"Παράνομες" ζωές

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις από το "παράνομος";

Του Λώρενς Ντάουνς

Είμαι μια ανθρώπινη στίβα παρανομίας. Παράνομος οδηγός, ο οποίος παρκάρει παράνομα, μέχρι και παράνομος διαβάτης που έχει κατά καιρούς δοκιμάσει ή και σπάσει τα όρια διάφορων νόμων και κανονισμών που διέπουν τη ζωή. Τα αδικήματα ήταν ασήμαντα κι είμαι βέβαιος πως θ' άντεχα τις συνέπειες -πρόστιμα και ποινές- και θα συνέχιζα τη ζωή μου. Κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί την ευκαιρία να επανορθώσω. Να ας πούμε η Μάρθα Στιούαρτ, παράνομη χρηματιστής κι ο Τζορτζ Στάινμπρέννερ, παράνομος δωρητής πολιτικών εξορμήσεων, έτσι για να ονοματίσω δυο παράνομους με εγκλήματα χειρότερα των δικών μου.

Πάλι καλά που δεν είμαι παράνομος μετανάστης. Από ένα τέτοιο δόκανο δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι ένα έγκλημα που δεν παίρνει διορθώσεις. Τίποτα λιγότερο από την απέλαση δεν μπορεί να σ' ελευθερώσει απ' αυτό, αυτή είναι η κυρίαρχη αίσθηση στη χώρα. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Η Αμερική έχει μεγάλο πρόβλημα με τη παράνομη μετανάστευση, ένα μεγάλο μέρος του οποίου πηγάζει από το λήμμα "παράνομος". Καθώς μολύνει τον σχετικό διάλογο. Κι εμποδίζει τις λύσεις. Αν το δεις ψύχραιμα και τεχνικά, ο όρος δεν έχει τίποτα το κακό. Χρησιμοποιούμενος όμως ως όχημα για τη διάκριση μιας μεγάλης και δεόντως αξιοπρεπούς μερίδας του πληθυσμού, λειτουργεί βλαπτικά. Κι ως συνθηματικό φυλετικού κι εθνικού μίσους είναι αποτρόπαιος.

Η λέξη "παράνομος" είναι ακριβής στο βαθμό που περιγράφει τις διαδικασίες κατά τη μετανάστευση κάποιου. Περί το 60% των ανθρώπων στους οποίους αναφέρεται εισήλθαν στη χώρα παράνομα. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που μπήκαν νόμιμα αλλά δεν έφυγαν όταν θα έπρεπε να φύγουν. Οι νομικές συνέπειες που σχετίζονται με αυτά δεν είναι αμελητέες αλλά ούτε κι ακραίες. Αν συλληφθείς σε στέλνουν πίσω.

Καθώς η λέξη δεν καταλαμβάνει μόνο το αδίκημα αλλά το ίδιο το πρόσωπο, ξεφεύγει της ετυμολογίας της. Εξαπλώνεται, σαν ανεξίτηλος λεκές. Μειώνει την ανθρώπινη υπόσταση του στόχου της, αφήνοντάς τον ισόβιο μέλος μιας δυνητικά εγκληματικής τάξης. Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται όταν ακούν πως οι παράνομοι μετανάστες έχουν δικαιώματα. Σοβαρά; Συνταγματικά δικαιώματα; Μα αφού είναι παράνομοι! Ασφαλώς έχουν δικαιώματα: έχουν το τεκμήριο της αθωότητας και τις πολιτικές ελευθερίες που το Σύνταγμα σοφά παραχωρεί σε όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους πολίτες.

Πολλοί άνθρωποι πάλι αντιτίθενται στον εναλλακτικό όρο "μη έχων έγγραφα" ως πολιτικά ορθό ευφημισμό, κι έχουν αλήθεια το δίκιο τους. Κάποιος που ξεγλύστρησε από τα σύνορα κι εξασφάλισε πλαστό αριθμό κοινωνικής ασφάλισης δεν θά 'χει δίκιο να πει: "Ουπς, δεν έχω έγγραφα. Κάπου εδώ τά'χω τα χαρτιά μου".

Τουλάχιστον όμως ο όρος "μη έχων έγγραφα" -ή ακόμα καλύτερα "μη έχων άδεια"- εμπεριέχει τη δυνατότητα της επανόρθωσης και της εξιλέωσης και προδιαθέτει για μια λογική αντίδραση, ανάλογη του αδικήματος. Η παραλυσία του Κογκρέσου και της χώρας στην επικαιροποίηση των μεταναστευτικών νόμων πηγάζει απ' την αδυναμία μας να επικεντρωθούμε στις δραστικές αλλαγές που χρειάζονται στο να νομιμοποιείς κάποιον παράνομο. Σκεφτείτε να συμβαίνει κάτι τέτοιο μ' ένα αδίκημα σαν το εμπόριο κοκαΐνης ή τον εμπρησμό. Αδιανόητο!

Έτσι, άνθρωποι που θέλουν να ασκήσουν ευαίσθητες μεταναστευτικές πολιτικές ώστε να βοηθήσουν τους πάντες -να κάνουν τους δρόμους ασφαλέστερους, όπως θα τους έκανε ο κυβερνήτης Έλιοτ Σπίτσερ με το σχέδιό του για τις άδειες οδήγησης ή να επιτρέψουν στα παιδιά των μεταναστών να φοιτήσουν στο κολλέγιο ή να υπηρετήσουν στο στρατό- αντιμετωπίζουν μοιραία τη δυσπιστία και την οργή. Πως τολμάτε; Είναι παράνομοι!

Εντωμεταξύ, οι έχοντες ακραίες θέσεις -θέσεις που τείνουν καθημερινά περισσότερο στην κυρίαρχη ιδεολογία- φανατικοί, χρωματίζουν τη λέξη με την απέχθειά τους για τους ισπανόφωνους. Ουρλιάζουν για "παράνομους" -τους αποκαλούν εκ γενετής εγκληματίες, λεπρούς, κλέφτες, βρωμιάρηδες- κι ο κόσμος νεύει καταφατικά και χειροκροτεί. Θα στείλουν χρήματα στον ιστότοπό σου και θα σ' έχουν από κοντά ώστε να κατακλυστούν οι νομοθέτες από τηλεφωνικές κλήσεις και φαξ. Τα νούμερά σου θα εκτοξευτούν.

Δεν είναι μόνο απωθητικό, είναι αντιπαραγωγικό, παραλύει κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση της μεταρρύθμισης του μεταναστευτικού. Κάθε προσπάθεια δίκαιης νομοθέτησης στο Κογκρέσο, κάθε ευαίσθητη πολιτική σε κρατικό και περιφερειακό επίπεδο έχει βρει απέναντί της τους αντιπολιτευόμενους και πάντα θα συμβαίνει αυτό, όσο κάθε τι θετικό θα χαρακτηρίζεται ως "αμνηστεία για τους παρανόμους".

Έχουμε κολλήσει σε μια κίβδηλη και απατηλή στρατηγική: έναν φράχτη 700 μιλίων επί συνόρων μήκους 2.000 μιλίων προκειμένου να αναχαιτήσουμε ένα κλάσμα από το 60% του προβλήματος που είναι αυτοί που παραβιάζουν τα σύνορα και σκόρπιες επιδρομές για να συλλάβουμε μερικές χιλιάδες εκ των 12 εκατομμυρίων.

Καμία από αυτές τις πολιτικές πυγμής δεν έχει ίχνος ειλικρίνειας και ρεαλισμού. Τουλάχιστον όμως δεν επιβραβεύουν τους παρανόμους κι αυτό, για την ώρα, είναι αυτό που θέλει η χώρα αυτή.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε την 28η Οκτωβρίου του 2007 στους Νιου Γιορκ Τάιμς. Μου κίνησε το ενδιαφέρον κυρίως διότι ένας αρθρογράφος μιας συντηρητικής αμερικανικής εφημερίδας δείχνει να προσεγγίζει το ζήτημα της "λαθρο"μετανάστευσης και τη χρήση του όρου "παράνομος" (κατ' αναλογία "λαθρο-") με πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία από αυτή των ελλήνων ομολόγων του. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την συγγραφή του άρθρου κι ενώ η ελληνική κοινωνία κατρακυλά στη μισαλλοδοξία, νομίζω πως έχει μια κάποια επικαιρότητα. Ελπίζω να μην το ρήμαξα στη μετάφραση.

Μού' κανες τα τρία πέντε

Το κλίμα γενικού ξεπουλήματος δε σ'αγγίζει αν και όσο έχεις την τύχη να κάνεις μακροβούτια και πατητές, κάποτε όμως οι διακοπές -ακόμα και των τυχερών- τελειώνουν κι η τηλεόραση είναι στην ίδια θέση στο διαμέρισμα. Κάπου εκεί γύρω το τηλεκοντρόλ περιμένει χαδάκια στα κουμπιά του. Και τότε η επικαιρότητα ορμά με κρυστάλινη ψηφιακή διαύγεια.
"Το 184 άλλαξε". Ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα επιστρέφοντας στην τηλεοπτική πραγματικότητα. Δεν μού'χε περάσει απ' το νου πως ένας τριψήφιος αριθμός μπορεί να ξεπουληθεί μέχρι που πρωτοέσκασαν κάποτε μύτη οι πενταψήφιοι στη θέση των 131 και 141. Αν και αυτοί ήταν μάλλον αριθμοί "πολυτελείας". Το 141 το έπαιρνες για να ρυθμίσεις το σωσμένο από μπαταρία ξυπνητήρι που σ' άφησε να κοιμάσαι ως τις 10 ή για να ακούσεις τον επόμενο τόνο: τουτ. Αντί δε να καλέσεις το 131 μπορούσες να ξεφυλλίσεις τον κατάλογο με τις σελίδες που μύριζαν αυτή την ευχάριστη τηλεφωνοκαταλογίλα. Κι αν πάω ακόμα πιο πίσω στις οσμές και τις εποχές προ ευκολιών θα θυμηθώ την περίεργη αίσθηση και την οσμή των ηχομονωμένων τηλεφωνικών θαλάμων του ΟΤΕ απ' όπου κάποτε, σαββατόβραδα συνήθως, μιλούσαμε με τη γιαγιά και τον παππού. Πριν να μας βάλουν το τηλέφωνο βέβαια. Κι επειδή -ως συνηθίζει- η μύτη μου με τράβηξε εκτός θέματος, επανέρχομαι στο 184 του οποίου η αλλαγή είναι ενδεικτική της έννοιας της "αποκρατικοποίησης". Δίνω μια ζωτικής σημασίας υπηρεσία στους ιδιώτες με την πρόφαση της καλύτερης εξυπηρέτησης και της εξοικονόμησης. Το κόστος της υπηρεσίας μετακυλίεται (σαν χιονοστιβάδα στην πλαγιά) στον καταναλωτή (εν προκειμένω αυξάνει από 0,03€ σε 1€, κι άστο -μην αρχίσω τα καντήλια- αν παίρνεις από κινητό) ενώ το μισθοδοτικό κόστος των τηλεφωνητών των ιδιωτών είναι πλέον το μισό. Τα άλλα μισά καταλήγουν σε τσέπες μετόχων, πράγμα το οποίο είναι καθ' όλα θεμιτό και θεάρεστο. Αθέμιτο, γαμώ το ...(όχι δε θα βλαστημήσω) είναι να αμείβεται ανθρωπίνως ο εργαζόμενος.

Αυτό πάντως που μ'εντυπωσιάζει είναι που το κράτος εξακολουθεί να κινείται με ρυθμούς χελώνας. Γιατί την εποχή της πενταψηφιοποίησης παραμένουν τριψήφια και αναξιοποίητα το 100, το 166 και το 199; Πότε θα γίνουμε κράτος ρε πούστη μου; Γαμώ το πεντακάθαρο εθνικό μου γονιδίωμα. Εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι όλα;

Ορίστε, έχω έτοιμη και τη διαφήμιση:
"Το 166 άλλαξε"
Και μετά τραγουδάκι (για την ερμηνεία του οποίου προτείνω τους αξιολύπητους που ρουθουνίζουν σε ρυθμό αερόμπικ το σχετικό 184 της βόδιαφον):
"Για εμετούς, διάρροιες, λουμπάγκο και ζαλάδα
μπουκάλια που σφηνώσανε σ' ευρύχωρο πρωκτόοοο
Καλέστε τους πιο γρήγορους σε όλη την Ελλάδα
Δεκάξι έξι στην αρχή και ογδονταοκτώωωω"

Ή πάλι:
"Το 100 άλλαξε"
Αυτή θά'ναι διαφήμιση με σενάριο. Ένας μασκοφορεμένος ληστής από πακιστανό πατέρα και αλβανίδα μάνα μπαίνει σ'ένα σπίτι για να ληστέψει. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τον τεράστιο σάκκο που κρατά με το ένα του χέρι. Με το άλλο χέρι κρατά ένα φακό και με το παράλλο ένα μπιστόλι. Γεμίζει το σάκκο με βίντεο, τηλεοράσεις και πλεϊστέισον ενώ η κάμερα ζουμάρει στο χαιρέκακο χαμόγελό του και τα χρυσά δόντια που φύτεψε σε ρουμάνο οδοντίατρο. Μια διαφήμιση βέβαια δεν μπορεί να πετύχει αν δεν έχει τσόντα. Λίγο μπουτάκι, λίγο βυζάκι, τελοσπάντων. Ο διαρρήκτης λοιπόν ανοίγει μια πόρτα και βλέπει μια νεγκλιζέ νοικοκυρά στο κρεβάτι να τον κοιτά με έκπληξη και τρόμο. Αυτός πετά το σάκκο κι επιτίθεται χουφτώνοντάς την ευδιακρίτως, ενώ αυτή με τη σειρά της τσιρίζει με χάρη. Τότε η κάμερα με απότομο ζουμ εντός της παρακείμενης ντουλάπας ρίχνει ένα γκρο πλαν σε κοντόχοντρο φαλακρό κύριο (για ν' ανεβαίνει το ηθικό του άρρενος τηλεθεατή) ο οποίος λέει:
"Ναι 100-69 εκεί; Τρέξτε γρήγορα! Βιάζουν τη γυναίκα του γείτονα".

Μασημένη τροφή μιλάμε. Για το 199 το αφήνω για χόμγουορκ.
Άντε και καλή μας σχολική χρονιά.

η ΔΗ.ΜΑΡ. γυμνή στη σκηνή

Με ψεύτικη φωτό νεαράς παρθένας,παλιά έμπειρη πουτάνα,έναντι αδράς αμοιβής,προσφέρει τις υπηρεσίες της σε κάθε είδους όργια. Κυβερνητικά,τραπεζικά,τηλεοπτικά,ραδιοφωνικά πασοκο-κομματικά, συνδικαλιστικά, φορολογικά, διοικητικά,παρακρατικά. Μεγάλη ποικιλία στάσεων,έμπειρο προσωπικό.Απόλυτη εχεμύθεια θράσος και καμουφλάζ πελατών.

με το παππού σου mazi-ta-fagaTe Πάγκαλε ?

Είναι γνωστός ο βίος και η πολιτεία του συνονόματου παππού. Γνήσιας Αρβανίτικης καταγωγής εκ πατρός και μητρός. Δικτάτορας 1925 που έμειναν παροιμιώδη,το μέτρημα της φούστας, και τα οικονομικά σκάνδαλα.Λιγότερα γνωστά τα πεπραγμένα του 1941-1945 με εξίσου οικονομικό ενδιαφέρον. Εμπνευστής δημιουργός και άτυπος αρχηγός των ταγμάτων ασφαλείας.Η εγκληματική τους δράση γνωστή. Επίσης όμως οι "αρχηγοί τους"εκβιαστικά ζητούσαν και εισέπρατταν λίρες και ακίνητα από συγγενείς αιχμαλώτων και κρατουμένων για να μη τους εκτελέσουν,και τις περισσότερες φορές αφού εισέπρατταν,τους εκτελούσαν.Ο παππούς Πάγκαλος επίσης Τον Νοέμβριο του 1941 με ειδική ρύθμιση  άρχισε να λαμβάνει σύνταξη ως πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, η οποία συνεχίστηκε και μετά την κατοχή.

Με την αποχώρηση των Γερμανών Οκτώβρη 1944 φυλακίστηκε Ως ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ , για να τον απελευθερώσει το Δεκέμβρη του '44 ο άλλος δωσίλογος Γ.Παπανδρέου (των Εγγλέζων διορισμένος πρωθυπουργός),και να φτάσουμε το 2010 των μνημονίων και της χρεοκοπίας να έχουμε τα εγγόνια τους πρωθυπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.

Από τον εγγονό Πάγκαλο τι να θυμηθούμε? Τα Ίμια ή τον Οτσαλάν.Μια απορία μόνο.Πόσα από τα 50 ακίνητα που δηλώνει ότι έχει, προέρχονται από τις προδοτικές και εγκληματικές ενέργειες του παππού του εναντίον του της χώρας και του  λαού?

mazi-ta-fagaTe για 85 χρόνια.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α

Α-υπάρχει το βιβλίο αυτό,αλλά δε το έχω διαβάσει.Μου φαίνονται λίγες οι 146 σελίδες του για να περιγράψουν το μεγάλο φαγοπότι.Μόνο για Κωσκοτά θα ήθελε 100.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β

Ένα κείμενο

22/9/2010 fililogos10.blogspot-Του Θανάση Ι. Νικολαΐδη

ΤΟ…σόι. Ευθύνονται τα χρωμοσώματα. Με τα κληρονομούμενα γνωρίσματα απ’ τον πρόγονο στον εξ αίματος επίγονο. Μη χαθούν ιδιότητες ατομικές είτε με «εγκυκλιότητα». Κι αν γίνεις δικτάτορας, αλίμονο στους αντιπάλους σου, στο λαό που «κυβέρνησες», στην ιστορία που κατέγραψε τα «έργα» σου............................

..........ΤΑ χρόνια πέρασαν και οι απόγονοι του στρατηγού δεν χάθηκαν. Με τις αντιλήψεις, τις μεθόδους, το φρόνημα στο μυαλό και με τα χρωμοσώματα στο κορμί. Δεν έγινε στρατηγός ο εγγονός-έγινε πολιτικός. Μια κοψιά…μπαρόκ, με μασέλες να λειτουργούν ασταμάτητα και με λόγο ξερό που ενθουσιάζει κι άλλοτε προκαλεί. Ενίοτε, με μεγάλο «βεληνεκές», που τον αναγκάζει να ζητάει «συγγνώμη» από «γίγαντες με μυαλό παιδιού».

«ΜΑΖΙ τα φάγαμε» ξεστόμισε ο Θόδωρος κι εμείς κοιταχτήκαμε. Ύστερα, η ματιά έπεσε στην κοιλιά μας και στην κοιλιά του. Τραγικά άνισα τα ποσά και η σύγκριση οδηγεί σε απελπισία. Κατά περιεχόμενο και δικαιώματα σ’ αυτήν τη ζωή, που τη ζει ο πολιτικός με τα προνόμιά του, τη «ζει» και ο κοινός…θνητός με τα άγχη του. Στα 58 ακίνητα του κ. Πάγκαλου σταματά η σκέψη, για να πάει στα σκουπίδια και στα ληγμένα. Εκεί ψάχνει για τροφή μερίδα Ελλήνων, όταν ο «εγγονός» αγωνίζεται να κάνει δήμαρχο τη γυναίκα του. Πότε άλλοτε; Όταν συνεδριάζει με άλλα ντόπια και διεθνή…λουλούδια στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

....

Τα άλατα και η αντίσταση

Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις επιλεκτικές δωρεές,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στο λινκ που οδηγεί στις πληροφορίες για το νέο έρωτα της Κέιτ Πέρι,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς στις κολακείες, τις ευχές, τις τόσες υποκλίσεις,
Αν δε μπορείς ν'αντισταθείς σ'αυτούς που κάνουν τους φίλους σου,

Θ'αντισταθείς σ'αυτούς που υποδύονται τον εχθρό σου;

Η αντίσταση του πλυνητρίου σου είναι η μόνη αντίσταση που γνωρίζεις. Και την φροντίζεις με Calcor.

Πέντε χρόνια σε μπλογκοτροχιά

Την 1η Αυγούστου του 2007, συμπτωματικά Τετάρτη, μπήκε σε μπλογκοτροχιά το ιστολόγιο. Πέρασαν πέντε χρόνια. Δεν το φανταζόμουν τότε πως θα έκλεινε πενταετία, έχοντας ήδη 427 δημοσιεύσεις. Έλεγα πως θά 'ταν βίτσιο της στιγμής, πως σ' ένα, άντε δύο χρόνια θα το βαριόμουν και θα το παράταγα, όπως τόσα πράγματα στη ζωή μου. Κάτι τέτοιο σχεδόν συνέβη το 2009, όταν έκανα μόλις πέντε ποστ. Συνέχισα όμως, κι έπειτα απέκτησα και παρέα στις αναρτήσεις.

Φαίνεται πως το μπλόγκιν εξυπηρετεί κάποιες πραγματικές ανάγκες. Θέλεις συχνά να γράψεις πέντε αράδες, ακόμα κι αν δεν τις δει κανείς. Να ξεσπάσεις στο πληκτρολόγιο για να μην ξεσπάσεις στον εαυτό σου ή στον τοίχο. Να βγάλεις τη χαρά ή τη μαυρίλα σου βόλτα στις μπλογκοστράτες, ν' αλλάξεις δυο κουβέντες με τους γειτόνους. Είναι, μεταξύ άλλων, μιας μορφής ψυχοθεραπεία.

Όταν ήμουν μικρός δεν τα γιόρταζα τα γενέθλια. Δεν τό 'χαμε παράδοση στο σπίτι. Τώρα πού 'κανα τη δική μου οικογένεια, μού τα γιορτάζουν τα παιδιά μου. Κι αφού έμαθα να φυσώ κεράκια, φυσώ και τα πέντε ψηφιακά κεράκια του μπλογκ.

Ευχαριστώ όλους όσους αυτά τα χρόνια παρακολουθούν και σχολιάζουν. Η αλήθεια είναι πως αν μιλάς και δε σ'ακούει κανείς, αργά ή γρήγορα εξαντλείσαι.

Ως επετειακή έκδοση του ιστολογίου επανέρχεται προσωρινά η αρχική του προμετωπίδα.

Γιατί πάλι "Αιγός ποταμοί"?

Με θλίψη ακούσαμε την αναστολή της απεργίας των χαλυβουργών.Για όλους εμάς (τους απ' έξω) που στηρίξαμε έμπρακτα αυτόν τον σκληρό και μακρύ αγώνα,αναπόφευκτο γεννιέται το ερώτημα: Τι μεσολάβησε μεταξύ 21/7/2012 όταν στο εργατικό κέντρο Ελευσίνας με συντριπτική πλειοψηφία 169-5 αποφασιζόταν η συνέχιση της απεργίας,έως την 28/7/2012 που αποφασίστηκε η διακοπή της με απόλυτη υποχώρηση.
Πόσες ήττες και συντριβές πρέπει να πληρώσει η αριστερά πια.Είναι μακρύς ο κατάλογος.

Ο Γ.Ρίτσος είχε γράψει το "Μετά την ήττα" που το μελοποίησε ο Δ.Μούτσης στη "Τετραλογία"

"Ύστερα από την πανωλεθρία των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς και λίγο αργότερα
μετά την τελική μας ήττα, -πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας, πάει κι η Περίκλεια αίγλη,
…Τώρα
βαριά σιωπή στην Αγορά και κατήφεια κι η ασυδοσία των Τριάντα Τυράννων.
Τα πάντα γίνονταν ερήμην μας
-και τα πιο δικά μας- χωρίς καθόλου τη δυνατότητα μιας κάποιας προσφυγής, μιας υπεράσπισης ή απολογίας,
μιας έστω τυπικής διαμαρτυρίας......."

Υ.Γ.Αυτή η ανάρτηση έχει Πικρία,ας μη λειτουργήσει λοιπόν στους φίλους αναγνώστες η λογική των αρχαίων "δεν μιλάμε για οικεία κακά και όποιος το κάνει εξορίζεται".ΤΙ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕ ΣΕ 5 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ  ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ  ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ.

Ποιός κάνει κουμάντο ΚΑΙ στο πουλί σας ?

Διαβάζουμε

"Την μεγάλη αντίδραση των θρησκευτικών κοινοτήτων έχει ξεσηκώσει η πρόταση για ποινικοποίηση της περιτομής

Ο δημόσιος διάλογος έχει φουντώσει τις τελευταίες μέρες στη Γερμανία για το θέμα της απαγόρευσης της περιτομής, που αποτελεί έθιμο για την εβραϊκή και ισλαμική θρησκεία, δύο μεγάλες μειονοτικές ομάδες στη χώρα."

Το κλειδί είναι αυτό "δύο μεγάλες μειονοτικές ομάδες στη χώρα." Η κρατική εξουσία πρέπει να κρυφτεί πίσω από τη νομιμότητα.Δε μπορεί να ομολογήσει ότι οι ρίζες του Ναζισμού είναι πολύ βαθιές και ζωντανές σ' αυτή τη χώρα.Επιτίθεται λοιπόν-διακριτικά, δημοκρατικά, και ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΑ- στους Εβραίους και Μουσουλμάνους για κάτι που είναι Πανάρχαιο στο πολιτισμό τους ,τη κουλτούρα τους, αλλά προπαντός στη θρησκεία τους. Καλυμμένος θρησκευτικός διωγμός με πολλές απώτερες σκοπιμότητες.

Υ.Γ.

• Μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά της περιτομής.Από ιατρικής άποψης για τη περιτομή μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον(πριν προπαγάνδας) υπήρχαν θετικές θέσεις κυρίως από πλευράς υγιεινής,και γι' αυτό εφαρμοζόταν και στο δυτικό κόσμο σε μεγάλο ποσοστό.
• Οι παπάδες της "χριστιανοσύνης"τι θέση θα πάρουν επί του θέματος,αφού Ως έχουσα ιουδαϊκές ρίζες,επιβάλλεται από την Π.Διαθήκη και έχουμε την περιτομή του Ιησού (εορτάζεται την πρωτοχρονιά)
• Στη φωτ/φία αρχαίο εβραϊκό εργαλείο "ασπίδα πέους"περιτομής.
• Αλλά τελικά όσο μας έκοψαν εμάς ΤΑ ΚΟΚΟΡΕΤΣΙΑ με ντιρεκτίβες Βρυξελλών,άλλο τόσο θα καταφέρουν κάτι στο θέμα της περιτομής.Οι Τούρκοι έτσι κι αλλιώς -που λόγω μεγέθους πληθυσμού στη Γερμανία αποτελούν στόχο-θα κάνουν τη περιτομή και τη γιορτή που τη συνοδεύει στη Τουρκία. 

Κι εσύ λαέ βασανισμένε,μη ξεχνάς τη μαϊμού δημοκρατία που έχεις

Ο Παπούλιας δε  γιόρτασε φέτος την κατ' αυτόν αποκατάσταση κάποιας δημοκρατίας των ληστών, ψευτών, υποτελών και δοσιλόγων.
Μας είπε όμως ότι "η επέτειος για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας μας δίνει την ευκαιρία να σταθούμε μια στιγμή και να αναρωτηθούμε πως φθάσαμε μέχρι εδώ."

  Εμείς κ.Παπούλια ξέρουμε πως φτάσαμε εδώ.Εσείς γιατί δε μας λέτε την απάντηση που δίνετε στο ερώτημα σας και μας το κρατάτε μυστικό.
Από το '74 και μετά που είσαστε και ούτε είδατε ούτε ξέρετε?
Δεν είσαστε εξέχον στέλεχος της 38χρονης εξουσίας αυτής της έρημης χώρας?
Ο Θρόνος σας δε στηρίχτηκε και στηρίζεται απ' αυτούς που μας έφτασαν εδώ?
Εσείς δεν απολαύσατε υπό μορφή ιδιωτικής φιέστας μαζί με κάποια μέλη ποικίλων συμμοριών παρελάσεις απαγορευμένες στο διαμαρτυρόμενο λεηλατημένο λαουτζίκο?
Τους νόμους και τα διατάγματα που κατάντησαν κουρελόχαρτο το σύνταγμα και τριτο-κοσμική την Ελλάδα,εσείς τα υπογράψατε,ενώ η θέση σας επιτάσσει να  προστατέψετε.
Εν κατακλείδι ,τι σας χρειαζόμαστε?
Το κερασάκι στη τούρτα όμως της υποκρισίας και του ψέματος, που κάνετε πως δε βλέπετε κ.Πρόεδρε της"δημοκρατίας"ανήμερα στην επέτειο που δεν γιορτάζετε είναι αυτό :

"Τοποθέτηση του Αθανάσιου Ανδρεουλάκου στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης

Ο κύριος αυτός ήταν βασιλικός επίτροπος και αντιεισαγγελέας πρωτοδικών του έκτακτου στρατοδικείου της 09/11/1968 όπου κατακεραύνωσε τους κατηγορούμενους αντιστασιακής οργάνωσης κατά της Χούντας , προτείνοντας να τους επιβληθούν βαριές ποινές."

Επιμείνετε κ.Παπούλια ότι η δημοκρατία που ποτέ δεν υπήρξε αποκαταστάθηκε. Κανείς δε σας πιστεύει πια.

Το κράτος των τσολιάδων υπερασπίζεται το "δικαίωμα στην εργασία"

Το σύνταγμα της Ελλάδος, αυτό το σκευρωμένο σκήνωμα που περιφέρουν οι αρχιερείς του κι απαιτούν απ' τους πιστούς να το προσκυνούν σταυροκοπούμενοι, προβλέπει τη διάκριση της εξουσίας σε τρεις ανεξάρτητες οντότητες, τη νομοθετική, τη δικαστική και την εκτελεστική. Θα τό'χετε προσέξει: όλα σε τρία τά 'χουμε πια σ'αυτή τη χώρα. Τρεις οι εξουσίες, τρία τα κόμματα στην κυβέρνηση, τρεις οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ, τρεις οι ομάδες του ΠΟΚ, τρία κι αυτά που θα μας πάρει η εφορία. "Μ' έφαγε η τριότα", έλεγε κάποτε κι η μάνα μου, εννοώντας τα 3/4 της οικογενείας που είμαστε αρσενικά. Δεν ξέρω από που προέρχεται η λέξη, νομίζω πάντως πως αφορά σε κάποιο παλιό παιχνίδι.

Σήμερα το πρωί οι δύο από τις τρεις εξουσίες έκαναν γιουρούσι στο εργοστάσιο της "Χαλυβουργίας Ελλάδος" για να σπάσουν την εννιάμηνη "παράνομη και καταχρηστική απεργία". Μαζί τους, για να κλείσει η τριότα, και η "επιτροπή αγώνα εργαζομένων", ή αλλιώς τα γιουσουφάκια του Μάνεση. Ανέκαθεν το σύστημα αξιοποιούσε "αγανακτισμένους" εθελοντές. Παλιότερα μάλιστα τους φόραγε φουστανέλα και τους έδινε και κουμπούρα για να μην παρακουράζεται η εκτελεστική εξουσία. Σήμερα πια οι φουστανέλες είναι ντεμοντέ και η άσκηση της βίας έχει ξαναγίνει επίσημο κρατικό μονοπώλιο. Τέτοιου είδους αγανακτισμένοι χρειάζονται πια μόνο για να τσιρίζουν στις κάμερες για το "δικαίωμά τους στην εργασία".

Αναμενόμενη ήταν η επέμβαση. Αυτό ωστόσο που μ'εντυπωσιάζει είναι η απουσία της τρίτης εξουσίας. Είναι δίκαιο να τρέχουν μεσ' στον κατακάιλα οι εισαγγελείς και οι ματατζήδες και την ίδια ώρα οι νομοθέτες να αερίζουν τ'αρχίδια τους με φουτζίτσου ινβέρτερ; Προφανώς όχι. Μόνο ο πρωθυπουργός μας, ο Αντώνης Σαμαράς, απαίτησε το συντονισμό των υπουργείων, αφού "το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό και η κυβέρνηση το υπερασπίζεται με κάθε τρόπο" (ασχολίαστο). Επιβάλλεται πάντως να αναλάβει άμεσα δράση και η νομοθετική εξουσία. Κομμένες οι απεργίες που κλείνουν τις βιομηχανίες. Κομμένες οι καταλήψεις οδοστρώματος που δυσφημούν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Κομμένες οι συναθροίσεις άνω των τριών ατόμων.
Το νομικό πλαίσιο υπάρχει. Μπορεί να καταργήθηκε μεν προσωρινά το 1948, οι συνθήκες όμως για να επανέλθει είναι ώριμες.

Το παραπάνω νομοθέτημα (ψήφισμα ΛΘ' "Περί προσωρινής απαγορεύσεως της διακοπής της παραγωγής και αναστολής του δικαιώματος της απεργίας") θεσμοθετήθηκε με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου για να προλάβει, όπως υπολόγιζε, τις απεργιακές αντιδράσεις της εποχής. Καταργήθηκε μετά από σφοδρές αντιδράσεις ακριβώς έξι μήνες αργότερα, με το ψήφισμα ΝΕ'. Καθώς οι συνθήκες εμφυλίου είναι πια πολύ κοντά μας δεν θα πρέπει να θεωρούμε ως δεδομένο πως ψηφίσματα σαν το παραπάνω ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Αυτό για το οποίο δεν είμαι τόσο σίγουρος είναι το αν θα υπάρξει η παραμικρή αντίδραση, πέρα από τους συνήθεις "γραφικούς".

The boy with the thorn in his side

Το 1986 ήμουν δεκατεσσάρων. Μέχρι τότε η επαφή μου με τη μουσική ήταν πολύ περιορισμένη. Αν και η οικογένεια διέθετε βίντεο, δεν διέθετε πικάπια και δίσκους, πλην ενός πτωχού αλλά τίμιου φορητού κασετοφώνου. Οι κασέτες του πατέρα μου ήταν αποκλειστικά ελληνικού ρεπερτορίου αλλά η ηλικία μου και οι συναναστροφές επέβαλαν ξενικά ακούσματα. Μόνο μία κασσέτα, μια κοκκινόμαυρη χιλιοπαιγμένη 60άρα Amber, είχε γραμμένη μια από τις συλλογές Disco Fever, του '79 νομίζω ή του '80. Κι αυτή την είχα ρημάξει, σκεπάζοντας τη μια πλευρά με τραγούδια που έγραφα απ' το ράδιο, ξανά και ξανά μέχρι που τα σκέπασε οριστικά ένας ακατάληπτος βόμβος. Την άλλη πλευρά μπορώ ακόμα και σήμερα να την τραγουδήσω απνευστί, τόσες φορές την είχα ακούσει. Κι αυτή όμως σχεδόν ξεγράφτηκε απ' το διαρκές παίξιμο.
Τότε, εκεί στο '86, άρχισα να παρακολουθώ το Μουσικόραμα του Γιώργου Γκούτη και το Μουσικό Καλειδοσκόπιο του Κώστα Σγόντζου. Εγγράφοντας ταυτόχρονα τα βίντεο κλιπ σε δυο 180άρες βιντεοκασσέτες. Έξι ώρες βίντεο κλιπ απ' τα οποία πια ελάχιστα θυμάμαι. Κάτι Huey Lewis and the News, κάτι Σάντρες, κάτι Looking up for love in Siberia, κάτι Α-ΗΑ κι ένα σωρό σαχλαμαρίτσες των τσάρτς της εποχής που τότε όμως τις άκουγα κι ανατρίχιαζα! Κι ανάμεσά τους ένα μαύρο πρόβατο. Ένα τραγούδι που κάθε φορά που ξανάπαιζα την κασσέτα φρόντιζα να το προσπερνώ με απέχθεια και fast forward. Ένα τραγούδι που ερμήνευε ένας ψηλός βρεττανός, με ιδιόμορφη φωνή και κίνηση, με το χέρι περίεργα διπλωμένο στη μέση, που ξεχώριζε μέσα στο ηλεκτροπόπ πανηγύρι σαν τη μύγα στο γάλα (ή μάλλον σαν το γάλα γύρω απ' τη μύγα).

Αυτό ακριβώς ήταν το βίντεο κλιπ:


Αυτό το τραγούδι, το παραπεταμένο και φαστφοργουορντωμένο αποτέλεσε το μουσικό μου ορόσημο. Ένα χρόνο μετά απόκτησα τον πρώτο μου δίσκο. Ήταν ο "The queen is dead", κι ο λόγος που τον απόκτησα ήταν βεβαίως το "Boy with the thorn in his side". Μετά την ξαφνική μεταστροφή μου στο τραγούδι αυτό συντελέστηκε, σταδιακά, η μεταστροφή και στα άλλα ακούσματα. Σιγά σιγά οι Σάντρες κι οι Αχάδες εξοβελίστηκαν. Προς το τέλος της εφηβείας δεν άκουγα πια εισαγόμενη μουσική. Κι ο μόνος αλλοδαπός μουσικός που έμεινε ζωντανός στη μουσική μου συνείδηση ήταν ο Morrissey. Κι είναι ακόμα εκεί. Γι' αυτό, χτες βράδυ, ήμουν κι εγώ εκεί. Κι ας μην μού'κανε τη χάρη να τραγουδήσει το τραγούδι που περίμενα.

Γιατί έχω μια αίσθηση πως το ποστ αυτό το έχω ξαναγράψει;

Update: Μόλις ανακάλυψα πως ο Morrissey έχει την τιμή να έχει γεννηθεί την ίδια μέρα με την αφεντομουτσουνάρα μου, δεκατρία χρόνια νωρίτερα βέβαια!

Εβδομηνταένα χρόνια πριν

Τη δωδεκάτη Ιουλίου του 1941 o Σερ Ρίτσαρντ Στάφορντ Κρίπς, βρετανός πρέσβης στη Μόσχα, και ο Βιάτσεσλαβ Μολότοφ, υπουργός εξωτερικών της ΕΣΣΔ, υπέγραψαν τη "Συμφωνία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών". Οι όροι της συμφωνίας ήταν δύο:
1. Οι δύο κυβερνήσεις αναλαμβάνουν την υποχρέωση να παρέχουν αμοιβαίως κάθε είδους βοήθεια και υποστήριξη στον παρόντα πόλεμο ενάντια στη χιτλερική Γερμανία.
2. Αναλαμβάνουν περαιτέρω την υποχρέωση, κατά τη διάρκεια του παρόντος πολέμου, να μη διαπραγματευτούν και συνάψουν ανακωχή ή συνθήκη ειρήνης παρά μόνο κατόπιν αμοιβαίας συμφωνίας.

Η παραπάνω συνθήκη είχε μάλλον άμεση επιρροή στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα, εν μέσω κατοχής. Λίγες ημέρες νωρίτερα, από 1 έως 3 Ιουλίου, είχε συγκληθεί η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ η απόφαση της οποίας όριζε πως «το βασικό καθήκον των Ελλήνων κομμουνιστών είναι η οργάνωση της πάλης του ελληνικού λαού για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ενωσης και την αποτίναξη του φασιστικού ζυγού.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας καλεί τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του, σ' ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης:
Α) Για το διώξιμο της γερμανοϊταλικής κατοχής από την Ελλάδα.
Β) Για την ανατροπή της κυβέρνησης - οργανέτου τους.
Γ) Για την καθημερινή υποστήριξη και υπεράσπιση της Σοβιετικής Ενωσης.
Δ) Για την υποστήριξη κάθε συνεπούς αντιφασιστικής δύναμης με όλα τα μέσα.
Ε) Για το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης από όλα τα κόμματα, που θα αποκαταστήσει τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού, θα του εξασφαλίσει ψωμί και δουλιά, θα συγκαλέσει συντακτική εθνοσυνέλευση και θα υπερασπίσει την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Ελλάδας από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική δύναμη».

Στο πλαίσιο της απόφασης αυτής, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής συναντήθηκαν με πολιτικές προσωπικότητες απ' όλο το πολιτικό φάσμα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο πολιτικός κόσμος συνίστατο την περίοδο εκείνη περισσότερο σε προσωπικότητες παρά σε κόμματα, καθώς η μεταξική δικτατορία είχε αναστείλει τη λειτουργία τους και είχε διώξει ακόμα και κάποιους συντηρητικούς πολιτικούς. Οι περισσότεροι δε από αυτούς εγκατέλειπαν σταδιακά τη χώρα προς ασφαλή, κατεχόμενα από άγγλους εδάφη ή ενσωματώθηκαν στις διορισμένες από τους ναζί κυβερνήσεις. Μεταξύ των λίγων αστών πολιτικών που έμειναν, εκούσια ή ακούσια, στην Αθήνα ήταν ο Θεμιστοκλής Σοφούλης και ο Γεώργιος Καφαντάρης του "Κόμματος των Φιλελευθέρων", ο Γεώργιος Παπανδρέου του "Δημοκρατικού Κόμματος", ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος του "Εθνικού Ενωτικού Κόμματος" και ο Στυλιανός Γονατάς. Κανείς από αυτούς δεν αποδέχτηκε το προσκλητήριο του ΚΚΕ. Ο Γ.Καφαντάρης απάντησε πως "το πρόβλημα θα το λύσουν οι σύμμαχοι", ο Σ.Γονατάς χαρακτήρισε την απόφαση "καθαρή τρέλα" και "ανταρσία", ενώ ο Γ.Παπανδρέου αρνήθηκε κατηγορηματικά την πρόταση να αναλάβει επικεφαλής της υπό ίδρυση οργάνωσης. Επιφυλακτική ωστόσο φαίνεται πως ήταν αρχικά και η στάση των πολιτικών που συνέπραξαν αργότερα στην ίδρυση του ΕΑΜ. Η επίδραση πάντως της συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και ΕΣΣΔ πιθανότατα συνετέλεσε στην κάμψη των αμφιβολιών πολλών από τους αποδέκτες του προσκλητηρίου, αφού στο δεύτερο κύκλο επαφών που οργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, τέσσερις μέρες μετά την υπογραφή του συμφώνου, στις 16 Ιουλίου, ιδρύθηκε το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ).

Το ιδρυτικό κείμενο του ΕΕΑΜ υπογράφηκε από εκπροσώπους των τριών τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων που αποτύπωναν αντίστοιχες κομματικές επιρροές. Η πρώτη ήταν η Ενωτική ΓΣΕΕ η οποία συσπείρωνε τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, με βασικό κορμό την ομοσπονδία καπνεργατών. Η ΕΓΣΕΕ είχε δημιουργηθεί το 1928 μετά την εκπαραθύρωση των κομμουνιστών από το 4ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, την οποία απεργάστηκαν από κοινού οι σοσιαλιστές και οι συντηρητικοί αντιπρόσωποι. Η δεύτερη ήταν τα Ανεξάρτητα Εργατικά Συνδικάτα (ΑΕΣ) που είχαν σχηματιστεί με την αποχώρηση των σοσιαλιστών μετά το 5ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ του 1930, εκπαραθυρωμένοι με τη σειρά τους από τους τότε κυβερνητικούς εργατοπατέρες και τις ευρύτερες συνέπειες του "ιδιωνύμου" στο συνδικαλισμό. Τρίτος εταίρος ήταν η ΓΣΕΕ. Μετά την αποχώρηση κομμουνιστών και σοσιαλιστών η ΓΣΕΕ είχε περιέλθει ολοκληρωτικά στα χέρια των φιλελεύθερων βενιζελικών και κάποιων αντιβενιζελικών συντηρητικών που ωστόσο συνεργαζόταν μαζί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μαζί με τους τελευταίους συντασσόταν και κάποιοι τουλάχιστον αμφιλεγόμενοι συνδικαλιστές με εθνικοσοσιαλιστικές αντιλήψεις όπως ο Γιάννης Καλομοίρης κι ο Αριστείδης Δημητράτος. Οι τρεις οργανώσεις, παρά τις συνθήκες που οδήγησαν στον κατακερματισμό του τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου είχαν προσπαθήσει να επανενωθούν στη βάση αντιφασιστικού μετώπου λίγο πριν τη μεταξική δικτατορία. Πράγμα το οποίο δεν πρόλαβαν. Το κατάφεραν τελικά πέντε χρόνια αργότερα με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, στη βάση της απόφασης της 6ης Ολομέλειας που οδήγησε στη συγκρότηση του ΕΕΑΜ. Το ιδρυτικό κείμενο υπογράφηκε από τον Κώστα Λαζαρίδη για λογαριασμό της ΕΓΣΕΕ, τον Δημήτρη Στρατή, ηγέτη των ΑΕΣ και παλαιότερα των σοσιαλιστών που ήλεγχαν (1926-1929) τη ΓΣΕΕ και το Γιάννη Καλομοίρη για λογαριασμό της ΓΣΕΕ.
Το ΕΕΑΜ συνέχισε την πίεση προς τους αστούς πολιτικούς, οι εκπρόσωποι όμως των πολιτικών παρατάξεων που συνέπραξαν με το ΚΚΕ στην ίδρυση του ΕΑΜ, στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, ήταν ο Ηλίας Τσιριμώκος για λογαριασμό της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας, ο Χρήστος Χωμενίδης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος και ο Απόστολος Βογιατζής του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος.