώγαμε στη μάπα ρε φίλε...

******
Ξέρεις τι θα πει να είσαι φυλακή και να μη σου μιλούν οι σύντροφοί  σου; Εγώ πάντως όταν τρακαριζόμαστε στη σκάλα ή στη βόλτα πάντα του χαμογέλαγα κρυφά.

***
Μωρέ καμιά φορά λέω καλά που δε νικήσαμε...Μπας και νομίζεις και συ ότι κουράστηκα,ότι βολεύτηκα και αστοποιήθηκα;Ναι,γιατί λένε και τέτοια όταν τους τα ψέλνεις.
****
Ένα μεσημεράκι που λες μες στη λαύρα του καλοκαιριού,εκεί που ήμουν αραγμένος στον ίσκιο και περίμενα να φανεί το κορίτσι,βλέπω από τη ασφάλεια να βγαίνει ο "αυτιάς".Με ζώσανε τα φίδια.Φεύγω από Σαλονίκη γι' Αθήνα. Τι είχε συμβεί.Ο αυτιάς μόλις μπήκε στην Ελλάδα πιάστηκε από την ασφάλεια και δέχτηκε να δουλέψει για πάρτη τους,να μπαινοβγαίνει έξω και να φτιάχνει οργάνωση ελεγχόμενη από την ασφάλεια και την ΚΥΠ.

*****
..να σου πω κι άλλα να σηκωθείς από το τάφο σου.Στις φυλακές της Κέρκυρας ήταν και οι απομονωμένοι κομμουνιστές. Αυτοί ήταν οι...εχθροί.Δεν τους μιλούσαμε ήταν πάντα μόνοι τους,τρώγανε μόνοι τους,και συχνά πυκνά τους στήνανε και προβοκάτσιες για να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη.Την ώρα να πούμε που έπαιρνε φαγητό,πήγαινε ένας από την επαγρύπνηση,τους χαφιέδες δηλ.της καθοδήγησης,έπεφτε απάνω του,του έχυνε το φαγητό και του έβαζε και τις φωνές,πρόσεχε ρε κάθαρμα, να φύγεις,δε σε θέλουμε εδώ μέσα...
*****
..Ε,κάνανε οι δικοί μας οι κόπανοι απολογισμό.Μίλησαν για το "υλικό"της φυλακής-ξέρεις τι εννοούσαν με τη λέξη "υλικό";τους αγωνιστές οι καργιόληδες,ήμασταν υλικό,δεν ήμασταν άνθρωποι που δίναμε τη ζωή μας,Αφού τέλειωσαν,πήρε το λόγο ο Μπελογιάννης.Τους τραβάει ένα χέσιμο,που δεν ξέρανε που να κρυφτούνε....
*****
Το Γεράσιμο δεν τον πλησίαζε κανείς γιατί ήταν τροτσκιστής.Μόνος απέναντι στο φοβερό μηχανισμό της βίας και στο χλευασμό των συναγωνιστών του.Ναι ένα βράδυ που τον πήραν,τον βασάνιζαν σ' ένα χώρο που πριν είχε κάρβουνα,κι όταν τα ξημερώματα τον πέταξαν μέσα στη σκηνή και σέρνονταν όπως πάντα μόνος για να φτάσει στη θέση του,οι άλλοι έβαλαν τα γέλια γιατί ήταν μαύρος από την καρβουνόσκονη.Ο Γεράσιμος δεν ήξερε γιατί γελάνε και όπως μου είπε μετά από χρόνια, κείνο το βράδυ ήταν η μόνη φορά που έκλαψε κάτω απ' την κουβέρτα του.Ο Γεράσιμος δεν "'έσπασε", βγήκε παλικαρίσια από το Μακρονήσι,και στη δικτατορία του '67 μπήκε από τους πρώτους στην αντίσταση.Τον πιάσανε ξανά.Πέρασε πάλι παλικαρίσια τα βασανιστήρια της ΕΣΑ και τον έφεραν στη φυλακή.Μόλις  μπήκε ο Γεράσιμος,έτρεξε να χαιρετήσει έναν παλιό σύντροφο που ήταν μαζί στη Μακρόνησο.Αυτός του γύρισε τη πλάτη και ήρθε στο κελί μου και μου είπε πως ο Γεράσιμος είναι τροτσκιστής και πρέπει να τον προσέχουμε.Τον σκυλόβρισα και του είπα πως αντί να καμαρώνει,έπρεπε να ντρέπεται.....
*****
"Σε πίκρανα πολύ ε;"

-------------------------------------

Ο κύβος ερρίφθη και το πλοίο φεύγει

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ 1930-2012

      Ήταν 1985,καταμεσής στο τέλμα της πασοκικής δεκαετίας του '80, ακούγεται ήδη η λέξη  "περεστρόικα", είμαι ένας φοιτητής που έχει δει  τα πολλαπλά πρόσωπα της  "αριστεράς"  όταν βγαίνει το πρώτο βιβλίο του Χ.Μίσσιου "Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς...". Κανείς δεν τον ήξερε από τους νεότερους και οι παλιότεροι δεν πίστευαν ό,τι θα μπορούσε να γίνει συγγραφέας αφού ούτε ακαδημαϊκούς τίτλους διέθετε-ένα δημοτικό δεν είχε τελειώσει-και μέχρι τότε τη μισή του ζωή την είχε περάσει σε φυλακές,εξορίες και ποικίλες διώξεις.

Το βιβλίο κάνει αίσθηση.Ο πρωτογενής και απελέκητος λόγος της μαρτυρίας του παρομοιάζεται με αυτόν του Μακρυγιάννη.
Ακολουθεί πληθώρα διθυραμβικών κριτικών και άρθρων καθώς και πολεμικές στα όρια του λίβελου,που δημιουργούν εντάσεις αλλά και εμπορική επιτυχία του βιβλίου,έτσι του δίνει την δυνατότητα να συνεχίσει με τα υπόλοιπα βιβλία.
Η διαδρομή του θα μπορούσαμε  να τη συνοψίσουμε σαν τον αγώνα του ανθρώπου μέσα στη θύελλα της εποχής του να κατακτήσει τα δύο ύψιστα: EΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τον βαθύτατο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΤΟΥ.

Σήμερα 20/11/2012 ο Χρόνης έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο,έχοντας καταφέρει τους ανωτέρω στόχους.

Ας τον τιμήσουμε παραθέτοντας μερικά δικά του λόγια.

  • "Το ξέρω πως έχουμε καιρό να τα πούμε. Όχι, δε σε ξέχασα. Πώς να ξεχάσω, μωρέ, μόνο εσύ μου απόμεινες…"
  • ''..Ήθελαν ντε και καλά κάπου ν'ασκούν εξουσία....."
  • "Τέλος με κλείνουν στο κελί,έστρωσα,ξάπλωσα.Μόλις με παίρνει ο ύπνος,τινάχτηκα πάνω. Άκουγα τις φωνές των μελλοθανάτων συντρόφων μου-γειά σας αδέλφια,πεθαίνουμε για έναν καλύτερο κόσμο-.Λες κι οι φωνές είχανε μείνει τόσα χρόνια κλεισμένες μέσα στο κελί και περίμεναν για να με ξαναχαιρετήσουν..."
  • "..από επαναστάτες μετατρεπόμασταν μέσα από το σύμπλεγμα πειθαρχία-κόμμα σε ιδιόμορφα θρησκευόμενα άτομα.."
  • "Η κοινωνία, βεβαίως, μεταβάλλεται – και μέσα στην κρίση η σπίθα που λέγαμε μπορεί να γίνει φλόγα, ανεβάζοντας το λαό στο επίπεδο της ιστορικής του συνείδησης. Έτσι, ναι, ίσως υπάρξει ελπίδα. Από πεφωτισμένους ηγέτες και σωτήρες χορτάσαμε!"
  • "Δεν ξέρω τι σημαίνει πια Αριστερά. Οι ταμπέλες; Τα λάβαρα; Η Αριστερά που γνώρισα πάλευε με τον πολιτισμό και, όταν χρειάστηκε, με το τουφέκι. Πάλευε, έστω, με τα λάθη της. Σήμερα, όμως...."

  • Είπατε κάποτε «ευτυχώς που δεν νικήσαμε», αναφερόμενος στον Εμφύλιο.
"Ναι, γιατί αλλιώς θα ήμασταν πολλές δεκαετίες πίσω – και όσοι σκεφτόμαστε διαφορετικά θα βλέπαμε τα ραδίκια ανάποδα! Θυμάμαι τους καθοδηγητές… καθίκια σκέτα."

  • «Ο έρωτας είναι το πιο προσωπικό καταφύγιο του ανθρώπου, η πιο απελευθερωτική του διαδικασία» έχετε πει. Θα μας έσωζε, πιστεύετε, ο έρωτας;
"Στα χρόνια της χολέρας πού να τον βρεις τον έρωτα! Σεξ βρίσκεις άφθονο, πορνό επίσης, έρωτα όμως... Ο άνθρωπος γίνεται μονοσήμαντος, αποσυναισθηματοποιείται, αποξηραίνεται εσωτερικά από το άγχος μιας βάρβαρης, ανήθικης πραγματικότητας. Το σύστημα καθαγιάζει τη βία και τον πόλεμο και ενοχοποιεί τον έρωτα, τη φωτιά της ζωής… . Είναι, βλέπεις, αντιπαραγωγικός και δυνάμει ανατρεπτικός. Η σεξουαλική απελευθέρωση κατάντησε ένα καταναλωτικό αλισβερίσι, το σεξ έγινε εμπόρευμα, όπως και η αμφισβήτηση .....Ούτε χαλιόμουνα ποτέ με το πώς τη βρίσκει ο καθένας, ο έρωτας είναι παντού και πάντα ίδιος. Ο ερωτευμένος ανθίζει, μεταβάλλεται, ο έρωτας είναι πολιτισμός και προϋπόθεση ελευθερίας, θέλει όμως χώρο σε μυαλό και ψυχή για να υπάρξει."

  • "Μα έχουμε ξεπεράσει ήδη τον Όργουελ. Ο Χάξλεϊ ακούγεται πιο προχωρημένος, γιατί στη δική του δυστοπία τα βιβλία δεν καίγονται – απλώς δεν ενδιαφέρουν πια τους ανθρώπους."
  • "Δίνω πλέον την ύστατη μάχη μου. Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, όμως δεν θα επιτρέψω ούτε σ’ αυτό να με αλλάξει."

Μικρό Βιογραφικό
Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά.
Αυτή την περίοδο, η οικογένειά του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού.
Από τα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στους αντάρτες.
Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων.
Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ’ένα τυχαίο γεγονός.
Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.)
Εκεί μαθαίνει ανάγνωση και γραφή.
Ένα “διάλειμμα” ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ.

Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

Zητούμενο πάντα η μιά κάποια δικαιοσύνη-Αναδημοσιεύσεις

reblogged από pitsiriko 17/11/2012

http://pitsirikos.net/2012/11/%ce%bf%ce%bc%ce%b5%cf%81%cf%84%ce%ac-2/

Ψάχνω σε ειδησεογραφικά και δημοσιογραφικά σάιτ, σε σάιτ εφημερίδων και σε δημοσιογραφικά μπλογκ να βρω την είδηση για την αγωγή του Βαρδή Βαρδινογιάννη για το άρθρο του JUNGLE-Report. Δεν υπάρχει πουθενά. Δεν το έχει γράψει κανείς.
Κάνει ο Βαρδής Βαρδινογιάννης αγωγή για το άρθρο ενός μπλογκ, απαιτεί από την Google και πετυχαίνει να αποσυρθεί το άρθρο, ζητάει 5 εκατομμύρια ευρώ και κανένα ενημερωτικό σάιτ, κανένα σάιτ εφημερίδας, κανένα δημοσιογραφικό μπλογκ δεν το αναφέρει καν;
Συμπέρασμα: Τους έχουν αγοράσει όλους.

(Σπάμε την ομερτά, σπάμε τη σιωπή



http://pitsirikos.net/2012/11/%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ae-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%cf%84/


Αγωγή Βαρδή Βαρδινογιάννη για άρθρο του JUNGLE-Report

-------------------------------
«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.
Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.
Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.
Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.
Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.
Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.
Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.
Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.
Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.
Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.
Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).
Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.
Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.
Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.
Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.
Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.
Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.
Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.
Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!
Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.
Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.
Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.
Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.
Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.
Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.
Η περίπτωση της Σιθωνίας
Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.
Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.
Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με την βοήθεια … του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.
Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!
Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.
Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.
Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.
Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.

«Ioanna V»: το πειρατικό του ομίλου Βαρδινογιάννη
Τα χρόνια της πειρατείας
Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.
Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu/files/50/304/32-130-9D0-84-al.sff.document.nusa19660407.pdf

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.
Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.
Το 1979 με υπουργό Συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …

Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των …αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.
Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.
Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.
«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.
Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»
Σταθεροί στις …αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.
Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.
«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζιν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:
«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσασταν εδώ»


(σημείωση του πιτσιρίκου: Παραθέτω πάλι ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από τους «Στοχασμούς» του Πασκάλ: «Δεν πρέπει ο λαός να αισθάνεται την αλήθεια του σφετερισμού: ο σφετερισμός που πραγματοποιήθηκε κάποτε παράλογα, εμφανίζεται τώρα ως λογικός. Αν δεν θέλουν να πάρει σύντομα τέλος, πρέπει να τον παρουσιάζουν ως αυθεντικό, αιώνιο και να αποκρύπτουν την απαρχή του.»)

------------------------
18/11/2012

Δείτε το χρονικό μιας αγωγής, όπως το παρουσιάζει το JUNGLE-Report.



Λάβαμε από τη google το ακόλουθο e-mail, στο οποίο μας ενημερώνει ότι λόγω μιας δικαστικής απόφασης αφαιρέθηκε μια ανάρτηση από το JUNGLE-Report:




Σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με τη δικογραφία, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης είχε στείλει στις 12/6/2012 εξώδικο στη google καλώντας τη εντός 24 ωρών να αποσύρει το «παράνομο περιεχόμενο» από τη σελίδα μας, το οποίο ήταν το άρθρο μας "Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη". Η google δεν αντέδρασε, φυσικά, και ούτε του απάντησε, και έτσι ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, στις 25/6/2012 και 8/8/2012, άσκησε αγωγές στο εντός έδρας γήπεδο, ήτοι στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ζητώντας να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα, δηλαδή να αφαιρεθεί το «παράνομο περιεχόμενο» του σχετικού δημοσιεύματος, όχι μόνο από το JUNGLE-Report, αλλά και από κάθε άλλο μπλογκ που το αναπαρήγαγε, να το σβήσει από τα αποθηκευτικά της μέσα και να σταματήσει να παρέχει πρόσβαση από τη μηχανή αναζήτησής της σε οποιαδήποτε σελίδα κάνει λόγο για αυτό. Εν ολίγοις ζήτησε να εξαφανιστεί δια παντός κάθε ίχνος του άρθρου μας.

Όλα αυτά αποτέλεσαν φυσικά και την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών, την οποία ο δικαστικός επιμελητής επέδωσε στην πληρεξούσια δικηγόρο της google, στις 23/10/2012.





Εκτός αυτού ο Β. Βαρδινογιάννης ζήτησε να καταδικαστεί στη google για κάθε μέρα μη συμμορφώσεώς της στη λογοκρισία το ποσό των 50.000 ευρώ και επιπλέον 5 εκατομμύρια ευρώ για ηθική βλάβη κ.λπ.








Όσον αφορά τώρα το περιεχόμενο του «παράνομου» άρθρου μας, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης ακολούθησε το είδος της υπερασπιστικής γραμμής του Άκη Τσοχατζόπουλου. Διέψευσε δηλαδή τα πάντα κάνοντας λόγο για «πρωτοφανή και ασύστολα ψεύδη» και «συκοφαντικούς ισχυρισμούς».






Όλα αυτά βέβαια που είχαμε γράψει στο «παράνομο» άρθρο μας, δεν ήταν φυσικά επινοήσεις δικές μας, ούτε ήταν ιστορίες που δεν είχαν ξανακουστεί. Έχουν αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν από εφημερίδες όπως πχ τον Ελεύθερο Τύπο και τον Ριζοσπάστη.




Ακόμα και οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού ξέρουν για την ιστορία με τη δολοφονία του Κουτσάκη, η οποία έχει συζητηθεί σε κάθε καφενείο της Κρήτης:  Ιστορια Βαρδινογιαννη

Όσο για την σπάσιμο του εμπάργκο στη Ροδεσία από το πλοίο του "Ioanna V", τα ίδια «παράνομα» πράγματα έγραφαν και οι New York Times το 1966:


Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu (κλικ για μεγέθυνση)



Και η απορία είναι, γιατί σε όλα τα παραπάνω έντυπα δεν ασκήθηκε ποτέ αγωγή από τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, αν όλα αυτά είναι πράγματι «ασύστολα ψεύδη» και «συκοφαντικοί ισχυρισμοί», και προτίμησε τη φίμωση ενός ασήμαντου μπλογκ που «προσέβαλε τεραστίως την αξιοπρέπεια της οικογένειας Βαρδινογιάννη»;

Όπως και να 'χει πάντως, είχε και κάτι θετικό όλη αυτή η ιστορία. Αποκαλύφθηκε ότι ενώ του απλού ανθρώπου η αξιοπρέπεια είναι ανυπολόγιστη, σύσσωμου του βαρδινογιαννέικου κοστολογήθηκε στα 5 εκατομμύρια ευρώ.


Πηγή: jungle-report