"Μνήμη του λαού μου σε λένε..."

Περιπλανώμενος επί μακρόν,σε τούτη την αγνώριστη χώρα με τους σκυφτούς και απελπισμένους ανθρώπους,είπα να ψάξω να βρω σημάδια ταυτότητας.Να μερικά

εγκαταλειμμένες χιλιόχρονες ελιές,που μόνο τη περιφρόνηση τους αξίζουμε














Πέτρα στη πέτρα οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος που ενέπνευσαν και προβλημάτισαν διάφορους

"Εϊ που πας γυναίκα με το μυτερό καπέλο?
-Στις Τζιτζιφιές τις κόκκινες,στα κρεμαστά νερά που βαφτισμένο σ' έχω....(Οδ.Ελύτης)

Στα κλαδιά του έλατου αυτού κρύφτηκε ένα παιδί 20 χρονών το ΄49 στις εκκαθαριστικές του παρακράτους.Προδόθηκε και εκτελέστηκε στη ρίζα του.Διόνος (Διόνυσος) τ΄'ονομα του.

Και δυνατούς τραβέρσωσαν πύργους,για τα δύσκολα,σκοτεινά και άγρια χρόνια που δε σταμάτησαν ποτέ.

Το κόκκινο σουτιέν της παπαδιάς

Τα εγκλήματα πάθους ανέκαθεν μαγνήτιζαν το ενδιαφέρον. Σχεδόν όσο τα σκάνδαλα σεξουαλικής φύσης. Εν αρχή βέβαια οι σχετικές πληροφορίες έρρεαν (σταγονηδόν) μόνο απ' τις εφημερίδες. Η επίφαση ηθικής δεν επέτρεπε σκάνδαλα παρά μονάχα στο ημίφως. Στην πορεία τους βέβαια, απ' την ανάγνωση του φύλλου μέχρι τα πηγαδάκια στις ασβεστωμένες αυλές, γινόταν η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα. Οι καιροί άλλαξαν και η πληροφόρηση -ως γνωστόν- είναι πια ελεύθερη και ακηδεμόνευτη, οπότε μαθαίνουμε τα πάντα μεμιάς, με όλες τους τις γαρνιτούρες. Η ασβεστωμένη αυλή στρώθηκε με εμπριμέ πλακάκι και διατίθεται έντυπη και ψηφιακή. Τα σκάνδαλα αποτελούν μέρος της ιλλουστρασιόν πραμμάτειας, δίπλα σε λιοκαμμένα κωλαράκια και εκ βαθέων συνεντεύξεις.
Βρε μπας και προόδευσε η κοινωνία μας; Μπας κι αποτινάξαμε την ψευτοηθική και την υποκρισία;
Έτσι φαίνεται με την πρώτη ματιά, ισχύει όμως το ακριβώς αντίθετο.

Πριν από καμιά βδομάδα η κοινή γνώμη ασχολήθηκε με κυλοτάκια τους παιδεραστάς. Ήταν τότε που αποκαλύφθηκε η υπόθεση του καθηγητή που βιντεοσκοπούσε τα εσώρουχα των μαθητριών του. (Έκανε κι άλλα, περιέργως όμως τα κυλοτάκια ήταν που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον). Κάποια τσαχπίνικα μέσα γεμάτα ζήλο και ταχύτητα έγραψαν για "καθηγητή που βιντεοσκοπούσε ερωτικές περιπτύξεις ανήλικων μαθητριών που μιλούσαν ελληνικά". Μα τον όσιο Ποτάπιο, δεν τό'γραφαν για να καυλώσουν και ν'αυγατίσουν το αναγνωστικό κοινό τους, από απέχθεια για το αποτρόπαιο έγκλημα τό'καναν. Απόδειξη της απέχθειάς τους η διατύπωση ενός άλλου μέσου: "Ο διεστραμμένος καθηγητής ικανοποιούσε το αρρωστημένο πάθος του για ηδονή"!!! Καθηγητής μπορεί να μην είμαι, ομολογώ όμως πως η φράση αυτή με συντάραξε. Κι αυτό διότι μέχρι τότε το αρρωστημένο μου πάθος για μάτι με ανάγκαζε να στρέφω το λιγωμένο μου βλέμμα σε κάθε περαστικό καλοσχηματισμένο ποπό. Ένιωσα όμως πως όφειλα πρώτα να διασφαλίζω ότι το θύμα των οπτικών μου θωπειών πρέπει να έχει κλείσει τα 18.

Σήμερα η κοινή γνώμη ασχολείται με το κόκκινο σουτιέν της διαβολοπαπαδιάς. Και πως να μην ασχολείται; Δεν ντρέπεται να είναι παπαδιά και να φορά κόκκινα εσώρουχα; Πως τολμά να είναι φόνισσα και να φορά κόκκινα εσώρουχα; (Μεταξύ μας, αν ηταν γκομενάρα οι αντιδράσεις θα ήταν σαφώς μικρότερες αλλά μη φύγει παραέξω και φανούν διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με το λουκ).

Η κοινωνία μας είναι εντυπωσιακά καθυστερημένη. Κάτω από τις διαδοχικές (αλλά ειρηνεμένες) επιφανειακές στρώσεις ψευτοαπελευθέρωσης και ψευτοηθικής βράζει η υποκρισία κι η καθυστέρηση. Γενιές και γενιές καταπιεσμένων σεξουαλικά προγόνων, βουτηγμένων στον πουριτανισμό και τις ενοχές (που νά'χαμε και τον καθολικισμό, βίρτζιν Μαίρη μου) έχουν αφήσει την κληρονομιά τους. Κι όταν αυτή συγκρούστηκε με την υποτιθέμενη σεξουαλική απελευθέρωση, αντί να σαρωθεί δημιούργησε ένα περίεργο υβρίδιο: Μπορούμε πια ελεύθερα να καταναλώνουμε σεξ: στην εφημερίδα, στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στο ίντερνετ, στην πιτσαρία, παντού. Απαγορεύεται όμως να δείξουμε ότι είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Δεν τό'βαλε το κωλαράκι στο εξώφυλλο για να πουλήσει η εφημερίδα, κι εγώ που την πήρα ήθελα απλώς να δω τις τιμές των μετοχών.

Λίγο πριν δε που έψαχνα για τη φωτογραφία με το κόκκινο σουτιέν της διαολοπαπαδιάς το έκανα για να δω πόσο ξετσίπωτη και πόρνη είναι. Φτου της! Και τον τίτλο δεν τον έβαλα για να τραβήξω επισκέπτες αλλά γιατί μισώ την υποκρισία. Φτου της και πάλι!

Τρία σφάλματα

Η πολιτική νεκρανάσταση του φασισμού ήταν τελικά ζήτημα χρόνου και συνθηκών. Γιατί δεν την είχαμε προβλέψει; Γιατί, ως συνήθως, κάνουμε το μόνιμο σφάλμα να θεωρούμε την πρόσφατη εμπειρία μας ως εχέγγυο του μέλλοντος. Η ίδια σιγουριά δημιουργούσε την ψευδαίσθηση του κορεσμού της λύσσας των λυσσασμένων, της προσέγγισης σ'ένα σημείο ισορροπίας. Οι σιγουριές όμως κατέρρευσαν κι η κατηφόρα κλίνει κι άλλο.

Το άλλο μας σφάλμα είναι η υπερβολική μας εμπιστοσύνη στη συλλογική μνήμη του λαού. Όχι πως δεν υπάρχει συλλογική μνήμη. Απλά, δεν είναι δεδομένα συμβατή μ'αυτό που ο καθένας θεωρεί ως Άξιο.

Κι αυτό που περισσότερο υποτιμήσαμε, αν και το Ξόανό του έστεκε θεόρατο, είναι η ισχύς του εύκολου.
Ήταν εύκολο να μουτζώνεις τη βουλή και τους κομματικούς εκφραστές της "μεταπολίτευσης" μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να βαυκαλίζεσαι με ογκώδεις λαοσυνάξεις μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να πουλάς πολιτικά άρλεκιν μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να συμβάλλεσαι με το αρεστό μα πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Ήταν εύκολο να περιμένεις τη λύση από τους αυτουργούς του προβλήματος μας πολλοί θεωρούσαν πως είχε αξία.
Έτσι αξία απόκτησε το εύκολο κι ότι δύσκολο απαξιώθηκε.

Είναι εύκολο να φταίει ο "λαθρο"μετανάστης, είναι εύκολο να πουλάς το φόβο στο φοβισμένο μικροαστό, είναι εύκολο να σερβίρεις έναν-έναν τους "εχθρούς", νά'ναι κι αδύναμοι για να τους καθαρίζουν οι φουσκωτοί νεο-νεοναζί.
Είναι εύκολο ακόμα και το να στραβομουτσουνιάζεις στη θέα των φασιστών και να κουνάς το κεφάλι που δεν γνώρισαν αγάπη.

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να το πάρεις απόφαση πως ο εμφύλιος δεν τέλειωσε ποτέ. Απλά οι νικητές κατάλαβαν πως το μπρουτάλ είναι μόδα που έρχεται και παρέρχεται. Βρήκαν τον τρόπο να συλλέγουν αναίμακτα, εθελοντικά πια, τις δηλώσεις κι επιπλέον να διαιρέσουν οριστικά τους μη εθελοντές. Τώρα όμως η μόδα του μπρουτάλ επανήλθε. Κι ίσως δεν πρέπει να στηριχτούμε πάλι σε απατηλά εχέγγυα.

"Παράνομες" ζωές

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις από το "παράνομος";

Του Λώρενς Ντάουνς

Είμαι μια ανθρώπινη στίβα παρανομίας. Παράνομος οδηγός, ο οποίος παρκάρει παράνομα, μέχρι και παράνομος διαβάτης που έχει κατά καιρούς δοκιμάσει ή και σπάσει τα όρια διάφορων νόμων και κανονισμών που διέπουν τη ζωή. Τα αδικήματα ήταν ασήμαντα κι είμαι βέβαιος πως θ' άντεχα τις συνέπειες -πρόστιμα και ποινές- και θα συνέχιζα τη ζωή μου. Κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί την ευκαιρία να επανορθώσω. Να ας πούμε η Μάρθα Στιούαρτ, παράνομη χρηματιστής κι ο Τζορτζ Στάινμπρέννερ, παράνομος δωρητής πολιτικών εξορμήσεων, έτσι για να ονοματίσω δυο παράνομους με εγκλήματα χειρότερα των δικών μου.

Πάλι καλά που δεν είμαι παράνομος μετανάστης. Από ένα τέτοιο δόκανο δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι ένα έγκλημα που δεν παίρνει διορθώσεις. Τίποτα λιγότερο από την απέλαση δεν μπορεί να σ' ελευθερώσει απ' αυτό, αυτή είναι η κυρίαρχη αίσθηση στη χώρα. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Η Αμερική έχει μεγάλο πρόβλημα με τη παράνομη μετανάστευση, ένα μεγάλο μέρος του οποίου πηγάζει από το λήμμα "παράνομος". Καθώς μολύνει τον σχετικό διάλογο. Κι εμποδίζει τις λύσεις. Αν το δεις ψύχραιμα και τεχνικά, ο όρος δεν έχει τίποτα το κακό. Χρησιμοποιούμενος όμως ως όχημα για τη διάκριση μιας μεγάλης και δεόντως αξιοπρεπούς μερίδας του πληθυσμού, λειτουργεί βλαπτικά. Κι ως συνθηματικό φυλετικού κι εθνικού μίσους είναι αποτρόπαιος.

Η λέξη "παράνομος" είναι ακριβής στο βαθμό που περιγράφει τις διαδικασίες κατά τη μετανάστευση κάποιου. Περί το 60% των ανθρώπων στους οποίους αναφέρεται εισήλθαν στη χώρα παράνομα. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που μπήκαν νόμιμα αλλά δεν έφυγαν όταν θα έπρεπε να φύγουν. Οι νομικές συνέπειες που σχετίζονται με αυτά δεν είναι αμελητέες αλλά ούτε κι ακραίες. Αν συλληφθείς σε στέλνουν πίσω.

Καθώς η λέξη δεν καταλαμβάνει μόνο το αδίκημα αλλά το ίδιο το πρόσωπο, ξεφεύγει της ετυμολογίας της. Εξαπλώνεται, σαν ανεξίτηλος λεκές. Μειώνει την ανθρώπινη υπόσταση του στόχου της, αφήνοντάς τον ισόβιο μέλος μιας δυνητικά εγκληματικής τάξης. Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται όταν ακούν πως οι παράνομοι μετανάστες έχουν δικαιώματα. Σοβαρά; Συνταγματικά δικαιώματα; Μα αφού είναι παράνομοι! Ασφαλώς έχουν δικαιώματα: έχουν το τεκμήριο της αθωότητας και τις πολιτικές ελευθερίες που το Σύνταγμα σοφά παραχωρεί σε όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους πολίτες.

Πολλοί άνθρωποι πάλι αντιτίθενται στον εναλλακτικό όρο "μη έχων έγγραφα" ως πολιτικά ορθό ευφημισμό, κι έχουν αλήθεια το δίκιο τους. Κάποιος που ξεγλύστρησε από τα σύνορα κι εξασφάλισε πλαστό αριθμό κοινωνικής ασφάλισης δεν θά 'χει δίκιο να πει: "Ουπς, δεν έχω έγγραφα. Κάπου εδώ τά'χω τα χαρτιά μου".

Τουλάχιστον όμως ο όρος "μη έχων έγγραφα" -ή ακόμα καλύτερα "μη έχων άδεια"- εμπεριέχει τη δυνατότητα της επανόρθωσης και της εξιλέωσης και προδιαθέτει για μια λογική αντίδραση, ανάλογη του αδικήματος. Η παραλυσία του Κογκρέσου και της χώρας στην επικαιροποίηση των μεταναστευτικών νόμων πηγάζει απ' την αδυναμία μας να επικεντρωθούμε στις δραστικές αλλαγές που χρειάζονται στο να νομιμοποιείς κάποιον παράνομο. Σκεφτείτε να συμβαίνει κάτι τέτοιο μ' ένα αδίκημα σαν το εμπόριο κοκαΐνης ή τον εμπρησμό. Αδιανόητο!

Έτσι, άνθρωποι που θέλουν να ασκήσουν ευαίσθητες μεταναστευτικές πολιτικές ώστε να βοηθήσουν τους πάντες -να κάνουν τους δρόμους ασφαλέστερους, όπως θα τους έκανε ο κυβερνήτης Έλιοτ Σπίτσερ με το σχέδιό του για τις άδειες οδήγησης ή να επιτρέψουν στα παιδιά των μεταναστών να φοιτήσουν στο κολλέγιο ή να υπηρετήσουν στο στρατό- αντιμετωπίζουν μοιραία τη δυσπιστία και την οργή. Πως τολμάτε; Είναι παράνομοι!

Εντωμεταξύ, οι έχοντες ακραίες θέσεις -θέσεις που τείνουν καθημερινά περισσότερο στην κυρίαρχη ιδεολογία- φανατικοί, χρωματίζουν τη λέξη με την απέχθειά τους για τους ισπανόφωνους. Ουρλιάζουν για "παράνομους" -τους αποκαλούν εκ γενετής εγκληματίες, λεπρούς, κλέφτες, βρωμιάρηδες- κι ο κόσμος νεύει καταφατικά και χειροκροτεί. Θα στείλουν χρήματα στον ιστότοπό σου και θα σ' έχουν από κοντά ώστε να κατακλυστούν οι νομοθέτες από τηλεφωνικές κλήσεις και φαξ. Τα νούμερά σου θα εκτοξευτούν.

Δεν είναι μόνο απωθητικό, είναι αντιπαραγωγικό, παραλύει κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση της μεταρρύθμισης του μεταναστευτικού. Κάθε προσπάθεια δίκαιης νομοθέτησης στο Κογκρέσο, κάθε ευαίσθητη πολιτική σε κρατικό και περιφερειακό επίπεδο έχει βρει απέναντί της τους αντιπολιτευόμενους και πάντα θα συμβαίνει αυτό, όσο κάθε τι θετικό θα χαρακτηρίζεται ως "αμνηστεία για τους παρανόμους".

Έχουμε κολλήσει σε μια κίβδηλη και απατηλή στρατηγική: έναν φράχτη 700 μιλίων επί συνόρων μήκους 2.000 μιλίων προκειμένου να αναχαιτήσουμε ένα κλάσμα από το 60% του προβλήματος που είναι αυτοί που παραβιάζουν τα σύνορα και σκόρπιες επιδρομές για να συλλάβουμε μερικές χιλιάδες εκ των 12 εκατομμυρίων.

Καμία από αυτές τις πολιτικές πυγμής δεν έχει ίχνος ειλικρίνειας και ρεαλισμού. Τουλάχιστον όμως δεν επιβραβεύουν τους παρανόμους κι αυτό, για την ώρα, είναι αυτό που θέλει η χώρα αυτή.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε την 28η Οκτωβρίου του 2007 στους Νιου Γιορκ Τάιμς. Μου κίνησε το ενδιαφέρον κυρίως διότι ένας αρθρογράφος μιας συντηρητικής αμερικανικής εφημερίδας δείχνει να προσεγγίζει το ζήτημα της "λαθρο"μετανάστευσης και τη χρήση του όρου "παράνομος" (κατ' αναλογία "λαθρο-") με πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία από αυτή των ελλήνων ομολόγων του. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την συγγραφή του άρθρου κι ενώ η ελληνική κοινωνία κατρακυλά στη μισαλλοδοξία, νομίζω πως έχει μια κάποια επικαιρότητα. Ελπίζω να μην το ρήμαξα στη μετάφραση.

Μού' κανες τα τρία πέντε

Το κλίμα γενικού ξεπουλήματος δε σ'αγγίζει αν και όσο έχεις την τύχη να κάνεις μακροβούτια και πατητές, κάποτε όμως οι διακοπές -ακόμα και των τυχερών- τελειώνουν κι η τηλεόραση είναι στην ίδια θέση στο διαμέρισμα. Κάπου εκεί γύρω το τηλεκοντρόλ περιμένει χαδάκια στα κουμπιά του. Και τότε η επικαιρότητα ορμά με κρυστάλινη ψηφιακή διαύγεια.
"Το 184 άλλαξε". Ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα επιστρέφοντας στην τηλεοπτική πραγματικότητα. Δεν μού'χε περάσει απ' το νου πως ένας τριψήφιος αριθμός μπορεί να ξεπουληθεί μέχρι που πρωτοέσκασαν κάποτε μύτη οι πενταψήφιοι στη θέση των 131 και 141. Αν και αυτοί ήταν μάλλον αριθμοί "πολυτελείας". Το 141 το έπαιρνες για να ρυθμίσεις το σωσμένο από μπαταρία ξυπνητήρι που σ' άφησε να κοιμάσαι ως τις 10 ή για να ακούσεις τον επόμενο τόνο: τουτ. Αντί δε να καλέσεις το 131 μπορούσες να ξεφυλλίσεις τον κατάλογο με τις σελίδες που μύριζαν αυτή την ευχάριστη τηλεφωνοκαταλογίλα. Κι αν πάω ακόμα πιο πίσω στις οσμές και τις εποχές προ ευκολιών θα θυμηθώ την περίεργη αίσθηση και την οσμή των ηχομονωμένων τηλεφωνικών θαλάμων του ΟΤΕ απ' όπου κάποτε, σαββατόβραδα συνήθως, μιλούσαμε με τη γιαγιά και τον παππού. Πριν να μας βάλουν το τηλέφωνο βέβαια. Κι επειδή -ως συνηθίζει- η μύτη μου με τράβηξε εκτός θέματος, επανέρχομαι στο 184 του οποίου η αλλαγή είναι ενδεικτική της έννοιας της "αποκρατικοποίησης". Δίνω μια ζωτικής σημασίας υπηρεσία στους ιδιώτες με την πρόφαση της καλύτερης εξυπηρέτησης και της εξοικονόμησης. Το κόστος της υπηρεσίας μετακυλίεται (σαν χιονοστιβάδα στην πλαγιά) στον καταναλωτή (εν προκειμένω αυξάνει από 0,03€ σε 1€, κι άστο -μην αρχίσω τα καντήλια- αν παίρνεις από κινητό) ενώ το μισθοδοτικό κόστος των τηλεφωνητών των ιδιωτών είναι πλέον το μισό. Τα άλλα μισά καταλήγουν σε τσέπες μετόχων, πράγμα το οποίο είναι καθ' όλα θεμιτό και θεάρεστο. Αθέμιτο, γαμώ το ...(όχι δε θα βλαστημήσω) είναι να αμείβεται ανθρωπίνως ο εργαζόμενος.

Αυτό πάντως που μ'εντυπωσιάζει είναι που το κράτος εξακολουθεί να κινείται με ρυθμούς χελώνας. Γιατί την εποχή της πενταψηφιοποίησης παραμένουν τριψήφια και αναξιοποίητα το 100, το 166 και το 199; Πότε θα γίνουμε κράτος ρε πούστη μου; Γαμώ το πεντακάθαρο εθνικό μου γονιδίωμα. Εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι όλα;

Ορίστε, έχω έτοιμη και τη διαφήμιση:
"Το 166 άλλαξε"
Και μετά τραγουδάκι (για την ερμηνεία του οποίου προτείνω τους αξιολύπητους που ρουθουνίζουν σε ρυθμό αερόμπικ το σχετικό 184 της βόδιαφον):
"Για εμετούς, διάρροιες, λουμπάγκο και ζαλάδα
μπουκάλια που σφηνώσανε σ' ευρύχωρο πρωκτόοοο
Καλέστε τους πιο γρήγορους σε όλη την Ελλάδα
Δεκάξι έξι στην αρχή και ογδονταοκτώωωω"

Ή πάλι:
"Το 100 άλλαξε"
Αυτή θά'ναι διαφήμιση με σενάριο. Ένας μασκοφορεμένος ληστής από πακιστανό πατέρα και αλβανίδα μάνα μπαίνει σ'ένα σπίτι για να ληστέψει. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τον τεράστιο σάκκο που κρατά με το ένα του χέρι. Με το άλλο χέρι κρατά ένα φακό και με το παράλλο ένα μπιστόλι. Γεμίζει το σάκκο με βίντεο, τηλεοράσεις και πλεϊστέισον ενώ η κάμερα ζουμάρει στο χαιρέκακο χαμόγελό του και τα χρυσά δόντια που φύτεψε σε ρουμάνο οδοντίατρο. Μια διαφήμιση βέβαια δεν μπορεί να πετύχει αν δεν έχει τσόντα. Λίγο μπουτάκι, λίγο βυζάκι, τελοσπάντων. Ο διαρρήκτης λοιπόν ανοίγει μια πόρτα και βλέπει μια νεγκλιζέ νοικοκυρά στο κρεβάτι να τον κοιτά με έκπληξη και τρόμο. Αυτός πετά το σάκκο κι επιτίθεται χουφτώνοντάς την ευδιακρίτως, ενώ αυτή με τη σειρά της τσιρίζει με χάρη. Τότε η κάμερα με απότομο ζουμ εντός της παρακείμενης ντουλάπας ρίχνει ένα γκρο πλαν σε κοντόχοντρο φαλακρό κύριο (για ν' ανεβαίνει το ηθικό του άρρενος τηλεθεατή) ο οποίος λέει:
"Ναι 100-69 εκεί; Τρέξτε γρήγορα! Βιάζουν τη γυναίκα του γείτονα".

Μασημένη τροφή μιλάμε. Για το 199 το αφήνω για χόμγουορκ.
Άντε και καλή μας σχολική χρονιά.

η ΔΗ.ΜΑΡ. γυμνή στη σκηνή

Με ψεύτικη φωτό νεαράς παρθένας,παλιά έμπειρη πουτάνα,έναντι αδράς αμοιβής,προσφέρει τις υπηρεσίες της σε κάθε είδους όργια. Κυβερνητικά,τραπεζικά,τηλεοπτικά,ραδιοφωνικά πασοκο-κομματικά, συνδικαλιστικά, φορολογικά, διοικητικά,παρακρατικά. Μεγάλη ποικιλία στάσεων,έμπειρο προσωπικό.Απόλυτη εχεμύθεια θράσος και καμουφλάζ πελατών.

με το παππού σου mazi-ta-fagaTe Πάγκαλε ?

Είναι γνωστός ο βίος και η πολιτεία του συνονόματου παππού. Γνήσιας Αρβανίτικης καταγωγής εκ πατρός και μητρός. Δικτάτορας 1925 που έμειναν παροιμιώδη,το μέτρημα της φούστας, και τα οικονομικά σκάνδαλα.Λιγότερα γνωστά τα πεπραγμένα του 1941-1945 με εξίσου οικονομικό ενδιαφέρον. Εμπνευστής δημιουργός και άτυπος αρχηγός των ταγμάτων ασφαλείας.Η εγκληματική τους δράση γνωστή. Επίσης όμως οι "αρχηγοί τους"εκβιαστικά ζητούσαν και εισέπρατταν λίρες και ακίνητα από συγγενείς αιχμαλώτων και κρατουμένων για να μη τους εκτελέσουν,και τις περισσότερες φορές αφού εισέπρατταν,τους εκτελούσαν.Ο παππούς Πάγκαλος επίσης Τον Νοέμβριο του 1941 με ειδική ρύθμιση  άρχισε να λαμβάνει σύνταξη ως πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, η οποία συνεχίστηκε και μετά την κατοχή.

Με την αποχώρηση των Γερμανών Οκτώβρη 1944 φυλακίστηκε Ως ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ , για να τον απελευθερώσει το Δεκέμβρη του '44 ο άλλος δωσίλογος Γ.Παπανδρέου (των Εγγλέζων διορισμένος πρωθυπουργός),και να φτάσουμε το 2010 των μνημονίων και της χρεοκοπίας να έχουμε τα εγγόνια τους πρωθυπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.

Από τον εγγονό Πάγκαλο τι να θυμηθούμε? Τα Ίμια ή τον Οτσαλάν.Μια απορία μόνο.Πόσα από τα 50 ακίνητα που δηλώνει ότι έχει, προέρχονται από τις προδοτικές και εγκληματικές ενέργειες του παππού του εναντίον του της χώρας και του  λαού?

mazi-ta-fagaTe για 85 χρόνια.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α

Α-υπάρχει το βιβλίο αυτό,αλλά δε το έχω διαβάσει.Μου φαίνονται λίγες οι 146 σελίδες του για να περιγράψουν το μεγάλο φαγοπότι.Μόνο για Κωσκοτά θα ήθελε 100.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β

Ένα κείμενο

22/9/2010 fililogos10.blogspot-Του Θανάση Ι. Νικολαΐδη

ΤΟ…σόι. Ευθύνονται τα χρωμοσώματα. Με τα κληρονομούμενα γνωρίσματα απ’ τον πρόγονο στον εξ αίματος επίγονο. Μη χαθούν ιδιότητες ατομικές είτε με «εγκυκλιότητα». Κι αν γίνεις δικτάτορας, αλίμονο στους αντιπάλους σου, στο λαό που «κυβέρνησες», στην ιστορία που κατέγραψε τα «έργα» σου............................

..........ΤΑ χρόνια πέρασαν και οι απόγονοι του στρατηγού δεν χάθηκαν. Με τις αντιλήψεις, τις μεθόδους, το φρόνημα στο μυαλό και με τα χρωμοσώματα στο κορμί. Δεν έγινε στρατηγός ο εγγονός-έγινε πολιτικός. Μια κοψιά…μπαρόκ, με μασέλες να λειτουργούν ασταμάτητα και με λόγο ξερό που ενθουσιάζει κι άλλοτε προκαλεί. Ενίοτε, με μεγάλο «βεληνεκές», που τον αναγκάζει να ζητάει «συγγνώμη» από «γίγαντες με μυαλό παιδιού».

«ΜΑΖΙ τα φάγαμε» ξεστόμισε ο Θόδωρος κι εμείς κοιταχτήκαμε. Ύστερα, η ματιά έπεσε στην κοιλιά μας και στην κοιλιά του. Τραγικά άνισα τα ποσά και η σύγκριση οδηγεί σε απελπισία. Κατά περιεχόμενο και δικαιώματα σ’ αυτήν τη ζωή, που τη ζει ο πολιτικός με τα προνόμιά του, τη «ζει» και ο κοινός…θνητός με τα άγχη του. Στα 58 ακίνητα του κ. Πάγκαλου σταματά η σκέψη, για να πάει στα σκουπίδια και στα ληγμένα. Εκεί ψάχνει για τροφή μερίδα Ελλήνων, όταν ο «εγγονός» αγωνίζεται να κάνει δήμαρχο τη γυναίκα του. Πότε άλλοτε; Όταν συνεδριάζει με άλλα ντόπια και διεθνή…λουλούδια στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

....

Τα άλατα και η αντίσταση

Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις επιλεκτικές δωρεές,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στο λινκ που οδηγεί στις πληροφορίες για το νέο έρωτα της Κέιτ Πέρι,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις κολακείες, τις ευχές, τις τόσες υποκλίσεις,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς σ'αυτούς που κάνουν τους φίλους σου,

Θ'αντισταθείς σ'αυτούς που υποδύονται τον εχθρό σου;

Η αντίσταση του πλυνητρίου σου είναι η μόνη αντίσταση που γνωρίζεις. Και την φροντίζεις με Calcor.

Πέντε χρόνια σε μπλογκοτροχιά

Την 1η Αυγούστου του 2007, συμπτωματικά Τετάρτη, μπήκε σε μπλογκοτροχιά το ιστολόγιο. Πέρασαν πέντε χρόνια. Δεν το φανταζόμουν τότε πως θα έκλεινε πενταετία, έχοντας ήδη 427 δημοσιεύσεις. Έλεγα πως θά 'ταν βίτσιο της στιγμής, πως σ' ένα, άντε δύο χρόνια θα το βαριόμουν και θα το παράταγα, όπως τόσα πράγματα στη ζωή μου. Κάτι τέτοιο σχεδόν συνέβη το 2009, όταν έκανα μόλις πέντε ποστ. Συνέχισα όμως, κι έπειτα απέκτησα και παρέα στις αναρτήσεις.

Φαίνεται πως το μπλόγκιν εξυπηρετεί κάποιες πραγματικές ανάγκες. Θέλεις συχνά να γράψεις πέντε αράδες, ακόμα κι αν δεν τις δει κανείς. Να ξεσπάσεις στο πληκτρολόγιο για να μην ξεσπάσεις στον εαυτό σου ή στον τοίχο. Να βγάλεις τη χαρά ή τη μαυρίλα σου βόλτα στις μπλογκοστράτες, ν' αλλάξεις δυο κουβέντες με τους γειτόνους. Είναι, μεταξύ άλλων, μιας μορφής ψυχοθεραπεία.

Όταν ήμουν μικρός δεν τα γιόρταζα τα γενέθλια. Δεν τό 'χαμε παράδοση στο σπίτι. Τώρα πού 'κανα τη δική μου οικογένεια, μού τα γιορτάζουν τα παιδιά μου. Κι αφού έμαθα να φυσώ κεράκια, φυσώ και τα πέντε ψηφιακά κεράκια του μπλογκ.

Ευχαριστώ όλους όσους αυτά τα χρόνια παρακολουθούν και σχολιάζουν. Η αλήθεια είναι πως αν μιλάς και δε σ'ακούει κανείς, αργά ή γρήγορα εξαντλείσαι.

Ως επετειακή έκδοση του ιστολογίου επανέρχεται προσωρινά η αρχική του προμετωπίδα.

Γιατί πάλι "Αιγός ποταμοί"?

Με θλίψη ακούσαμε την αναστολή της απεργίας των χαλυβουργών.Για όλους εμάς (τους απ' έξω) που στηρίξαμε έμπρακτα αυτόν τον σκληρό και μακρύ αγώνα,αναπόφευκτο γεννιέται το ερώτημα: Τι μεσολάβησε μεταξύ 21/7/2012 όταν στο εργατικό κέντρο Ελευσίνας με συντριπτική πλειοψηφία 169-5 αποφασιζόταν η συνέχιση της απεργίας,έως την 28/7/2012 που αποφασίστηκε η διακοπή της με απόλυτη υποχώρηση.
Πόσες ήττες και συντριβές πρέπει να πληρώσει η αριστερά πια.Είναι μακρύς ο κατάλογος.

Ο Γ.Ρίτσος είχε γράψει το "Μετά την ήττα" που το μελοποίησε ο Δ.Μούτσης στη "Τετραλογία"

"Ύστερα από την πανωλεθρία των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς και λίγο αργότερα
μετά την τελική μας ήττα, -πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας, πάει κι η Περίκλεια αίγλη,
…Τώρα
βαριά σιωπή στην Αγορά και κατήφεια κι η ασυδοσία των Τριάντα Τυράννων.
Τα πάντα γίνονταν ερήμην μας
-και τα πιο δικά μας- χωρίς καθόλου τη δυνατότητα μιας κάποιας προσφυγής, μιας υπεράσπισης ή απολογίας,
μιας έστω τυπικής διαμαρτυρίας......."

Υ.Γ.Αυτή η ανάρτηση έχει Πικρία,ας μη λειτουργήσει λοιπόν στους φίλους αναγνώστες η λογική των αρχαίων "δεν μιλάμε για οικεία κακά και όποιος το κάνει εξορίζεται".ΤΙ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕ ΣΕ 5 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ  ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ  ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ.

Ποιός κάνει κουμάντο ΚΑΙ στο πουλί σας ?

Διαβάζουμε

"Την μεγάλη αντίδραση των θρησκευτικών κοινοτήτων έχει ξεσηκώσει η πρόταση για ποινικοποίηση της περιτομής

Ο δημόσιος διάλογος έχει φουντώσει τις τελευταίες μέρες στη Γερμανία για το θέμα της απαγόρευσης της περιτομής, που αποτελεί έθιμο για την εβραϊκή και ισλαμική θρησκεία, δύο μεγάλες μειονοτικές ομάδες στη χώρα."

Το κλειδί είναι αυτό "δύο μεγάλες μειονοτικές ομάδες στη χώρα." Η κρατική εξουσία πρέπει να κρυφτεί πίσω από τη νομιμότητα.Δε μπορεί να ομολογήσει ότι οι ρίζες του Ναζισμού είναι πολύ βαθιές και ζωντανές σ' αυτή τη χώρα.Επιτίθεται λοιπόν-διακριτικά, δημοκρατικά, και ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΑ- στους Εβραίους και Μουσουλμάνους για κάτι που είναι Πανάρχαιο στο πολιτισμό τους ,τη κουλτούρα τους, αλλά προπαντός στη θρησκεία τους. Καλυμμένος θρησκευτικός διωγμός με πολλές απώτερες σκοπιμότητες.

Υ.Γ.

• Μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά της περιτομής.Από ιατρικής άποψης για τη περιτομή μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον(πριν προπαγάνδας) υπήρχαν θετικές θέσεις κυρίως από πλευράς υγιεινής,και γι' αυτό εφαρμοζόταν και στο δυτικό κόσμο σε μεγάλο ποσοστό.
• Οι παπάδες της "χριστιανοσύνης"τι θέση θα πάρουν επί του θέματος,αφού Ως έχουσα ιουδαϊκές ρίζες,επιβάλλεται από την Π.Διαθήκη και έχουμε την περιτομή του Ιησού (εορτάζεται την πρωτοχρονιά)
• Στη φωτ/φία αρχαίο εβραϊκό εργαλείο "ασπίδα πέους"περιτομής.
• Αλλά τελικά όσο μας έκοψαν εμάς ΤΑ ΚΟΚΟΡΕΤΣΙΑ με ντιρεκτίβες Βρυξελλών,άλλο τόσο θα καταφέρουν κάτι στο θέμα της περιτομής.Οι Τούρκοι έτσι κι αλλιώς -που λόγω μεγέθους πληθυσμού στη Γερμανία αποτελούν στόχο-θα κάνουν τη περιτομή και τη γιορτή που τη συνοδεύει στη Τουρκία. 

Κι εσύ λαέ βασανισμένε,μη ξεχνάς τη μαϊμού δημοκρατία που έχεις

Ο Παπούλιας δε  γιόρτασε φέτος την κατ' αυτόν αποκατάσταση κάποιας δημοκρατίας των ληστών, ψευτών, υποτελών και δοσιλόγων.
Μας είπε όμως ότι "η επέτειος για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας μας δίνει την ευκαιρία να σταθούμε μια στιγμή και να αναρωτηθούμε πως φθάσαμε μέχρι εδώ."

  Εμείς κ.Παπούλια ξέρουμε πως φτάσαμε εδώ.Εσείς γιατί δε μας λέτε την απάντηση που δίνετε στο ερώτημα σας και μας το κρατάτε μυστικό.
Από το '74 και μετά που είσαστε και ούτε είδατε ούτε ξέρετε?
Δεν είσαστε εξέχον στέλεχος της 38χρονης εξουσίας αυτής της έρημης χώρας?
Ο Θρόνος σας δε στηρίχτηκε και στηρίζεται απ' αυτούς που μας έφτασαν εδώ?
Εσείς δεν απολαύσατε υπό μορφή ιδιωτικής φιέστας μαζί με κάποια μέλη ποικίλων συμμοριών παρελάσεις απαγορευμένες στο διαμαρτυρόμενο λεηλατημένο λαουτζίκο?
Τους νόμους και τα διατάγματα που κατάντησαν κουρελόχαρτο το σύνταγμα και τριτο-κοσμική την Ελλάδα,εσείς τα υπογράψατε,ενώ η θέση σας επιτάσσει να  προστατέψετε.
Εν κατακλείδι ,τι σας χρειαζόμαστε?
Το κερασάκι στη τούρτα όμως της υποκρισίας και του ψέματος, που κάνετε πως δε βλέπετε κ.Πρόεδρε της"δημοκρατίας"ανήμερα στην επέτειο που δεν γιορτάζετε είναι αυτό :

"Τοποθέτηση του Αθανάσιου Ανδρεουλάκου στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης

Ο κύριος αυτός ήταν βασιλικός επίτροπος και αντιεισαγγελέας πρωτοδικών του έκτακτου στρατοδικείου της 09/11/1968 όπου κατακεραύνωσε τους κατηγορούμενους αντιστασιακής οργάνωσης κατά της Χούντας , προτείνοντας να τους επιβληθούν βαριές ποινές."

Επιμείνετε κ.Παπούλια ότι η δημοκρατία που ποτέ δεν υπήρξε αποκαταστάθηκε. Κανείς δε σας πιστεύει πια.